Hiperbola w reklamie i panegiryku

Artykuł ukazuje, jak dawny gatunek okolicznościowego panegiryku (zwłaszcza oświeceniowego) ukształtował poetykę reklamy, która zamiast wysławiania zasłużonych postaci i obiektów stanowi prospektywną pochwałę hipotetycznej wartości przedmiotów użytkowych. Wspólne obu formom są środki stylistyczne, chwyty retoryczne i toposy (np. zasada amplifikacji, hiperbola, idealizacja, eufemizm, litota), różnice dotyczą natomiast sytuacji nadawczo-odbiorczej, a także tworzywa i kodu oraz ekonomii wypowiedzi. Przekraczanie granicy hiperboli w panegiryku sprawia, że przekaz staje się ironiczny lub absurdalny, w reklamie jedynym kryterium użyteczności jest skuteczność perswazji, co czyni ten gatunek odpornym na parodię.