Poezja stanu wojennego – poezja świadectwa

Tematem rozprawy jest poezja stanu wojennego jako komentarz rzeczywistości i świadectwo czasu, służebna wobec ludzkiego życia i doświadczenia. Jest ona kalendarium konkretnych wydarzeń historycznych, zapisem konfliktu politycznego, a zarazem moralnego, dokumentalnym źródłem informacji o losie internowanych, a także obrazem przeżyć społeczeństwa, jego zachowań i postaw (spectrum historyczne, dokumentalistyczne, socjologiczne). Poezja okolicznościowa wykorzystuje aluzje do utworów romantycznych czy wojennych, posługuje się patosem i satyrą, pełniąc funkcję zbiorowej pamięci narodu.