Izučavanje ljudsko – životinjskih odnosa u antropologiji i arheologiji I

Ovaj tekst predstavlja prvi od planirana dva članka u kojima ćemo se baviti problemom izučavanja ljudsko–životinjskih odnosa u etnologiji i antropologiji i arheologiji. Iako je interesovanje za ulogu životinja u ljudskim društvima staro gotovo koliko i discipline iz kojih autorke ovog teksta dolaze, promene i previranja kroz koje su društvene i humanističke nauke prolazile osamdesetih godina 20. veka uslovile su preispitivanje starih osnova na kojima je ovo interesovanje u našim disciplinama počivalo i, na širem planu, dovele do formiranja novog interdisciplinarnog polja proučavanja ljudsko-životinjskih odnosa. Usled kompleksnosti i obima obrađivane teme, priča o izučavanju ljudsko–životinjskih odnosa u antropologiji i arheologiji podeljena je na dva dela. U ovom, prvom delu, ponudićemo istorijski osvrt na pristupe proučavanju životinja, životinjskih ostataka i ljudsko–životinjskih odnosa od zasnivanja naših disciplina do, ugrubo, kraja 20. veka, i mapirati konvergentne teorijsko-metodološke tendencije u dvema disciplinama koje su, naposletku, dovele do postavljanja novih i drugačijih pitanja u vezi sa odnosima između ljudi i drugih životinja, ali i otvorile niz mogućnosti za interdisciplinarnu saradnju.