معيارهاي مشترک شيخ طوسي و بيهقي در فهم احاديث فقهي با تاکيد بر تهذيبين و السنن الکبري

مهم ترین منبع شناخت آموزه های دین اسلام پس از قرآن کریم، روایات معصومان(ع) است; که در مجموعه های روایی گردآوری شده است. البته عواملی باعث شده تا این میراث گرانبها در مسیر واقعی خود قرار نگیرد. از این رو عالمان اسلامی در جهت بررسی روایات، قواعد و ضوابطی مبتنی بر آموزه‌های معصومان استخراج کرده و بهکار بستهاند و این امر زمینه شکلگیری فقه‌الحدیث را فراهم نموده است. اما وجود این مسأله که آیا نسبت این ضوابط، بین دو مکتب شیعه و سنی اتفاق نظر وجود دارد یا خیر، مجال بحث در این حوزه را پیش‌روی می‌کشاند. با تتبع در کتب روایی فریقین می‌توان نسبت به وجود ضوابط مشترک فقه‌الحدیثی اطمینان حاصل کرد. پژوهش حاضر با شیوه استنادی کتابخانه‌ای و روش توصیفی_تحلیلی به این نتیجه رسیده است که شیخ طوسی از عالمان شیعی و بیهقی از علمای اهل سنت در قرن پنجم هجری، در آثار خود( تهذیبین ، السنن الکبری) به منظور تشخیص صحت و سقم احادیث، ملاک و معیارهای مشترکی چون; توجه به تصحیف متن، و هم روای، تقطیع حدیث، بهره‌گیری از مباحث ادبی، نقل به معنا، تقیه و نسخ در احادیث، داشته اند. گرچه در نحوه استفاده از بعضی ملاکها چون توجه به مسائل ادبی و مورد تقیه، بین آن دو تفاوت وجود دارد.