واکاوی نگرش علامه طباطبایی به روایات وارده در تفسیر قرآن کریم با تأکید بر مفاهیم بطن و جری

خاستگاه لایه‌های معنایی آیات و بطن  قرآن، روایات معصومین(ع) است. در این روایات مصادیق متعددی تحت عوان بطن معرفی شده است. مصادیقی که به نظر می‌رسد تفاوت های زیرساختی با یکدیگر دارند. علامه طباطبایی از نخستین قرآن پژوهشانی است که به طور گسترده به تحقی در معارف این روایات پرداخته تا با توجه به اهمییتی که مسئله بطن قرآن در تفسیر کتاب آسمانی دارد، بتواند تعریف جامعی را در این باره ارائه کند.  مصادیق موجود در روایات بیانگر دو نوع بطن است که با عناوین بطن معنایی و بطن مصداقی از هم متمایز می شوند.

علامه طباطبایی نوع اول را با عنوان بطن بیان کرده و بطن مصداقی را با عنوان "جری" معرفی می کند و برای هر کدام تعریف مستقلی ارائه نموده و قائل به تمایز این دوست. با وجوداین  تمایز در تعاریف، در تمییز جری از بطن دچار تردید شده است. برایند این تردید در غالب موارد بازگشت عملی علامه در تعریف باطنی قرآن، به "بطن مصداقی" است، هر چند که در تعریف خود از بطن، جایی برای این معنا باز نکرده است.