تبیین فلسفی خلقت از دیدگاه صدرالمتألهین

بحث در باب خلقت و چگونگی پیدایش جهان پس از لاهوت، بحثی است مهم که دارای قدمت طولانی است و هر
یک فلاسفهی اسلامی و غرب به اجمال و تفصیل در باب آن سخن راندهاند. یکی از فلاسفهی مهم اسلامی که در
این موضوع به تفصیل سخن گفته و در عین نوآوری از نظریات عرفا و سایر حکما استفاده کرده است، صدرالدین
شیرازی است که ما در این مقاله به بیان نظریات ایشان در این باب پرداخته و نتیجهای که حاصل شده این است
که ایشان با تأسی از عرفا البته با نگاهی نو، پس از بیان نخستین صادر که همان وجود منبسط است، به بیان تعین
و ماهیت وجود منبسط که همان عقول است پرداخته و قائل به جهات سهگانهی عقول و عالم عقول طولی و عرضی
یا همان مثل افلاطونی میباشد. البته ایشان عقول طولی را کثیر و به تعداد افلاک و نفوس آنها میداند. و پس از
عالم عقل، دومین عالم را عالم مثال دانسته که با دیدی تازه این عالم را دارای واقعیت خارجی و عینی و جدای از
عالم انسانی معرفی میکند و سومین عالم ، عالم مادی است