Persian Writing Style

سرمقاله

ثبته آثاره ملّیه هر کشور یک ضرورت است!

این روزها شیوه‌ی نگارش زبان فارسی توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. روشی نو و مبتنی بر گفتار که جوانان و فعالیت‌ آنها در فضای مجازی بیشترین سهم را در اشاعه‌ی آن داشته‌اند: «کتابه ریاضیه من دسته توه؟». «ه/کسره» و بایدها و نبایدهای آن!  حال، برخی با بی‌دقتی از آن می‌گذرند و برخی از شیوه‌ی نوینِ استفاده از آن نگرانند. برخی احساس می‌کنند بیش از حد در بند چارچوب‌های دست‌و‌پاگیر قرار گرفته‌اند و برخی احساس می‌کنند نوشتارِ زبانِ ملی‌شان به خطر افتاده است. این شیوه اما پیامدهای خود را نیز دارد که برجسته‌ترین آن خوانشی جدید از نوشتار است، طوری که مسافری در تاکسی از راننده درخواست کرد وی را «پُل اول» پیاده کند؛ جایی که تابلو «پله اول» را نشان می‌داد!

کشمکش‌ها و بحث‌های بسیاری از طرف حامیانِ رعایتِ «ه/کسره» و افرادی که خود را ملزم به رعایتِ آن نمی‌دانند در فضاهای مجازی مشاهده می‌شود. چه بسا افرادی که برای جلوگیری از اظهارنظر دیگران پیشاپیش توضیح می‌دهند: « «ه/کسره» را رعایت نمی‌کنم، گیر ندهید!». گاهی مشاهده می‌شود افرادی نیز بیش از حد محتاط شده‌اند و در مواردی از «کسره» به جای «ه» استفاده می‌کنند: «مادرم رفتِ و من تنها شدم». این امر می‌تواند دلایل بسیار داشته باشد. می‌توان گفت یکی از مسائلی که موجب چنین نگارشی شده است، نزدیک شدنِ زبان گفتار به زبان نوشتار است. بُعد روانشناختیِ این مسأله نیز می‌تواند تأثیرگذار باشد؛ سرعت در ارسالِ پیام و متن در فضای مجازی و متمرکز نبودن در حین نگارش که کم‌کم منجر به یک عادت روزمره شده است. این مسأله اما برای جامعه‌ی زبان‌شناسان می‌تواند یک هشدار یا یک نشانه باشد. هشدار برای تغییر نامناسبِ زبان فارسی؛ یا نشانه‌ای از یک مرحله‌ی گذار که در آن شاهد تغییر تدریجیِ نوشتارِ زبان فارسی هستیم. سرعت ترویجِ این شیوه اما به حدی است که جای تعجب نیست اگر روزی بنویسیم: «کتابه زبانشناسیه نقشگراییه هلیدی کتابه ارزشمندیِ»!