ଓଡିଆ ସମାଜବାଦୀ ବାସ୍ତବତାଧର୍ମୀ କବିତାର ଭାଷା

କବିର ଭାବବୈଚିତ୍ର୍ୟ ହିଁ କବିତାର ଆତ୍ମା । ଏହି ଭାବବୈଚିତ୍ର୍ୟ ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କାବି୍ୟକ ରୂପ ଗ୍ରହଣ କରେ ତାହା ହେଉଛି ଭାଷା ଓ ଶୈଳୀ । ଏହି ଭାବ, ଭାଷା ଓ ଶୈଳୀର ସହାବସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ କବିତା । ମୁଖ୍ୟତଃ କବିତା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାଷା ରଚନାର ପରିପାଟି  ବା ପ୍ରକାଶଭଙ୍ଗୀ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ । ସମାଜବାଦୀ ବାସ୍ତବତାଧର୍ମୀ କବିତାର ଭାଷା ପରିଚ୍ଛନ୍ନ, ପ୍ରାଞଳ ଏବଂ  ବସ୍ତୁଧର୍ମୀ । ଏଥିରେ ଭାଷି୍ୟକ ବାଗାଡମ୍ବର ନାହିଁ । ସହଜ, ସରଳ ଗଣମୁଖୀ ଭାଷାର ଆବେଦନ ହିଁ ଏହି ଧରଣର କବିତାର ସ୍ୱଧର୍ମ । ଦୈନନ୍ଦୀନ ଜୀବନରେ ପ୍ରଚଳିତ ସମାଜର ଚଲନ୍ତି ଭାଷା ଏଥିରେ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଥାଏ । ସାମାଜିକ ବାସ୍ତବତାର ପ୍ରଶସ୍ଥ ଛାତି ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ଏହି ନୂତନ ଭାଷି୍ୟକ ଶୈଳୀ କିଭଳି ସମାଜର ଲହୁଲୁହାଣ ମଣିଷର ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷର ଗୀତ ଗାଇଛି ତାହା ଆଲୋଚ୍ୟ ପ୍ରବନ୍ଧର ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ।