TAZİYEDE İLETİŞİM ÜZERİNE TEORİK BİR YAKLAŞIM

Ölüm olgusu karşısında insanoğlu çaresizdir.  Bütün bilimsel ve teknolojik gelişim/değişim/dönüşümlere rağmen, 
tarih boyunca, insanoğlunun ölüm karşısındaki çaresizliği, kaçınılmaz bir gerçeklik olarak karşımızda çıkmaktadır. 
Heidegger’e (1927: 240) göre, ölüm kişinin “kendilik  bilinci” ile yüzleştiği en nihai durumdur. İnsanoğlu, bu 
kaçınılmaz sona yaklaştığını bilmesine rağmen onu aşacak bir araçtan ve çareden yoksundur. Bu bağlamda insanın, ölüm 
karşısında mutlak bir edilgenlik içinde olduğunu söylemek  mümkün olmaktadır (Yalom, 2008: 25).  Ölüm karşısında insan, 
sadece fizyolojik açıdan değil, aynı zamanda duygusal, metafizik  ve bilişsel açılardan da çaresizlik yaşamaktadır. 
Ölüm karşısında bireylerin vermiş olduğu tepkiler, o toplumun kültürel yapısının en derin yansımalarından birisidir. 
Ölüm olgusu ve sonrası için yapılan ya da yapılması  istenen/beklenen  ritüeller, bireyin yas  sürecini  anlamlandırmasına ve toplumsal dayanışmayı pekiştirmesine  imkân tanımaktadır. Bu anlamda, taziye hem toplumsal hem de 
bireysel düzlemde, anlamlılık arz eden önemli bir sosyal pratik  olgu olarak karşımıza çıkmaktadır.