यज्ञो वै श्रेष्ठतमं कर्म

विश्वऽस्मिन् विश्वे भारतीयसंस्कृतेः भारतीयज्ञानगङ्गायाः भारतीयसाहित्यस्य च वैशिष्ट्यं अद्वितीयम्
अतिप्रशस्तं सर्वैर्वेन्दनीयं सर्वातिशयञ्च वर्त्तते । यत्र भ्रातृत्ववादस्य पराकाष्ठा, नित्यसहावस्थानभावस्य
गरीयसी रीति, अमन्दमन्दाकिन्याः विश्वबन्धुत्वभावनायाः समुल्लसिता धारा नित्यं प्रवाहमाना सती
सर्वानाश्चर्ययती। अत्र भारतभूमिं मातृरिव अभ्यर्चयन्ती जनाः। प्रकृतौ भगवतः शास्वतं रूपमनुभन्ति
साधकाः। मातापितरौ साक्षात्देवत्वेन आमनन्ति अत्र देशे समुद्भूताः सर्वेऽपि मानवाः। अस्यामेव
भूमौ रामायणं महाभारतञ्च समनुष्ठितम्। विविधाः तपस्विनः महर्षयः सिद्धर्षयश्च अत्र जनिं प्राप्तुं
समुत्सुकाः भवन्ति। अत्रैव हिमालयप्रभृतयः पर्वताः पृथिव्याः पुत्ररिव शोभन्ते। अत्रत्याः
प्रवाहमानाः गङ्गादिनद्याः ससागरधारां स्वपुण्यप्रवाहेन पवित्रयन्ती। अतः धन्याः वयं धन्यः अस्माकं
भारतदेशः, धन्याः इयं स्वर्णगर्भा भूमि। अत्र सर्वं संस्कृतमयं संस्कारितञ्च विलसति। महर्षीणां दृष्टिः
संस्कृता, अत्रत्या वाणी विश्ववारा, अत्रत्यं चिन्तनं विश्वकल्याणमयम्। अत्रत्या भावाना द्यौः
शान्तिरन्तरिक्षं शान्ति, पृथिवी शान्तीति। अत्रत्यं धेयं यत्र विश्वं भवत्येकनीडम्। सर्वे भवन्तु सुखिनः,
वयं सर्वे अमृतस्य पुत्राः इति। अतः एतादृशस्य सुमहद्देशस्य या प्रतिष्ठा विद्यते तस्याः नैपथ्ये सन्ति
बहूनि कारणानि। तेषु प्रथमायाति विश्वस्य आद्यः ग्रन्थः आध्यात्मिकविज्ञानेतिहासदर्शनपरिपूर्णः
वेदः एव। यः परात्परम्ब्रह्मणः निस्वासप्रस्वासरूपो भवति। स च एकैव वेदः ज्ञानकर्मोपासनाब्रह्म
भेदेन ऋग्सामयजुरथर्वेति चतुर्धा विभक्त।