Rizomatik İmparatorluk ve Turkosfer: Stratejik Otonominin Yumuşak Gücün Ötesinde Yeniden Düşünülmesi

Bu çalışma, Türkiye'nin stratejik otonomi arayışını Turkosfer kavramı üzerinden yeniden kurarken yumuşak güç yaklaşımının açıklayıcı kapasitesini eleştirel biçimde sorgulamayı amaçlamaktadır. Mevcut literatür, küresel etkiyi büyük ölçüde cazibe ve ikna süreçleri üzerinden açıklarken, bu çalışma söz konusu yaklaşımın dijitalleşmiş, platformlaşmış ve çok aktörlü bir küresel düzende giderek yetersiz kaldığını ileri sürmektedir. Bu doğrultuda Türkiye'nin etki üretim kapasitesi, yalnızca bir yumuşak güç biçimi olarak değil, kültürel üretim, duygulanımsal yoğunluk ve ağsal dolaşım süreçlerinin kesişiminde ortaya çıkan alternatif bir egemenlik formu olarak kavramsallaştırılmaktadır. Çalışmanın teorik çerçevesi, Deleuze ve Guattari'nin rizomatik yapı ve arzu üretimi kavramları ile Hardt ve Negri'nin imparatorluk ve çokluk yaklaşımının eleştirel bir sentezine dayanmaktadır. Bu sentez aracılığıyla Turkosfer, merkezi olmayan, sınır aşan ve farklı aktörler tarafından sürekli yeniden üretilen bir ağsal egemenlik alanı olarak ele alınmaktadır. Bu bağlamda Turkosfer yalnızca dijital platformlarla sınırlı bir etkileşim alanı değil, aynı zamanda kültürel üretim süreçleri, medya içerikleri ve diaspora ağları aracılığıyla genişleyen çok katmanlı bir etki yapısıdır. Yöntem olarak nitel içerik çözümlemesi ve kuramsal sentez yaklaşımı benimsenmiş; sosyal medya platformları, kültürel ürünler, içerik üreticileri ve diaspora ağları üzerinden işleyen dolaşım mekanizmaları analiz edilmiştir. Bulgular, Türkiye'nin küresel etkisinin yalnızca ikna ve cazibe ile açıklanamayacağını, aksine duygulanım üretimi ve kültürel anlam inşası yoluyla özneleşme süreçlerini tetikleyen bir yapı üzerinden işlediğini göstermektedir. Özellikle şefkat, gurur ve aidiyet gibi duyguların, kültürel anlatılar ve ağsal dolaşım aracılığıyla genişleyerek kullanıcıları bu yapının pasif izleyicileri değil, aktif taşıyıcıları haline getirdiği ortaya konulmaktadır. Bu durum, sınırları belirli bir egemenlik anlayışından ziyade, rizomatik yayılım ve duygulanımsal yoğunluklar üzerinden işleyen yeni bir imparatorluk formuna işaret etmektedir. Sonuç olarak çalışma, stratejik otonominin yalnızca jeopolitik ve ekonomik kapasiteyle değil, aynı zamanda kültürel üretim ve ağsal dolaşım yoluyla kurulan etki biçimleri üzerinden yeniden tanımlanması gerektiğini ileri sürmektedir. Bu çerçevede Türkiye'nin küresel konumu, Turkosfer aracılığıyla inşa edilen dağıtık, kültürel ve duygulanımsal bir egemenlik alanı üzerinden yeniden düşünülmektedir.