The Birth of Dimensions and the Perception of Fractality

The work proposes an interdisciplinary hypothesis on the origin of dimensions, based on the phenomenon of a wave over a wave. Each new dimension arises when a stable connection is established between a base frequency ν and its square ν², generating resonance and a transition from linearity to a circle. The irrationality of π makes it impossible to describe this transition exactly within the previous scale, necessitating the introduction of a new dimension. The perception of these processes at the level of consciousness manifests in the appearance of physical quantities related by pₙ∝(2πp²)ⁿ, which unites time, size, mass and energy into a single sequence. The model explains the paradox of three‑dimensional observers in a flat universe and reinterprets black holes as transition nodes between fractal levels. The philosophical aspect of the work lies in identifying the primary source with the point of consciousness (“I”), building a bridge between physical laws and spiritual experience.

Revisions from 30.03.2026: An even more compelling reason for introducing a new dimension has been identified, in addition to π — cyclicity makes it impossible to fully describe the process occurring along the circle. The relationship between physical quantities has also been clarified; in the previous version it was too crude — there should be no identities.

Работа предлагает междисциплинарную гипотезу о происхождении измерений, основанную на явлении рождения волны над волной. Каждое новое измерение возникает при установлении устойчивой связи между базовой частотой ν и её квадратом ν², что порождает резонанс и переход от прямолинейности к окружности. Иррациональность числа π делает невозможным точное описание этого перехода в рамках прежней шкалы, что требует введения нового измерения. Восприятие этих процессов на уровне сознания выражается в появлении физических величин, связанных между собой соотношением pₙ∝(2πp²)ⁿ, которое объединяет время, размер, массу и энергию в единую последовательность. Модель объясняет парадокс трёхмерных наблюдателей в плоской Вселенной и переосмысливает чёрные дыры как узлы перехода между фрактальными уровнями. Философский аспект работы заключается в отождествлении первоисточника с точкой сознания («Я»), что позволяет построить мост между физическими законами и духовным опытом.

Правки от 30.03.2026: Найдена ещё более весомая необходимость ввода нового измерения помимо π - цикличность не даёт полностью описать происходящий вдоль окружности процесс. Так же уточнена связь между физическим величинами, в предыдущем варианте она была слишком грубой, тождеств быть не должно.

Жұмыс өлшемдердің шығу тегі туралы пәнаралық гипотезаны ұсынады, ол толқынның үстінде толқын құбылысына негізделген. Әрбір жаңа өлшем базалық жиілік ν мен оның квадраты ν² арасында тұрақты байланыс орнаған кезде пайда болады, бұл резонанс пен сызықтықтан шеңберге өтуді тудырады. π санының иррационалдығы бұл өтуді дәл сипаттауды бұрынғы шкалада мүмкін етпейді, сондықтан жаңа өлшемді енгізу қажеттілігі туындайды. Осы процестерді сана деңгейінде қабылдау pₙ∝(2πp²)ⁿ қатынасымен байланысқан физикалық шамалардың пайда болуында көрінеді; бұл уақыт, өлшем, масса және энергияны бірізді тізбекке біріктіреді. Модель жалпақ Әлемде үш өлшемді бақылаушылардың болуы парадоксын түсіндіреді және қара құрдымдарды фракталдық деңгейлер арасындағы өтпелі түйіндер ретінде қайта қарастырады. Жұмыстың философиялық аспектісі бастапқы көзді сана нүктесімен («Мен») сәйкестендіруде, бұл физикалық заңдар мен рухани тәжірибе арасында көпір салуға мүмкіндік береді.

30.03.2026 түзетулері: π-дан басқа жаңа өлшемді енгізудің одан да маңызды себебі табылды — циклдылық шеңбер бойындағы үдерісті толық сипаттауға мүмкіндік бермейді. Сондай-ақ физикалық шамалар арасындағы байланыс нақтыланды; алдыңғы нұсқада ол тым өрескел еді — тепе-теңдіктер болмауы керек.