Democratic Continuity in Turkish Political Culture: An Analysis of Selective Continuity and Radical Systematization from the Kurultay to the Republic in Light of Archival Documents(Türk Siyasal Kültüründe Demokratik Süreklilik: Arşiv Belgeleri Işığında Kurultay'dan Cumhuriyet'e Seçici Devamlılık ve Radikal Sistemleştirme Analizi)

Bu araştırma, Türk siyasal kültüründe demokrasiyle ilişkilendirilebilecek "demokratik olguların" (danışma/istişare, adalet, temsil, katılım ve meşruiyet/rıza) erken Türk geleneğinden Osmanlı kurumlarına, XIX. yüzyıl hukukileşme ve anayasal dönüşümlerine, oradan Cumhuriyet'in kurucu mimarisine uzanan izlerini sürer. Amaç, demokrasi kavramını dönemlere doğrudan yapıştırmak yerine, bu temaların farklı çağlarda hangi pratik ve kurumlarla ortaya çıktığını göstermektir. Çalışma, Türk demokrasisinin ne tamamen dışarıdan "ithal" edilmiş köksüz bir paket ne de kesintisiz bir süreklilik hikâyesi olduğunu; iç birikim ile dış etkileşimin birlikte şekillendirdiği katmanlı bir süreç ortaya koyduğunu savunur. Bu yaklaşım, süreklilikkopuş tartışmasını "seçici devamlılık + radikal sistemleştirme" eksenine taşır ve Atatürk'ün kurucu rolünü, mirası modern devlet formunda dönüştüren bir yeniden kurma hamlesi olarak yorumlar. Bu sayede adalet ve istişare temalarının dönemsel biçim değiştirerek tarih boyunca süreklilik kurduğu, temsil ve rıza arayışının ise kriz anlarında kurumsal cevaplar ürettiği net biçimde gösterilir. Yöntem, tarihsel kurumsalcılık çerçevesinde nitel doküman analizi ve tema bazlı içerik analizidir; anakronizm "işlevsel karşılık"la sınırlandırılır. Orhun Yazıtları, adaletnâmeler, Kānûn-ı Esâsî, 1921/1924 ve Nutuk ile CİMER, TBMM dilekçe, KDK verileri karşılaştırılır. Bulgular, Cumhuriyet'in millet egemenliğini radikal biçimde tanımlayıp seküler hukukta sistemleştirdiğini; temsil dilini güçlendirdiğini belirgin gösterir.

This research traces the evolution of "democratic phenomena" (consultation/shura, justice, representation, participation, and legitimacy/consent) within Turkish political culture, spanning from early Turkic traditions and Ottoman institutions to the 19th-century constitutional transformations and the founding architecture of the Republic. Rather than anachronistically projecting modern democratic concepts onto historical eras, the study aims to identify the specific practices and institutions through which these themes manifested across different periods. The study argues that Turkish democracy is neither a rootless, "imported" package nor a narrative of uninterrupted continuity; instead, it reveals a stratified process shaped by the interplay of internal accumulation and external interaction. This approach shifts the continuity-discontinuity debate toward the axis of "selective continuity + radical systematization," interpreting Atatürk’s founding role as a transformative reconstruction that integrated historical heritage into a modern state form. Consequently, it demonstrates that while the themes of justice and consultation maintained continuity by evolving through different periods, the quest for representation and consent generated institutional responses during critical historical junctures. The methodology employs qualitative document analysis and theme-based content analysis within the framework of historical institutionalism, where potential anachronism is mitigated through the principle of "functional equivalence." The primary sources analyzed include the Orkhon Inscriptions, Ottoman imperial edicts (adaletnâmes), the Constitution of 1876 (Kānûn-ı Esâsî), the Constitutions of 1921 and 1924, and Nutuk, compared alongside modern institutional data from CIMER, GNAT (TBMM) petitions, and the Ombudsman Institution (KDK). The findings explicitly reveal that the Republic radically redefined national sovereignty, systematized it within secular law, and significantly reinforced the discourse of political representation.