Age-Related Characteristics and Training Methods for Enhancing Technical Formation in Child and Adolescent Tennis Players

                                                    Astract

This narrative review examines the development of technical formation in child and adolescent tennis players in relation to age-specific physiological, neuromotor, and cognitive characteristics, and discusses corresponding training methods. Peer-reviewed studies focusing on technical skill development in youth tennis players were identified through searches in PubMed, Web of Science, Scopus, and Google Scholar. The findings indicate that technical learning should not be viewed solely as motor skill acquisition, but rather as a multidimensional process shaped by growth and maturation, equipment and court scaling, attentional focus, feedback strategies, and game-based pedagogical approaches. Game-based, variable, and age-appropriate training models are more effective than traditional blocked practice in enhancing technical accuracy, retention, and transfer to match play. Furthermore, external focus instructions, self-regulated feedback, and functional neuromuscular training are reported to support technical stability, movement quality, and postural control. Overall, the evidence suggests that age- and maturation-sensitive, individualised and multidisciplinary training approaches are essential for the sustainable and healthy development of technical formation in young tennis players.

Keywords: Child, Tennis, Technical formation, Motor learning, Training

Öz

Bu çalışma çocuk ve genç tenisçilerde teknik formasyonun gelişimini yaşa özgü fizyolojik, nöromotor ve bilişsel özellikler bağlamında incelemekte ve bu doğrultuda kullanılan antrenman yöntemlerini tartışmaktadır. PubMed, Web of Science, Scopus ve Google Scholar veri tabanlarında yürütülen literatür taramasında, genç tenisçilere yönelik teknik beceri gelişimini ele alan ve hakemli dergilerde yayımlanmış çalışmalar değerlendirmeye alınmıştır. Bulgular, teknik öğrenmenin yalnızca motor beceri kazanımıyla sınırlı olmadığını; büyüme ve maturasyon süreçleri, ekipman ve kort ölçeklemesi, dikkat odağı, geri bildirim türleri ve oyun-temelli pedagojik yaklaşımlarla bütüncül biçimde ele alınması gerektiğini ortaya koymaktadır. Özellikle oyun-temelli, değişken ve yaşa uygun antrenman modellerinin, teknik doğruluk, öğrenmenin kalıcılığı ve oyun içi transfer üzerinde geleneksel blok tekrar yöntemlerine kıyasla daha etkili olduğu görülmektedir. Ayrıca, dışsal dikkat odaklı yönergeler, öz-yönelimli geri bildirimler, fonksiyonel ve nöromüsküler antrenman uygulamalarının teknik stabiliteyi, hareket kalitesini ve postüral kontrolü desteklediği vurgulanmaktadır. Sonuç olarak, yaşa ve biyolojik olgunluk düzeyine duyarlı, bireyselleştirilmiş ve çok disiplinli antrenman yaklaşımları, çocuk ve genç tenisçilerin teknik formasyonunun sürdürülebilir ve sağlıklı biçimde geliştirilmesi için kritik öneme sahiptir.

Anahtar Kelimeler: Çocuk, Tenis, Teknik formasyon, Motor öğrenme, Antrenman