Wave Equilibrium Hypothesis: The Universe as a Balanced State of Zero

This work proposes a fundamental hypothesis that considers the Universe as a system emerging from a dynamic zero state—a condition of complete energy balance. The primary form of existence capable of spontaneously arising from this zero, without violating it, is a wave. A stable oscillation, in which positive and negative phases mutually compensate, is represented by a sinusoid—the minimal and fundamental form of equilibrium.

The hypothesis proposes a mechanism for the emergence of spatial dimensions not as the addition of new axes, but as a consequence of an increase in the base oscillation frequency. Each new dimension arises as a nested rotation around a single center, described by a scaling law where the multiplier 2π, linking linear motion and rotation, plays a key role.

Within this framework:

• The law of conservation of energy receives an ontological explanation as a consequence of the wave symmetry of the zero state.

• Frequency is declared the primary entity, with geometry and matter being its derivative manifestations.

• The universal centripetal force, manifested at the physical level as gravity and at the level of consciousness as Love, is considered a fundamental principle maintaining the system's equilibrium.

The work represents a synthesis of physics, geometry, and philosophy, offering a holistic view on the origin and structure of reality, where matter, energy, and consciousness are different aspects of a single wave process striving for harmonic equilibrium.

Correction dated 2025.10.21 The text has been revised to convey the logic of reasoning and the sequence of ideas more precisely. The structure of sentences and cause-and-effect relationships has been clarified. A coefficient of 2π has been introduced into the description of the process of dimensional emergence, allowing each new dimension to be considered as an oscillatory process occurring relative to the original oscillation. 

В данной работе предлагается фундаментальная гипотеза, рассматривающая Вселенную как систему, возникающую из динамического нулевого состояния — состояния полного энергетического баланса. Первичной формой существования, способной самопроизвольно возникать из этого нуля, не нарушая его, является волна. Устойчивое колебание, в котором положительные и отрицательные фазы взаимно компенсируются, представляет собой синусоида — минимальную и фундаментальную форму равновесия.

Гипотеза предлагает механизм рождения пространственных измерений не как добавления новых осей, а как следствия увеличения базовой частоты колебаний. Каждое новое измерение возникает как вложенное вращение вокруг единого центра, описываемое законом масштабирования, где ключевую роль играет множитель 2π, связывающий линейное движение и вращение.

В рамках этого подхода:

• Закон сохранения энергии получает онтологическое объяснение как следствие волновой симметрии нулевого состояния.

• Первичной сущностью объявляется частота, а геометрия и материя являются её производными проявлениями.

• Универсальная центростремительная сила, проявляющаяся на физическом уровне как гравитация, а на уровне сознания — как Любовь, рассматривается как фундаментальный принцип, поддерживающий равновесие системы.

Работа представляет собой синтез физики, геометрии и философии, предлагая целостный взгляд на происхождение и структуру реальности, где материя, энергия и сознание являются различными аспектами единого волнового процесса, стремящегося к гармоническому равновесию.

Правки от 21.10.2025:  Правки от 21.10.2025:  Текст переработан для более точной передачи логики рассуждения и последовательности идей. Уточнена структура предложений и причинно-следственные связи. В описание процесса зарождения измерений введён коэффициент 2π, что позволяет рассматривать каждое новое измерение как колебательный процесс, происходящий относительно первоначального колебания. 

Бұл жұмыста Әлемді толық энергетикалық тепе-теңдік күйінен — динамикалық нөлдік күйден пайда болатын жүйе ретінде қарастыратын негізгі гипотеза ұсынылады. Осы нөлден оны бұзбай, өздігінен пайда бола алатын болмыстың алғашқы түрі — толқын болып табылады. Оң және теріс фазалардың өзара өтелетін тұрақты тербелісі — синусоида, тепе-теңдіктің ең минималды және негізгі формасын білдіреді.

Гипотеза кеңістіктік өлшемдердің пайда болу механизмін жаңа осьтерді қосу ретінде емес, негізгі тербеліс жиілігінің ұлғаюының салдары ретінде ұсынады. Әрбір жаңа өлшем бір орталықтың айналасындағы ішке қарай бағытталған айналым ретінде пайда болады және сызықтық қозғалыс пен айналымды байланыстыратын 2π көбейткішінің шешуші рөл атқаратын масштабтау заңымен сипатталады.

Осы тәсілдің шеңберінде:

• Энергияның сақталу заңы нөлдік күйдің толқындық симметриясының салдары ретінде онтологиялық түсіндіру алады.

• Болмыстың алғашқы түрі ретінде жиілік танылып, геометрия мен материя оның туынды көріністері болып саналады.

• Физикалық деңгейде гравитация, ал сана деңгейінде — Махаббат ретінде көрінетін әмбебап центрге тартқыш күш жүйенің тепе-теңдігін сақтайтын негізгі принцип ретінде қарастырылады.

Жұмыс физика, геометрия және философияның синтезі ретінде табылады және шынайылықтың пайда болуы мен құрылымына материя, энергия және сана үйлесімді тепе-теңдікке ұмтылатын бірыңғай толқындық процестің әртүрлі аспектілері болып табылатын бүтіндей көзқарас ұсынады.

2025.10.21 күнгі түзету  Мәтін ой қорыту логикасын және идеялар тізбегін неғұрлым дәл жеткізу үшін қайта өңделді. Сөйлемдердің құрылымы мен себеп-салдар байланыстары нақтыланды. Өлшемдердің пайда болу процесін сипаттауға 2π коэффициенті енгізілді. Бұл әрбір жаңа өлшемді бастапқы тербелісқа қатысты жүретін тербелмелі процесс ретінде қарастыруға мүмкіндік береді.