Frazeologia jako źródło badań nad wybranymi wyznacznikami potoczności (na materiale Korpusu dawnych polskich tekstów dramatycznych 1772–1939))

Praca obejmuje wieloaspektową analizę związków frazeologicznych wyekscerpowanych z dwunastu dramatów, które wchodzą w skład Korpusu dawnych polskich tekstów dramatycznych (1772–1939), wskazujących na dwie charakterystyczne cechy potoczności, tj. formuliczność i konkretność. W części teoretycznej rozważania koncentrują się wokół zagadnień związanych z kategorią potoczności (także w perspektywie historycznej) i jej wyznacznikami, a także frazeologią, m.in. kwestiami terminologicznymi, systematyzacją związków frazeologicznych oraz wariantywnością frazeologizmów. Część analityczna składa się z dwóch rozdziałów poświęconych wskazanym wyznacznikom potoczności. W pierwszym z nich, dotyczącym formuliczności, analizie poddane zostały, po pierwsze, językowe formuły etykietalne (np. bądź łaskaw, całować rączki), interiekcje (np. broń Boże!, do diabła!) oraz inne frazeologizmy, m.in. z elementami repetytywnymi bądź archaicznymi (np. wet za wet, koniec końców). W rozdziale poświęconym konkretności skupiono się na analizie porównań (np. walczyć jak lew, szczery jak Mazur), połączeń imiennych (np. babskie gadanie, musztarda po obiedzie) oraz werbalnych (mydlić komuś oczy, wpędzić kogoś do grobu). Pracę wieńczy zakończenie prezentujące zebrane wnioski i konkluzje, a także przedstawienie perspektyw przyszłych badań w tym zakresie. Zawiera ono również fragment, w którym zestawiono zgromadzony materiał z frazeologizmami funkcjonującymi we współczesnej polszczyźnie oraz sformułowano uwagi na temat stabilności, recesywności i ekspansywności analizowanych związków frazeologicznych. W dołączonym do pracy aneksie przedstawiono w formie tabelarycznej wykorzystane w pracy frazeologizmy. Opracowana tabela pełni jednocześnie funkcję indeksu, ułatwiającego lokalizację interesujących jednostek w obrębie pracy.