MAKON HAQIDAGI QARASHLAR: MODEL VA SIMVOLIKA

Odamlar makonni simvolik jihatdan ikki qismga bo‘lishgan: o‘z (ichki) makoni va begona (tashqi) makoni. O‘z makoni doimo inson hayoti, qadriyatlari va dunyoqarashi bilan chambarchas bog‘liq bo‘lgan. U himoyalangan, tartibli, iliq, yorug‘, xavfsiz bo‘lgan. Bunday makon sifatida ko‘pincha uy, yurt, qishloq, shahar yoki muqaddas joylar (masalan, ibodatxonalar, ziyoratgohlar) tasavvur etilgan. Begona makon esa noma’lum, xavfli, tartibsiz va qorong‘i deb qaralgan. Bu makonga o‘rmon, sahro, tog‘lar yoki boshqa xalqlarning yurtlari kirgan. Shu tarzda, qadimgi odam uchun makon faqat geografik joylashuv emas, balki ma’naviy va madaniy anglash doirasi bo‘lgan.