"Genç Kalem"in Karanlık Dili: Ömer Seyfettin'in Hikâyelerinde Kötülük

The Dark Language of “Young Pen”: Evil in Ömer Seyfettin’s Short Stories

Öz

Ömer Seyfettin’in hikâyelerinde tekrar eden alt temalardan birisi “kötülük”tür. Balkan Savaşları’nın öncesi, sırası ve hemen sonrasında yazdığı hikâyelerde kötülük, Müslüman Türkleri hedef alan şiddet ve terörün doğal bir uzantısı olarak temsil bulur. Bu mezalim hikâyelerinde kötülük, yazarın milliyetçi tezine hizmet eden bir araçtır. Bununla birlikte, bu hikâyelerde bazen anlatıcı ile şiddetin failinin sesleri birbirine karışır. Anlatıcının kötülük ile ideolojik mesafesini koruyamadığı bu anlatım, kötülüğü bir araç olmaktan çıkararak hikâyenin tezini akamete uğratma pahasına insani bir deneyim olarak temsil bulur. Araca indirgenmeyen kötülük, Ömer Seyfettin’in çocukluk ve olgunlaşma hikâyelerinde de temsil bulur. Bu hikâyelerde asıl tema olan kötülük hikâye kişilerinin ahlaki ve toplumsal normları ihlal eden düşünce, tavır ve davranışlarının ardındaki saiktir. Hikâyenin ana teması olsun ya da olmasın, Ömer Seyfettin’in hikâyelerinde kötülük belli bir psikolojik gerçekçilikle yer alır. Bu makale, Ömer Seyfettin’in hikâyelerinde kötülüğün psikolojik iç tutarlılıkla temsiline ve metnin yapısına katkısına odaklanıyor.

Abstract

Evil is a recurring sub-theme in Ömer Seyfettin’s short stories. In narratives written during and after the Balkan Wars, evil is depicted as intrinsic to the violence and terror inflicted on Muslim Turks, reinforcing the author’s nationalist thesis. However, the interplay between the narrator’s voice and the perpetrator of violence occasionally blurs ideological boundaries, representing evil as a universal human experience and subtly challenging the story's thesis. Beyond its role in wartime narratives, evil also appears prominently in stories of childhood and self-formation, driving protagonists’ transgressive thoughts, attitudes, and actions that defy moral and social norms. Through psychological realism, Seyfettin integrates evil either as a central theme or as a narrative device, enriching his storytelling. This article examines the representation of evil in Seyfettin’s short stories, emphasizing its psychological depth and consistency while exploring its structural contribution to his narratives.