اخلاق محمدی و روح به‌فقری

درنگاه قرآن تجملات و لذت که جز طبیعت بشری محسوب می‌شود، دسیسه‌ای است که در پی آن ناگواری به همراه دارد و سخت سبب اغوا شدن آدمی می‌شود. مطرود دانستند لذایذ دنیوی در قرآن؛ این پیام را به خواننده انتقال می‌دهد، که برای رسیدن به رستگاری باید همه‌ی عوامل لذت بخش را نادیده بگیرید. اینچنین فرد از درون تهی می‌شود؛ زیرا که باید به جنگ طبیعت انسانی خود برود. این کتاب چه زندگی کسالت باری را نوید می‌دهد. باید پرسید آیا رخوت حاصل شده از سرکوب لذت و تجملات به خودشکوفایی مردمی منجر می‌شود؟ البته که خیر
همواره استفاده از عقل طاقت  فرساست و  نیازمند صرف زمان است. از این رو «محمد ابن عبدالله» عزلت نشینی را ارج می‌نهد و دنیا را به نااهلان وا می‌گذارد، البته بخشی از شیوه مواجه شدن محمدیسم با امور دنیوی، به سبب نبود راه حل‌های مشخص برای بشر بوده، زیرا که در مکان شکل گیری اندیشه وی، هیچگونه کششی برای کنار هم آوردن نظریاتی که بتواند قدری از مصیبت‌های مردمی بکاهد یافت نمی‌شد؛ این شد که دست به ستایش وضعیت زده.