Tarihi Köprüde Yakın Çevre Sorunları: Diyarbakır Silvan (On Gözlü Köprü) Köprüsü

Kültürel miras öğelerinin, temel fonksiyonunu yitirdikten sonra, sosyal dokuyla bütünleşmesi ve kültürel etkinlik alanı olarak kullanılması bu yapıların korunarak varlıklarının uzun süre devamını sağlayacaktır. Çalışma kapsamında 2008 yılında restorasyonu tamamlanan kültürel mirasımızın önemli bir unsuru olan Silvan (On Gözlü) Köprüsü ve çevre düzenlemesi ele alınmıştır. Köprünün üzeri ve çevresi sosyal ve kültürel etkinlik alanı olarak kullanılmaktadır. Özellikle sıcak yaz gecelerinde, nehir kenarındaki restoran ve çay bahçeleri oldukça yoğun biçimde kullanılmaktadır. Yerel halk tarafından müzik eşliğinde halk oyunlarının oynanması, Hıdırellez Bayramı ve dini bayramlarda ziyaret edilmesi ve çiftlerin merasimlerinde fotoğraf çekmek için arka fon olarak tercih etmesi gibi etkinlikler için sıklıkla kullanılan bir alandır. Ancak tescilli bir yapı olan köprünün kent için bir etkinlik alanına dönüşmesi beraberinde birtakım problemleri de getirmiştir. Köprü restorasyonundan hemen sonra yapılan onaylanan koruma planında mesire alanı olarak planlanan köprü etrafında koruma sınırına yakın alan hızla yapılaşmaktadır. Bu makalenin temel problemi anıtsal yapıların yaşanılabilir kılınması ve korunması arasındaki ince çizgidir. Bu bilgiler ışığında Diyarbakır sosyal yaşamının önemli bir parçası olan Silvan (On Gözlü) köprünün incelenmesi ve yarattığı karmaşanın anlatılması amaçlanmaktadır. Çalışmada yaklaşım sorunlarının ortaya çıkarılması hedeflenmektedir. Köprü çevre düzenlemesiyle birlikte kente kazandırılsa da köprünün yakın çevresinde inşa edilen yapılaşmaların düzenlenmesi gerektiği düşünülmektir.