Τούντορ Βλαντιμιρέσκου
Ο Τούντορ Βλαντιμιρέσκου (Tudor Vladimirescu, 1780 - 7 Ιουνίου 1821) ήταν επαναστατικός ηγέτης της Βλαχίας, με συμμετοχή στο κίνημα της Μολδοβλαχίας.
Στον ρωσοτουρκικό πόλεμο υπηρέτησε τους Ρώσους ως αρχηγός εθελοντικού σώματος.
Γι' αυτή του τη δράση τιμήθηκε από τον Κ.
Υψηλάντη με το παράσημο του Αγίου Βλαδίμηρου.
Από το παράσημο αυτό πήρε και το επώνυμο του.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1822 διορίστηκε στρατιωτικός έπαρχος στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Είχε φιλία με τον Γεωργάκη Ολύμπιο που υπηρετούσε στην Βλαχία.
Όταν οι αρχηγοί της Φιλικής Εταιρείας αποφάσισαν πως η επανάσταση έπρεπε να εξαπλωθεί σε όλη τη Βαλκανική, ανέθεσαν στον Ολύμπιο να τον κατηχήσει.
Ο Βλαντιμιρέσκου ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό και πρότεινε μάλιστα να αρχίσει η επανάσταση από την Μολδοβλαχία και όχι από την Πελοπόννησο.
Όταν όμως κηρύχτηκε η επανάσταση και την αποδοκίμασε ο τσάρος ο Βλαντιμιρέσκου που δύο μήνες πριν είχε ξεσηκώσει τη Βλαχία φοβήθηκε τις συνέπειες και άλλαξε τακτική.
Με τον φίλο του Ολύμπιο για να κερδίσουν χρόνο είχαν συμφωνήσει να παρουσιάσει ο Βλαντιμιρέσκου ως αίτια του κινήματός του την κακοποίηση των Φαναριωτών ηγεμόνων που έστελνε η Πύλη και να αποκρύψει την αντίθεσή του προς το Σουλτάνο.
Ουσιαστικά όμως ο Β. χρησιμοποίησε την πρόφαση αυτή για να ελαφρύνει τη θέση του διαχωρίζοντας τις ευθύνες του από τους συμμάχους του Έλληνες.
Όταν τα τουρκικά στρατεύματα μπήκαν στη Βλαχία, ο Β. ήρθε σε επαφή με τους Τούρκους που του ζήτησαν απτά δείγματα της νομιμοφροσύνης του, τα κεφάλια του Υψηλάντη και του Γεωργάκη Ολύμπιου ή την απομόνωση τους στη Βλαχία.
Στη δεύτερη περίπτωση έπρεπε να αποκλειστεί η υποχώρηση του Υψηλάντη και ο Β. με το σώμα του πήγε για τον σκοπό αυτόν στο Πιτέστι.
Ο Ολύμπιος τον κάλεσε τότε να συναντηθούν και τελικά τον μετέπεισε.
Επειδή όμως πολλές δολοφονίες οπλαρχηγών παρέμειναν ανεξήγητες και είχαν προκαλέσει μεγάλη αγανάκτηση, πολλοί θεώρησαν ότι ήταν έργο του Β.
Οι υποψίες αυτές και οι επαφές του με τους Τούρκους ανάγκασαν τους υπαρχηγούς του Μακεδόνσκη και Χατζή Πρόδα να αποφασίσουν σε συμβούλιο να γράψουν στον Ολύμπιο.
Ο Ολύμπιος με λίγους δικούς του ιππείς και πεζούς έφτασε στο στρατόπεδο τον Μάιο του 1821 όπου ρώτησε τους συνεργάτες του αν θέλουν τέτοιον αρχηγό.
Οι περισσότεροι φώναξαν πως δεν τον θέλουν.
Ο Β.
ζήτησε τότε να οδηγηθεί στον Υψηλάντη στον οποίον και απολογήθηκε, επιρρίπτοντας τις ευθύνες του σε άλλους.
Ο Υψηλάντης τον παρέδωσε στους Καραβία, Ορφανό και Καραβελλόπουλο.
Τα μεσάνυχτα της 22ας Μαΐου 1821 τον σκότωσαν σε ενέδρα δύο στρατιώτες.
Αυτή είναι η παλαιότερη εκδοχή για την στάση του Β.
Σήμερα οι Ρουμάνοι τον θεωρούν εθνικό τους ήρωα.
Νεότερες έρευνες απέδειξαν ότι τα τεκμήρια που έφτασαν στα χέρια του Υψηλάντη ήταν πλαστά, προϊόν συκοφαντικών επιδιώξεων των αυστριακών αρχών.
Δεν υπάρχει άλλωστε αμφιβολία ότι η αυστριακή κυβέρνηση προσπαθούσε να διαλύσει τον επαναστατικό στρατό με κάθε μέσο.
Μετά τη δολοφονία του Β.
ένα μέρος του στρατιωτικού σώματος ενώθηκε με τους άνδρες του Υψηλάντη και του Ολύμπου, ενώ οι άλλοι άνδρες του σώματος σκόρπισαν.
