Φρούριο Κρήτη
Φρούριο Κρήτη (Γερμανικά: Festung Kreta) ήταν ο όρος που χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής αναφορικά με τη φρουρά και την οχύρωση της Κρήτης, την οποία κατέλαβαν έπειτα από την μάχη της Κρήτης στα τέλη Μαΐου 1941.
Οι Γερμανοί κατέλαβαν τους τρεις δυτικούς νομούς του νησιού (τους νομούς Χανίων, Ηρακλείου και Ρεθύμνου), εγκαθιστώντας το αρχηγείο τους στα Χανιά, ενώ οι Ιταλοί κατέλαβαν τον νομό Λασιθίου, έως τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943.
Η πρώτη γερμανική μονάδα που ανέλαβε τη φρουρά του νησιού ήταν η 164η Μεραρχία Πεζικού (164.
Infanterie-Division) την οποία διαδέχθηκε την περίοδο 1943-1944 η 22η Μεραρχία Πεζικού (22.
Infanterie-Division).
Η ιταλική μονάδα στο νησί ήταν η 51η Μεραρχία Πεζικού "Σιένα" (51a Divisione di Fanteria "Siena").
Η δύναμη της φρουράς αυξομειωνόταν σημαντικά, ανάλογα με την πρόοδο των εκστρατειών στη Βόρεια Αφρική και την Ρωσία και την πιθανή απειλή συμμαχικής εισβολής στο νησί.
Στο ζενίθ της η φρουρά διέθετε 75.000 άνδρες το 1943 ενώ στο ναδίρ της 10.000
κατά την παράδοση του νησιού στις 12 Μαΐου 1945.
Ως διοικητές του Φρουρίου Κρήτη υπηρέτησαν οι στρατηγοί Κουρτ Στούντεντ (Kurt Student), Αλεξάντερ Αντρέ (Alexander Andrae), Μπρούνο Μπρόιερ (Bruno Bräuer), Φριντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ (Friedrich-Wilhelm Müller) και Γκέοργκ Μπεντχακ (Georg Benthack).
Οι ιταλικές δυνάμεις κατοχής διοικούνταν από το στρατηγό Αντζέλικο Κάρτα (Angelico Carta).
