Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1997
Με τη διοικητική διαίρεση του 1997, που προέκυψε με την εφαρμογή του σχεδίου "Καποδίστριας", πραγματοποιήθηκε την 1/1/1999 η συνένωση παλαιότερων δήμων και κοινοτήτων σε μεγαλύτερους δήμους, με σκοπό τη βελτιστοποίηση της δημόσιας διοίκησης στο επίπεδο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης.
Μετά το σχέδιο "Καποδίστριας" η Ελλάδα απαρτιζόταν από 13 περιφέρειες, 51 νομούς και 1.034 δήμους και κοινότητες (910 δήμους και 124 κοινότητες).
Παράλληλα καταργήθηκαν οι επαρχίες.
Οι νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις και οι δήμοι ήταν αυτοδιοικούμενοι, καθώς οι αρχές τους εκλέγονταν με καθολική ψηφοφορία ανάμεσα στους μόνιμους κατοίκους.
Τα γεωγραφικά όρια των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων ταυτίζονταν με αυτά των αντίστοιχων νομών.
Εξαίρεση αποτελούσαν ο νομός Αττικής, που υποδιαιρείτο σε τρεις νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις (Αθηνών - Πειραιώς, Ανατολικής Αττικής και Δυτικής Αττικής), καθώς και οι νομοί της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συγκροτούσαν δύο νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις (κοινώς υπερνομαρχίες), την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Έβρου - Ροδόπης και την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Δράμας - Καβάλας - Ξάνθης.
Έτσι ο νομός Αττικής περιλάμβανε 4 νομαρχίες, καθώς η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αθηνών - Πειραιώς περιλαμβάνε τις νομαρχίες (επισήμως "νομαρχιακά διαμερίσματα") Αθηνών και Πειραιώς, ενώ στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης οι 5 νομαρχίες (νομαρχιακά διαμερίσματα) αντιστοιχούσαν με τους νομούς.
Διαίρεση
Αναφορές
