Φάλαινα
Οι φάλαινες είναι Κητώδη θηλαστικά που ζουν στη θάλασσα.
Η κοινή ονομασία φάλαινα περιλαμβάνει τα θηλαστικά που ανήκουν στις οικογένειες Φαλαινίδες, Φαλαινοπτερίδες και Φυσητηρίδες.
Τα πιο χαρακτηριστικά είδη ανήκουν στην οικογένεια Φαλαινίδες.
Παρά το γεγονός ότι έχουν την ανατομία και τα γνωρίσματα των θηλαστικών, η μορφή τους είναι αυτή του ψαριού.
Ο αριθμός των φαλαινών έχει μειωθεί και πολλά είδη απειλούνται με εξαφάνιση, εξαιτίας της εντατικής θήρευσης, για το λίπος , το κρέας, τα οστά και τις μπαλένες τους.
Προέλευση
Όλα τα κητώδη, μεταξύ των οποίων οι φάλαινες και τα δελφίνια είναι απόγονοι χερσαίων θηλαστικών, που ανήκαν στα Αρτιοδάκτυλα.
Σήμερα τα κητώδη και τα αρτιοδάκτυλα μαζί υπάγονται στην υποτάξη Κηταρτιοδάκτυλα , η οποία συμπεριλαμβάνει τις φάλαινες και τους ιπποπόταμους.
Στην πραγματικότητα, οι φάλαινες αποτελούν τους κοντινότερους συγγενείς των ιπποποτάμων.
Προήλθαν από έναν κοινό πρόγονο, περίπου πριν από 54 εκατομμύρια χρόνια.
Άρχισαν να κολυμπούν πριν από σχεδόν 50 εκατομμύρια χρόνια.
Τα κητώδη υποδιαιρούνται σε δύο υφομοταξίες :
Περιγραφή
Είναι θηλαστικό και ανήκει στην ίδια οικογένια με το δελφίνι, στα κητώδη.
Όπως όλα τα θηλαστικά, οι φάλαινες αναπνέουν με πνεύμονες (γι' αυτό και υποχρεώνονται να ανεβούν στην επιφάνεια του νερού, για να αναπνεύσουν), είναι ζώα θερμόαιμα, θηλάζουν τα μικρά τους και έχουν (αν και πολύ λίγο) τρίχωμα.
Το κεφάλι του ζώου δεν ξεχωρίζει από το υπόλοιπο σώμα και είναι μεγάλο.
Στο τεράστιο στόμα της δεν έχει δόντια.
Στο πάνω μέρος του κεφαλιού έχει ρουθούνια.
Όταν αναδύονται στην επιφάνεια, οι φάλαινες εκκενώνουν τον αέρα που είχαν στους πνεύμονες με πίεση.
Για το λόγο αυτό σχηματίζουν πίδακα.
Το νερό εκτοξεύεται από μια οπή στο πάνω μέρος του κεφαλιού τους (από δύο οπές στις φάλαινες με μπαλένες).
Τα μπροστινά τους άκρα έχουν μετατραπεί σε πτερύγια του θώρακα, ενώ τα πίσω άκρα επέχουν θέση πτερυγίων για την ουρά.
Το δέρμα τους είναι ιδιαίτερα λεπτό και προστατεύεται από ένα στρώμα λίπους, το οποίο εκτός των άλλων λειτουργεί και ως αποθήκη ενέργειας.
Το γάλα του ζώου περιέχει επίσης λίπος(με περιεκτικότητα περίπου 50%).
Η καρδιά τους είναι τετράχωρη.
Η ηλικία τους μπορεί να ξεπεράσει και τα 100 χρόνια.
Επιπλέον, έχει βρεθεί φάλαινα , η ηλικία της οποίας υπολογίστηκε στα 211 χρόνια και θεωρείται το γηραιότερο θηλαστικό.
Το κυνήγι της φάλαινας με στόχο την αλίευσή της, που γίνεται εδώ και αιώνες, οδήγησε στη δραματική μείωση του πληθυσμού της και έτσι πολλά είδη απειλούνται σήμερα με εξαφάνιση.
Για το σκοπό αυτό, ορίστηκαν αυστηροί κανόνες για τη θήρευση αναφορικά με τον επιτρεπτό αριθμό αλλά και τα μέσα που χρησιμοποιούνται.
Επίσης, η Διεθνής Φαλαινοθηρική Επιτροπή εισήγαγε ένα μορατόριουμ 6 ετών στην εμπορική φαλαινοθηρία το 1986, το οποίο έχει επεκταθεί ως τις μέρες μας.
Για διάφορους λόγους σε κάποιες χώρες δεν ισχύει το μορατόριουμ αυτό.
Σήμερα, οι χώρες που κυνηγούν φάλαινες είναι οι Νορβηγία, Ισλανδία, Ιαπωνία και οι ιθαγενείς κοινότητες στη Σιβηρία, την Αλάσκα και το βόρειο Καναδά.
Είδη
Η οικογένεια αυτή περιλαμβάνει αρκετά είδη.
Τα κυριότερα είναι:
Εδώ ανήκει η γαλάζια φάλαινα (Balenoptera musculus), που αποτελεί και το μεγαλύτερο είδος όπως επίσης και το μεγαλύτερο θηλαστικό του κόσμου.
Το είδος αυτό έχει μπαλένες και ραχιαίο πτερύγιο.
Με μήκος 33 μέτρων και βάρος 150 τόνων, απαντάται στην Αρκτική και στο βόρειο Ατλαντικό.
Το δέρμα της μπορεί να τεντώνεται και να μεγαλώνει το στόμα, με τη βοήθεια πτυχών.
Η αναπαραγωγή του γίνεται σε πιο θερμές θάλασσες, επειδή το νεογέννητο, που στερείται στρώματος λίπους, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το κρύο.
Στην οικογένεια αυτή ανήκουν οι φάλαινες που δεν έχουν μπαλένες αλλά δόντια.
Ζουν σε αγέλες, σε θερμές , τροπικές και υποτροπικές θάλασσες.
Το γνωστότερο είδος είναι ο φυσητήρας (Physeter catodon), του οποίου το μήκος φτάνει τα 20 μέτρα.
Έχει κυλινδρικό ρύγχος, τεράστιο κεφάλι και κολυμπά γρήγορα.
Όταν αναδύεται στην επιφάνεια φυσά με μεγάλη δύναμη τον αέρα και τους υδρατμούς από το μοναδικό ρουθούνι που φέρει επάνω στο ρύγχος του, σχηματίζοντας πίδακα.
Η τροφή του περιλαμβάνει καλαμάρια και ψάρια.
Στα εντόσθιά του υπάρχει μια αρωματική ουσία (άμβρα).
Στο ρύγχος του περιέχει λάδι (λίπος), για το οποίο το κυνηγούν.
Το λάδι του χρησιμοποιήθηκε ως φωτιστικό μέσο.
Θεωρούμε ότι οι φυσητήρες ανήκουν στην οικογένεια των φαλαινών, κυρίως λόγω του σχήματος και του μεγάλου μεγέθους τους - φτάνουν στα δεκαοχτώ μέτρα.
Όμως, σε τι διαφέρουν οι φυσητήρες από τις φάλαινες; Οι τελευταίες έχουν μπαλένες, τις μεγάλες κεράτινες πλάκες μέσω των οποίων φιλτράρεται το νερό που καταπίνουν, μαζί με τα ψάρια και το πλαγκτόν.
Οι μπαλένες τούς επιτρέπουν να συγκρατούν την τροφή αποβάλλοντας το νερό.
Ο φυσητήρας, αντίθετα, έχει δόντια, γεγονός που τον κάνει συγγενικό των δελφινιών, χωρίς βέβαια να είναι δελφίνι.
Εξωτερικές συνδέσεις
