Προεδρικό Μέγαρο
Το Προεδρικό Μέγαρο, παλαιότερα γνωστό ως Νέα Ανάκτορα, σήμερα στεγάζει την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας και αποτελεί την επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στην Αθήνα.
Πριν την κατάργηση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας με το δημοψήφισμα του 1974, το κτίριο αποτελούσε τα επίσημα ανάκτορα των Βασιλέων των Ελλήνων.
Ιστορία
Το 1868, με αφορμή τη γέννηση του διαδόχου Κωνσταντίνου, γιου του Βασιλιά Γεωργίου Α', αποφασίστηκε να κατασκευαστεί ένα ξεχωριστό ανάκτορο διαδόχου.
Είκοσι χρόνια αργότερα το κράτος ανέθεσε την κατασκευή του στον Ερνέστο Τσίλλερ μετά τους γάμους του Κωνσταντίνου με την Πριγκίπισσα Σοφία της Πρωσίας.
Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1891 και ολοκληρώθηκαν έξι χρόνια αργότερα, το 1897.
Την παραμονή των Χριστουγέννων του 1909, πυρκαγιά κατέστρεψε μεγάλο μέρος των παλαιών ανακτόρων που διέμενε ο Γεώργιος Α΄, δηλαδή της σημερινής Βουλής και έτσι το κτίριο χρησιμοποιήθηκε περιστασιακά ως τόπος κατοικίας από τη βασιλική οικογένεια.
Επίσημη βασιλική κατοικία έγινε μόλις το 1913 μετά τη δολοφονία του Γεωργίου Α' και την άνοδο του Κωνσταντίνου στο θρόνο.
Το 1924 το ανάκτορο έπαψε να φιλοξενεί προσωρινά τη βασιλική οικογένεια μετά την διακήρυξη της δημοκρατίας.
Χρησιμοποιήθηκε ως Προεδρικό Μέγαρο έως το 1935, όπου έγινε η παλινόρθωση της μοναρχίας.
Από το 1974 με τη μεταπολίτευση, το κτίριο χρησιμοποιείται ως έδρα της Προεδρίας της Δημοκρατίας και κατοικία του εκάστοτε Προέδρου.
Αρχιτεκτονική
Το Προεδρικό Μέγαρο είναι ένα νεοκλασικό τριώροφο κτίριο, με λιτή και αυστηρή πρόσοψη.
Ο Τσίλλερ χρησιμοποίησε εν μέρει και ένα σχέδιο του Χάνσεν (ενός θερινού ανακτόρου που δεν κατασκευάστηκε) για την υλοποίηση του αλλά και έλαβε υπ' όψιν επιθυμίες της πριγκίπισσας Σοφίας.
Υποστηρίζεται πως δική της επιθυμία ήταν να δοθούν χαρακτηριστικά πολυτελούς μεγάρου παρά τυπικού βασιλικού ανακτόρου.
Η είσοδος του κτιρίου φέρει πρόστυλο με κίονες ιωνικού ρυθμού και ένα μικρό κλιμακοστάσιο.
Το Μέγαρο φέρει διπλή σειρά από εννέα παράθυρα, το καθένα από τα οποία στέφεται από μικρό αέτωμα.
Ο Τσίλλερ επέλεξε να πλατύνει τη ζωφόρο περισσότερου του συνηθισμένου.
Χαρακτηριστικά της, οι γύψινες διακοσμητικές μετώπες εναλλασσόμενες με δίδυμα ανοίγματα.
Με αυτό το τρόπο εξασφάλισε περισσότερο φυσικό φωτισμό στον τρίτο όροφο αλλά και χώρο για τα μονογράμματα του βασιλικού ζεύγους, "Κ" για τον Κωνσταντίνο και "Σ" για τη Σοφία.
Αγάλματα υπήρχαν στους γωνιακούς πεσσούς του στηθαίου, η τύχη τους όμως αγνοείται· λέγεται ότι αφαιρέθηκαν τη δεκαετία του '40 ή '50.
Το 1909 προστέθηκε στο κτίριο αίθουσα χορού (σημερινή αίθουσα διαπιστευτηρίων) μιας και στην αρχή δεν προοριζόταν ως επίσημη βασιλική κατοικία.
Ως χώρος υποδοχής μέχρι τότε ήταν το σαλόνι του 2ου ορόφου.
Η δεύτερη προσθήκη έγινε το 1962, με την ευκαιρία του γάμου της πριγκίπισσας Σοφίας (κόρη του βασιλιά Παύλου και της βασίλισσας Φρειδερίκης) και του πρίγκιπα Χουάν Κάρλος της Ισπανίας.
Τότε κατασκευάστηκε μεγαλύτερη αίθουσα δεξιώσεων.
Τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό ανέλαβε ο Αλέξανδρος Μπαλτατζής.
