Σιγίλλιο
Με το όνομα σιγίλλιο, (ή σιγίλιο, ή και σιγγίλιο), φέρονταν κατά τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία τα σημαντικότερα επίσημα αυτοκρατορικά έγγραφα που αφορούσαν κυρίως θέματα εξωτερικής πολιτικής τα οποία συνηθέστερα χρησιμοποιούσε η βυζαντινή διπλωματία.
Παρόμοια επίσης έγγραφα ήταν και εκείνα που περιείχαν αποφάσεις επί σπουδαίων διοικητικών ΄ζητημάτων καθώς και σε λίαν προνομιακές τακτοποιήσεις ζητημάτων.
Από την παραπάνω πολιτειακή χρήση της εποχής εκείνης χαρακτηρίσθηκαν ομοίως ως σιγίλλια τα πατριαρχικά και συνοδικά έγγραφα καλούμενα επίσης και "σιγιλώδη γράμματα ή επιστολές" που γράφονταν αρχικά επί περγαμηνής.
Ανάλογα δε με το περιεχόμενό τους διακρίνονταν σε ρυθμιστικά, επιβεβαιωτικά, αφοριστικά κ.λπ.
Γενικό χαρακτηριστικό των πάσης φύσεως τέτοιων εγγράφων ή επιστολών, σιγιλλίων, ήταν η "απηωρημένη" (= εξαρτημένη) συνήθως μολύβδινη σφραγίδα (βούλα), λατινικά "sigillum", εξ ου και η ονομασία τους, που συνόδευε τα έγγραφα αυτά.
Με πατριαρχικά σιγίλια συνηθέστερα αναγνωρίζονταν ή ιδρύονταν μοναστήρια, επισκοπές, εκκλησιαστικές σχολές, τοπικές δικαιοδοσίες, ή υπαγωγές αυτών, όπως και μεταξύ επισκοπών καθώς επίσης και περιπτώσεις αφορισμών.
