Έθελμπαλντ της Μερκίας
Ο Εθελμπάλντ της Μερκίας (πέθανε το 757) ήταν βασιλιάς της Μερκίας (716 – 757).
Επί της βασιλείας του, η Μερκία έγινε το ισχυρότερο Αγγλοσαξονικό βασίλειο, αυξάνοντας την ισχύ του περισσότερο από αυτήν που είχε τον 7ο αιώνα υπό τον βασιλιά Πέντα της Μερκίας.
Η μεγάλη ακμή συνεχίστηκε και με τον διάδοχο του, Όφα της Μερκίας, εγγονό του ξαδέλφου του, Έανγουλφ, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Εθελμπάλντ.
Σε γράμμα του (745), ο Άγιος Βονιφάτιος τον κατακρίνει για ανήθικες πράξεις του.
Ήρθε σε σύγκρουση με την εκκλησία και δολοφονήθηκε (757) από έναν σωματοφύλακα του.
Τον διαδέχθηκε ο Μπέορνρεντ της Μερκίας, που ανατράπηκε την ίδια χρονιά από τον Όφα.
Άνοδος του στην θέση του βασιλιά της Μερκίας
Ο Εθελμπάλντ ήταν γιος του Αλβέο, εγγονός του Εόβα, αδελφού και συμβασιλέα του ισχυρού βασιλιά της Μερκίας Πέντα (626 – 656).
Ο παππούς του Εόβα σκοτώθηκε σύμφωνα με τα Κάμβρια Χρονικά στην μάχη του Μέισερφιλντ (644).
Δεν υπάρχουν πολλές πηγές σχετικά με την βασιλεία του Πέντα.
Κάποιες πηγές αποδεικνύουν ότι είχε μοιράσει το βασίλειο του, με τον ίδιο να κυβερνά την νότια Μερκία και τον αδελφό του Εόβα την βόρεια.
Ο ίδιος σκοτώθηκε στην μάχη του Βίνβεντ (656).
Την εποχή της νεότητας του Εθελμπάλντ, βασιλιάς της Μερκίας ήταν ένας εγγονός του Πέντα και δεύτερος ξάδελφος του, ο Κέολρεντ της Μερκίας (709 – 716), ο οποίος τον εξόρισε.
Την ίδια εποχή υπήρχε ο Γκούθλακ, ένας ευγενής που στην συνέχεια έγινε μοναχός και τελικά ερημίτης.
Σε αυτόν κατέφυγε ο Εθελμπάλντ την εποχή της εξορίας του, όπως και άλλοι σημαντικοί άντρες λόγω της σοφίας του, όπως ο επίσκοπος του Λίτσφιλντ.
Ο επίσκοπος του Λίτσφιλντ ήταν αυτός που βοήθησε τελικά τον Εθελμπάλντ να ανέβει στον θρόνο μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Κεολρέντ σε ένα γεύμα (716).
Ο Εθελμπάλντ αντάμειψε τον Γκούθλακ, στήνοντας του μαυσωλείο.
Ο ισχυρότερος Άγγλος ηγεμόνας της εποχής του
Ο Εθελμπάλντ την περίοδο της βασιλείας του είχε τον έλεγχο στους περισσότερους βασιλείς της Αγγλίας, δώρησε μεγάλες εκτάσεις γης σε κληρικούς και ευνοούμενους του, αποκτώντας και τον έλεγχο ακόμα και στα ως τότε ισχυρότατα βασίλεια του Ουέσσεξ και του Κεντ.
Στις αρχές της βασιλείας τους, τα δύο κρατίδια είχαν ισχυρότατους βασιλείς, τους Βίχτρεντ του Κεντ και Ίνε του Ουέσσεξ.
Ο Βίχτρεντ πέθανε το 725, ενώ ο Ίνε παραιτήθηκε, προκειμένου να πάει για προσκύνημα στην Ρώμη (726).
Ο διάδοχος του Ίνε, Έθελχερντ του Ουέσσεξ, είναι βέβαιο ότι διοικούσε εκείνη την εποχή υπό την επιτήρηση της Μερκίας, ενώ ο Έθελμπαλντ βοήθησε και τον αδελφό του Έθελχερντ, Κάθρεντ, να τον διαδεχθεί στον θρόνο (739).
Σύμφωνα με καταστατικά, αποδεικνύεται ότι ο Εθελμπάλντ είχε τον έλεγχο εκείνη την εποχή σε όλες τις εκκλησίες του Κεντ, ενώ οι δωρεές των βασιλιάδων γινόντουσαν στο όνομα του.
Τέλος, για πρώτη φορά στην βασιλεία του η επισκοπή του Λονδίνου ενσωματώθηκε στο κράτος της Μερκίας.
Δεν αναφέρονται σημαντικές επιθετικές εκστρατείες απέναντι σε εξεγέρσεις υποτελών βασιλέων.
Τα Αγγλοσαξονικά χρονικά λένε ότι όταν ο Κάθρεντ διαδέχτηκε τον Έθελχερντ στον θρόνο του Ουέσσεξ (740), επαναστάτησε απέναντι στον βασιλιά της Μερκίας, ενώ 3 χρόνια αργότερα και οι δύο βασιλείς πολεμούσαν μαζί εναντίον των Ουαλών.
Το 752 ήρθαν σε νέα σύρραξη, αλλά ο Κάθρεντ αναγκάστηκε να δραπετεύσει στο Μπάρφορντ.
