Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Γεννάδιος (1868-1951), κατά κόσμον Γεώργιος Αλεξιάδης, γεννήθηκε στη Μεσόπολη της Προύσας το 1868 . Φοίτησε στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου έλαβε τον τίτλο του Διδασκάλου της Ορθόδοξης Θεολογίας το 1893.
Χειροτονήθηκε διάκονος και μετέβη στην Κομοτηνή ως διευθυντής των σχολών και ιεροκήρυκας έως το 1897, όπου διορίσθηκε υπογραμματέας της Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το 1902 χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης και το 1905 εξελέγη Μητροπολίτης Λήμνου έως τo 1912, οπότε και προήχθη σε μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Α΄ Βαλκανικού πόλεμου.
Φαίνεται να συνέβαλε στην απόφαση παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό χωρίς αντίσταση, ενώ ήταν παρόν σε όλες τις τελετές υποδοχής των ελληνικών αρχών.
Ως οπαδός της Μεγάλης Ιδέας, ο Γεννάδιος ενστερνιζόταν τα οράματα για τη διεύρυνση του ελληνικού κράτους και παρακινούσε το πολιτικό προσωπικό για την πραγμάτωση τους.
Παρά τις κατά καιρούς θερμές επευφημίες προς τη βασιλική οικογένεια, κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού επέλεξε να στηρίξει τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ως καταλληλότερο για την πραγμάτωση της εθνικής διεύρυνσης.
Ο Γεννάδιος επέδειξε σημαντικό φιλανθρωπικό έργο κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Ενίσχυσε τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της περιφέρειας του, πολλά από τα οποία προέδρευσε, ενώ το 1922 έγινε πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Προσφύγων.
Συνέλαβε την ιδέα του κτιρίου της ΧΑΝΘ κατά τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο συνέδριο της ΧΑΝ στην Αυστρία το 1928 και προώθησε το σχέδιο ανέγερσης του, έχοντας ενεργή συμμετοχή και στη συγκεντρωση της απαραίτητης χρηματοδότησης από ομογενείς.
Σημαντική στάθηκε και η εκκλησιστική του δράση.
Το 1917 ίδρυσε τον Ιερατικό Σύνδεσμο για την επιμόρφωση των κληρικών και την ίδια χρονιά ίδρυσε το θεολογικό περιοδικό Γρηγόριος ο Παλαμάς.
Το 1930 προήδρευσε την Πανορθόδοξη Διάσκεψη της Θεσσαλονικης και το 1933 αντιπροσώπευσε την Εκκλησία της Ελλάδος, μαζί με τον τότε Μητροπολίτη Κέρκυρας και μετέπειτα Πατριάρχη Αθηναγόρα, στη Διορθόδοξη Επιτροπή του Αγίου Όρους για τον καταρτισμό του προγράμματος της μη πραγματοποιημένης τελικά Πανορθόδοξης Συνόδου.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Θεσσαλονίκης φέρεται να έδωσε εντολή στους Χριστιανούς της πόλης να μην προβούν σε καμία διάκριση προς τους Εβραίους συμπολίτες τους όταν οι τελευταίοι υποχρεώθηκαν από τις κατοχικές δυνάμεις να φορούν το κίτρινο άστρο, ενώ έκανε έντονα διαβήματα για να σταματήσοτυν οι εκτοπίσεις τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Όμως υπάρχουν σκιές για την στάση του μιας και φέρεται να ενδιαφέρθηκε για την απόδοση κατασχεμένης εβραϊκής περιουσίας σε γνωστό του.
Τιμήθηκε με τα μετάλλια του Ανωτέρου Ταξιάρχου του Σωτηρος, του Μεγαλόσταυρου του Φοίνικος και του Μεγαλόσταυρου Γεωργίου Α'.
Απεβίωσε το 1951 στη Θεσσαλονίκη και τάφηκε στον αύλειο χώρο του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.
Υστεροφημία
Το όνομα του έχει πάρει δρόμος στη Θεσσαλονίκη στην Πλατεία Δικαστηρίων.
