Πεύκο Αχαΐας
Το Πεύκο είναι μικρό χωριό της Αχαΐας, του Δήμου Καλαβρύτων.
Γενικά Στοιχεία
Είναι ένα από τα μικρά χωριά του Δήμου Καλαβρύτων με περίπου 70 σπίτια και 66 κατοίκους, χτισμένο σε υψόμετρο 717 μέτρων στις πλαγιές του βουνού που στην κορυφή του δεσπόζει ο κόκκινος βράχος-σπηλιά.
Βρίσκεται όμως πιο κοντά στην Αρκαδία, αφού είναι 2 χλμ.
δεξιά στο 62ο χλμ.
της Εθνικής Οδού (111) Τρίπολης - Πατρών, με μεσημβρινό προσανατολισμό και πανοραμική θέα προς τα γορτυνιακά βουνά της Βυτίνας και το Μαίναλο.
Ιστορία
Ο αρχαίος περιηγητής Παυσανία τον 2ο αιώνα μ.Χ αναφέρει ότι μπήκε στο περίφημο δάσος δρυών του Σόρωνος, το οποίο φιλοξενούσε αγριόχοιρους, αρκούδες και χελώνες υπερβολικού μεγέθους, με το κέλυφος των οποίων γινόταν λύρα.
Το δάσος αυτό εκτεινόταν από το Λάδωνα ποταμό μέχρι την αρχαία Ψωφίδα, ενώ επίσης πέρασε και από τη χώρα των Αργεαθών και των Λυκούντων και της Σκοτάνης.
Σύμφωνα λοιπόν με τους μελετητές οι Λυκούντες βρίσκονταν νότια των σημερινών χωριών Αμυγδαλιάς και Πεύκου σε ύψωμα κάτω από "Το Χάνι Του Πίττα", όπου βρίσκονται και απομεινάρια αρχαίας πόλης, και ήταν μικρή πόλη της αρχαίας Κλειτορίας .
Στην εποχή της Ενετοκρατίας αναφέρεται ότι στο βουνό του Αϊ-Γιώργη, που βρίσκεται δυτικά του χωριού, υπήρχε μικρό κάστρο που το χρησιμοποιούσαν για να ελέγχουν όλη τη γύρω περιοχή αλλά και για την μετάδοση μηνυμάτων με φρυκτωρίες (αναμμένους πυρσούς).
Πριν από την επανάσταση του 1821 υπήρχε το χωριό με την ονομασία Τσαρούχλι, όνομα μάλλον σλαβικό ή κατ' άλλους αρβανίτικο, που μάλλον σημαίνει χυλός, δηλαδή είδος γλυκίσματος από νερό, αλεύρι και ζάχαρη.
Παλιότεροι αναφέρουν ότι τα περισσότερα κτήματα ήταν προυχόντων από το Σοπωτό.
Αυτό πιστοποιείται, αφού και σήμερα υπάρχουν πολλά απ' αυτά, τα οποία υπενοικίαζαν οι Τσαρουχλαίοι για να τα καλλιεργούν και να τα βόσκουν.
Το ότι ήταν συγκροτημένο χωριό στη θέση που βρίσκεται σήμερα πιστοποιείται επίσης από την εκκλησία του χωριού, της Κοίμησης της Θεοτόκου, η οποία φέρει αγιογραφίες και εικόνες, οι οποίες κατασκευάστηκαν πριν από το 1750.
Επίσης αναφέρεται, στην ιστορία μιας γυναίκας, της Τσούναινας, ότι πέρασε το 1826 ο στρατός του Ιμπραήμ πασά κυνηγώντας τους απροσκύνητους και δεν άφησε λίθον επί λίθου.
Η γυναίκα όμως έχοντας στην αγκαλιά το μωρό της σώθηκε κρυμμένη κάτω από μια μεγάλη πέτρα, έξω και βόρεια του χωριού γνωστή και σήμερα ως της Τσούναινας η πέτρα .
Στους Βαλκανικούς πολέμους, της Μικράς Ασίας αλλά και του '40 πολλοί άνδρες του χωριού είχαν πάρει μέρος και κατάφεραν να επιστρέψουν σώοι στα σπίτια τους.
Αρκετοί όμως σκοτώθηκαν στις περιοχές της Μακεδονίας, Μικράς Ασίας και Βορείου Ηπείρου.
Το 1955-1956, κατόπιν κυβερνητικής οδηγίας για μετονομασία χωριών που είχαν ονόματα ξενικής προέλευσης, το χωριό μετονομάστηκε από Τσαρούχλι σε Πεύκο, γιατί υπήρχε μια συστάδα πεύκων έξω από την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου που είχαν φυτευτεί περί το 1935 στη θέση του παλιού νεκροταφείου του χωριού.
Κάτοικοι
Στις δεκαετίες του '50, '60 και '70 το χωριό έσφυζε από ζωή με 240 περίπου μόνιμους κατοίκους.
Το δημοτικό σχολείο είχε 35 με 40 μαθητές και οι ασχολίες των κατοίκων ήταν η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Η εκμετάλλευσή τους όμως γινόταν με παλιές, μη προσοδοφόρες μεθόδους.
Έτσι οι νέοι σταδιακά εγκατέλειπαν το χωριό για την πόλη αλλά και το εξωτερικό, ιδιαίτερα την Αυστραλία.
Σήμερα (2011) ζουν μόνιμα 66 περίπου κάτοικοι, κυρίως ηλικιωμένοι, και κάποιοι νέοι, οι οποίοι αποφάσισαν να μείνουν στο χωριό και να ασχοληθούν με την γεωργία, αλλά κυρίως με την κτηνοτροφία.
Πολιτισμός
Ο "Σύλλογος των απανταχού Πευκιωτών" κάνει σημαντική προσπάθεια και φέρνει σε επαφή τους συγχωριανούς, αναβιώνοντας παλιά έθιμα κυρίως το Πάσχα και το Δεκαπεντάγουστο, με συναντήσεις και πανηγύρια, χοροεσπερίδες στην Αθήνα και προσφορές διασκέδασης στους ηλικιωμένους του χωριού.
Από εδώ κατάγεται και ο γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βασίλης Τερλέγκας.
Γενική Βιβλιογραφία
