Τρούμπα
Η Τρούμπα είναι περιοχή του Πειραιά και αποτελεί το δυτικό μέρος της συνοικίας της Τερψιθέας προς τον κεντρικό λιμένα.
Το όνομά της το οφείλει σε μια μεγάλη τρόμπα νερού που ήταν τοποθετημένη από τη δεκαετία του 1860 σε μια στέρνα στη διασταύρωση της σημερινής λεωφόρου ΙΙας Μεραρχίας με την παραλιακή, από την οποία αντλούσαν νερό τα τότε ατμόπλοια του λιμανιού.
Στη διάρκεια του μεσοπολέμου ξεκίνησαν τα έργα ανάπλασης των προβλητών με συνέπεια η τρόμπα αυτή να αφαιρεθεί και να καταστραφεί.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα στην Τρούμπα λειτουργούσαν κακόφημα μπαρ, οίκοι ανοχής και καμπαρέ.
Ωστόσο, η εικόνα της Τρούμπας που υπάρχει σήμερα στο ελληνικό λαϊκό φαντασιακό αφορά κυρίως την περίοδο από την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1944 μέχρι την επιβολή της χούντας το 1967, καθώς προπολεμικά αρκετοί οίκοι ανοχής βρίσκονταν και σε άλλα σημεία του Πειραιά, με αποτέλεσμα να "μοιράζεται η δουλειά" ενώ από το 1944 όλοι συγκεντρώθηκαν στην Τρούμπα.
Μετά τη δύση του ηλίου ένας άλλος κόσμος της νύχτας επικρατούσε με πρωταγωνιστές τους σκληρούς νονούς του υποκόσμου, τους προαγωγούς και τις ιερόδουλες.
Υπήρχαν τακτικές αιματηρές συμπλοκές και πολλά κοινωνικά δράματα, τα οποία απαθανάτισε ο ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του '60.
Συνηθέστεροι θαμώνες στη περιοχή ήταν διεθνή πληρώματα εμπορικών αλλά και πολεμικών πλοίων, και πολλοί Αμερικανοί ναύτες του 6ου στόλου.
Στην Τρούμπα λειτουργούσαν επίσης και τρεις κινηματογράφοι (Φως, Ηλύσια και Ολύμπικ), που προέβαλαν από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ σε καθημερινή βάση ταινίες ακατάλληλου για ανηλίκους περιεχομένου.
Γενικά την εποχή εκείνη όλη η περιοχή ήταν υποβαθμισμένη και χαρακτηριζόταν κακόφημη.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1967, το χουντικό καθεστώς απαγόρευσε τη συνέχιση λειτουργίας όλων των παραπάνω κέντρων θέλοντας να δείξει την αφοσίωσή του στα "ελληνοχριστιανικά ιδεώδη", αλλά βασικά λόγω της άμεσης γειτνίασής τους με τα νέα πλέον ναυτιλιακά γραφεία που εγκαταστάθηκαν στη περιοχή.
Σήμερα από εκείνη την περίοδο λειτουργεί σε καθημερινή βάση μόνο ο κινηματογράφος Ολύμπικ και κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά μπαρ.
Στην περιοχή της Τρούμπας υφίστανται σήμερα κυρίως ναυτιλιακές εταιρίες, ναυτικά πρακτορεία, ελάχιστα καμπαρέ, ξενοδοχεία, καταστήματα παντός είδους που απευθύνονται κυρίως σε μετανάστες ασιατικής καταγωγής, σε ναυτικούς και σε τουρίστες.
Επίσης στην ίδια περιοχή βρίσκονται τα Δικαστήρια του Πειραιά, το ΙΚΑ, η Υπηρεσία Ναυτικών Μητρώων του ΥΕΝ και μια μονάδα αποκατάστασης τοξικομανών με μεθαδόνη του ΟΚΑΝΑ.
Παλαιότερα υπήρχε επίσης και Υπηρεσία Μεταγωγών της ΕΛΑΣ.
Η δε χρήση του ονόματος Τρούμπα έχει σχεδόν εξαλειφθεί, καθώς αναφέρεται μόνο από τους παλαιοτέρους κατοίκους και ναυτικούς.
Λαογραφία
Χαρακτηριστικοί είναι οι στίχοι πολλών λαϊκών τραγουδιών που εξυμνούν ή αναπολούν τις αλλοτινές "δόξες" της περιοχής όπως:
::::"Χρόνια μες΄ τη Τρούμπα / μαγκίτης κι αλανιάρης
::::ρώτησε να μάθεις / κι υστέρα να με πάρεις".
(Στίχοι και μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη, που τραγούδησαν ο ίδιος, η Ρόζα Εσκενάζυ και ο Σ. Ζαγοραίος).
::::"Τα όνειρά σου τα παλιά / σ΄ ένα μαντήλι δέστα
::::η Τρούμπα δεν υπάρχει πια / και μη γυρεύεις ρέστα".
(Στίχοι και μουσική του Γ.
Μητσάκη, που τραγούδησε η Καίτη Αμπάβη)
::::"Η Τρούμπα τώρα έρημη / χωρίς παλικαράκια
::::οι δρόμοι της ρημάξανε / χαθήκαν τα βλαμάκια".
(Στίχοι και μουσική του Μπαγιαντέρα που τραγούδησε ο ίδιος).
Πηγές
