Renault F1 Team
Η Ρενώ Φόρμουλα 1 (Renault F1) είναι ομάδα του Πρωταθλήματος Φόρμουλα 1, θυγατρική της αυτοκινητοβιομηχανίας Ρενώ.
Αποτελεί συνέχεια της παλαιάς Ρενώ Σπορ (Renault Sport).
Με τη σημερινή της μορφή εισήλθε στη Φόρμουλα 1 το 2002 αντικαθιστώντας τη Μπένετον Φόρμουλα, την οποία η μητρική εταιρεία είχε εξαγοράσει από το 2000.
Είναι μία απ' τις λίγες ομάδες που αδιαλείπτως κατασκευάζει η ίδια ολόκληρο το μονοθέσιο.
Το αμάξωμα κατασκευάζεται στο Ένστοουν, ένα χωριό της νοτιοανατολικής Αγγλίας κοντά στην Οξφόρδη όπου τυπικά εδρεύει η ομάδα, και ο κινητήρας σε ένα εργοστάσιο της Ρενώ στο Παρίσι.
Ρενώ Σπορ (1977-1985)
Η Ρενώ Σπορ πρωτοπαρουσιάσθηκε στο γκραν-πρι της Μεγάλης Βρετανίας, στο δεύτερο μισό της σαιζόν 1977, με το μονοθέσιο RS01 που οδηγούσε ο Ζαν-Πιερ Ζαμπουΐγ.
Η πρωτοτυπία του συγκεκριμένου μοντέλου ήταν ο κινητήρας της Γκορντίνι, θυγατρικής της Ρενώ, ο οποίος ήταν ο πρώτος τούρμπο στην ιστορία του πρωταθλήματος.
Οι πρώτες επιδόσεις του μονοθεσίου ήταν πολύ κακές, αφού ο - κατά τα άλλα πανίσχυρος - κινητήρας ήταν εξαιρετικά ασταθής με αποτέλεσμα συχνές βλάβες, εξ' αιτίας των οποίων οι σχολιαστές τον περιέγραφαν ειρωνικά ως "κίτρινη τσαγιέρα".
Ο Ζαμπουΐγ μπήκε στη βαθμολογούμενη εξάδα πρώτη φορά στο γκραν-πρι των Ανατολικών ΗΠΑ (Νέα Υόρκη) την 1η Οκτωβρίου 1979, τερματίζοντας 4ος.
Ήταν ο 18ος αγώνας της Ρενώ Σπορ και μόλις ο τέταρτος που κατάφερνε να τερματίσει.
Τις σαιζόν 1979 και 1980 η ομάδα συμπληρώθηκε με δεύτερο οδηγό, το Ρενέ Αρνού, αλλά η συμπεριφορά των μονοθεσίων παρέμεινε εξαιρετικά αναξιόπιστη.
Σε 29 αγώνες η ομάδα είχε 34 εγκαταλείψεις, συνήθως λόγω βλάβης στον κινητήρα, αλλά και τις πρώτες 4 νίκες (8 πόντιουμ) συν δέκα pole positions.
Γενικά ίσχυε ο κανόνας πως τα μονοθέσια της Ρενώ θα καταλάμβαναν υψηλές θέσεις, αρκεί να έφταναν ως τη γραμμή του τερματισμού.
Το 1981 ο Ζαμπουΐγ έφυγε από την ομάδα και αναπληρώθηκε από τον άπειρο Αλαίν Προστ της Μακλάρεν.
Παράλληλα ολοκληρώνονταν οι τεχνικές βελτιώσεις που είχαν ξεκινήσει από τα μισά της σαιζόν του '80, χάρη στις οποίες ο Προστ σημείωσε 3 νίκες και ανέβηκε συνολικά 6 φορές στο πόντιουμ (καθόλου συμπτωματικά, στους έξι μοναδικούς αγώνες που τερμάτισε).
Το δίδυμο Προστ-Αρνού ανέβασε τη Ρενώ στην 3η θέση του πρωταθλήματος κατασκευαστών, κάτι που επανέλαβαν και το 1982.
Το 1983 η Ρενώ ανέβηκε ένα σκαλί παραπάνω, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση των κατασκευαστών πίσω από τη Φερράρι με τους Αλαίν Προστ και Έντι Τσίβερ.
Ίδια θέση κατέλαβε και ο Προστ στο πρωτάθλημα οδηγών, χάνοντας την πρωτιά για 2 βαθμούς από το Νέλσον Πικέ εξ' αιτίας τριών εγκαταλείψεων (των μοναδικών σε όλη τη σαιζόν) στους τέσσερις τελευταίους αγώνες.
Αμέσως μετά επέστρεψε στη Μακλάρεν
Ακολούθησαν δύο κακές χρονιές (1984, 1985) με μόλις 7 ανόδους στο βάθρο και χωρίς ούτε μία νίκη, μέχρι που η ομάδα αποσύρθηκε από το πρωτάθλημα.
Τελευταίος αγώνας της ήταν το αυστραλιανό γκραν-πρι στις 3 Νοεμβρίου 1985.
Προμηθευτής κινητήρων (1989-1999)
Παρά τη διάλυση της ομάδας, η μητρική εταιρεία συνέχισε να εμπλέκεται στη Φόρμουλα 1 ως προμηθευτής κινητήρων με πολύ καλά αποτελέσματα.
Κινητήρες Ρενώ χρησιμοποιούσε η Ουΐλιαμς, όταν κατακτούσε τα πρωταθλήματα κατασκευαστών του 1992 (και 1-2 στους οδηγούς με Μάνσελ - Πατρέζε), 1993 (και 1-3 στους οδηγούς με Προστ - Χιλ), 1994 (και 2η θέση στους οδηγούς με το Χιλ) και 1997 (και πρωτιά στους οδηγούς με το Βιλνέβ).
Το 1995 ξεκίνησε να προμηθεύει και τη Μπένετον, συντελώντας στην κατάκτηση του μοναδικού πρωτάθληματος κατασκευαστών της ιταλικής ομάδας και του πρωταθλήματος οδηγών από το Μίχαελ Σουμάχερ.
Η συνεργασία κράτησε έως το πρωτάθλημα του 1997.
Τρία χρόνια αργότερα η Ρενώ εξαγόρασε ολόκληρη τη Μπένετον Φόρμουλα αντί του ποσού των 120.000.000
δολαρίων.
Όσο διαρκούσε η αναδιοργάνωση υπό το Φλάβιο Μπριατόρε, η ομάδα συνέχισε να τρέχει ως Μπένετον - το σκεπτικό ήταν πως το όνομα της εταιρείας δε θα φαινόταν πουθενά, μέχρι η ομάδα να είναι απολύτως έτοιμη.
Αυτό διήρκεσε δύο χρόνια, μέχρι που το 2002 έλαβε χώρα η επίσημη μετονομασία σε Ρενώ Φόρμουλα 1 και επανήλθαν οι κινητήρες της μητρικής εταιρείας.
Ρενώ Φόρμουλα 1 (2002-σήμερα)
Η πρώτη τριετία της νέας Ρενώ υπήρξε αξιοπρεπής, με μόλις δύο κερδισμένα γκραν-πρι (Αλόνσο - Βουδαπέστη 2003 και Τρούλι - Μονακό 2004) αλλά σταθερή παρουσία των μονοθεσίων της στις βαθμολογούμενες θέσεις.
Το 2005 ξεκίνησε η χρυσή διετία της ομάδας, όταν ο Φερνάντο Αλόνσο αναδείχθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής με την εντυπωσιακή συγκομιδή των 133 βαθμών σε 18 αγώνες (7 πρωτιές και συνολικά 15 πόντιουμ)!
Μαζί με τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα που βγήκε πέμπτος με 58 βαθμούς, έστειλαν τη Ρενώ στην πρώτη θέση του πρωταθλήματος κατασκευαστών, για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Ο θρίαμβος επαναλήφθηκε το 2006 με τους ίδιους πρωταγωνιστές.
Το 2007 ο Αλόνσο έφυγε για τη Μακλάρεν και μολονότι ο τελικός απολογισμός του διδύμου Φιζικέλα - Κοβαλάινεν ήταν αξιοπρεπής (3η θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών), αυτός οφείλεται περισσότερο στις παρουσίες των δύο στις βαθμολογούμενες θέσεις παρά σε σπουδαία αποτελέσματα (μόλις ένα πόντιουμ).
Την ίδια χρονιά αποκαλύφθηκε ότι άνθρωποι της ομάδας διέπρατταν "βιομηχανική κατασκοπεία" εις βάρος της Μακλάρεν, αλλά δεν υπήρξε κάποια τιμωρία.
Το 2008 σημαδεύθηκε από την επιστροφή του Φερνάντο Αλόνσο, ενώ το δεύτερο μονοθέσιο ανατέθηκε στον έως τότε δοκιμαστή Νέλσον Πικέ Τζούνιορ, γιο του παλαιού πρωταθλητή Νέλσον Πικέ.
Η σαιζόν αποδείχθηκε κατώτερη του αναμενομένου, αφού ο μεν Αλόνσο πέτυχε μόλις δύο νίκες και τερμάτισε στην 5η θέση των οδηγών, στη δε βαθμολογία των κατασκευαστών η ομάδα έπεσε μετά από τέσσερα χρόνια στην 4η θέση.
Ακόμα χειρότερα υπήρξαν τα αποτελέσματα του 2009, όταν η Ρενώ κατρακύλησε στην 8η θέση.
Μάλιστα στη μέση της χρονιάς ο Πικέ απολύθηκε και αποκάλυψε ότι η νίκη του Αλόνσο στη Σιγκαπούρη το 2008 ήταν αποτέλεσμα παράνομης πρακτικής.
Οι βασικοί χορηγοί απέσυραν την υποστήριξή τους, προκαλώντας μεγάλη οικονομική ζημιά, ενώ η Παγκόσμια Ομοσπονδία Αυτοκίνησης τιμώρησε την ομάδα με διετή αποκλεισμό απ' το πρωτάθλημα, της χαρίσθηκε όμως διετής αναστολή επειδή εξώθησε το φερόμενο ως βασικό υπαίτιο (Μπριατόρε) σε παραίτηση.
Επιδόσεις
Στοιχεία αθροιστικά για Ρενώ Σπορ και Ρενώ Φόρμουλα 1, έως και το Νοέμβριο 2009
Νίκες: 35
Βάθρα: 96
Pole positions: 51
Φερνάντο Αλόνσο: 2005, 2006
2005, 2006
Μεγάλοι οδηγοί
Image:JeanPierreJabouille1975.jpg|Ζαν-Πιερ ΖαμπουΐγΟ πρώτος οδηγός της Ρενώ Σπορ, χάρισε στην ομάδα την πρώτη της νίκη σε γκραν-πρι (Ντιζόν 1979).
Image:Alonso usgp 2004 pits.jpg|Φερνάντο
ΑλόνσοΔις παγκόσμιος πρωταθλητής με το κίτρινο-μπλε μονοθέσιο (2005, 2006).
Τις ίδιες χρονιές η ομάδα κατέκτησε και το πρωτάθλημα κατασκευαστών.
