Στην παγίδα του νόμου
Στην παγίδα του νόμου (αγγλ.
Down by law) είναι αμερικάνικη μαύρη κωμωδία του 1986 σε σκηνοθεσία του Αμερικανού Τζιμ Τζάρμους.
Πλοκή
Ο Τζακ και ο Ζακ είναι δυο ταλαίπωροι που την "έχουν πατήσει" για τα καλά.
Του Τζακ, μαστρωπού το επάγγελμα, του πλάσαραν μια ανήλικη και τον "κάρφωσαν" για να τον πιάσει η αστυνομία επ' αυτοφόρω.
Του Ζακ, άνεργου πρώην ντισκ τζόκεϊ σε ραδιοφωνικό σταθμό, του πλασάρουν ένα αυτοκίνητο με ένα πτώμα στο πορτμπαγκάζ, όταν ήταν τελείως μεθυσμένος.
Οι δυο τους καταλήγουν στο ίδιο βρώμικο κελί σε μια φυλακή στη Νέα Ορλεάνη.
Αμέσως συμφωνούν ότι δεν χωνεύουν ο ένας τον άλλο και αποφασίζουν να μην μιλούν μεταξύ τους.
Εκεί παρουσιάζεται ο Ρομπέρτο, ένας Ιταλός μετανάστης που δεν μιλάει καθόλου αγγλικά, και επαναλαμβάνει όποια έκφραση πιάσει το αυτί του.
Σε αντίθεση με τους δυο, ο Ρομπέρτο είναι αληθινός κακοποιός, αφού σκότωσε κάποιον με μια μπάλα του μπιλιάρδου που του πέταξε στο κεφάλι.
Ο Ρομπέρτο, σαν Ιταλός που είναι, φλυαρεί ασταμάτητα και άλλοτε τους εκνευρίζει, άλλοτε τους διασκεδάζει.
Μέχρι που μια μέρα τους λέει ότι έχει δει ένα έργο στον κινηματογράφο και γιαυτό ξέρει πώς δραπετεύουν από την φυλακή.
Πραγματικά οι τρεις τους δραπετεύουν και καταλήγουν μετά από πολλές περιπέτειες σε μια απομονωμένη ιταλική ταβέρνα μέσα στα έλη της Λουιζιάνα.
Εκεί ο Ρομπέρτο αποφασίζει να μείνει και να παντρευτεί την κόρη του ταβερνιάρη, τη Νικολέτα (την οποία υποδύεται η Νικολέτα Μπράσι, σύζυγος και στην πραγματικότητα του Μπενίνι), ενώ οι άλλοι δυο συνεχίζουν παίρνοντας διαφορετικό δρόμο ο καθένας τους.
Ανάλυση
Ο Τζάρμους εμπνεύστηκε την ιδέα για το "Στην παγίδα του νόμου" από την ταινία του 1968 "Δυο λιοντάρια στον Ειρηνικό", με τον Λι Μάρβιν (αγαπημένο ηθοποιό του Τζάρμους) και τον Τοσίρο Μιφούνε.
Όπως σε εκείνη την ταινία, έτσι και σ' αυτή του Τζάρμους, οι δύο βασικοί ήρωες (Τζακ και Ζακ εδώ) προέρχονται από διαφορετικά πολιτισμικά περιβάλλοντα και αναγκάζονται να συνυπάρξουν στον ίδιο περιοριστικό χώρο, γεγονός που τους οδηγεί σε σύγκρουση.
Την σύγκρουση στην ταινία του Τζάρμους επιλύει με την παρουσία του ο καταλυτικός Ρομπέρτο.
Η ταινία αποτελεί τόσο ταινία φυλακής (στο πρώτο τμήμα της), (αν και δεν ακολουθεί τις συμβάσεις, καθώς εστιάζει ελάχιστα στο μηχανισμό της απόδρασης και περισσότερο στην αλληλεπίδραση των πρωταγωνιστών) όσο και ταινία δρόμου (στο δεύτερο).
Σημαντικό ρόλο στην ατμόσφαιρα της ταινίας παίζει τόσο η ασπρόμαυρη φωτογραφία του κινηματογραφιστή Ρόμπι Μίλερ (τακτικού συνεργάτη του Τζάρμους), όσο και η μουσική των Τζον Λιούρι και Τομ Γουέιτς.
Σήμα κατατεθέν του Τζάρμους είναι επίσης ο χαρακτήρας του ξένου (Ρομπέρτο) που βλέπει την Αμερική με άλλη οπτική, προσφέροντας μια εναλλακτική θέαση των πραγμάτων (παρόμοιοι χαρακτήρες υπάρχουν σε πολλές ακόμα ταινίες του Τζάρμους, όπως το Mystery Train ή το Πέρα απ' τον Παράδεισο).
Βραβεύσεις
Ο Τζάρμους πήρε πολλές και επαινετικές κριτικές για την ταινία του αυτή, που τον έκανε γνωστό στο ευρύτερο κοινό.
Διακρίσεις της ταινίας:
