Βεσίνι Αχαΐας
Το Βεσίνι είναι ένα μικρό χωριό του νομού Αχαΐας.
Πλέον αποτελεί διαμέρισμα του Δ.Δ.
Πάου και ανήκει στον πρώην Δήμο Παΐων με έδρα τη Δάφνη Αχαΐας.
Ο πληθυσμός του οικισμού, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 10 κάτοικοι .
Γεωγραφικά
Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της επαρχίας Καλαβρύτων και είναι χτισμένο κοντά στους πρόποδες του βουνού "Προφήτης Ηλίας" (υψόμετρο 1363μ).
Είναι ανατολικο-μεσημβρινό.
Έχει υψόμετρο 917 μέτρα και καταλαμβάνει έκταση 9 τ.χλμ.
Περιλαμβάνεται από μικρούς λόφους όπως της Αγ.Τριάδος
(υψ.
1000μ), Γαρδίσιου (υψ.
800μ), Αγίου Πέτρου (υψ.
827) και Μεγάλης Ράχης (υψ.
944).
Μέσα από το χωριό περνούν τρία ρέματα: Της Παλιόβρυσης ή Κονάκι ρέμα, της Εκκλησιάς και της Λάκκας.
Όλα μαζί ενώνονται στον Κάκαβο με το χείμαρρο Μαγγανίσιου και σχηματίζουν το Βεσινέικο ποτάμι, το οποίο, μαζί με άλλους παραπόταμους, χύνεται στον Αροάνιο ή Ρουφιά.
Γειτονεύει με τα χωριά Δεχούνι, Σκούπι, Χόβολη, Νάσια και Βάχλια Αρκαδίας.
Με τα πόδια απέχει από την Πάτρα μέσω του Λεχουρίτικου βουνού 32 ώρες, από τον Πύργο 24, από τη Στρέζοβα 2, από Σοπωτό 3, από Μαζέικα 5, και από τα Καλάβρυτα 8 ώρες.
Με τον αυτοκινητόδρομο απέχει από την Πάτρα 101 χλμ, από την Τρίπολη 78, από τα Καλάβρυτα 65, από Πύργο 70, και από 111/56 Εθνική Οδό 4 χλμ.
Το Βεσίνι είναι το μοναδικό χωριό της Επαρχίας Καλαβρύτων που έχει ανοικτό ορίζοντα 300ο με θέα προς Ωλονό (Ερύμανθο), Χελμό, Κυλλήνη (Ζήρεια) και σε πολλά βουνά της Αρκαδίας.
Ιστορία
Η ονομασία Βεσίνι είναι ελληνόφωνη και προέρχεται από την αρχαία λέξη "βήσσα" που σημαίνει: σύνδεδρο φαράγγι, κοιλάδα, δασωμένη χαράδρα (γεωγραφία), τόπος βαθύς μεταξύ δύο βουνών, στενή κοιλάδα μεταξύ λόφων πολύδενδρων, πλατιά χαράδρα.
Η εξήγηση που δίνεται είναι αρκετά πειστική, γιατί η περιοχή "Βρυτσούλια" έχει όλα τα χαρακτηριστικά πλατιάς χαράδρας, η οποία σύμφωνα με την παράδοση ήταν γεμάτη από πυκνά και πανύψηλα δένδρα (βελανιδιές, πουρνάρες, γλαβουτσιές, σφεντάμια κτλ).
Στην θέση αυτή οι κάτοικοι έχτισαν τα σπίτια τους και την εκκλησία τους, που ήταν αφιερωμένη στην μνήμη του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.
Στις 8 Μαΐου τιμούσαν τον Άγιο και πανηγύριζαν.
Την ίδια εποχή πολλοί Σαρακατσαναίοι ανέβαζαν τα καλοκαίρια τα κοπάδια τους πιο ψηλά, εκεί που είναι σήμερα το χωριό, και ξεκαλοκαίριαζαν, γιατί η περιοχή ήταν δασωμένη με άφθονα νερά και δροσερό αέρα.
Σε αυτό το μέρος οι καλοκαιρινοί αυτοί επισκέπτες έφτιαξαν αρχικά μικρά καλύβια, τα οποία αργότερα αποτελούσαν τον πυρήνα του νέου χωριού με το ίδιο όνομα.
Οι Σαρακατσαναίοι αυτοί, με έρανο που έκαναν μεταξύ τους, έφτιαξαν ένα μικρό εκκλησάκι κοντά στα καλύβια τους, πάνω σε βράχο, και το αφιέρωσαν στην ιερή μνήμη της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Τα πρώτα σπίτια που ήταν αγροτικά και κτηνοτροφικά (καλύβια), φτιάχτηκαν στις τοποθεσίες "Παλιοκάλυβα", "Ισιώματα" και "Δραγατσούλα", απέναντι από την ακρόπολη της αρχαίας Πάου (Σκουπίτσιου).
Ιστορικά δεν έχει εξακριβωθεί πότε κατασκευάστηκαν.
Τα σπίτια αυτά αποτέλεσαν κατά την παράδοση τον πρώτο οικισμό.
Λίγο πριν το 1400, οι ελάχιστοι κάτοικοι μετέφεραν το χωριό πιο πάνω, στην θέση "Βρυτσούλια" και του έδωσαν το όνομα Βεσίνι.
Δεν γνωρίζουμε ακριβώς για πόσο χρονικό διάστημα έμεινε το χωριό στην θέση "Βρυτσούλια".
Η μεταφορά του στην σημερινή θέση τοποθετείται μετά το 1700, με πιθανότερη χρονολογία το 1750 μ.Χ.
Για την μεταφορά του χωριού οι τότε κάτοικοι επικαλέστηκαν διάφορες δεισιδαιμονίες, ότι δήθεν "κάποιο στοιχείο κακοποιούσε τους ανθρώπους και πέθαιναν".
Οι νεότερες γενιές υποστηρίζουν ότι τα "Βρυτσούλια" ήταν και είναι θέση ανθυγιεινή, γιατί δεν έχει ήλιο αρκετές ώρες και ακόμα είναι μια ρεματιά στην οποία σχηματίζονται ρεύματα αέρα και είναι εύκολα κανείς που κατοικεί εκεί να προσβληθεί από θανατηφόρες ασθένειες (πνευμονία, γρίπη κτλ κτλ).
Στην καινούρια θέση λοιπόν οι Βεσιναίοι έφτιαξαν τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους και ότι άλλο ήταν χρήσιμο για την φτωχική ζωή τους.
Η παράδοση λέει ότι τα ξύλα που χρησιμοποιήθηκαν για να φτιάξουν τα σπίτια τα έκοψαν από την γύρω περιοχή (Ράχη, Αγία Τριάδα, Τσελεκονιά και Αξαμπέλα).
Το χωριό στην νέα του θέση μεγάλωσε, βελτιώθηκε, έγινε κοινότητα το 1912, και ακολούθησε την μοίρα του μαζί με άλλα Καλαβρυτοχώρια.
Το Μάιο του έτους 1959 οι κάτοικοι του χωριού, ύστερα από κοινή διαπίστωση που έκαναν, ότι δηλ.
είχαν οικονομική αδυναμία στην διάνοιξη κοινοτικού δρόμου από την εθνική οδό 111/56 προς στο Βεσίνι, πήραν την απόφαση να ζητήσουν από την Νομαρχία Αχαΐας την έγκριση μεταφοράς του χωριού σε μια από τις παρακάτω θέσεις: "Αγ.
Κωνσταντίνος", "Ροζιάρι" ή "Ισιώματα", που όλα βρίσκονταν κοντά στην εθνική οδό.
Η Νομαρχία αποδέχθηκε το αίτημα των κατοίκων και ύστερα από σχετικές μελέτες που έκαναν οι Τεχνικές της Υπηρεσίες κρίθηκε κατάλληλη η θέση του "Αγίου Κωνσταντίνου" για την μεταφορά του χωριού.
Το 1960-1961 άρχισαν οι πολεοδομικές μελέτες της Νομαρχίας για την ανοικοδόμηση του νέου χωριού.
Περί τα τέλη όμως του 1961, και ενώ οι μελέτες βρίσκονταν σε εξέλιξη, εμφανίστηκαν οι πρώτες παλινωδίες πολλών κατοίκων του χωριού οι οποίοι με σχετική αίτησή τους ζήτησαν την ακύρωση της πρώτης απόφασης και την έγκριση μεταφοράς σε άλλη θέση.
Κατά την διάρκεια εξεύρεσης κάποιας αποδεκτής από όλους λύσης, οι κάτοικοι των χωριών Πάου και Δεχουνίου με αιτήσεις τους ζήτησαν από την Νομαρχία να εγκρίνει την μεταφορά και των δικών τους χωριών σε ανάλογη θέση πλησίον της Εθνικής Οδού.
Στο σημείο αυτό η Νομαρχία εξέτασε συνολικά το θέμα και, μετά από σχετικές μελέτες και εισηγήσεις, εγκρίνει τελικά την μεταφορά και των τριών χωριών στην θέση "Χαλιάδες" (Σκουπέικο κάμπο) περιφέρειας της κοινότητας Πάου και η συνένωσή τους σε μια ενιαία κοινότητα.
Ύστερα από την παραπάνω απόφαση, το έτος 1966 έγινε η απαλλοτρίωση της έκτασης (Ε 200.
τΔ.1966),
η διανομή δια κλήρου οικοπέδων και η ανέγερση των κατοικιών βάσει 3-4 τυποποιημένων σχεδίων πολεοδόμησης.
Στο καινούριο αυτό χωριό έκτισαν σπίτια και εγκαταστάθηκαν όλοι οι Βεσιναίοι που κατοικούσαν στο πάνω χωριό.
Η νέα κοινότητα, δυνάμει του από 16 Μαρτίου 1973 Β.Δ που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 77/27.3.1973 έλαβε το όνομα "Κοινότης Πάου".
Στο νέο χωριό κατασκευάστηκε ενοριακός ναός αφιερωμένος στην μνήμη των Αγ.Θεοδώρων.
Στην περιφέρεια της παλαιάς και νέας κοινότας Πάου, και στη θέση "Κάμπος", κοντά στο καινούριο χωριό, υπήρχε βυζαντινή μονή αφιερωμένη στον Πρωτόκλητο Άγιο Ανδρέα.
Το παμπάλαιο αυτό μοναστήρι, προφανώς λόγω εγκατάλειψης, γκρεμίστηκε.
Το 1862 πάνω στα θεμέλια της παλαιάς Μονής κτίστηκε καινούρια εκκλησία, η οποία το καλοκαίρι του 1875 εγκαινιάστηκε από τον Επίσκοπο Καλαβρύτων Ευθύμιο.
Στην ανατολική πλευρά του βουνού Άγιος Αθανάσιος Πάου υπάρχει αρχαιότατη μικρή εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Σύμφωνα με την παράδοση, στην θέση εκείνη και μέσα σε μικρή κρύπτη (σπηλιά), βρέθηκε εικόνα της Παναγίας της Βρεφοκρατούσας.
Ο χρόνος ανεύρεσης είναι άγνωστος.
Ίσως βρέθηκε τον 8ο ή 9ο αιώνα.
Το 1882 οι Σκουπιώτες γκρέμισαν το παλαιό εκκλησάκι και έφτιαξαν καινούριο, μεγαλύτερο, στο οποίο χωρούν 15-20 άτομα.
Εγκαινιάστηκε στις 23.10.1908
από τον Επίσκοπο Χαρίτωνα.
Πανηγυρίζει στις 15 Αυγούστου με την συμμετοχή πολλών προσκυνητών από τα γύρω χωριά.
Βεσίνι, ο παραδοσιακός οικισμός
Το 1978 με Π.Δ.
που δημοσιεύθηκε στο 594/13.11.1978
ΦΕΚ, τεύχος Δ', το Βεσίνι χαρακτηρίσθηκε "Παραδοσιακός Οικισμός" με στοιχεία ΕΣΥΕ-13.2.113-01.
Το 1977 έγινε διάνοιξη δρόμου 4 χλμ.
από την Κοινότητα Πάου - 111/56 Εθνική οδό, προς τον οικισμό (χωριό) με δαπάνη του αείμνηστου Στρατηγού Χρ.Ζαφειρόπουλου και των εκτός Βεσινίου διαμενόντων.
Το 1980 με έρανο μεταξύ των Βεσιναίων, και με την συμμετοχή στην δαπάνη της Δ.Ε.Η., ηλεκτροδοτήθηκε το παλαιό χωριό.
Η διάνοιξη του δρόμου και η ηλεκτροδότηση αποτέλεσαν την αφορμή ώστε οι περισσότεροι Βεσιναίοι να επισκευάσουν και να ανακαινίσουν τα πατρογονικά σπίτια τους και τους καλοκαιρινούς (και όχι μόνο) μήνες αρκετοί να διαμένουν εκεί κοντά στον καθαρό αέρα και το υγιεινό κλίμα.
Σήμερα είναι ένας από τους δύο παραδοσιακούς οικισμούς στο Νομό Αχαΐας που είναι επίσημα αναγνωρισμένοι από την Πολιτεία.
Γενική Βιβλιογραφία
