Βασίλειο των Δύο Σικελιών
Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών, κοινώς γνωστό ως οι Δύο Σικελίες ακόμη και πριν την δημιουργία του επίσημα, ήταν το μεγαλύτερο και πλουσιότερο από τα Ιταλικά κράτη πριν την Ιταλική ενοποίηση.
Δημιουργήθηκε από την ένωση του Βασιλείου της Σικελίας και του Βασιλείου της Νάπολης το 1816 και διήρκεσε έως το 1860, όταν προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Σαρδηνίας, το οποίο έγινε το Βασίλειο της Ιταλίας το 1861.
Το βασίλειο είχε την πρωτεύουσά του στην Νάπολη και αναφερόταν επίσης και ως το "Βασίλειο της Νάπολης".
Το βασίλειο εκτεινόταν επί του Μετζοτζόρνο (το νότιο τμήμα της ηπειρωτικής Ιταλίας) και του νησιού της Σικελίας.
Παρασκήνιο
Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών κατέληξε έτσι από την ένωση του Βασιλείου της Σικελίας με το Βασίλειο της Νάπολης (καλούμενο το βασίλειο της Σικελίας της χερσονήσου), από τον Βασιλιά Αλφόνσο Ε΄ της Αραγονίας το 1442.
Τα δύο είχαν χωρισθεί από τον Σικελικό Εσπερινό του 1282.
Με τον θάνατο του Βασιλιά Αλφόνσου το 1458, το βασίλειο διαιρέθηκε μεταξύ του αδελφού του Ιωάννη Β΄ της Αραγονίας, ο οποίος κράτησε την Σικελία, και ο νόθος γιος του Φερδινάνδου, ο οποίος έγινε Βασιλιάς της Νάπολης.
Το 1501, ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Β΄ της Αραγόνας, γιος του Ιωάννη Β΄, κατέκτησε την Νάπολη και επανένωσε τα δύο βασίλεια υπό την εξουσία του νεοενωμένου Ισπανικού θρόνου.
Ο τίτλος "Βασιλιάς της Σικελίας και των Δύο Ακτών του Στενού" γεννήθηκε τότε από τους Βασιλείς της Ισπανίας έως τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής.
Στο τέλος του πολέμου, η Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713) παρέδωσε την Σικελία στον Δούκα της Σαβοΐας, έως ότου η Συνθήκη του Ράστατ το 1714 άφησε την Νάπολη στον Αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄.
Το 1720 ο Αυτοκράτορας και η Σαβοΐα αντάλλαξαν την Σικελία με τη Σαρδηνία, επανενώνοντας έτσι την Νάπολη και την Σικελία.
Το 1734, ο Κάρολος Δούκας της Πάρμα, γιος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, πήρε το Σικελικό στέμμα από τους Αυστριακούς και έγινε ο Κάρολος Ζ΄ και Ε΄, δίδοντας την Πάρμα στον νεότερο αδελφό του, Φίλιππο.
Το 1754, έγινε ο Βασιλιάς Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας και άφησε την Σικελία και την Νάπολη στον νεότερο γιο του, ο οποίος έγινε ο Φερδινάνδος Γ΄ της Σικελίας και Δ΄ της Νάπολης, και αργότερα έστεψε τον Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών.
Εκτός από μια διακοπή υπό τον Ναπολέοντα, το Βασίλειο των Δύο Σικελιών παρέμεινε υπό την Βουρβονική γραμμή (Bourbon Duo-Sicilie) αδιάλειπτα μέχρι το 1860.
Τον Ιανουάριο του 1799, ο Ναπολέων Βοναπάρτης, στο όνομα της Γαλλικής Δημοκρατίας, κατέλαβε την Νάπολη και κήρυξε την Παρθενοπαία Δημοκρατία.
Ο Βασιλιάς Φερδινάνδος έφυγε από την Νάπολη προς την Σικελία έως τον Ιούνιο αυτού του έτους.
Το 1806, ο Βοναπάρτης, τότε Αυτοκράτορας, εκθρόνισε πάλι τον Βασιλιά Φερδινάνδο και διόρισε τον αδελφό του, Ιωσήφ Βοναπάρτη, ως Βασιλιάς της Νάπολης.
Στο Έδικτο της Μπαγιόν του 1808, ο Ναπολέων μετακίνησε τον Ιωσήφ στην Ισπανία και διόρισε τον γαμπρό του, Ιωακείμ Μυρά, ως Βασιλιά των Δύο Σικελιών, αν και αυτό σήμεινε έλεγχο μόνο του ηπειρωτικού τμήματος του βασιλείου.
Καθ' όλη την Ναπολεόντεια διακοπή, ο Βασιλιάς Φερδινάνδος παρέμεινε στην Σικελία, με το Παλέρμο ως πρωτεύουσα του.
Ο Βασιλιάς Φερδινάνδος Α΄ παλινορθώθηκε από το Κογκρέσο της Βιέννης του 1815.
Θεμελίωσε ένα κονκορδάτο με τα Παπικά Κράτη, τα οποία προηγουμένως είχαν διεκδικήσεις στη γη.
Υπήρξαν αρκετές εξεγέρσεις στη νήσο της Σικελίας εναντίον του Βασιλιά Φερδινάνδου Β΄ αλλά το τέλος του βασιλείου προκλήθηκε από την Εκστρατεία των Χιλίων το 1860, με ηγέτη τον Γκαριμπάλντι με την υποστήριξη του Σαβοϊακού βασιλείου της Σαρδηνίας.
Η επιχείρηση κατέληξε σε μια εντυπωσιακή σειρά ηττών για τους Σικελικούς στρατούς εναντίον των αυξανόμενων δυνάμεων του Γκαριμπάλντι.
Μετά την κατάληψη του Παλέρμο και της Σικελίας, αποβιβάσθηκε στην Καλαβρία και κινήθηκε εναντίον της Νάπολης, ενώ στο μεταξύ οι Πεδεμόντιοι επίσης επιτέθηκαν στο Βασίλειο από το Μάρκε.
Οι τελευταίες μάχες που έγιναν ήταν αυτή του Βολτούρνους (1860) και η πολιορκία της Γκαέτα, όπου ο Βασιλιάς Φραγκίσκος Β΄ είχε αναζητήσει καταφύγιο, ελπίζοντας σε Γαλλική βοήθεια, η οποία ποτέ δεν ήρθε.
Οι τελευταίες πόλεις που αντιστάθηκαν στην επιχείρηση του Γκαριμπάλντι ήταν η Μεσσίνα (η οποία συνθηκολόγησε στις 13 Μαρτίου 1861) και η Τσιβιτέλλα ντελ Τρόντο (η οποία συνθηκολόγησε στις 20 Μαρτίου 1861).
Το Βασίλειο των Δύο Σικελιών διαλύθηκε και προσαρτήθηκε στο νέο Βασίλειο της Ιταλίας, που δημιουργήθηκε το ίδιο έτος.
Η πτώση της Σικελικής αριστοκρατίας στο πρόσωπο της επίθεσης του Γκαριμπάλντι εξιστορείται στο μυθιστόρημα Η Λεοπάρδαλη από τον Τζιουζέππε Τομάσι ντι Λαμπεντούζα και την κινηματογραφική μεταφορά του.
Η μοναρχία στις περιοχές που έγιναν αργότερα γνωστές ως οι Δύο Σικελίες, υπάρχοντας ως ένα μοναδικό βασίλειο περιλαμβάνοντας την χερσόνησο και την τα νησιωτική, στην πραγματικότητα ανάγεται στους χρόνους του Μεσαίωνα.
Ο Νορμανδός βασιλιάς Ρογήρος Β΄ δημιούργησε το Βασίλειο της Σικελίας συνδυάζοντας την Κομητεία της Σικελίας με το νότιο τμήμα της Ιταλικής Χερσονήσου (τότε γνωστό ως το Δουκάτο της Απουλίας και Καλαβρίας) καθώς και τα Νησιά της Μάλτας.
Η πρωτεύουσα αυτού του βασιλείου ήταν το Παλέρμο — στο πραγματικό νησί της Σικελίας.
Το κράτος υπήρχε σε αυτή την μορφή από το 1130 μέχρι το 1285.
Στη βασιλεία του βασιλιά του Καπετιδικού Οίκου του Ανζού Καρόλου Α΄, το βασίλειο διαιρέθηκε από τον Πόλεμο των Σικελικών Εσπερινών.
Ο Κάρολος, ο οποίος ήταν Γαλλικής καταγωγής, έχασε την Σικελία προς όφελος του Οίκου της Βαρκελώνης, ο οποίος ήταν Αραγονικός καιΚαταλανικός, με υποστήριξη από τους ιθαγενείς.
Ο Κάρολος παρέμεινε βασιλιάς στο ηπειρωτικό μέρος του βασιλείου, έκτοτε ανεπίσημα γνωστό ως το Βασίλειο της Νάπολης.
Επίσημα δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνομα "Βασίλειο της Σικελίας" και έτσι υπήρχαν δύο βασίλεια που αυτοαποκαλούνταν "Σικελία".
Έτσι ήταν έως την Ειρήνη της Καλταμπελλότα το 1302, με εισηγητή τον Πάπα Βονιφάτιο Η΄, που οι δύο βασιλείς της "Σικελίας" αναγνώρισαν την νομιμότητα αλλήλων· το νησιωτικό βασίλειο τότε έγινε το "Βασίλειο της Τρινακρίας" σε επίσημη έκφραση, αν και η μάζα ακόμη το ονόμαζε Σικελία.
Ουσιαστικά κατά το 1442 η Ανδεγαυική γραμμή των Βασιλέων της Νάπολης έτεινε στο τέρμα της.
Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγονίας ο οποίος ήταν ο Βασιλιάς της Σικελίας από την άποψη του ίδιου του νησιού του μέσω άμεσης διοίκησης από το Στέμμα της Αραγονίας, κατέκτησε την Νάπολη και έγινε βασιλιάς αμφότερων.
Ο Αλφόνσος Ε΄ περιέγραφε την γεωγραφική περιοχή στα Λατινικά ως Utriusque Siciliæ, που είναι κατά μήκος "Αμφότερων των Σικελιών", αυτός είναι ο τίτλος που χρησιμοποιούσε.
Μετά τον θάνατο του Αλφόνσου, αμφότερα παρέμειναν υπό απευθείας διοίκηση από το Στέμμα της Αραγονίας, αλλά η Νάπολη είχε έναν διαφορετικό Αραγονέζο βασιλιά από το νησί της Σικελίας από το 1458 έως το 1501.
Για μια σύντομη περίοδο η Νάπολη ελεγχόταν από μια διαφορετική εξουσία απ' ότι η Σικελία, με την μορφή του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας ο οποίος πήρε το ηπειρωτικό βασίλειο και το κράτησε περίπου τρία χρόνια.
Μετά την Μάχη του Γκαριλιάνο κινούμενη από τον Αραγονέζο βασιλιά Φερδινάνδο Β΄ της Αραγονίας παρ' όλα αυτά, οι δύο περιοχές ήταν πάλι μία υπό τον έλεγχο της ίδιας εξουσίας και ακριβώς του ίδιου βασιλιά.
Από το 1516 όταν ο Κάρολος Ε΄, Άγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας έγινε ο πρώτος Βασιλιάς της Ισπανίας, η Νάπολη και η Σικελία ήταν υπό απευθείας Ισπανικό έλεγχο.
Ήταν κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου που ο Κάρολος Ε΄ έδωσε τα νησιά της Μάλτας και του Γκόζο, τα οποία ήταν μέρος του Βασιλείου της Σικελίας για τέσσερις αιώνες, στους Ιωαννίτες Ιππότες (έκτοτε γνωστοί ως το Τάγμα της Μάλτας).
Η περίοδος της απευθείας Ισπανικής διοίκησης υπό την ίδια γραμμή βασιλέων διήρκεσε έως το 1713, όταν η Ισπανία και οι Δύο Σικελίες πέρασαν στον Φίλιππο, δούκα του Ανζού, ο οποίος ίδρυσε τον Ισπανικό κλάδο του Οίκου των Βουρβόνων.
Εκτός από μια σύντομη διακοπή από μια οκταετή περίοδο Σαβοϊακής διοίκησης της Σικελίας, τα δύο βασίλεια υπάχθηκαν στον ίδιο βασιλιά μετά την Συνθήκη της Χάγης, καθώς ο Αυστριακός βασιλιάς Κάρολος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ονομάστηκε κυβερνήτης.
Ιστορία
Τα βασίλεια κατακτήθηκαν από τους Αυστριακούς από έναν νεαρό Ισπανό πρίγκιπα κατά τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής ο οποίος μετά θα γινόταν ο Κάρολος Ζ΄ της Νάπολης.
Τα δύο βασίλεια αναγνωρίσθηκαν τότε ως αμφότερα ανεξάρτητα και υπό την εξουσία του Καρόλου ως νεότερος κλάδος των Ισπανών Βουρβόνων από την Συνθήκη της Βιέννης.
Αφότου ο αδελφός του Καρόλου, Φερδινάνδος ΣΤ΄ της Ισπανίας πέθανε άτεκνος, ο Κάρολος κληρονόμησε το Ισπανικό Στέμμα το 1759, βασιλεύοντας ως Κάρολος Γ΄ της Ισπανίας.
Ο γιος του Φερδινάνδος τότε έγινε βασιλιάς των δύο βασιλείων έτσι ώστε να τα διατηρήσει ως ξεχωριστά βασίλεια (όπως απαιτείτο από τις συνθήκες που αποκαθιστούσαν τους νεότερους Ισπανούς δυνάστες στα νότια Ιταλικά βασίλεια).
Ο Φερδινάνδος ήταν πολύ δημοφιλής στην τάξη των lazzaroni.
Η βασιλεία του Φερδινάνδου ήταν γεμάτη γεγονότα.
Για μια σύντομη περίοδο εγκαθιδρύθηκε η Παρθενόπεια Δημοκρατία στην Νάπολη από υποστηρικτές της Γαλλικής Επανάστασης· παρ' όλα αυτά, ένας αντιεπαναστατικός στρατός των lazzaroni ξαναπήρε την Νάπολη για να αποκαταστήσει την βασιλική εξουσία.
Όμως, μόνο οκτώ έτη μετά, ο Ναπολέων κατέκτησε το χερσονησιακό τμήμα του βασιλείου κατά τον Πόλεμο του Τρίτου Συνασπισμού και εγκατέστησε τον αδελφό του Ιωσήφ Βοναπάρτη ως βασιλιά.
Ο Φερδινάνδος έφυγε προς το άλλο του βασίλειο, στο ίδιο το νησί της Σικελίας· εδώ η συμμαχία που είχε προηγουμένως δημιουργήσει με τον Γεώργιο Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Πρωθυπουργός των Τόρυς Κόμης του Λίβερπουλ τον έσωσε.
Οι Βρετανοί προστάτευσαν τον Φερδινάνδο και την νήσο της Σικελίας από την Ναπολεόντεια κατάκτηση με μια ισχυρή παρουσία στόλου Βασιλικού Ναυτικού.
Εν τω μεταξύ, πίσω στην ηπειρωτική περιοχή ο Ιωακείμ Μυρά είχε γίνει ο δεύτερος Βοναπαρτιστής βασιλιάς.
Στο Έδικτο της Μπαγιόν ονομάσθηκε "Βασιλιάς των Δύο Σικελιών", αν και de facto ποτέ ουσιαστικά δεν κατείχε την νήσο της Σικελίας όπου ο Φερδινάνδος ήταν, και αναφέρεται ως απλά ο Βασιλιάς της Νάπολης.
Σημαίες του Βασιλείου των Δύο Σικελιών
Αναφορές
