Γεώργιος Βενδότης
Ο Γεώργιος Βενδότης ή Βεντότης (1757 1795) ήταν Έλληνας μεταφραστής, συγγραφέας, επιμελητής εκδόσεων και τυπογράφος, από τους πρωτοπόρους της νεοελληνικής τυπογραφίας με καταγωγή από τη Ζάκυνθο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1757 και, αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του, πήγε στην Ιταλία.
Σπούδασε στη Φλαγγίνειο Σχολή της Βενετίας, μαζί με τον αδελφό του, από το 1769 μέχρι το 1773.
Τη διετία 1778-1780 εμφανίζεται εγγεγραμμένος στους Artisti του Πανεπιστημίου της Πάντοβας.
Από νεαρή ηλικία, ενώ εργαζόταν ως τυπογράφος και διορθωτής στο τυπογραφείο του Νικολάου Γλυκέως στη Βενετία, άρχισε να ασχολείται με την μετάφραση, μεταφράζοντας δύο βιβλία του Γάλλου γιατρού Αντρέ Τισό.
Από τη Βενετία πήγε στη Βιέννη και στη συνέχεια στην Πέστη όπου εργάστηκε ως δάσκαλος στην εκεί ελληνική παροικία.
Εγκατέλειψε όμως το επάγγελμα του δασκάλου (σύμφωνα με τον Γεώργιο Ζαβίρα "παραίτησε διά τινάς λογοτριβάς το διδασκαλικόν επάγγελμα") και επέστρεψε στη Βιέννη στα τέλη του 1781.
Με την ενίσχυση και τη συνεργασία του Ηπειρώτη Πολυζώνη Λαμπανιτζιώτη, συνέχισε να μεταφράζει θρησκευτικά και λογοτεχνικά βιβλία.
Συγχρόνως εργάστηκε ως επιμελητής των εκδόσεων του Ιωσήφ Μπαουμάιστερ και συνδέθηκε με φιλία με τον Ρήγα Φεραίο, τον Γεώργιο Ζαβίρα κ.ά.
Το 1784 στο τυπογραφείο του Αυστριακού φιλέλληνα ο Βενδότης ξεκίνησε την έκδοση εβδομαδιαίας ελληνικής εφημερίδας, του Ταχυδρόμου της Βιέννης, η οποία όμως κυκλοφόρησε μόλις δύο μήνες (Ιούνιος-Ιούλιος του 1784), καθώς απαγορεύτηκε από την αυστριακή αστυνομία ύστερα από παρεμβάσεις του Μεγάλου Βεζίρη προς τις αυστριακές αρχές.
Δε διασώθηκε κανένα αντίτυπο της εφημερίδα αυτής ούτε είναι γνωστό το όνομά της.
Το 1790 ο Βεντότης διέκοψε τη συνεργασία του με τον Μπαουμάιστερ και το Φεβρουάριου του 1791 ίδρυσε δικό του τυπογραφείο με την επωνυμία "Ελληνική Τυπογραφία", συνεχίζοντας παράλληλα το μεταφραστικό και συγγραφικό του έργο.
Μετέφρασε την Ιστορία της Αμερικής του Ρόμπερτσον (4 τόμοι, 1792-1794), τον τέταρτο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος του Μπαρτελεμύ σε συνεργασία με τον Ρήγα Φεραίο και το 1795 εξέδωσε την προσθήκη στην τρίτομη Εκκλησιαστική Ιστορία του επισκόπου Αθηνών Μελετίου που καλύπτει την περίοδο 1703-1795.
Το 1793 ο Βεντότης βρέθηκε έγκλειστος στις φυλακές της αστυνομίας μη μπορώντας να εξοφλήσει οφειλές του προς τον μεγαλέμπορα Θεμελή Χρήστου (ήταν κουμπάρος και ανάδοχος των τεσσάρων παιδιών του Βεντότη), το σύγγαμβρό του Μιχαήλ Δήμου και τον Λαρισαίο έμπορο Κωνσταντίνο Κουσκουρούλη.
Η οικονομική του καταστροφή είχε ως αποτέλεσμα τη σωματική και ψυχική του κατάρρευση.
Πέθανε από καχεξία το 1795 στο νοσοκομείο της Βιέννης.
Πηγές
