Ιωάννης Χριστοδουλόπουλος
Ο Ιωάννης Χριστοδουλόπουλος (Δυρράχιο Αλβανίας, 1779- Λαγκάδια Αρκαδίας, 1853) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821.
Η Ζωή του πριν την Επανάσταση
Ο Ιωάννης Χριστοδουλόπουλος γεννήθηκε το 1779 στο Δυρράχιο της Αλβανίας.
Το πραγματικό του επίθετο ήταν Χριστοδούλου (ταυτόχρονα μάλλον και πατρώνυμο), αλλά τα παιδιά του καθιέρωσαν το Χριστοδουλόπουλος.
Το 1800 έχοντας φύγει από το Δυρράχιο, βρέθηκε στο Σούλι όπου κατετάγη στο στρατό του Φώτη Τζαβέλα για τον αγώνα κατά του Αλή Πασά στην περιοχή.
Τον Δεκέμβριο του 1803, μετά από 3 χρόνια αγώνων, το Σούλι έπεσε στα χέρια του Αλή Πασά.
Ο Ιωάννης Χριστοδούλου μαζί με άλλους 1500 Σουλιώτες κατέφυγε στην Κέρκυρα.
Στα Επτάνησα παραμένει για σχεδόν δέκα χρόνια και τα ίχνη του χάνονται.
Πιθανότατα κατατάσσεται, όπως και οι υπόλοιποι Σουλιώτες, στα Ελληνικά τάγματα των Ρώσσων, των Γάλλων και των Άγγλων που ήλεγχαν τα Επτάνησα το διάστημα αυτό.
Στα 1813 βρίσκεται στη Ζάκυνθο και πιθανότατα είχε ήδη γνωρίσει τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Εκείνο το έτος ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης φιλοξενούσε στο νησί τα δύο παιδιά του πανίσχυρου Λαγκαδινού κοτζαμπάση της Πελοποννήσου Ιωάννη Δεληγιάννη, Νικολάκη και Ελένη που είχαν φυγαδευτεί εκεί για λόγους ασφαλείας από το 1811 . Το 1813 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αναλαμβάνει να τους μεταφέρει με ασφάλεια πίσω στα Λαγκάδια.
Ανάμεσα στους υπόλοιπους της συνοδείας βρισκόταν και ο Ιωάννης Χριστοδούλου.
Όταν έφτασαν στα Λαγκάδια, ο Ιωάννης αποφάσισε να εγκατασταθεί εκεί μόνιμα ως γαιοκτήμονας.
Το ίδιο έτος ή νωρίς το 1814, παντρεύτηκε την Χρυσαυγή και από τον γάμο αυτόν απέκτησε αρκετά μεγάλη περιουσία και εκτάσεις και 5 αγόρια και 2 κορίτσια.
Από αυτόν κατάγονται σήμερα όλοι οι Χριστοδουλοπουλαίοι των Λαγκαδίων.
Επανάσταση
Η Επανάσταση ξέσπασε στα Λαγκάδια την 23η Μαρτίου 1821.
Ο Ιωάννης συμμετείχε στον στρατό του Λαγκαδινού κοτζαμπάση Κανέλλου Δεληγιάννη ως μπουλουξής (διοικητής άτακτου, μικρού στρατιωτικού σώματος περίπου 50 ατόμων).
Την 1η Απριλίου 1821,ο Κανέλλος Δεληγιάννης έδωσε εντολή εκτέλεσης όλων των τουρκικών οικογενειών στα Λαγκάδια και την πυρπόληση του τζαμιού που ήταν στο χωριό.
Σύμφωνα με έγγραφα, ο Ιωάννης ήταν ο πρώτος που άνοιξε πυρ εκείνη την ημέρα.
Συνολικά 40 τουρκικές οικογένειες σφαγιάστηκαν τότε.
Ο Ιωάννης ακολούθησε τις ελληνικές εκστρατείες για πολλά χρόνια και έλαβε μέρος σε μερικές από τις σημαντικότερες μάχες της Ελληνικής Επανάστασης: Πολιορκία της Τρίπολης (24 Απριλίου - 23 Σεπτεμβρίου 1821), Μάχη της Πάτρας (9 Μαρτίου 1821), Πολιορκία του Ναυπλίου (Δεκέμβριος 1821), Πολιορκία της Κορίνθου (14 Ιανουαρίου 1822), Μάχη του Πέτα (4 - 16 Ιουλίου 1822), Μάχη των Δερβενακίων (26-28 Ιουλίου 1822), Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1822), Μάχες κατά του Ιμπραήμ Πασά (αρχές του 1825).
Τα Χρόνια Μετά την Επανάσταση
Μετά την απελευθέρωση, όπως όλοι όσοι συμμετείχαν στον αγώνα, έκανε αίτηση προς την ελληνική κυβέρνηση ζητώντας αναγνώριση και απονομή βραβείου για τις προσπάθειές του.
Το πιστοποιητικό υπέγραψαν οι συμπατριώτες του αγωνιστές Ιωάννης Θεοφιλόπουλος και Μιχάλης Κίντζιος.
Πέθανε το 1853 προτού λάβει απάντηση.
Οι γιοι του, Κωνσταντίνος και Κυριάκος, υπέβαλαν νέα αίτηση το 1865 για λογαριασμό του.
Εάν έλαβαν το βραβείο δεν είναι γνωστό.
Ωστόσο η αίτησή τους μπορεί ακόμα να βρεθεί στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος.
Πηγές
