Κατάλογος εκκλησιαστικών αξιωμάτων της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Διοικητικά Αξιώματα
Π.χ. Πατριαρχικές Περιφέρειες Πατριαρχείου Ιεροσολύμων: Κωνσταντινούπολης, Μόσχας, Αμμάν, Ιόππης, Γάζας, Ίρμπετ, Μαδηβά, Κατάρ.
Παράδειγμα προσφώνησης: Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεταννίας, ὑπέρτιμος καί ἔξαρχος Δυτικῆς Εὐρώπης καί Ἰρλανδίας κύριος (τάδε).
Π.χ. Περιφέρειες Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας: Τριπόλεως, Βαλτετσίου, Κεντρικής Μαντινείας, Τεγέας, Παλλαντίου, Καστρίου, Αστρους, Λεωνιδίου κ.α.
Τιμητικά Αξιώματα
Ορισμένοι άγαμοι ιερείς λαμβάνουν τιμητικά το βαθμό του επισκόπου, χωρίς να τους ανατεθεί η ποιμαντορία μιας εκκλησιαστικής επαρχίας.
Έχουν συνήθως βοηθητικό ρόλο στην διοίκηση μιας μεγάλης μητρόπολης, μιας αρχιεπισκοπής ή ενός Πατριαρχείου.
Διακρίνονται δύο κατηγορίες:
Τα Εκκλησιαστικά Οφφίκια είναι εκκλησιαστικές τιμητικές διακρίσεις, που απονέμονται εκ μέρους του επιχώριου Μητροπολίτου στους διαπρέψαντες ενάρετους και εκκλησιαστικά δραστήριους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς της επαρχίας αυτού.
Παρακάτω παρατίθενται τα οφφίκια, που απονέμονται μόνο σε κληρικούς σύμφωνα με τον κανονισμό υπ' αριθμ.
142/1999 "Περί Απονομής εκκλησιαστικών οφφικίων εν τη Εκκλησία της Ελλάδος".
Η σειρά με την οποία παρατίθενται είναι η σειρά του προβαδίσματος των Οφφικιούχων Πρεσβυτέρων βάσει της μέχρι τώρα κρατούσας τάξης.
Προσφώνηση κατά την ιερατική τάξη τους.
Άλλα οφφίκια
Οφφίκια του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Τα κάτωθι οφφίκια απονέμονται στον κατώτερο κλήρο από το Οικομενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
ή Κανστρίσιος είναι εκκλησιαστικό, ως και πολιτικό και στρατιωτικό αξίωμα στην Ορθοδοξη Εκκλησία και βυζαντινή αυτοκρατορία.
Ο τίτλος αυτός είναι συνδεδεμένος με την αρχαία ρωμαϊκή ιστορία και τον ρωμαϊκό στρατό ο οποίος ευρίσκετο στις ακριτικές περιοχές και τα διάφορα φρούρια, κάστρα, στην λατανική "castra", γι΄αυτό και οι στρατιωτικοί οι οποίοι υπηρετούσαν στις περιοχές αυτές εκαλούντο στρατοφύλακες "castrensis".
καστρίνσιοι.
Ομοίως είναι και εκκλησιαστικό αξίωμα.
Αυτό εδίδετο σε κληρικούς, σε διακόνους, σπάνια δε σε πρεσβυτέρους.
Ο καστρίνσιος ήταν βοηθός κατά τις ιερές ακολουθίες και στο Ιερό Βήμα.
Είναι πολιτικό και εκκλησιαστικό αξίωμα στην αρχαία έλληνο-ρωμαϊκή ιστορία, βυζαντινή αυτοκρατορία και Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία.
Το αξίωμα αυτό είναι πολύ παλαιό στη ζωή των διαφόρων λαών, αν και με όχι επίσημο χαρακτήρα, διακρίνεται δε σε πολλές μορφές.
Στην αρχή ο διερμηνέας θεωρείται ο ερμηνευτής των λογίων του Θεού.
Η λέξη διερμηνεύς προέρχεται από το ρήμα "ερμηνεύω" το οποίο έχει διπλή μορφή και σημαίνει, πρώτο, ότι κάποιος δύναται να εξηγήσει την έννοια ενός πράγματος, ή ότι δύναται να συλλάβει υπό το φως της ατομικής του πίστεως, της κρίσεως ή και των περιστάσεων, το νόημα ενός πράγματος και να δώσει μια ερμηνεία σε αυτό, και δεύτερο, ο διερμηνεύς δύναται να εκπροσωπήσει κάτι διά της εκτελέσεως ενός έργου, ή να ενεργήσει ως διερμηνεύς μεταξύ δυο ή και πλέον ομιλητών διαφόρων γλωσσών.
Εκκλησιαστικό αξίωμα του 2ου αιώνα που αποδιδόταν σε όσους ήταν επιφορτισμένοι με την υπεράσπιση των δικαίων της Εκκλησίας.
Στην Κωνσταντινούπολη ο ακριβής τίτλος ήταν "εκκλησιέκδικος". Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός με ειδική νομοθεσία ορίζει τον έκδικο ως νομικό σύμβουλο της Εκκλησίας.
Ο Ορφανοτρόφος ήταν ένα από τα αξιώματα "έξω της τάξεως της Εκκλησίας" και αναφερόταν στον διευθυντή ενός ή περισσοτέρων ορφανοτροφείων (υπό κρατικό οικονομικό έλεγχο) στην Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Συνήθως ήταν κληρικός αλλά ήταν και κοσμικό αξίωμα.
Ορισμένοι από τους κληρικούς Ορφανοτρόφους ανήλθαν στο αξίωμα του Πατριάρχη ενώ οι εκτός κλήρου Ορφανοτρόφοι, ήταν κυρίως ευγενείς, μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Ο προϊστάμενος όλων των ευαγών ιδρυμάτων ονομαζόταν Μέγας Ορφανοτρόφος.
Μυρεψός ήταν τιμητικός τίτλος, ο οποίος αποδιδόταν κατά τους βυζαντινούς χρόνους σε γιατρούς.
Ο τίτλος αυτός διατηρείται μέχρι και σήμερα και απονέμεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην έδρα του οποίου εξάλλου κάθε 10 χρόνια παρασκευάζεται το Άγιο Μύρο.
Λαμπαδάριος είναι εκκλησιαστικό και πολιτικό αξίωμα.
Στα Βυζαντινά χρόνια ήταν ο υπεύθυνος για το άναμμα των φώτων θα λέγαμε της Εκκλησίας η μίας Περιοχής.
Σταδιακά περιορίστηκε να ονομάζεται ο αριστερός Πρώτος Ψάλτης του Χορού (Χορωδίας) και αντιπροσωπεύει τις γυναίκες κατά την απόδοση των ύμνων.
Ο τίτλος του Λαμπαδάριου δίδεται σε άντρες στους οποίους προηγήθηκε η χειροθεσία τους σε Αναγνώστη.
