1. Ἀγαθὰ καὶ Κακά. (F. 347. C. 402.) 
 Ἀγαθὰ πάντα ὑπὸ τῶν κακῶν ἐδιώχθη, ὡς ἀσθενῆ
ὄντα· εἰς οὐρανὸν δὲ ἀνῆλθον. Καὶ τἀγαθὰ ἠρώτησαν
τὸν Δία, πῶς εἶναι δεῖ μετὰ ἀνθρώπων. Ὁ δὲ εἶπε, μὴ
μετʼ ἀλλήλων πάντα, ἓν δὲ καθʼ ἓν τοῖς ἀνθρώποις
ἐπέρχεσθαι. Διὰ τοῦτο τὰ μὲν κακὰ συνεχῆ τοῖς ἀν-
θρώποις, ὡς πλησίον ὄντα, ἐπέρχεται, τὰ δὲ ἀγαθὰ
βράδιον ἐξ οὐρανοῦ κάτεισι. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἀγαθῷ μὲν οὐδεὶς ταχέως ἐπι-
τυγχάνει, ὑπὸ δὲ τῶν κακῶν ἕκαστος καθʼ ἑκάστην
πλήττεται.

2. Ἀγαλματοπώλης. (F. 128. C. 148 et p. 345. S.99.) 
 Ξύλινόν τις Ἑρμῆν κατασκευάσας, προσενεγκὼν
ἐπώλει. Μηδενὸς δὲ ὠνητοῦ προσιόντος, ἐκκαλέσασθαί
τινας βουλόμενος ἐβόα, ὡς ἀγαθοποιὸν δαίμονα καὶ
κέρδους τηρητικὸν πιπράσκει. Τῶν δὲ παρατυχόντων
τινὸς εἰπόντος πρὸς αὐτόν· ,,ὦ οὗτος, καὶ τί τοῦτον
ὄντα τοιοῦτον πωλεῖς, δέον τῶν παρʼ αὐτοῦ ὠφελειῶν
ἀπολαύειν ; ἀπεκρίνατο· ,, ὅτι ἐγὼ μὲν ταχείας ὠφε-
λείας τινὸς ἐπιδέομαι, αὐτὸς δὲ βραδέως εἴωθε τὰ κέρ-
δη περιποιεῖν. 
 Πρὸς ἄνδρα αἰσχροκερδῆ καὶ τὸ θεῖον περιφρο-
νοῦντα.

3. Ἀγροῖκος καὶ Ὀνάρια. (F. 413. C. 346.) 
 Γεωργός τις ἐπʼ ἀγροῦ γεγηρακὼς, ἐπεὶ μηδέποτε
εἰσῆλθεν εἰς ἄστυ, παρεκάλει τοὺς οἰκείους τοῦτο θεά-
σασθαι. Οἱ δὲ ζεύξαντες ὀνάρια καὶ ἐπὶ τῆς ἀπήνης αὐ-
τὸν ἀναβιβασάμενοι, μόνον ἐκέλευσαν ἐλαύνειν. Ὁδεύ-
οντι δὲ χειμῶνος καὶ θυέλλης τὸν ἀέρα καταλαβόντων

 
καὶ ζόφου γενομένου, τὰ ὀνάρια τῆς ὁδοῦ πλανηθέντα
εἴς τινα κρημνὸν ἐξετόπισαν τὸν πρεσβύτην. Ὁ δὲ μέλ -
λων ἤδη κατακρημνίζεσθαι ,,ὦ Ζεῦ,“ εἶπε ,,τί ποτέ σε
ἠδίκησα, ὅτι οὕτω παρὰ λόγον ἀπόλλυμαι, καὶ ταῦτα
οὔθ ὐφʼ ἵππων γενναίων οὔθ’ ἡμιόνων ἀγαθῶν, ἀλλ’
ὀναρίων εὐτελεστάτων;“

4. Ἀετός. (C. 133.) 
 Ὑπεράνωθεν πέτρας ἀετὸς ἐκαθέζετο, λαγωὸν θη-
ρεῦσαι ζητῶν. Τοῦτον δέ τις ἔβαλε τοξεύσας· καὶ τὸ
μὲν βέλος ἐντὸς αὐτοῦ εἰσῆλθεν, ἡ δὲ γλυφὶς σὺν τοῖς
πτεροῖς πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν εἱστήκει. Ὁ δὲ ἰδὼν ἔφη·
„καὶ τοῦτό μοι ἑτέρα λύπη, τὸ τοῖς ἰδίοις πτεροῖς ἐνα-
ποθνήσκειν.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεινόν ἐστιν, ὅταν τις ἐκ τῶν
ἰδίων κινδυνεύσῃ.

4b. Ἄλλως. Τοξότης καὶ Ἀετός. (C. 133. F.218.) 
 Τοξότης ἀετοῦ κατεστοχάζετο, καὶ βέλος ἀφεὶς
εἷλε τὸν ἀετόν. Ἐπιστραφεὶς δὲ ὁ ἀετὸς, καὶ τὸ βέλος
ἰδὼν ἐπτερωμένον τοῖς οἰκείοις πτεροῖς, ἔφη· „τὰ παρʼ
αὐτῶν τοῖς πολλοῖς πραγμάτων οἰκείων ἐπιβουλή.“

5. Ἀετὸς καὶ Ἀλώπηξ. (S. 1. C. 1 et p.279 sq. F. 1.) 
 Ἀετὸς καὶ ἀλώπηξ φιλεῖν ἀλλήλους συνθέμενοι,
πλησίον ἑαυτῶν οἰκεῖν διέγνωσαν, βεβαίωσιν φιλίας
τὴν συνήθειαν ποιούμενοι. Καὶ δὴ ὁ μὲν ἀναβὰς ἐπί τι
περίμηκες δένδρον ἐνεοττοποιήσατο· ἡ δὲ εἰσελθοῦσα
εἰς τὸν ὑποκείμενον θάμνον ἔτεκεν. Ἐξελθούσης δέ
ποτε αὐτῆς ἐπὶ νομὴν, ὁ ἀετὸς ἀπορῶν τροφῆς, κατα-
πτὰς εἰς τὸν θάμνον καὶ τὰ γεννήματα ἀναρπάσας, μετὰ
τῶν αὑτοῦ νεοττῶν κατεθοινήσατο. Ἡ δʼἀλώπηξ ἐπαν-
ελθοῦσα ὡς ἔγνω τὸ πραχθὲν, οὐ μᾶλλον ἐπὶ τῷ τῶν
νεοττῶν θανάτῳ ἐλυπήθη, ὅσον ἐπὶ τῷ τῆς ἀμύνης ἀπό-

 
ρῳ· χερσαία γὰρ οὖσα πτηνὸν διώκειν ἠδυνάτει. Διὸ
πόῤῥωθεν στᾶσα, ὃ μόνον τοῖς ἀσθενέσι καὶ ἀδυνάτοις
ὑπολείπεται, τῷ ἐχθρῷ κατηρᾶτο. Συνέβη δʼ αὐτῷ τῆς
εἰς τὴν φιλίαν ἀσεβείας οὐκ εἰς μακρὰν δίκην ὑπελθεῖν·
θυόντων γάρ τινων αἶγα ἐπʼ ἀγροῦ, καταπτὰς ἀπὸ τοῦ
βωμοῦ σπλάγχνον ἔμπυρον ἀνήνεγκεν· οὐ ὗ κομισθέντος
εἰς τὴν καλιὰν, σφοδρὸς ἐμπεσὼν ἄνεμος ἐκ λεπτοῦ καὶ
παλαιοῦ κάρφους λαμπρὰν φλόγα ἀνῆψε· καὶ διὰ τοῦτο
καταφλεχθέντες οἱ νεοττοὶ (καὶ γὰρ ἦσαν ἔτι ἀπτῆνες
οἱ ἀετιδεῖς) ἐπὶ τὴν γῆν κατέπεσον. Καὶ ἡ ἀλώπηξ
προσδραμοῦσα ἐν ὄψει τοῦ ἀετοῦ πάντας αὐτοὺς κατέ-
φαγεν. 
 λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ φιλίαν παρασπονδοῦντες,
κἄν τὴν τῶν ἠδικημένων ἐκφύγωσι κόλασιν διʼ ἀσθέ-
νειαν, ἀλλ’ οὖν γε τὴν ἐκ θεοῦ τιμωρίαν διακρούονται
οὐδʼ ὅλως.

6. Ἀετὸς καὶ Ἄνθρωπος. (F. 23. (C. 147 et p. 345.) 
 Ἀετός ποτε ἑάλω ὑπʼ ἀνθρώπου, ὅστις τὰ πτερὰ
αὐτοῦ εὐθέως τίλας, εἴασεν αὐτὸν ἐν οἴκῳ σὺν ὄρνισιν·
ὁ δὲ κατηφὴς ἐκ τῆς λύπης ὑπῆρχεν. Ἕτερος δέ τις τοῦ-
τον ἐξαγοράσας, ἀνεπτέρωσε τὸν ἀετὸν αὐτίκα. Ὁ δὲ
πετασθεὶς καὶ λαγωὸν ἁρπάσας, ἤνεγκεν εὐθὺς δῶρον
τῷ εὐ εργέτῃ. Τοῦτο ἀλώπηξ κατιδοῦσα ἐβόα· „μὴ τοῦ-
τὡν σὺ ξένιζε, ἀλλὰ τὸν πρῶτον, μήπως ὁ αὐτός σε πά-
??ιν κυνηγήσῃ, καὶ αὖθις τὰ πτερὰ τὰ σὰ κατερημώσῃ.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεῖ χρηστὰς ἀμοιβὰς τοῖς εὐερ-
ἐταις παρέχειν, τοὺς δὲ κακοὺς ἐκκλίνειν.

7. Ἀετὸς καὶ Κάνθαρος. (S.3. C. 2. F. 223.) 
 Ἀετὸς λαγωὸν ἐδίωκεν· ὁ δὲ ἐν ἐρημίᾳ τῶν βοηθη-
όντων ὑπάρχων, ὃν μόνον ὁ καιρὸς παρέσχε κάνθαρον
δὼν, τοῦτον ἱκέτευεν. Ὁ δὲ παραθαῤῥύνας αὐτὸν,

 
ὡς ἐγγὺς ἐλθόντα τὸν ἀετὸν ἐθεάσατο, παρεκάλει μὴ
ἀπάγειν αὐτοῦ τὸν ἱκέτην· κἀκεῖνος ὑπεριδὼν τὴν σμι-
κρότητα, ἐν ὄψει κανθάρου τὸν λαγωὸν κατεθοινήσατο.
Ὁ δὲ ἀπʼ ἐκείνου μνησικακῶν διετέλει, παρατηρούμενος
τοῦ ἀετοῦ τὰς καλιὰς, καὶ εἴ ποτε ἐκεῖνος ἔτικτε, με-
τάρσιος διαιρόμενος ἐκύλιε τὰ ὠὰ καὶ κατέασσε, μέχρις
οὗ πανταχόθεν ἐλαυνόμενος ὁ ἀετὸς ἐπὶ τὸν Δία κατέ-
φυγεν (ἐστὶ δὲ τοῦ Διὸς ἱερὸς ὁ ὄρνις), καὶ αὐτοῦ
ἐδεήθη, τόπον αὐτῷ πρὸς νεοττοποιίαν ἀσφαλῆ παρα-
σχεῖν. Τοῦ δὲ Διὸς ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ τίκτειν ἐπι-
τρέψαντος αὐτῷ, ὁ κάνθαρος τοῦτο ἑωρακὼς, κόπρου
σφαῖραν ποιήσας ἀνέπτη, καὶ γενόμενος κατὰ τοὺς τοῦ
Διὸς κόλπους, ἐνταῦθα καθῆκεν. Ὁ δὲ Ζεὺς ἀποδύ-
σασθαι τὴν κόπρον βουλόμενος, ὡς διανέστη, ἔλαθεν
ἀποῤῥίψας τὰ ὠά· ἀπʼ ἐκείνου τε φασὶ, περὶ ὃν καιρὸν
οἱ κάνθαροι γίνονται, τοὺς ἀετούς μὴ νεοττεύειν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, μηδενὸς καταφρονεῖν, λογιζομένους,
ὅτι οὐδεὶς οὕτω ἐστὶν ἀδύνατος, ὡς προπηλακισθεὶς μὴ
δύνασθαι ἑαυτὸν ἐκδικῆσαι.

8. Ἀετὸς καὶ Κολοιὸς καὶ Ποιμήν. (S. 2. C. 203 et p. 370. F.3.) 
 Ἀετὸς καταπτὰς ἀπό τινος ὑψηλῆς πέτρας ἂργα
ἥρπασε· κολοιὸς δὲ τοῦτο θεασάμενος διὰ ζῆλον τοῦτο
μιμήσασθαι ἤθελε. Καὶ δὴ καθεὶς ἑαυτὸν μετὰ πολλοτ
τοῦ ῥοίζου ἐπὶ κριὸν ἠνέχθη· ἐμπαρέντων δʼ αὐτοῦ τῶν
ὀνύχων τοῖς μαλλοῖς, ἐξαρθὴναι μὴ δυνάμενος ἐπτερύσ-
σετο, ἕως ὁ ποιμὴν, τὸ γεγονὸς αἰσθόμενος, προσδρα-
μὼν συνέλαβεν αὐτόν. Καὶ περικόψας αὐτοῦ τὰ ὀξύ-
πτερα, ὡς ἑσπέρα κατέλαβε, τοῖς αὐτοῦ παισὶν ἐκόμισε.
Τῶν δὲ πυνθανομένων, τί ἄν εἴη τὸ ὄρνεον, ἔφη· „ὡ
μὲν ἐγὼ σαφῶς οἶδα, κολοιός, ὡς δὲ αὐτὸς βούλεται,
ἀετός.“ 

 
 Οὕτως ἡ πρὸς τοὺς ὑπερέχοντας ἅμιλλα πρὸς τῷ
μηδὲν ἀνύειν καὶ ἐπὶ συμφοραῖς προσκτᾶται γέλωτα.

9. Ἀηδὼν καὶ Ἱέραξ. (S. 4. C. 3 et p. 281. F. 2.) 
 Ἀηδὼν ἐπί τινος ὑψηλῆς δρυὸς καθημένη κατὰ τὸ
σύνηθες ᾖδεν· ἱέραξ δὲ αὐτὴν θεασάμενος, ὡς ἠπόρει
τροφῆς, ἐπιπτὰς συνέλαβεν· ἡ δὲ μέλλουσα ἀναιρεῖσθαι
ἐδέετο μεθεῖναι αὐτὴν, λέγουσα, ὡς οὐχ ἱκανή ἐστιν
ἱἐρακος γαστέρα αὐτὴ πληρῶσαι· δεῖν δὲ αὐτὸν, εἰ τρο-
φῆς ἀπορεῖ, ἐπὶ τὰ μείζονα τῶν ὀρνέωντρέπεσθαι. Καὶ
ὃς ὑποτυχὼν εἶπεν· ,,ἀλλ’ ἔγωγε ἀπόπληκτος ἄν εἴην,
εἰ τὴν ἐν χερσὶν ἑτοίμην βορὰν ἀφεὶς τὰ μηδέπω φαινό-
μενα διώκοιμι.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὡς οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἀλόγι-
στοί εἰσιν οἳ δι’ ἐλπίδα μειζόνων [πραγμάτων] τὰ ἐν
χερσὶν ὄντα προΐενται.

10. Ἀηδὼν καὶ Χελιδών. (C. 149.F. 260. B. 12.) 
 Ἀηδόνι συνεβούλευε χελιδὼν τοῖς ἀνθρώποις εἶναι
ὁμόροφον καὶ σύνοικον, ὡς αὐτή. Ἡ δὲ εἶπεν· ,,οὐ θέ-
λω τὴν λύπην τῶν παλαιῶν μου συμφορῶν μεμνῆσθαι,
καὶ διὰ τοῦτο τὰς ἐρήμους οἰκῶ.“ 
 Τὸν λυπηθέντα ἔκ τινος τύχης καὶ τὸν τόπον φεύ-
γειν θέλειν, ἔνθα ἡ λύπη συνέβη.

11. Ἀθηναῖος χρεωφειλέτης. (S. 5. C. 289. F. 328.) 
 Ἀθήνῃσιν ἀνὴρ χρεωφειλέτης ἀπαιτούμενος ὑπὸ
τοῦ δανειστοῦ τὸ χρέος, τὸ μὲν πρῶτον παρεκάλει ἀνα-
βολὴν αὐτῷ παρασχέσθαι, ἀπορεῖν φάσκων· ὡς δʼ οὐκ
ἔπειθε, προσαγαγὼν ὗν, ἣν μόνην εἶχε, παρόντος αὐ-
τοῦ ἐπώλει. Ὠνητοῦ δὲ προσελθόντος καὶ διερωτῶν-
τος, εἰ τοκὰς ἡ ὗς εἴη, ἐκεῖνος ἔφη, μὴ μόνον αὐτὴν
τίκτειν, ἀλλὰ καὶ παραδόξως· τοῖς μὲν γὰρ μυστηρίοις

 
θήλεα ἀποκύειν, τοῖς δὲ Παναθηναίοις ἄρσενα. Τοῦ δὲ
ἐκπλαγέντος πρὸς τὸν λόγον, ὁ δανειστὴς εἶπεν· ,,ἀλλὰ
μὴ θαύμαζε· αὕτη γάρ σοι καὶ Διονυσίοις ἐρίφους
τέξεται. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ διὰ τὸ ἱδιον κέρδος οὐκ
ὀκνοῦσιν οὐδὲ τοῖς ἀδυνάτοις ψευδομαρτυρεῖν.

12. Αἰγοβοσκὸς καὶ Αἶγες. (S. 6. B. 45.) 
 Αἰπόλος τὰς αἶγας αὐτοῦ ἐπὶ νομὴν ἀπελάσας ὡς
ἐθεᾶτο ἀγρίαις αὐτὰς ἀναμιγείσας, ἑσπέρας ἐπιλαβού-
σης πάσας εἰς τὸ ἑαυτοῦ σπήλαιον εἰσήλασε. Τῇ δʼ
ὑστεραίᾳ χειμῶνος πολλοῦ γενομένου, μὴ δυνάμενος
ἐπὶ τὴν συνήθη νομὴν αὐτὰς παραγαγεῖν, ἔνδον ἔστησε
μένειν, ταῖς μὲν ἰδίαις μετρίαν τροφὴν παραβάλλων
πρὸς μόνον τὸ μὴ λιμώττειν, ταῖς δὲ ὀθνείαις πλείονα
περισωρεύων πρὸς τὸ καὶ αὐτὰς ἐξιδιοποιήσασθαι.
Παυσαμένου δὲ τοῦ χειμῶνος ἐπειδὴ πάσας ἐπὶ νομὴν
ἐξήγαγεν, αἱ ἄγριαι ἐπιλαβόμεναι τῶν ὀρῶν ἔφευγον.
Τοῦ δὲ ποιμένος ἀχαριστίαν αὐτῶν κατηγοροῦντος, εἰ
περιττοτέρας αὐταὶ ἐπιμελείας ἐπιτυχοῦσαι καταλείπου-
σιν αὐτὸν, ἔφασαν ἐπιστραφεῖσαι· ,,ἀλλὰ καὶ διʼ αὐτὸ
τοῦτο μᾶλλον φυλαττόμεθα· εἰ γὰρ ἡμᾶς τὰς χθές σοι
προσεληλυθυίας μειζόνως τῶν πάλαι σὺ προετίμησας,
δῆλον ὅτι, εἰ καὶ ἕτεραί σοι μετὰ ταῦτα προσπελάσου-
σιν, ἐκείνας ἡμῶν προκρινεῖς.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ μὴ δεῖν τούτων προσεταιρίζεσθαι
τὰς φιλίας, οἳ τῶν παλαιῶν φίλων ἡμᾶς τοὺς προσφά-
τους προτιμῶσι, λογιζομένους, ὅτι καὶ, κἂν ἡμῶν ἐγ-
χρονιζόντων ἑτέροις φιλιάσωσιν, ἐκείνους προκρινοῦσιν.

12b. Ἄλλως. (F. 261. C. 150.) 
 Ἐν σπηλαίῳ ἀοικήτῳ αἰγοβοσκὸς ἐν χειμῶνι αἶγα,
ἤγαγεν. Εὗρεν δὲ ἐλεῖ ἀγρίας αἶγας καὶ τράγους, πλείο-

 
νας ὧν εἶχεν αὐτὸς καὶ μείζους. Τὰς ἰδίας δὲ ἀφεὶς ἐπὶ
ταῖς ἀγρίαις, ταύτας ἔτρεφε τοῖς φύλλοις. Ὅτε δὲ εὐ-
δία γέγονε, τὰς μὲν ἰδίας εὗρε τεθνεώσας ἐκ τοῦ λιμοῦ,
αἱ δὲ ἄγριαι πρὸς τὸ ὅρος ἔφυγον. Ὁ δὲ αἰπόλος γελα-
στὸς εἰς τὸν οἶκον ἦλθε κενός. 
 Ὅτι οὐδαμῶς ἡμᾶς πρέπει ἀμελεῖν τῶν οἰκείων, ἐπʼ
ἐλπίδι κέρδους ἐξ ἀλλοτρίων γενησομένου.

13. Αἰθίοψ (F.204. C.75.) 
 Αἰθίοπά τις ὠνήσατο, τοιοῦτον εἶναι τὸ χρῶμα δο-
κῶν ἀμελείᾳ τοῦ πρότερον ἔχοντος. Καὶ παραλαβὼν
οἴκαδε, πάντα μὲν αὐτῷ προσῆγε τὰ ῥύμματα, πᾶσι δὲ
λουτροῖς ἐπειρᾶτο φαιδρύνειν· καὶ τὸ μὲν χρῶμα μετα-
βαλεῖν οὐκ ἔσχε, νοσεῖν δὲ τῷ πονεῖν παρεσκεύασεν. 
 Μένουσιν αἱ φύσεις, ὡς προῆλθον τὸ πρότερον.

14. Αἴλουρος καὶ Ἀλεκτρυών. (C.6. F. 15 S.16 B.17.) 
 Αἴλουρος συλλαβὼν ἀλεκτρυόνα, μετʼ εὐλόγου τοῦ-
τον αἰτίας ἠβουλήθη καταφαγεῖν. Καὶ δὴ κατηγόρει
αὐτοῦ, ὡς ὀχληρὸς εἴη τοῖς ἀνθρώποις, νύκτωρ κεκρα-
γὼς καὶ μὴ συγχωρῶν ὕπνου τυγχάνειν. Τοῦ δʼ ἀπο-
λογουμένου, ἐπὶ τῇ ἐκείνων ὠφελείᾳ τοῦτο ποιεῖν, ὡς
ἐπὶ τὰ συνήθη τῶν ἔργων ἐγείρεσθαι, πάλιν ὁ αἴλουρος
αἰτίαν ἐπέφερεν, ὡς ἀσεβὴς εἴη περὶ τὴν φύσιν, μητρὶ
καὶ ἀδελφαῖς συμμιγνύμενος. Τοῦ δὲ καὶ τοῦτο πρὸς
ὠφέλειαν τῶν δεσποτῶν πράττειν φήσαντος, πολλῶν
αὐτοῖς ἐντεῦθεν ὠῶν τικτομένων, ὁ αἴλουρος εἰπών·
„ἀλλ’ εἰσύ γε πολλῶν εὐπορεῖς εὐπροσώπων ἀπολογιῶν,
ἔγωγεμέντοι ἄτροφος οὐ μενῶ, τοῦτον κατεθοινήσατο. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἡ πονηρὰ φύσις πλημμελεῖν
αἱρουμένη, εἰ μὴ μετʼ εὐλόγου δυνηθείη προσχήματος,
ἀπαρακαλύπτως γε μὴν πονηρεύεται.

15. Αἴλουρος καὶ Μύες. (S.80. C.28 et p. 294. F. 67.) 
 Ἔν τινι οἰκίᾳ πολλοὶ μύες ἦσαν. Αἴλουρος δὲ τοῦτο
γνοὺς ἧκεν ἐνταῦθα, καὶ συλλαμβάνων ἕνα ἕκαστον
κατήσθιεν. Οί δὲ μύες συνεχῶς ἀναλισκόμενοι κατὰ
τῶν ὀπῶν ἔδυνον, καὶ ὁ αἴλουρος μηκέτι αὐτῶν ἐφικέ-
σθαι δυνάμενος, δεῖν ἔγνω διʼ ἐπινοίας αὐτοὺς ἐκκα-
λεῖσθαι. Διόπερ ἀναβὰς ἐπί τινα πάσσαλον καὶ ἑαυτὸν
ἐνθένδε ἀποκρεμάσας προσεποιεῖτο νεκρόν. Τῶν δὲ
μυῶν τις παρακύψας ὡς ἐθεάσατο αὐτὸν, εἶπεν· „ἀλλʼ,
ὦ οὗτος, σοί γε, κἄν θύλαξ γένῃ, οὐ προσελευσόμεθα.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων,
ὅταν τῆς ἐνίων μοχθηρίας πειραθῶσιν, οὐκέτι αὐτῶν
ταῖς ὑποκρίσεσιν ἐξαπατῶνται.

16. Αἴλουρος καὶ Ὄρνιθες. (S. 7. C. 150. F. 14.) 
 Αἴλουρος ἀκούσας ὅτι ἔν τινι ἐπαύλει ὄρνιθες νο-
σοῦσι, σχηματίσας ἑαυτὸν εἰς ἰατρὸν, καὶ τὰ τῆς ἐπι-
στήμης πρόσφορα ἀναλαβὼν ἐργαλεῖα, παρεγένετο, καὶ
στὰς πρὸ τῆς ἐπαύλεως, ἐπυνθάνετο αὐτῶν πῶς ἔχοιεν·
αἱ δὲ ὑποτυχοῦσαι ,,καλῶς,“ ἔφασαν, „ἐὰν σὺ ἐντεῦ-
θεν ἀπαλλαγῇς.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ πονηροὶ τοὺς φρονί-
μους οὐ λανθάνουσι, κἄν τὰ μάλιστα χρηστότητα ὑπο-
κρίνωνται.

16b. Ἄλλως. Ὄρνις καὶ Αἴλουρος. (F. 157. C. p. 347. B. 121.) 
 Ὄρνις δήποτε κατακλιθεὶς ἠῤῥώστει· εἰς ὃν αἴλου-
ρος προκύψας ἔφη ταῦτα· „πῶς ἔχεις, φίλε; τί δέ σοι;
ἐάν τι χρήζῃς, ἀνάγγειλόν μοι, καὶ πάντα σοι παρέξω·
ὅμως ἔγειρε, καὶ τεύξῃ τῆς ὑγιείας.“ δὲ ἀπεκρίθη
πρὸς τὸν αἴλουρον ταῦτα· „ἐὰν σὺ παρέλθῃς, ἐγὼ οὐκ
ἀποθνήσκω· ζωὴν γὰρ ζήσω δορκάδος ὑπερτέραν.“ 

 
 Τοὺς δολίους ὑποκριτὰς, τοὺς λέγοντας φιλεῖν, ὁ
μῦθος ἐλέγχει.

17. Αἲξ καὶ Αἰπόλος. (F. 203. C. 151. B. 3.) 
 Αἶγα ἀποστᾶσαν ἀγέλης ἐπανάγειν αἰπόλος ἐπει-
ρᾶτο πρὸς τὰς λοιπάς. Ὠς δὲ φωναῖς καὶ συριγμοῖς
χρώμενος οὐδὲν μᾶλλον ἤνυεν, λίθον ἀφεὶς καὶ τοῦ κέ-
ρως τυχὼν, ἐδεῖτο τῷ δεσπότῃ μὴ κατειπεῖν. Ἡ δὲ
,,ἀνούστατε εἶπεν ,,αἰπόλων, τὸ κέρας κεκράξεται,
κἂν ἐγὼ σιωπήσω. 
 Οὕτως λίαν εὐήθεις οἱ τὰ πρόδηλα κρύπτειν ἐθέ-
λοντες.

18. Αἴξ καὶ Ὄνος. (F. 262. C. 153.) 
 Αἶγα καὶ ὄνον ἔτρεφέ τις. δὲ αἴξ φθονήσασα τῷ
ὄνῳ διὰ τὸ περισσὸν τῆς τροφῆς, ἔλεγεν, ὡς ἄπειρα κο-
λάζῃ, ποτὲ μὲν ἀλήθων, ποτὲ δὲ ἀχθοφορῶν· καὶ συνε-
βούλευεν ἐπίληπτον ἑαυτὸν ποιῆσαι καὶ καταπεσεῖν ἔν
τινι βόθρῳ, καὶ ἀναπαύσεως τυχεῖν. Ὁ δὲ πιστεύσας
καὶ πεσὼν συνετρίβη. Ὁ δὲ δεσπότης τὸν ἰατρὸν καλέ-
σας ᾔτει βοηθεῖν. Ὁ δὲ αἰγὸς πνεύμονα ἐγχυματίσαι
ἔλεγεν αὐτῷ, καὶ τῆς ὑγείας τυχεῖν. Τὴν δὲ αἶγα θύ-
σαντες τὸν ὄνον ἰάτρευον. 
 Ὅτι ὅστις καθʼ ἑτέρου δόλια μηχανᾶται, ἑαυτοῦ γί-
νεται τῶν κακῶν ἀρχηγός.

19. Αἴσωπος ἐν ναυπηγίῳ. (S.8. C. 311 et p. 404. F.375.) 
 Αἴσωπός ποτε ὁ λογοποιὸς σχολὴν ἄγων εἰς ναυπή-
γιον εἰσῆλθε· τῶν δὲ ναυπηγῶν σκωπτόντων τε αὐτὸν
καὶ ἐκκαλουμένων εἰς ἀπόκρισιν, ὁ Αἴσωπος ἔλεγε·,,Τὸ
παλαιὸν χάος καὶ ὕδωρ γενέσθαι· τὸν δὲ Δία βουλόμε-
νον καὶ τὸ τῆς γῆς στοιχεῖον ἀναδεῖξαι, παραινέσαι αὐ-
τῇ, ὅπως ἐπὶ τρὶς ἐκροφήσῃ τὴν θάλασσαν. Κἀκείνη
ἀρξαμένη τὸ μὲν πρῶτον τὰ ὄρη ἐξέφηνεν, ἐκ δευτέρου

 
δὲ ἐκροφήσασα καὶ τὰ πεδία ἀπεγύμνωσεν· ἐὰν δὲ δόξῃ
αὐτῇ καὶ τὸ τρίτον ἐκπιεῖν τὸ ὕδωρ, ἄχρηστος ὑμῖν ἡ
τέχνη γενήσεται. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ τοὺς κρείττονας χλευάζοντες
λανθάνουσι μείζονας ἑαυτοῖς τὰς ἀνίας ἐξ αὐτῶν ἐπι-
σπώμενοι.

20. Αἴσωπος καὶ Κύων.
(C. 426. ex Aristophanis Vespis v. 1402 sqq.) 
 Αἴσωπον ἀπὸ δείπνου βαδίζονθʼ ἐσπέρας
θρασεῖα καὶ μεθύση τις ὑλάκτει κύων.
κἄπειτ’ ἐκεῖνος εἶπεν· ,,ὦ κύον, κύον,
εἰ νὴ Δίʼ ἀντὶ τῆς κακῆς γλώττης ποθὲν
πυροὺς πρίαιο, σωφρονεῖν ἄν μοι δοκοῖς.“

21. Ἀλέκτορες. (C. 145. B.5.) 
 Ἀλεκτόρων δύο μαχομένων περὶ θηλειῶν ὀρνίθων,
ὁ εἷς τὸν ἕτερον κατετροπώσατο. Καὶ ὁ μὲν ἡττηθεὶς
εἰς τόπον κατάσκιον ἀπιὼν ἐκρύβη· ὁ δὲ νικήσας, εἰς
ὕψος ἀρθεὶς καὶ ἐφʼ ὑψηλοῦ τοίχου στὰς, μεγαλοφώ-
νως ἐβόησε. Καὶ παρευθὺς ἀετὸς καταπτὰς ἥρπασεν
αὐτόν. Ὁ δʼ ἐν σκότῳ κεκρυμμένος ἀδεῶς ἔκτοτε ταῖς
θηλείαις ἐπέβαινεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσ-
σεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν.

21b. Ἄλλως. (C. p. 87.) 
 Ἀλεκτρυόνες συμπεσόντες ἀλλήλοις, ὡς νόμο
εἶχεν, ἐμάχοντο. Καὶ ὁμὲν νικηθεὶς κλίνῃ ὑποδὺς ἀπε
κρύπτετο, ὁ δὲ νενικηκὼς ἐπὶ στέγους ἀρθεὶς ἀνέκραγ
μέγιστον, τὴν νίκην κατάδηλον ἐξ ᾠδῆς ἐργαζόμενος.
Καὶ καταπτὰς ἀετὸς τοῦτον ἁρπάζει λαβών. 
 Νίκῃς ἀσφάλεια μετριότης φρονήματος.

21c. Ἄλλως. Ἀλέκτορες καὶ Ἀετος. (F. 119. C. p. 343.) 
 Μαχομένων δήποτε τῶν ἀλεκτόρων διὰ τὴν ὄρνιν,
τὸ τίς αὐτὴν ἐγγήμῃ, ὁ εἷς ἡττηθεὶς ἐκρύπτετο ἔν τινι
γωνίᾳ, ὡς δειλιάσας καὶ εἰς τροπὴν χωρήσας· ὁ δὲ ἕτερος
σφοδρῶς μέγα κοκκύσας, ἀνεπέτασεν ἐπάνω τῶν δω-
μάτων, ὡς τροπαιοῦχος κατὰ τοῦ πολεμίου, φωνῶν·
„ἥττησα τὸν ἴδιον ἐχθρόν μου, τροπωσάμενος ἀντίπα-
λον εἰς κράτος. Ὡς οὖν ἐβόα τοιαῦτα ὁ ἀλέκτωρ, ἧκεν
ἀετὸς καταπτὰς ἐκ τῶν ἄνω, καὶ καταλαβὼν τὸν νικητὴν
ἐκεῖνον, ἢγαγεν αὐτὸν τοῖς τέκνοις παραυτίκα, βρῶμα
ποιήσας τοῖς νεοττοῖς καὶ πόμα. Ὁ δὲ ἕτερος ἐλευθε-
ρίως ζήσας, ἢγετο οὕτως ἐν ἀδείᾳ τυγχάνων, λαβὼν εὔ-
κλειαν κατὰ τοῦ πολεμίου τοῦ ἐκπορθοῦντος καὶ τρο-
πώσαντος τοῦτον καὶ καυχωμένου, ὡς ὄντος νικηφόρου. 
 Ὁ λόγος πρὸς ἄνδρας θεομάχους.

22. Ἀλεκτρυόνες καὶ Πέρδιξ. (S. 23. (C. 10 et p. 286. P.16.) 
 Ἀλεκτρυόνας τις ἐπὶ τῆς οἰκίας ἔχων, ὡς περιέτυχε
πέρδικι τιθασσῷ πωλουμένῳ, τοῦτον ἀγοράσας ἐκόμι-
σεν οἴκαδε ὡς συντραφησόμενον. Τῶν δὲ τυπτόντων
αὐτὸν καὶ ἐκδιωκόντων, ὁ πέρδιξ ἐβαρυθύμει, νομίζων
διὰ τοῦτο αὐτὸν καταφρονεῖσθαι, ὅτι ἀλλόφυλός ἐστι·
μικρὸν δὲ ὕστερον ὡς ἐθεάσατο τοὺς ἀλεκτρυόνας πρὸς
ἑαυτοὺς μαχομένους, καὶ οὐ πρότερον ἀποστάντας, πρὶν
ἢ ἀλλήλους πατάξαι, ἔφη πρὸς ἑαυτόν· ,,ἀλλʼ ἔγωγε οὐκ
ἄχθομαι ὑπὸ τούτων τυπτόμενος· ὁρῶ γὰρ αὐτοὺς οὐδὲ
αὐτῶ. ἀπεχομένους.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ῥᾳδίως τὰς ἐκ τῶν πέλας ὕβρεις
οἱ φρόνιμοι δέχονται, ὅταν ἴδωσιν αὐτοὺς μηδὲ τῶν οἰ-
κείων ἀπεχομένους.

23. Ἀλιεῖς. (S. 13. C. 13 et p. 287. F. 28.) 
 Ἁλιεῖς σαγήνην εἷλκον· βαρείας δʼ αὐτῆς οὔσης,
ἔχαιρον καὶ ὠρχοῦντο, πολλὴν εἶναι νομίζοντες τὴν

 
ἄγραν· ὡς δὲ ἑλκύσαντες ἐπὶ τὴν ᾐόνα τὸν μὲν ἰχθὺν
ὀλίγον εὗρον, λίθων δὲ καὶ ἄμμων μεστὴν τὴν σαγήνην,
οὐ μετρίως ἐβαρυθύμουν, οὐχ οὕτω μᾶλλον ἐπὶ τῷ
συμβεβηκότι δυσφοροῦντες, ὅσον ὅτι καὶ τὰ ἐναντία
προσειλήφασιν. Εἷς δέ τις ἐν αὐτοῖς γηραιὸς ὤν εἶπεν
,,ἀλλὰ παυσώμεθα, ὦ ἑταῖροι· χαρᾶς γὰρ ὡς ἔοικεν
ἀδελφή ἐστιν ἡ λύπη· καὶ ἡμᾶς ἔδει τοσαῦτα προησθέν-
τας πάντως τι καὶ λυπηθῆναι.“ 
 Ἀτὰρ οἦν καὶ ἡμᾶς δεῖ τοῦ βίου τὸ εὐμετάβλητον
ὁρῶντας μὴ τοῖς αὐτοῖς ἀεὶ πράγμασιν ἐπαγάλλεσθαι,
λογιζομένους, ὅτι ἐκ πολλῆς εὐδίας ἀνάγκη καὶ χειμῶνα
γενέσθαι.

24. Ἁλιεῖς. (C. 17 et p.289. F. 35. S. 21.) 
 Ἁλιεῖς, ἐξελθόντες ἐπʼ ἄγραν, ἐπειδὴ πολὺν χρόνον
ταλαιπωρήσαντες οὐδὲν εἷλον, σφόδρα τε ἠθύμουν καὶ
ἀναχωρῆσαι παρεσκευάζοντο. Εὐθὺς δὲ θύννος, ὑπό
του τῶν μεγίστων διωκόμενος ἰχθύων, εἰς τὸ πλοῖον
αὐτῶν εἰσήλατο. Οἱ δὲ τοῦτον λαβόντες μεθʼ ἡδονῆς
ἀνεχώρησαν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις, ἃ μὴ τέχνη παρέσχε,
ταῦτα τύχη ἐδωρήσατο.

25. Ἁλιεύς. (S. 26. C.87. F. 241.) 
 Ἁλιεὺς ἔν τινι ποταμῷ ἡλίευε. Καὶ δὴ κατατείνας
τὰ δίκτυα ὡς περιέλαβεν ἑκατέρωθεν τὸ ῥεῦμα, προσ-
δήσας κάλῳ λίθον, ἔτυπτε τὸ ὕδωρ, ὅπως οἱ ἰχθύες
φεύγοντες ἀπαραφυλάκτως τοῖς βρόχοις ἐμπέσωσι. Τῶν
δὲ περὶ τὸν τόπον οἰκούντων τις θεασάμενος αὐτὸν
τοῦτο ποιοῦντα, ἐμέμφετο, ὡς τὸν ποταμὸν θολοῦντα
καὶ μὴ ἐῶντα αὐτοὺς διαυγὲς ὕδωρ πίνειν· ὁ δὲ ἀπε-
κρίνατο· ,,ἀλλʼ ἐὰν μὴ οὕτως ὁ ποταμὸς ταράσσηται,
ἐμὲ δεήσει λιμώττοντα ἀποθανεῖν. 

 
 Οὕτω καὶ τῶν πόλεων οἱ δημαγωγοὶ τότε μάλιστα
ἐργάζονται, ὅταν τὰς πατρίδας εἰς στάσεις περιάγωσιν.

26. Ἁλιεύς. (C. 154. P. 263. B. 4.) 
 Ἁλιεὺς, τὸ πρὸς ἄγραν δίκτυον ἐκ τῆς θαλάσσης
ἐκβαλὼν, τῶν μὲν μεγάλων ἰχθύων ἐγκρατὴς γέγονε,
καὶ τούτους ἐν τῇ γῇ ἥπλωσεν· οἱ δὲ βραχύτεροι τῶν
ἰχθύων διὰ τῶν τρυμαλιῶν διέδρασαν ἐν τῇ θαλάσσῃ.
Ὅτι εὔκολος ἡ σωτηρία τοῖς μὴ μεγάλως εὐτυχοῦ-
σιν, τοὺς δὲ μεγάλους ὄντας τῇ δόξῃ σπανίως ἴδοις ἂν
ἐκφεύγειν τὴν δίκην.

27. Ἁλιεὺς αὐλῶν. (S. 11. C. 130 e p.332. F. 34. B.9.) 
 Ἁλιεὺς αὐλητικῆς ἔμπειρος, ἀναλαβὼν τοὺς αὐ-
λοὺς καὶ τὰ δίκτυα παρεγένετο εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ
στὰς ἐπί τινος προβλήματος πέτρας τὸ μὲν πρῶτον ᾖδε,
νομίζων αὐτομάτους πρὸς τὴν ἡδυφωνίαν τοὺς ἰχθύας
ἐξελεύσεσθαι· ὡς δʼ αὐτοῦ ἐπὶ πολὺ διατεινομένου οὐ-
δὲν πέρας ἠνύετο, ἀποθέμενος τοὺς αὐλοὺς ἀνείλετο τὸ
ἀμφίβληστρον, καὶ βαλὼν κατὰ τοῦ ὕδατος πολλοὺς
ἰχθύας ἤγρευσεν. Ἐκβαλὼν δʼ αὐτοὺς ἀπὸ τῶν δικτύων
ἐπὶ τὴν ᾐόνα, ὡς ἐθεάσατο ἀσπαίροντας, ἔφη· ,,ὦ κά-
κιστα ζῶα, ὑμεῖς, ὅτε μὲν ηὔλουν, οὐκ ὠρχεῖσθε· νῦν
δὲ, ὅτε πέπαυμαι, τοῦτο πράττετε. 
 Πρὸς τοὺς παρὰ καιρόν τι πράττοντας ὁ λόγος εὔ-
καιρος.

27b. Ἄλλως. (ex Herodoto l, c. 141.) 
 Ἴωνες καὶ Αἰολέες, ὡς οἱ Λυδοὶ τάχιστα κατεστρά-
φατο ὑπὸ Περσέων, ἔπεμπον ἀγγέλους ἐς Σάρδις παρὰ
Κῦρον, ἐθέλοντες ἐπὶ τοῖσι αὐτοῖσι εἶναι τοῖσι καὶ
Κροίσῳ ἔσαν κατήκοοι. Ὁ δὲ ἀκούσας αὐτέων τὰ προΐ-
σχοντο, ἔλεξέ σφι λόγον, ἄνδρα φὰς αὐλητὴν, ἰδόντα

 
ἰχθῦς ἐν τῇ θαλάσσῃ, αὐλέειν, δοκέοντά σφεας ἐξελεύ-
σεσθαι ἐς γῆν· ὡς δὲ ψευσθῆναι τῆς ἐλπίδος, λαβεῖν
ἀμφίβληστρον καὶ περιβαλεῖν τε πλῆθος πολλὸν τῶν
ἰχθύων καὶ ἐξειρύσαι· ἰδόντα δὲ παλλομένους, εἰπεῖν
ἄρα αὐτὸν πρὸς τοὺς ἰχθῦς· „παύεσθέ μοι ὀρχεόμενοι,
ἐπεὶ οὐδʼ ἐμέο αὐλέοντος ἠθέλετε ἐκβαίνειν ὀρχεόμε-
νοι. “Κῦρος μὲν τοῦτον τὸν λόγον τοῖσι Ἴωσι καὶ τοῖσι
Αἰολεῦσι τῶνδε εἵνεκα ἔλεξε, ὅτι δὴ οἱ Ἴωνες πρότερον,
αὐτοῦ Κύρου δεηθέντος διʼ ἀγγέλων ἀπίστασθαί σφεας
ἀπὸ Κροίσου, οὐκ ἐπείθοντο, τότε δὲ, κατεργασμένων
τῶν πρηγμάτων, ἔσαν ἕτοιμοι πείθεσθαι Κύρῳ.

28. Ἁλιεὺς καὶ Μαινίς. (S. 18. C. 124 et p. 326. F.20. B. 6.) 
 Ἁλιεὺς καθεὶς τὸ δίκτυον ἀνήνεγκε μαινίδα. Τῆς
δὲ ἱκετευούσης αὐτὸν πρὸς τὸ παρὸν μεθεῖναι αὐτὴν,
ἐπειδὴ μικρὰ τυγχάνει, ὕστερον δὲ αὐξυνθεἔσαν συλλα-
βεῖν εἰς μείζονα ὠφέλειαν, ὁ ἁλιεὺς εἶπεν· „ἀλλʼ ἔγωγε
εὐηθέστατος ἄν εἴην, εἰ τὸ παρὸν κέρδος ἀφεὶς ἄδηλον
ἐλπίδα διώκοιμι.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι αἱρετώτερόν ἐστι κέρδος τὸ πα-
ρὸν, κἄν μικρὸν ᾖ, τοῦ προσδοκωμένου κἂν μέγα
ὑπάρχῃ·

29. Ἀλκυών. (S. 25. C. 86. F. 240.) 
 Ἀλκυὼν ὄρνεόν ἐστι φιλέρημον διὰ παντὸς ἐν θα-
λάττῃ διαιτώμενον. Ταύτην λέγεται τὰς τῶν ἀνθρώ-
πων θήρας φυλαττομένην ἐν σκοπέλοις παραθαλαττίοις
νεοττοποιεῖσθαι. Καὶ δή ποτε τίκτειν μέλλουσα παρε-
γένετο εἰς τι ἀκρωτήριον, καὶ θεασαμένη πέτραν ἐπὶ
θαλάσσῃ ἐνεοττοποιεῖτο ἐνταῦθα. Ἐξελθούσης δʼ αὐ-
τῆς ποτε ἐπὶ νομὴν, συνέβη τὴν θάλασσαν ὑπὸ λάβρων
πνευμάτων κυματωθεῖσαν ἐξαρθῆναι μέχρι τῆς καλιᾶς,
καὶ ταύτην ἐπικλύσασαν τοὺς νεοττοὺς διαφθεῖραι. Καὶ

 
ἡ ἀλκυὼν ἐπανελθοῦσα ὡς ἔγνω τὸ γεγονὸς, εἶπεν·
„ἀλλ’ ἔγωγε δειλαία, ἥτις τὴν γῆν ὡς ἐπίβουλον φυ-
λαττομένη ἐπὶ ταύτην κατέφυγον, ἣ πολλῷ μοι γέγονεν
ἀπιστοτέρα.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι τοὺς ἐχθροὺς φυ-
λαττόμενοι λανθάνουσι πολλῷ χαλεπωτέροις τῶν ἐχθρῶν
φίλοις ἐμπίπτοντες.

30. Ἀλώπεκες. (C. 155. F. 264.) 
 Ποτὲ ἀλώπεκες ἐπὶ τὸν Μαίανδρον ποταμὸν συνη-
θροίσθησαν, πιεῖν ἐξ αὐτοῦ θέλουσαι· διὰ δὲ τὸ ῥοι-
ζηδὸν φέρεσθαι τὸ ὕδωρ, ἀλλήλας προτρεπόμεναι οὐκ
ἐτόλμων εἰσελθεῖν. Μιᾶς δὲ αὐτῶν διεξιούσης, ἐπὶ τῷ
εὐτελίζειν τὰς λοιπὰς, καὶ δειλίαν καταγελώσης, ἑαυ-
τὴν ὡς γενναιοτέραν προκρίνασα θαρσαλέως εἰς τὸ
ὕδωρ ἐπήδησεν. Τοῦ δὲ ῥεύματος ταύτην εἰς μέσον κα-
τασύραντος, καὶ τῶν λοιπῶν, παρὰ τὴν ὄχθην τοῦ πο-
ταμοῦ ἑστηκυιῶν, πρὸς αὐτὴν εἰπουσῶν „μὴ ἐάσῃς
ἡμᾶς, ἀλλὰ στραφεῖσα ὑπόδειξον τὴν εἴσοδον, διʼ ἧς
ἀκινδύνως δυνησόμεθα πιεῖν,“ ἐκείνη ἀπαγομένη ἔλε-
γεν· ,,ἀπόκρισιν ἔχω εἰς Μίλητον, καὶ ταύτην ἐκεῖσε
ἀποκομίσαι βούλομαι· ἐν δὲ τῷ ἐπανιέναι με, ὑποδείξω
ὑμῖν.“ 
 Πρὸς τοὺς κατὰ ἀλαζονείαν ἑαυτοῖς κίνδυνον ἐπι-
φέροντας.

31. Ἀλώπηξ ἐξογκωθεῖσα τὴν γαστέρα. (S. 24. C. 158.) 
 Ἀλώπηξ λιμώττουσα ὡς ἐθεάσατο ἔν τινι δρυὸς
κοιλώματι ἄρτους καὶ κρέα ὑπό τινων ποιμένων κατα-
λελειμμένα, ταῦτα εἰσελθοῦσα κατέφαγεν· ἐξογκωθεῖσα
δὲ τὴν γαστέρα, ἐπειδὴ οὐκ ἡδύνατο ἐξελθεῖν, ἐστέναζε
καὶ ὠδύρετο. Ἑτέρα δὲ ἀλώπηξ τῇδε παριοῦσα εἰσή-
κουσε αὐτῆς τῶν στεναγμῶν, καὶ προσελθοῦσα ἐπυνθά-

 
νετο τὴν αἰτίαν. Μαθοῦσα δὲ τὰ γεγενημένα, ἔφη
πρὸς αὐτήν· ,,ἀλλὰ μενετέον σοι ἐνταῦθα, ἕως ἄν τοι-
αύτη γένῃ, ὁποία οὖσα εἰσῆλθες, καὶ οὕτω ῥᾳδίως
ἐξελεύσῃ.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τὰ χαλεπὰ τῶν πραγμάτων ὁ
χρόνος διαλύει.

31b. Ἄλλως. (F. 12. C. p. 350. B.86.) 
 Ἀλώπηξ λιμώττουσα ἐν πήρᾳ ἐθεάσατο ἐπί τινα
καλύβην βοσκοῦ κρέα καὶ ἄρτον ὑπʼ αὐτοῦ καταλει-
φθέντα, καὶ εἰσελθοῦσα ἔφαγεν αὐτὰ ἡδέως. Ἐξογκω-
θείσης δὲ αὐτῆς τῆς γαστρὸς, καὶ διὰ τοῦτο μὴ δυνα-
μένης ἐξελθεῖν τῆς καλύβης, ἔστενε καὶ ἐπωδύρετο.
Ἑτέρα δὲ ἀλώπηξ διερχομένη ἤκουσεν αὐτῆς τῶν στε-
ναγμῶν, καὶ προσελθοῦσα ἐπυνθάνετο, διʼ ἣν αἰτίαν
τοῦτο ποιεῖς; Μαθοῦσα δὲ τὸ γεγονὸς ἡ ἀλώπηξ ἔφη·
,,ἀλλὰ μένε τέως ἐνταῦθα σὺ, ἕως ἂν τοιαύτη γένῃ,
ὁποία οὖσα εἰσῆλθες.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τὰ χαλεπὰ τῶν πραγμάτων ὁ
χρόνος διαλύει.

32. Ἀλώπηξ καὶ Βάτος. (S. 19. C. 8 e p.285. F. 8.) 
 Ἀλώπηξ φραγμὸν ἀναβαίνουσα, ἐπειδὴ ὀλισθαί-
νειν ἔμελλε, βάτου ἐπελάβετο. Ξυσθεῖσα δὲ τὸ πέλμα
καὶ δεινῶς διατεθεῖσα, ᾐτιᾶτο αὐτὴν, εἴ γε καταφυ-
γοῦσα ἐπʼ αὐτὴν ὡς ἐπὶ βοηθὸν χείρονι αὐτῇ ἐχρήσατο
καὶ τοῦ προκειμένου. Καὶ ἡ βάτος ὑποτυχοῦσα εἶπεν·
,,ἀλλʼ ἐσφάλης τῶν φρενῶν, ὦ αὕτη, ἐμοῦ ἐπιλαβέσθαι
βουληθεῖσα, ἥτις πάντων ἐπιλαμβάνεσθαι εἴωθα.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων μάταιοί εἰσιν ὅσοι τού-
τοις ὡς βοηθοῖς προσφεύγουσιν, οἷς τὸ ἀδικεῖν μᾶλλόν
ἐστιν ἔμφυτον.

33. Ἀλώπηξ καὶ Βότρυς. (S. 15. C. 156. F. 5.170. B. 19.) 
 Ἀλώπηξ λιμώττουσα ὡς ἐθεάσατο ἐπί τινος ἀνα-
δενδράδος βότρυας κρεμαμένους, ἠβουλήθη αὐτῶν πε-
ριγενέσθαι, καὶ οὐκ ἡδύνατο· ἀπαλλαττομένη δὲ πρὸς
ἑαυτὴν εἶπεν· ,,ὄμφακές εἰσιν.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι, τῶν πραγμάτων
ἐφικέσθαι μὴ δυνάμενοι διʼ ἀσθένειαν, τοὺς καιροὺς
αἰτιῶνται.

33b. Ἄλλως. (C. 156.) 
 Κερδὼ βότρυν βλέπουσα μακρᾶς ἀμπέλου,
πρὸς ὕψος ἦρτο, καὶ καμοῦσα πολλάκις
ἑλεῖν ἀπεῖπε· πρὸς ἑαυτὴν ταῦτʼ ἔφη·
„μὴ κάμνε· ῥᾶγες ὀμφακίζουσιν μάλα.“
Πρὸς τοὺς ποιοῦντας τὴν ἀνάγκην φιλοτιμίαν.

34. Ἀλώπηξ καὶ Γέρανος.
(C. 326. F. 397. ex Plut:. Symp. Disput. l, c. 5. p. 614, E.) 
 Οἱ τοιαῦτα προβλήματα καθιέντες οὐδὲν ἂν τῆς
Αἰσωπείου γεράνου καὶ ἀλώπεκος ἐπιεικέστεροι πρὸς
κοινωνίαν φανεῖεν· ὧν ἡ μὲν ἔτνος τι λιπαρὸν κατὰ
λίθου πλατείας καταχεαμένη, ἡνία ἅμα γέλωτα παρέ-
χουσαν· ἐξέφευγε γὰρ ὑγρότητι τὸ ἔτνος τὴν λεπτότητα
τοῦ στόματος αὐτῆς. Ἐν μέρει τοίνυν ἡ γέρανος αὐτῇ
καταγγείλασα δεῖπνον, ἐν λαγυνίδι προὔθηκε λεπτὸν
ἐχούσῃ καὶ μακρὸν τράχηλον, ὥστε αὐτὴν μὲν καθιέναι
τὸ στόμα ῥᾳδίως καὶ ἀπολαύειν, τὴν δὲ ἀλώπεκα, μὴ
δυναμένην, κομίζεσθαι συμβολὰς πρεπούσας. 
 Οὕτω τοίνυν, ὅταν οἱ φιλόσοφοι παρὰ πότον εἰς
λεπτὰ καὶ διαλεκτικὰ προβλήματα καταδύντες, ἐνοχλῶσι
τοῖς πολλοῖς ἕπεσθαι μὴ δυναμένοις, ἐκεῖνοι δὲ πάλιν
ἐπʼ ᾠδάς τινας καὶ διηγήματα φλυαρώδη καὶ λόγους
βαναύσους καὶ ἀγοραίους ἐμβάλωσιν ἑαυτοὺς, οἴχεται

 
τῆς συμποτικῆς κοινωνίας τὸ τέλος καὶ καθύβρισται
Διόνυσος.

35. Ἀλώπηξ καὶ Δρυτόμος.
(S. 22. C. 127 e p.329. F.10. B.50.) 
 Ἀλώπηξ κυνηγοὺς φεύγουσα ὡς ἐθεάσατό τιν
δρυτόμον, τοῦτον ἱκέτευε κατακρύψαι αὐτήν· ὁ δʼαὐτ
παρῄνεσεν, εἰς τὴν ἑαυτοῦ καλύβην εἰσελθοῦσαν κρυ
βῆναι. Μετʼ οὐ πολὺ δὲ παραγενομένων τῶν κυνη
γῶν καὶ τοῦ δρυτόμου πυνθανομένων, εἰ τεθέατα
ἀλώπεκα τῇδε παριοῦσαν, ἐκεῖνος τῇ μὲν φωνῇ ἡρνεῖτ
ἑωρακέναι, τῇ δὲ χειρὶ νεύων ἐσήμαινεν ὅπου κατεκέ
κρυπτο. Τῶν δὲ οὐχ οἷς ἔνευε προςσχόντων, ἀλλʼ οἷ
ἔλεγε πιστευσάντων, ἡ ἀλώπηξ ἰδοῦσα αὐτοὺς ἁπαλλα
γέντας, ἐξελθοῦσα ἀπροσφωνητὶ ἐπορεύετο· μεμφ
μένου δʼ αὐτὴν τοῦ δρυτόμου, εἴγε διασωθεῖσα ὑπ
αὐτοῦ οὐδὲ φωνῆς αὐτὸν ἠξίωσεν, ἔφη· „ἀλλʼ ἔγωγ
ηὐχαρίστησα ἄν σοι, εἰ τοῖς λόγοις ὅμοια τὰ ἔργα τῶ
χειρῶν καὶ τοὺς τρόπους εἶχες. 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτʼ ἄν τις πρὸς ἐκείνους τῶ
ἀνθρώπων, οἵτινες τὰ μὲν χρηστὰ σαφῶς ἐπαγγέλλον-
ται, ἔργα δὲ φαῦλα δρῶσιν.

35b. Ἄλλως. Ἀλώπηξ καὶ Ποιμήν. (C. p.70.) 
 Ἔλαφον διώκει λέων. δὲ φεύγουσα ὑπεξάγει
καὶ καταδύεται εἰς δρυμῶνα βαθύν. Ὁ δὲ λέων, ἐπι-
στὰς τῷ δρυμῷ, ἐρωτᾷ τὸν ποιμένα, εἴ που εἶδε πτή-
ξασαν τὴν ἔλαφον. Ὁ δὲ ποιμὴν οὐκ ἔφη εἰδέναι, καὶ
ὁμοῦ λέγων τὴν χεῖρα ἀνατείνας ἔδειξε τὸ χωρίο
Ὤιχετο ὁ λέων ἐπὶ τὴν δειλαίαν ἔλαφον· ἡ δὲ ἀλώπ
πρὸς τὸν ποιμένα λέγει· ,,ὡς δειλὸς ἄρα καὶ πονηρὼς
ἦσθα, δειλὸς μὲν πρὸς λέοντας, πονηρὸς δὲ εἰς ἐλά
φους.“

36. Ἀλώπηξ καὶ Ἐχῖνος.
(C. 314. F.384. ex Aristot. Phetor. II, c.20.) 
 Αἴσωπος ἐν Σάμῳ δημηγορῶν, κρινομένου δημα-
γωγοῦ περὶ θανάτου, ἔφη· Ἀλώπεκα διαβαίνουσαν
ποταμὸν ἀπωσθῆναι εἰς φάραγγα· οὐ δυναμένην δʼ
ἐκβῆναι πολὺν χρόνον κακοπαθεῖν, καὶ κυνοραϊστὰς
πολλοὺς ἔχεσθαι αὐτῆς· ἐχῖνον δὲ πλανώμενον, ὡς εἶ-
δεν αὐτὴν, κατοικτείραντα εἰπεῖν, εἰ ἀφέλοι αὐτῆς
τοὺς κυνοραῖστάς· τὴν δὲ οὐκ ἐᾶν. Ἐρομένου δὲ, διὰ
τί, ,,ὅτι οὗτοι μὲν“ φάναι ,,ἤδη μου πλήρεις εἰσὶ καὶ
ὀλίγον ἕλκουσιν αἷμα, ἐὰν δὲ τούτους ἀφέλῃ, ἕτεροι
ἐλθόντες πεινῶντες ἐκπιοῦνταί μου τὸ λοιπὸν οἷμα.“ —
„Ἀτὰρ καὶ ὑμᾶς,“ ἔφη ,,ὦ ἄνδρες Σάμιοι, οὗτος μὲν
οὐδὲν ἔτι βλάψει· πλούσιος γάρ ἐστιν· ἐὰν δὲ ἀποκτεί-
νητε, ἕτεροι ἥξουσι πένητες, οἳ ὑμῖν ἀναλώσουσι τὰ
κοινὰ κλέπτοντες.“

37. Ἀλώπηξ καὶ Κροκόδειλος. (S. 20. C.9 et p.285. F. 9.) 
 Ἀλώπηξ καὶ κροκόδειλος περὶ εὐγενείας ἢριζον.
Πολλὰ δὲ τοῦ κροκοδείλου διεξιόντος περὶ τῆς τῶν προ-
γόνων λαμπρότητος, καὶ τὸ τελευταῖον λέγοντος, ὅτι
γεγυμνασιαρχηκότων ἐστὶ πατέρων, ἡ ἀλώπηξ ὑποτυ-
χοῦσα ἔφη· ,,ἀλλὰ κἂν σὺ μὴ εἴπῃς, ἀπὸ τοῦ δέρματος
φαίνῃ, ὅτι ἀπὸ πολλῶν ἐτῶν εἶ γεγυμνασμένος.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ψευδολόγων ἀνθρώπων ἔλεγχός ἐστι
τὰ πράγματα.

38. Ἀλώπηξ καὶ Κύων. (S. 41. C. 157 et p.350. F. 18.) 
 Ἀλώπηξ εἰς ἀγέλην προβάτων εἰσελθοῦσα θηλα-
ζόντων, τῶν ἀρνίων ἓν ἀναλαβομένη προσεποιεῖτο κατα-
φιλεῖν· ἐρωτηθεῖσα δὲ ὑπὸ κυνὸς ,,τί τοῦτο ποιεῖς;“
„τιθηνοῦμαι αὐτὸ, ἔφη, καὶ προσπαίζω.“ Καὶ ὁ κύων

 
ἔφη· ,,καὶ νῦν, ἄν μὴ ἀφῇς τὸ ἀρνίον, τὰ κυνῶν σοι
προσοίσιω. 
 Πρὸς ἄνδρα ῥᾳδιουργὸν καὶ μωροκλέπτην ὁ λόγος
εὔκαιρος.

39. Ἀλώπηξ καὶ Λέων. (F. 7. C. 5 c p.284. S. 10.) 
 Ἀλώπηξ μηδέποτε θεασαμένη λέοντα, ἐπειδὴ κατά
τινα τύχην ὑπήντησεν αὐτῷ, τὸ μὲν πρῶτον ἰδοῦσα
αὐτὸν οὕτως ἐφοβήθη, ὡς μικροῦ καὶ ἀποθανεῖν. Ἐκ
δευτέρου δὲ αὐτῷ περιτυχοῦσα, ἐφοβήθη μὲν, ἀλλʼ
οὐχ ὡς τὸ πρότερον. Ἐκ τρίτου δὲ θεασαμένη αὐτὸν
οὕτως κατεθάρσησεν, ὡς καὶ προσελθοῦσα αὐτῷ δια-
λεχθῆναι. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι καὶ τὰ φοβερὰ τῶν πραγμάτων
ἡ συνήθεια καταπραΰνει.

40. Ἀλώπηξ καὶ Λέων. (C. 375. F. 335.) 
 Ἀλώπηξ θεασαμένη ἐγκάθειρκτον λέοντα, καὶ τού-
του στᾶσα ἐγγὺς, δεινῶς αὐτὸν ὕβριζεν. Ὁ δὲ λέων
ἔφη πρὸς αὐτήν· ,,οὐ σύ με καθυβρίζεις, ἀλλʼ ἡ προσ-
πεσοῦσά μοι ἀτυχία. 
 Ὁ μῦθος οὗτος δηλοῖ, ὡς πολλοὶ τῶν ἐνδόξων,
δυσπραγίαις περιπίπτοντες, ὑπ εὐτελῶν ἐξουθενοῦνται.

41. Ἀλώπηξ καὶ Λέων. (C. 298. F. 210.) 
 Ἀλώπηξ λέοντι συνῆν ἐν ὑπηρέτου προσχήματι·
καὶ ἡ μὲν ἄγρας ἐμήνυεν, ὁ δὲ ἐμπίπτων ἐλάμβανεν.
Ἑκατέρῳ τοίνυν πρὸς τὴν ἀξίαν διῃρεῖτο μερίς. Ζη-
λοτυπήσασα δὲ ἡ ἀλώπηξ τῶν πλεόνων τὸν λέοντα,
θηρᾶν ἀντὶ τοῦ μηνύειν ᾑρεῖτο. Καὶ πειρωμένη ποί-
μνης τι λαβεῖν, κατέστη πρώτη τοῖς θηρῶσιν εἰς θή-
ραμα. 
 Ἄρχεσθαι μᾶλλο ἀσφαλῶς ἄμεινον, ἤ κρατεῖν
σφαλερῶς.

42. Ἀλώπης καὶ Πάρδαλις. (S. 12. C. 159 et p. 351. F. 13.) 
 Ἀλώπηξ καὶ πάρδαλις περὶ κάλλους ἤριζον. Τῆς δὲ
παρδάλεως παρʼ ἕκαστα τὴν τοῦ σώματος ποικιλίαν
προβαλλομένης, ἡ ἀλώπηξ ὑποτυχοῦσα ἔφη· ,,καὶ πό-
σον ἐγώ σου καλλίων ὑπάρχω, ἥτις οὐ τὸ σῶμα, τὴν δὲ
ψυχὴν πεποίκιλμαι; 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τοῦ σωματικοῦ κάλλους ἀμεί-
νων ἐστὶν ὁ τῆς διανοίας κόσμος.

42b. Ἄλλως. (C.159. B.133.) 
 Στικτή ποτε πάρδαλις ἐκαυχᾶτο φορεῖν ἀπάντων
ζώων ποικιλωτέραν δέῤῥιν. Πρὸς ἥν ἡ ἀλώπηξ εἶπεν
,,ἐγώ σου τῆς δορᾶς κρείττονα καὶ ποικιλωτέραν γνώ-
μην ἔχω.“

43. Ἀλώπηξ καὶ Πίθηκος. (S.14. C. 374. B.81.) 
 Ἀλώπηξ καὶ πίθηκος ἐν ταὐτῷ ὁδοιποροῦντες περὶ
εὐγενείας ἤριζον. Πολλὰ δὲ ἑκατέρων διεξιόντων, ἐπειδὴ
ἐγένοντο κατά τινα τόπον, ἐνταῦθα ἀποβλέψας ἀνεστέ-
ναξεν ὁ πίθηκος· τῆς δʼ ἀλώπεκος ἐρομένης τὴν αἰτίαν,
ὁ πίθηκος ἐπιδείξας αὐτῇ τὰ μνήματα, ἔφη· ,,ἀλλʼ οὐ
μέλλω κλαίειν, ὁρῶν τὰς στήλας τῶν πατρικῶν μου
ἀπελευθέρων καὶ δούλων;“ Κἀκείνη πρὸς αὐτὸν ἔφη·
,,ἀλλὰ ψεύδου ὅσα βούλει· οὐδεὶς γὰρ τούτων ἀναστάς
σε ἐλέγξει.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ ψευδολόγοι τότε μά-
λιστα καταλαζονεύονται, ὅταν τοὺς ἐλέγχοντας μὴ ἔχωσι.

43. Ἄλλως. (C. 334. F. 334.) 
 Ἀλώπηξ καὶ πίθηξ ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὡδοιπόρουν. Παρ-
ερχόμενοι δὲ διὰ τινῶν μνημείων, ἔφη ὁ πίθηξ τῇ ἀλώ-
πεκι, ὡς πάντες οἱ νεκροὶ οὗτοι ἀπελεύθεροι τῶν ἐμῶν
γεννητόρων ὑπάρχουσιν. δὲ ἀλώπηξ λέγει τῷ πί-

 
θηκι· „εὐκαίρως ἐψεύσω· οὐδεὶς γὰρ τῶν ἐνταῦθα τα-
φέντων ἀπελέγξαι σε δύναται. 
 Οὗτος ὁ μῦθος παριστᾷ τὸν τοὺς ψευδολόγους ὀρ-
θῶς διελέγχοντα, καὶ τοὺς προδήλως τὸ ψεῦδος ἀντὶ
ἀληθείας προσφέροντας.

44. Ἀλώπηξ καὶ Πίθηκος. (S.82. C. 29 et p. 295. F. 69.) 
 Ἐν συνόδῳ τῶν ἀλόγων ζώων πίθηκος ὀρχησάμε-
νος καὶ εὐδοκιμήσας βασιλεὺς ὑπʼ αὐτῶν ἐχειροτονήθη·
ἀλώπηξ δὲ αὐτῷ φθονήσασα ὡς ἐθεάσατο ἔντινι παγίδι
κρέας κείμενον, ἀγαγοῦσα αὐτὸν ἐνταῦθα ἔλεγεν, ὡς
εὑροῦσα θησαυρὸν αὐτὴ μὲν οὐκ ἐχρήσατο, γέρας δὲ
αὐτῷ τῆς βασιλείας τετήρηκε, καὶ παρῄνει αὐτῷ λα-
βεῖν. Τοῦ δὲ ἀτημελήτως ἐπελθόντος, καὶ ὑπὸ τῆς
παγίδος συλληφθέντος, αἰτιωμένου τε τὴν ἀλώπεκα ὡς
ἐνεδρεύσασαν αὐτῷ, ἐκείνη ἔφη· ,,ὦ πίθηκε, σὺ δὲ
τοιαύτην ψυχὴν ἔχων τῶν ἀλόγων ζώων βασιλεύσεις;“ 
 Οὕτως οἱ τοῖς πράγμασιν ἀπερισκέπτως ἐπιχει-
ροῦντες σὺν τῷ δυστυχεῖς εἶναι καὶ γέλωτα ὁφλισκά-
νουσι.

45. Ἀλώπηξ καὶ Τράγος. (S.9. C. 4 et p. 281. F. 4.) 
 Ἀλώπηξ πεσοῦσα εἰς φρέαρ, ἐπάναγκες ἔμενε, πρὸς
ιὴν ἀνάβασιν ἀμηχανοῦσα· τράγος δὲ δίψῃ συνεχόμε-
νος ὡς ἐγένετο κατὰ τὸ αὐτὸ φρέαρ, θεασάμενος αὐ-
τὴν, ἐπυνθάνετο, εἰ καλὸν εἴη τὸ ὕδωρ· ἡ δὲ, τὴν
δυστυχίαν ἀσμενισαμένη, πολὺν ἔπαινον τοῦ ὕδατος
κατέτεινε, λέγουσα, ὡς χρηστὸν εἴη, καὶ καταβῆναι
αὐτῷ παρῄνει. Ὁ δὲ ἀμελετήτως κατῆλθε διὰ μόνην
ἐπιθυμίαν, καὶ ἅμα τῷ τὴν δίψαν σβέσαι, μετὰ τῆς
ἀλώπεκος ἐσκόπει τὴν ἄνοδον· καὶ ἡ ἀλώπηξ χρήσιμον.
τι ἔφη ἐπινενοηκέναι εἰς τὴν ἀμφοτέρων σωτηρίαν·
„ εἰ γὰρ θελήσεις τοὺς ἐμπροσθίους πόδας τῷ τοίχῷ

 
προσερεῖσαι, ἐγκλίνας τὰ κέρατα, ἀναδραμοῦσα αὐτὴ
διὰ τοῦ σοῦ νώτου καὶ σὲ ἀναβιβάσω.“ Τοῦ δὲ καὶ
πρὸς τὴν δευτέραν παραίνεσιν ἑτοίμως ὑπηρετήσαντος,
ἡ ἀλώπηξ ἁλομένη διὰ τῶν σκελῶν αὐτοῦ ἐπὶ τὸν νῶ-
τον ἀνέβη, καὶ ἀπʼ ἐκείνου ἐπὶ τὰ κέρατα διερεισαμένη,
ἐπὶ τὸ στόμα τοῦ φρέατος ἀνελθοῦσα ἀπηλλάττετο. Τοῦ
δὲ τράγου μεμφομένου αὐτὴν, ὡς τὰς ὁμολογίας παρα-
βαίνουσαν, ἐπιστραφεῖσα εἶπεν· ,,ὦ οὗτος, ἀλλʼ εἰ το-
σαύτας φρένας εἶχες, ὅσας ἐν τῷ πώγωνι τρίχας, οὐ
πρότερον δὴ κατεβεβήκεις, πρὶν ἢ τὴν ἄνοδον ἐσκέψω.· 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων τοὺς φρονίμους δεῖ πρό-
τερον τὰ τέλη τῶν πραγμάτων σκοπεῖν, εἶθʼ οὕτως αὐ-
τοῖς ἐπιχειρεῖν.

45b. Ἄλλως. (C. p.6.) 
 Τράγος, ἐν θέρει σφοδρῶς διψήσας, κατῆλθεν εἰς
βαθύκρημνον ὕδωρ πιεῖν. Πιών δὲ καὶ χορτασθεὶς οὐκ
ἡδύνατο ἀνελθεῖν καὶ μετενόει καὶ βοηθὸν ἐζήτει. Ἀλώ-
πηξ δὲ τοῦτον ἰδοῦσα ἔφη· ,,ὦ ἀνόητε, εἰ τόσας φρέ-
νας εἶχες, ὅσας ἐν τῷ πώγωνι τρίχας, πρότερον οὐκ
ἂν κατέβης, ἢ μὴ τὴν ἄνοδον ἐσκέεψω.“ 
 Ὅτι δεῖ πρότερον προσκοποῦντα τὰ τέλη τῶν πραγ-
μάτων, οὕτω ποιεῖσθαι (ποιεῖν ?).

46. Ἀλώπηξ κόλουρος. (S.17. C.7 et p.284. F. 6.) 
 Ἀλώπηξ ὑπό τινος παγίδος τὴν οὐρὰν ἀποκοπεῖσα,
ἐπειδὴ διʼ αἰσχύνην ἀβίωτον ἡγεῖτο τὸν βίον ἔχειν,
ἔγνω δεῖν καὶ τὰς ἄλλας ἀλώπεκας εἰς τὸ αὐτὸ προσα-
γαγεῖν, ἵνα τῷ κοινῷ πάθει τὸ ἴδιον ἐλάττωμα συγκρύψη.
Καὶ δὴ ἁπάσας ἀθροίσασα παρῄνει αὐταῖς τὰς οὐρὰς
ἀποκόπτειν, λέγουσα, ὡς οὐκ ἀπρεπὲς μόνον τοῦτο,
ἀλλὰ καὶ περισσόν τι αὐταῖς βάρος προσήρτηται. Τού-
των δέ τις ὑποτυχοῦσα ἔφη· ,,ὦ αὕτη, ἀλλʼ εἰ μή σοι
τοῦτο συνέφερεν, οὐκ ἂν ἡμῖν αὐτὸ συνεβούλευσας.“ 

 
 Ὁ λόγος πρὸς ἐκείνους, οἳ τὰς συμβουλίας ποιοῦν-
ται τοῖς πέλας οὐ διʼ εὔνοιαν, ἀλλὰ διὰ τὸ ἑαυτοῖς
συμφέρον.

47. Ἀλώπηξ πρὸς μορμολύκειον. (S.27.) 
 Ἀλώπηξ εἰσελθοῦσα εἰς πλάστου ἐργαστήριον, καὶ
ἕκαστον τῶν ἐνόντων διερευνῶσα ὡς περιέτυχε τραγῳ-
δῶν προσώπῳ, τοῦτο ἐπάρασα εἶπεν· ,,οἵα κεφαλὴ
ἐγκέφαλον οὐκ ἔχει.“ 
 Ὁ λόγος εὔκαιρος πρὸς ἄνδρα μεγαλοπρεπῆ μὲ
σώματι, κατὰ ψυχὴν δὲ ἀλόγιστον.

47b. Ἄλλως. (C. 11 et pp.286. F. 11) 
 Ἀλώπηξ εἰς οἰκίαν ἐλθοῦσα ὑποκριτοῦ, καὶ ἕκαστα
τῶν αὐτοῦ σκευῶν διερευνωμένη, εὗρε καὶ κεφαλὴν
μορμολυκείου εὐφυῶς κατεσκευασμένην, ἣν καὶ ἀνα-
λαβοῦσα ταῖς χερσὶν ἔφη· ,,ὦ οἵα κεφαλὴ, καὶ ἐγκέ-
φαλον οὐκ ἔχει.“ 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρας μεγαλοπρεπεῖς μὲν τῷ σώ-
ματι, κατὰ δὲ ψυχὴν ἀλογίστους.

48. Ἀνδροφόνος. (S. 32. C. 160 et p. 351. F. 29.) 
 Ἄνθρωπόν τις ἀποκτείνας ὑπὸ τῶν αὐτοῦ συγγε-
νῶν ἐδιώκετο. Γενόμενος δὲ κατὰ τὸν Νεῖλον ποταμὸν,
λύκου αὐτῷ ἀπαντήσαντος, φοβηθεὶς ἀνέβη ἐπί τι δέν-
δρον τῷ ποταμῷ παρακείμενον, κἀκεῖ ἐκρύπτετο. Θεα-
σάμενος δὲ ἐνταῦθα ἔχιν κατʼ αὐτοῦ ἐρχόμενον, ἑαυτὸν
εἰς τὸν ποταμὸν καθῆκεν· ἐν δὲ τούτῳ ὑποδεξάμενο
αὐτὸν κροκόδειλος κατεθοινήσατο. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τοῖς ἐναγέσι τῶν ἀνθρώπων οὔτε
γῆς οὔτε ἀέρος οὔτε ὕδατος στοιχεῖον ἀσφαλές ἐστιν.

49. Ἀνὴρ ἀδύνατα ἐπαγγελλόμενος. (S.34.C. 15 et p.288 F.31) 
 Ἀνὴρ πένης νοσῶν καὶ κακῶς διακείμενος, ἐπειδὴ
παρὰ τῶν ἰατρῶν ἀπηλπίσθη, τοῖς θεοῖς ηὔχετο ἑκα

 
τόμβην ποιῆσαι, ἐπαγγειλάμενος καὶ ἀναθήματα καθιε-
ρώσειν, ἐὰν ἐξαναστῇ. Τῆς δὲ γυναικὸς, ἐτύγχανε γὰρ
αὐτὴ παρεστωσα, πυνθανομένης ,,καὶ πόθεν αὐτὰ
ἀποδώσεις ;“ ἔφη· ,, νομίζεις γάρ με ἐξαναστήσεσθαι,
ἵνα καὶ ταῦτα οἱ θεοὶ ἀπαιτήσωσι;“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ταῦτα ῥᾳδίως οἱ ἄνθρωποι κα-
τεπαγγέλλονται, ἃ τελέσειν ἔργῳ οὐ προσδοκῶσι.

50. Ἀνὴρ Ἀθηναῖος καὶ Θηβαῖος. (B. 15) 
 Ἀνὴρ Ἀθηναῖός τις ἀνδρὶ Θηβαίῳ
κοινῶς ὁδεύων, ὥσπερ εἰκὸς, ὡμίλει·
ῥέων δʼ ὁ μῦθος ἦλθε μέχρις ἡρώων,
μακρὴ μὲν ἄλλως ῥῆσις οὐδʼ ἀναγκαίη.
τέλος δʼ ὁ μὲν Θηβαῖος υίὸν Ἀλκμήνης
μέγιστον ἀνδρῶν, νῦν δὲ καὶ θεῶν ὕμνει·
ὁ δʼ ἐξ Ἀθηνῶν ἔλεγεν ὡς πολὺ κρείσσων
Θησεὺς γένοιτο, καὶ τύχης ὁ μὲν θείης
ὄντως λέλογχεν, Ἡρακλῆς δὲ δουλείης.
λέγων δʼ ἐνίκα· στωμύλος γὰρ ἦν ῥήτωρ·
ὁ δʼ ἄλλος, ὡς Βοιωτὸς, οὐκ ἔχων ἴσην
λόγοις ἅμιλλαν, εἶπεν ἀγρίῃ μούσῃ·
,,πέπαυσο· νικᾷς. τοιγαροῦν χολωθείη
Θησεὺς μὲν ἡμῖν, Ἡρακλῆς δʼ Ἀθηναίοις·“ 
 Ὅτι οὐ δεῖ τοὺς μεγιστᾶνας κινεῖν εἰς ὀργὴν κατὰ
τῶν ὑπεξουσίων. [Είς ματαιολογίας καὶ ἔριδας.]

51. Ἀνὴρ, Ἵππος καὶ Πῶλος. (C.383. F. 343.) 
 Ἀνήρ τις ἐπωχεῖτο θηλείᾳ τινὶ ἵππῳ ἐγκύῳ ὑπαρ-
χούσῃ, καὶ ὁδοιποροῦντος αὐτοῦ πῶλον ἡ ἵππος ἀπέτε-
κεν. Ὁ δὲ πῶλος κατόπιν αὐτῆς εὐθὺς πορευόμενος,
καὶ ταχέως ἰλιγγιάσας, πρὸς τὸν τῆς ἰδίας μητρὸς ἐπι-
βάτην ἔλεγεν· ,,ἰδοὺ, ὁρᾷς με βραχύτατον καὶ πρὸς
πορείαν ἀδύνατον· γίνωσκε τοίνυν, ὡς εἰ ἐνταῦθα

 
ἐγκαταλίπῃς με, αὐθωρὸν διαφθείρομαι. Εἰ δὲ ἐντεῦ-
θεν ἄρῃς με, καὶ ἀπαγάγῃς ἐν τόπῳ, καὶ ἀνατραφῆναι
παρασκευάσῃς, οὕτως αὐξυνθεὶς ἐν ὑστέρῳ ἐποχεῖσθαί
μοι ποιήσω σε. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς ἐκείνους χρὴ εὐεργετεῖν, ὑφʼ
ὧν καὶ ἡ ἀντάμειψις τῆς εὐποιίας ἐλπίζεται.

52. Ἀνὴρ καὶ Γυνή. (S. 96. C.93. P.246.) 
 Ἔχων τις γυναῖκα πρὸς πάντας τοὺς κατʼ οἶκον
λίαν τὸ ἦθος ἀργαλέαν ἠβουλήθη γνῶναι, εἰ καὶ πρὸς
τοὺς πατρῴους οἰκέτας ὁμοίως διάκειται· ὅθεν μετὰ
προφάσεως εὐλόγου πρὸς τὸν πατέρα αὐτὴν ἔπεμψε.
Μετὰ δὲ ὀλίγας ἡμέρας ἀνελθούσης αὐτῆς ἐπυνθάνετο,
πῶς αὐτὴν οἱ οἰκεῖοι προσεδέξαντο; Τῆς δὲ εἰπούσης·
,,οἱ βουκόλοι καὶ οἱ ποιμένες με ὑπεβλέποντο,“ ἔφη
πρὸς αὐτήν· ,,ἀλλʼ ὦ γύναι, εἰ τούτοις ἀπήχθου, οἵ
ὄρθρου μὲν τὰς ποίμνας ἐξελαύνουσιν, ὀψὲ δὲ εἰσίασι,
τί χρὴ προσδοκᾶν περὶ τούτων, οἷς πᾶσαν τὴν ἡμέραν
συνδιέτριβες;“ 
 Οὕτω πολλάκις ἐκ τῶν μικρῶν τὰ μεγάλα καὶ ἐκ
τῶν προδήλων τὰ ἄδηλα γνωρίζονται.

53. Ἀνὴρ καὶ Κύκλωψ. (C. 384. P.344.) 
 Ἀνήρ τις τῶν εὐλαβῶν τυγχάνων [τάχα], καὶ τοῖς
πρακτέοις σεμνὸς, ἐπὶ χρόνον ἱκανὸν εὐμαρῶς τοῖς
ἰδίοις παισὶ συμβιοτεύων, μετὰ ταῦτα ἐνδείᾳ περι-
πίπτει ἐσχάτῃ, καὶ τὴν ψυχὴν καιρίως ἀλγῶν, ἐβλα-
σφήμει τὸ θεῖον, καὶ ἑαυτὸν ἀνελεῖν ἀπηναγκάζετο.
Λαβὼν οὖν σπάθην, ἐπί τινα τῶν ἐρημικῶν τόπων ἐξῄει,
θανεῖν μᾶλλον αἱρετισάμενος, ἤπερ κακῶς ζῆν. Πο-
ρευόμενος δὲ λάκκον τινὰ βαθύτατον ἔτυχεν εὑρηκὼς,
ἐν ᾧ χρυσίον οὐκ ὀλίγον παρά τινος τῶν γιγανταίων
ἀπετέθειτο, ᾧ Κύκλωψ τὸ ὄνομα. Ἰδὼν δὲ ὁ [δῆθεν]

 
εὐλαβὴς ἀνὴρ τὸ χρυσίον, φόβου εὐθὺς καὶ χαρᾶς ἀνά-
πλεως γίνεται, καὶ ῥίπτει μὲν τῆς χειρὸς τὸ ξίφος, αἴ-
ρει δὲ τὸ χρυσίον ἐκεῖθεν, καὶ ἄσμενος ἐπὶ τὴν οἰκίαν
καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ ἐπανέρχεται. Εἶτα ὁ Κύκλωψ ἐπὶ
τὸν λάκκον ἐλθών, καὶ τὸ μὲν χρυσίον μὴ εὑρηκὼς,
ἀντʼ αὐτοῦ δὲ κείμενον ἐκεῖσε τὸ ξίφος ἐωρακὼς, αὐ-
τίκα τοῦτο σπασάμενος ἑαυτὸν διεχειρίσατο. 
 μῦθος οὗτος δηλοῖ, ὡς τοῖς σκαιοῖς ἀνδράσιν
ἀκολούθως ἐπισυμβαίνει τὰ φαῦλα· τοῖς δὲ ἀγαθοῖς
καὶ εὐλαβέσι τὰ ἀγαθὰ ταμιεύεται.

54. Ἀνὴρ καὶ Μοιχός. (B. 116.) 
 Νυκτὸς μεσούσης ᾖδε παῖς τις εὐφώνως·
γυνὴ δʼ ἀκούει τοῦδε, κἀξαναστᾶσα
θυρίδων προκύπτει, καὶ βλέπουσα τὸν παῖδα
λαμπρᾶς σελήνης ἐν φάει καλὸν λίην,
τὸν ἄνδρʼ ἑαυτῆς καταλιποῦσα κοιμᾶσθαι,
κάτω μελάθρων ἦλθε, καὶ θύρης ἔξω
ἐλθοῦσ’ ἐποίει τὴν προθυμίην πλήρη.
ἁνὴρ δὲ ταύτης ἐξανίστατʼ ἐξαίφνης,
ζητῶν ὅποὐστί, κοὐκ ἰδὼν δόμων εἴσω
ἀμηχανῶν τε καὐτὸς ἦλθεν εἰς οἶμον·
καὶ τῇ συνεύνῳ φησί· ,,μηδὲν ἐκπλήσσου,
τὸν παῖδα δʼ ἡμῶν πεῖσον εἰς δόμους εὕδειν.“
ὃν καὶ λαβὼν παρῆγεν. εἶτα κἀκεῖνος,
ἄμφω θελόντων δρᾶν τι, χἥδʼ ἐρᾳθύμει. 
 Τουτὶ μὲν οὕτως· ἔμφασις δὲ τοῦ μύθου,
κακόν ἐστι χαίρειν, ὅταν ἔχῃ τις ἐκτῖσαι.

55. Ἀνὴρ κακοπράγμων. (S. 36. C. 16 et p.288. F.32.) 
 Ἀνὴρ κακοπράγμων συνορισάμενος πρός τινα ψευ-
δὲς ἐπιδείξειν τὸ ἐν Δελφοῖς μαντεῖον, ὡς ἐνέστη ἡ
προθεσμία, λαβὼν στρουθίον εἰς τὴν χεῖρα, καὶ τοῦτο

 
τῷ ίματίῳ σκεπάσας, ἧκεν εἰς τὸ ίερὸν, καὶ στὰς ἄντι-
κρυς ἐπηρώτα, πότερόν τι ἔμπνουν ἔχει μετὰ χεῖρας ἢ
ἄπνουν; βουλόμενος, ἐὰν μὲν ἄψυχον εἴπῃ, ζῶν τὸ
στρουθίον ἐπιδεῖξαι, ἐὰν δὲ ἔμπνουν, ἀποπνίξας προε-
νεγκεῖν. Καὶ ὁ θεὸς συνεὶς αὐτοῦ τὴν κακοτεχνίαν εἶ-
πεν· ,,ἀλλʼ ὦ οὗτος, πέπαυσο· ἐν σοὶ γὰρ ἔστι, τοῦτο
ὃ ἔχεις ἢ νεκρὸν εἶναι ἢ ἔμψυχον.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τὸ θεῖον ἀπαρεγχείρητόν ἐστι.

56. Ἀνὴρ μεσαιπόλιος καὶ ἑταῖραι.
(S. 31. C. 162 et p.352. F. 199. B. 22.) 
 Ἀνὴρ μεσαιπόλιος δύο ἐρωμένας εἶχεν, ὧν ἡ μὲν
νέα, ἡ δὲ πρεσβῦτις. Καὶ ἡ μὲν προβεβηκυῖα αἰδου-
μένη νεωτέρῳ αὐτῆς πλησιάζειν, διετέλει, εἴ ποτε πρὸς
αὐτὴν παρεγένετο, τὰς μελαίνας αὐτοῦ τρίχας περιαι-
ρουμένη· ἡ δὲ νεωτέρα ὑποστελλομένη γέροντα ἐρα-
στὴν ἔχειν, τὰς πολιὰς αὐτοῦ ἀπέσπα. Καὶ οὕτω συν-
έβη ὑπὸ ἀμφοτέρων αὐτὸν περιτιλλόμενον φαλακρὸν
γενέσθαι. 
 Οὕτω πανταχοῦ τὸ ἀνώμαλον ἐπιβλαβές ἐστι.

56b. Ἄλλως. (C. 162.) 
 Ἀνήρ τις, μέσην ἔχων ἥβην, δύο ἔσχεν ἑταίρας,
μίαν μὲν γραῦν, τὴν δὲ ἑτέραν νέαν. Τούτῳ ἡ μὲν
γραῦς τὰς μελαίνας τρίχας ἔτιλλεν, ὡς γέροντα τοῦτον
θέλουσα, ἡ δὲ νέα τὰς πολιάς· ἕως αὐτὸν φαλακρὸν
ἐποίησαν καὶ ὄνειδος ἀπάντων. 
 Ὅτι ἐλεεινός ἐστιν ὃς εἰς γυναῖκας ἐμπίπτει.

57. Ἀνὴρ πηρός. (S.37. C. 161 e p.351. F. 17.) 
 Ἀνὴρ πηρὸς εἰώθει πᾶν τὸ ἐπιτιθέμενον εἰς τὰς
χεῖρας αὐτῷ ζῶον ἐφαπτόμενος λέγειν, ὁποῖόν τι ἐστι.
Καὶ δή ποτε λυκιδίου αὐτῷ ἐπιδοθέντος, ψηλαφήσας

 
καὶ ἀμφιγνοῶν εἶπεν· ,,οὐκ οἶδα, πότερον λύκου εἴη
ἢ ἀλώπεκος ἢ τοιούτου τινὸς ζώου γέννημα· τοῦτο
μέντοι σαφῶς ἐπίσταμαι, ὅτι οὐκ ἐπιτήδειον τοῦτο τὸ
ζῶον προβάτων ποίμνῃ συνιέναι. 
 Οὕτω τῶν πονηρῶν ἡ διάθεσις πολλάκις καὶ ἀπὸ
τοῦ σώματος καταφαίνεται.

58. Ἀνὴρ φέναξ. (S.28. C. 18 et p. 289. F.36.) 
 Ἀνὴρ πένης νοσῶν καὶ κακῶς διακείμενος ηὔξατο
τοῖς θεοῖς ἑκατόμβην τελέσαι, εἰ περισώσειαν αὐτόν·
οἱ δὲ ἀπόπειραν αὐτοῦ ποιήσασθαι βουλόμενοι, ῥαΐσαι
τάχιστα αὐτὸν παρεσκεύασαν. Κἀκεῖνος ἐξαναστὰς
ἐπειδὴ ἀληθινῶν βοῶν ἠπόρει, στεατίνους ἑκατὸν πλά-
σας ἐπί τινος βωμοῦ κατέκαυσεν εἰπών· ,,ἀπέχετε τὴν
εὐχὴν, ὦ δαίμονες.“ Οἰ δὲ θεοὶ βουλόμενοι αὐτὸν ἐν
μέρει ἀντιβουκολῆσαι, ὄναρ αὐτῷ ἔπεμψαν, παραι-
νοῦντες ἐλθεῖν εἰς τὸν αἰγιαλόν· ἐκεῖ γὰρ εὑρήσειν ἀτ-
τικὰς χιλίας. Καὶ ὃς περιχαρὴς γενόμενος, δρομαῖος
ἧκεν ἐπὶ τὴν ᾐόνα, ἔνθα δὴ λῃσταῖς περιτυχὼν ἀπήχθη,
καὶ ὑπʼ αὐτῶν πωλούμενος εὗρε δραχμὰς χιλίας. 
 Ὁ λόγος εὔκαιρος πρὸς ἄνδρα ψευδολόγον.

59. Ἀνθρακεὺς καὶ Γναφεύς. (S. 29. C. 12 et p. 286. F.27.) 
 Ἀνθρακεὺς ἐπί τινος οἰκίας ἐργαζόμενος καὶ θεα-
σάμενος γναφέα αὐτῷ παροικισθέντα, προσελθὼν πα-
ρεκάλει αὐτὸν, ὅπως σύνοικος αὐτῷ γένηται, διεξιὼν
ὡς οἰκειότεροι ἀλλήλοις ἔσονται καὶ λυσιτελέστεροι[διὰ]
μίαν ἔπαυλιν οἰκοῦντες. Καὶ ὁ γναφεὺς ὑποτυχών ἔφη
πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλʼ ἔμοιγε παντελῶς τοῦτό ἐστιν ἀδύ-
νατον· ὃ γὰρ ἐγὼ λευκανῶ, σὺ ἀσβολήσεις.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πᾶν τὸ ἀνόμοιον ἀκοινώνητόν
ἐστι.

60. Ἄνθρωπος ἀριθμῶν τὰ κύματα.
(C. 333. F. 403. ex Luc. Hermot. c.84.) 
 Αἴσωπος ἔφη, ἄνθρωπόν τινα ἐπὶ τῇ ἠϊόνι καθε
ζόμενον ἐπὶ τὴν κυματωγὴν ἀριθμεῖν τὰ κύματα, σφα-
λέντα δὲ ἄχθεσθαι καὶ ἀνιᾶσθαι, ἄχρι δὴ τὴν κερδὼ
παραστᾶσαν εἰπεῖν αὐτῷ· ,,τί, ὦ γενναῖε, ἀνιᾷ τῶν
παρελθόντων ἕνεκα, δέον τὰ ἐντεῦθεν ἀρξάμενονἀριθ-
μεῖν, ἀμελήσαντα ἐκείνων;“

61. Ἄνθρωπος καὶ Ἀλώπηξ. (F. 265. C.163. B. 11.) 
 Ἀλώπεκά τις ἐχθρὰν ἔχων, ὡς βλάπτουσαν αὐτὸν
κρατήσας, καὶ θέλων ἐπὶ πολὺ τιμωρήσασθαι, στυπ-
πεῖα ἐλαίῳ βεβρεγμένα τῇ οὐρᾷ προσδήσας ὑφῆψε.
Ταύτην δὲ δαίμων εἰς τὰς ἀρούρας τοῦ λαβόντος ὡδή-
γει· ἦν δὲ καιρὸς ἀμητοῦ. δὲ ἠκολούθει θρηνῶν μη-
δὲν θερίσας. 
 Ὅτι πρᾷον εἶναι χρὴ, καὶ μὴ ἀμέτρως θυμοῦσθαι·
ἐξ ὀργῆς γὰρ πολλάκις τυγχάνει βλάβην γίνεσθαι μεγά-
λην τοῖς δυσοργήτοις.

61b. Ἄλλίως. Γεωργὸς καὶ Ἀλώπηξ. (C. 304. P. 221.) 
 Γεωργῷ πονηρῷ φθόνον ἐνεποίει τὸ τοῦ γείτονος
αὐξανόμενον λήϊον, καὶ διαφθείρειν τοὺς ἐκείνου πό-
νους ἐζήτει. Καὶ θηράσας ἀλώπεκα, προσάψας δαλὸν,
πρὸς τὸ τοῦ γείτονος ἀφίησι λήϊον. δὲ καθʼ ἧς ἀφεῖτο
μὴ παριοῦσα, βουλομένου τοῦ δαίμονος τὸ τοῦ πέμψαντ-
τος ἐνέπρησεν λήϊον. 
 Πονηροὶ γείτονες πρῶτοι τῆς ἑτέρων μετέχουσι
βλάβης.

62. Ἄνθρωπος καὶ Κύων. (C. 129 et p.331 sq. F.22. B. 42.) 
 Ἄνθρωπός τις ἡτοίμαζε δεῖπνον, ἑστιάσων τινα
τῶν φίλων αὐτῷ καὶ οἰκείων. Ὁ δὲ κύων αὐτοῦ ἄλ-

 
λον κύνα ἐκάλει, λέγων· ,,ὠ φίλε, δεῦρο συνδείπνησόν
μοι. Ὁ δὲ προσελθὼν χαίρων ἵστατο, βλέπων τὸ
μέγα δεῖπνον, βοῶν ἐν τῇ καρδίᾳ· ,,βαβαὶ, πόση μοι
χαρὰ ἄρτι ἐξαπιναίως ἐφάνη· τραφήσομαί τε γὰρ, καὶ
εἰς κόρον δειπνήσω, ὥστε με αὔριον μηδαμῆ γε πεινᾶ-
σαι.“ Ταῦτα καθʼ ἑαυτὸν λέγοντος τοῦ κυνὸς, καὶ
ἅμα σείοντος τὴν κέρκον, ὡς δὴ εἰς τὸν φίλον θαβῥοῦν-
τος, ὁ μάγειρος, ὡς εἶδε τοῦτον ὧδε κἀκεῖσε τὴν κέρκον
περιστρέφοντα, κατασχών τὰ σκέλη αὐτοῦ, ἔῤῥιψε πα-
ραχρῆμα ἔξωθεν τῶν θυρίδων. Ὁ δὲ κατιὼν ἀπῄει με-
γάλως κράζων. Τῶν τις δὲ κυνῶν, τῶν καθʼ ὁδὸν αὐτῷ
συναντώντων, ἐπηρώτα· ,,πῶς ἐδείπνησας, φίλος;“
Ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν ὑπολαβὼν ἔφη· ,,ἐκ τῆς πολλῆς πό-
σεως μεθυσθεὶς ὑπὲρ κόρον, οὐδὲ τὴν ὁδὸν αὐτὴν, ὅθεν
ἐξῆλθον, οἶδα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ θαῤῥεῖν τοῖς ἐξ ἀλλο-
τρίων εὖ ποιεῖν ἐπαγγελλομένοις.

63. Ἄνθρωπος καὶ Λέων συνοδεύοντες.
(F. 169. C. 219 et p.374.) 
 Ποτὲ συνώδευσε λέων ἀνθρώπῳ. Ἐκαυχῶντο οὖν
πρὸς ἀλλήλους τοῖς λόγοις. Εὖρον δὲ ἐν τῇ ὁδῷ πετρί-
νην στήλην ὁμοίαν ἀνδρὶ, ἑτέραν στήλην λέοντος συμ-
πνίγουσαν. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ὑποδείξας πρὸς αὐτὴν,
ταῦτα ἔφη· ,,ἴδε πῶς ἐσμεν κρείττονες ὑμῶν πάντων,
καὶ ῥωμαλέοι ὑπὲρ ἅπαν θηρίον.“ Ὑπολαβὼν δὲ ὁ λέων
ἔφη· ,,ὑφʼ ὑμῶν εἰσιν οὕτω ταῦτα γινόμενα καὶ πρατ-
τόμενα· εἰ γὰρ ᾔδεσαν λέοντες γλύφειν λίθους, πολ-
λοὺς ἂν εἶδες ὑποκάτω λεόντων.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ καυχώμενοι πειρῶνται
ἐν λόγοις ἑαυτοὺς ἐπιφημίζειν, καίπερ μὴ ὄντες τοι-
οῦτοι.

63b. Ἄλλως. (C. 219.) 
 Εἰς ἔριν ἀλλήλοις ἀνήρ τε καὶ λέων προῆλθον· καὶ
ὁ μὲν ἀνὴρ τὸ τῶν ἀνθρώπων κρεῖττον ἀπέφηνε γένος,
ὁ δὲ τοῖς λέουσιν ἐδίδου τὸ πλέον. Ἁμιλλωμένων δὲ
περὶ τοῦ κρείττονος, πίστιν ὁ ἀνὴρ ἐξ εἰκόνος ἐλάμβα-
νεν, ἐν λέων ἐγέγλυπτο ἐξ ἀνδρὸς ἁλισκόμενος. Καὶ
πρὸς ἐκεῖνον ὁ λέων· ,,εἰ καὶ παρʼ ἡμῖν ἦσαν οἱ γλύ-
φοντες, πλείους ἂν εἶδες ἑαλωκότας ἐκ λεόντων ἀν-
θρώπους ἢ παρʼ ἀνθρώπων λέοντας.“ 
 Ὁ τοῖς ἴσοις δικαίως χρώμενος οὐκ ἀπορήσει τῆς
νίκης.

64. Ἄνθρωπος καὶ Σάτυρος. (S. 35. C. 126. F. 26.) 
 Ἄνθρωπόν ποτε λέγεται πρὸς Σάτυρον φιλίαν
σπείσασθαι. Καὶ δὴ χειμῶνος καταλαβόντος καὶ ψύ-
χους γενομένου ὁ ἄνθρωπος τὰς χεῖρας τῷ στόματι ἐπέ-
πνει. Τοῦ δὲ Σατύρου τὴν αἰτίαν ἐρομένου, διʼ ἣν
τοῦτο πράττει, ἔλεγεν, ὅτι θερμαίνει τὰς χεῖρας διὰ
τὸ κρύος. Ὕστερον δὲ παρατεθείσης αὐτοῖς τραπέζης
καὶ προσφαγήματος θερμοῦ σφόδρα ὄντος, ὁ ἄνθρωπος
ἀναιρούμενος κατὰ μικρὸν τῷ στόματι προσέφερε καὶ
ἐφύσα· πυνθανομένου δὲ πάλιν τοῦ Σατύρου, τί τοῦτο
ποιεῖ; ἔφασκε καταψύχειν τὸ ἔδεσμα, ἐπεὶ λίαν θερ-
μόν ἐστι. Κἀκεῖνος ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλʼ ἀποτάσσο-
μαί σου τῇ φιλίᾳ, ὦ οὗτος, ὅτι ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος
τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν ἐξιεῖς.“ 
 Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς περιφεύγειν δεῖ τὴν φιλίαν ὧν
ἀμφίβολός ἐστιν ἡ διάθεσις.

65. Ἄνθρωπος καὶ Τέττιξ. (C. 344. F. 411.) 
 Ἀνήρ τις, ἀκρίδας συλλέγων καὶ ἀποκτιννὺς, εἷλε
καὶ τέττιγα. Ἐπεὶ δὲ κἀκεῖνον ἠβούλετο κτεῖναι, φη-
σὶν ὁ τέττιξ· ,, ἄνθρωπε, μή με μάτην ἀνέλῃς· ἐγὼ

 
γὰρ οὔτε στάχυν βλάπτω, οὔτʼ ἄλλο τι τῶν ἀπάντων
σε ἀδικῶ· τῇ κινήσει δὲ τῶν ἐν ἐμοὶ ὑμένων ἡδὺ φθέγ-
γομεαι, τέρπων τοὺς ὁδοιπόρους· φωνῆς οὖν παρʼ ἐμοὶ
πλέον οὐδὲν εὑρήσεις. Κἀκεῖνος, ταῦτα ἀκούσας,
ἀφῆκεν ἀπιέναι.

65b. Ἄλλως. Τέττιξ καὶ ἀνήρ. (C. 385.) 
 Τέττιξ, ἄνδρα τινὰ θεασάμενος κατασχεῖν αὐτὸν
μηχανώμενον, ἔφη πρὸς αὐτόν· „ἐκείνοις τοῖς ὀρνέοις
ἐπέρχου, παρʼ ὧν σοι καὶ ὄφελός τι προσγενήσεται·
ἐμὲ γὰρ εἰ κατάσχῃς, οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ τὸ παράπαν κερ-
δανεῖς.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς οὐ χρή τινα τῶν ἀχρήστων καὶ
ἀνονήτων ἐφίεσθαι.

66. Ἄνθρωπος καταθραύσας ἄγαλμα.
(C. 128 et p.330. F.21. B. 119.) 
 Ἄνθρωπός τις, ξύλινον ἔχων θεὸν, πένης ὢν καθι-
κέτευε τοῦ ἀγαθοποιῆσαι. Ὡς οὖν ταῦτʼ ἔπραττε, καὶ
μᾶλλον ἐν πενίᾳ διῆγε, θυμωθεὶς ἐκ τοῦ σκέλους ἂρας
αὐτὸν τῷ τοίχῳ προσέκρουσε. Τῆς δὲ κεφαλῆς αὐτοῦ
παραχρῆμα κλασθείσης, ἔῤῥευσε χρυσὸς ἐξ αὐτῆς, ὃν
συναγαγὼν ὁ ἄνθρωπος ἐβόα· ,,στρεβλὸς τυγχάνεις,
ὡς οἶμαι, καὶ ἀγνώμων· τιμῶντά σε γὰρ οὐδὲν ὠφέλη-
σάς με· τυπτήσαντα δὲ πολλοῖς καλοῖς ἠμείψω.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐδὲν ὠφελήσεις σαυτὸν, πο-
νηρὸν ἄνδρα τιμῶν, αὐτὸν δὲ τύπτων πλέον ὠφελήσεις.

67. Ἄνθρωπος λέοντα χρυσοῦν εὑρών. (S. 71. C. 26. P. 295.) 
 Δειλὸς φιλάργυρος λέοντα χρυσοῦν εὑρὼν ἔλεγεν·
Οὐκ οἶδα τίς γένωμαι ἐν τοῖς παροῦσιν· ἐγὼ ἐκβέβλη-
μαι τῶν φρενῶν, καὶ τί πράττειν οὐκ ἔχω· μερίζει με
φιλοχρηματία καὶ τῆς φύσεως ἡ δειλία. Ποία γὰρ τύχη
ἢ ποῖος δαίμων εἰργάσατο χρυσοῦν λέοντα ; Ἡ μὲν γὰρ

 
ἐμὴ ψυχὴ πρὸς τὰ παρόντα ἑαυτῇ πολεμεῖ· ἀγαπᾷ μὲν
τὸν χρυσὸν, δέδοικε δὲ τοῦ χρυσοῦ τὴν ἐργασίαν· ἅππτε-
σθαι μὲν ἐλαύνει ὁ πόθος, ἀπέχεσθαι δὲ ὁ τρόπος. Ὤ
τύχης διδούσης καὶ μὴ λαμβάνεσθαι συγχωρούσης ! ὤ
θησαυρὸς ἡδονὴν μὴ ἔχων ὤ χάρις δαίμονος ἄχαρις
γενομένη οὖν ; ποίῳ τρόπῳ χρήσωμαι; ἐπὶ ποίαν
ἔλθω μηχανὴν; ἂπειμι τοὺς οἰκέτας δεῦρο κομίσων,
λαβεῖν ὀφείλοντας τῇ πολυπληθεῖ συμμαχίᾳ· κἀγὼ
πόῤῥω ἔσομαι θεατής. 
 Ὁ λόγος ἁρμόζει πρός τινα πλούσιον, μὴ τολμῶντα
προσψαῦσαι καὶ χρήσασθαι τῷ πλούτῳ.

68. Ἄραψ καὶ Κάμηλος. (B.8.) 
 Ἄραψ κάμηλον ἀχθίσας ἐπηρώτα,
πότερʼ ἀναβαίνειν μᾶλλον ἢ κάτω βαίνειν
αἱροῖτο. χὡ κάμηλος, οὐκ ἄτερ μούσης,
εἶφ’. „ἡ γὰρ ὀρθὴ τῶν ὁδῶν ἀπεκλείσθη;“
Ὁ λόγος εὔθετος πρὸς ἄνδρας διεστραμμένους τῆς
εὐθείας ὁδοῦ ἐκκλίνοντας.

69. Ἄρκτος καὶ Ἀλώπηξ. (C. 165. F. 25. B. 14.) 
 Ἄρκτος τίς ποτε μεγάλως ἐκαυχᾶτο, ὡς φιλανθρω-
πότατον πάντων ἐστὶ τῶν ζώων· φασὶ γὰρ ἄρκτον νε-
κρὸν μηδὲν βιβρώσκειν. δὲ ἀλώπηξ ἀκούουσα ταῦτα
ἐμειδίασε, καὶ πρὸς αὐτὴν ἀντέφη· „εἴθε τοὺς νεκροὺς
ἤσθιες καὶ μὴ τοὺς ζῶντας.“ 
 Ὁ μῦθος τοὺς πλεονέκτας καὶ ἐν ὑποκρίσει βιοῦν-
τας ἐλέγχει.

70. Ἀρότης καὶ Λύκος. (S. 38.) 
 Ἀρότης λύσας τὸ ζεῦγος ἐπὶ πότον ἀπήγαγε· λύκος
δὲ λιμώττων καὶ τροφὴν ζητῶν ὡς περιέτυχε τῷ ἀρό-
τρῳ, τὸ μὲν πρῶτον τὰς τῶν ταύρων ζεύγλας περιέ-
λειχε, λαθὼν δὲ κατὰ μικρὸν, ἐπεὶ καθῆκε τὸν αὐχένα,

 
ἀνασπᾶν μὴ δυνάμενος, ἐπὶ τὴν ἄρουραν τὸ ἄροτρον
ἔσυρεν. Ὁ δὲ ἀρότης ἐπανελθὼν καὶ θεασάμενος αὐ-
τὸν ἔλεγεν· „εἴθε γὰρ, ὦ κακὴ κεφαλὴ, καταλιπὼν τὰς
ἁρπαγὰς καὶ τὸ ἀδικεῖν ἐπὶ τὸ γεωπονεῖν τραπείης. 
 Οὕτως οἱ πονηροὶ τῶν ἀνθρώπων κἂν χρηστότητα
ἐπαγγέλλωνται, ψεύδονται.

71. Ἀσπτάλαξ. (C.51.) 
 Ὁ ἀσπάλαξ τυφλὸν ζῶόν ἐστι. Φησὶν οὖν ποτε τῇ
μητρί· ,,συκαμινέαν, μῆτερ, ὁρῶ.“ ΕΝτα Εὖθίς φησι·
„λιβάνου ὀσμῆς πεπλήρωμαι. Κἀκ τρίτου πάλιν „χαλ-
κῆς“ φησὶ „ψηφῖδος κτύπον ἀκούω. δὲ μήτηρ ὑπο-
λαβούσα εἶπεν· ,,ὦ τέκνον, ὡς ἤδη μανθάνω, οὐ μό-
νον ὄψεως ἐστέρησαι, ἀλλὰ καὶ ἀκοῆς καὶ ὀσφρήσεως. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἔνιοι τῶν ἀλαζόνων τὰ ἀδύ-
νατα κατεπαγγέλλονται καὶ ἐν τοῖς ἐλαχίστοις ἐλέγ-
χονται.

71b. Ἀλλως. Σπάλαξ καὶ Μήτηρ. (S. 210. C. 307. F. 177.) 
 Σπάλαξ (ἔστι δὲ τοῦτο τὸ ζῶον τυφλὸν) λέγει τῇ
μητρὶ αὐτοῦ, ὅτι βλέπω· κἀκείνη πειράζουσα αὐτὸν
χόνδρον λιβανωτοῦ δοῦσα αὐτῷ ἐπηρώτα, τί τοῦτο εἴη.
Τοῦ δὲ εἰπόντος ψηφῖδα, ἡ μήτηρ εἶπεν· ,,ὦ τέκνον,
οὐ μόνον τοῦ βλέπειν ἐστέρησαι, ἀλλὰ καὶ τὰς ὀσφρή-
σεις ἀπώλεσας.“ 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀλαζόνων, μέχρις οὗ τὰ ἀδύνατα
κατεπαγγέλλονται, καὶ ἐν τοῖς ἐλαχίστοις ἐλέγχονται.

72. Ἀστρολόγος. (S. 40. C. 166 e p.354. F. 19.) 
 Ἀστρολόγος ἐξιὼν ἑκάστοτε ἑσπέρας ἔθος εἶχε τοὺς
ἀστέρας ἐπισκοπῆσαι· καὶ δή ποτε περιιὼν εἰς τὸ προ-
άστειον, καὶ τὸν νοῦν ὅλον ἔχων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἔλαθε
καταπεσὼν εἰς φρέαρ. Ὀδυρομένου δὲ αὐτοῦ καὶ βοῶν-

 
τος, παριων τις ὡς ἢκουσε τῶν στεναγμῶν, προσελθὼν
καὶ μαθὼν τὰ συμβεβηκότα, ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,ὦ οὗ-
τος, σὺ τὰ ἐν οὐρανῷ βλέπειν πειρώμενος τὰ ἐπὶ τῆς
γῆς οὐχ ὁρᾷς;“ 
 Τῷ λόγῳ τούτῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἐκείνους τῶν
ἀνθρώπων, οἳ παραδόξως ἀλαζονεύοντες οὐδὲ τὰ κοινὰ
τοῖς ἀνθρώποις ἐπιτελεῖν δύνανται.

73. Ἀφροδίτη καὶ Δούλη. (B.10.) 
 Αίσχρᾶς τις ἢρα καὶ κακοῤῥύπου δούλης
ἰδίας ἑαυτοῦ, καὶ παρεῖχεν αἰτούσῃ
ἅπανθʼ ἑτοίμως. ἡ δὲ χρυσίου πλήρης,
σύρουσα λεπτὴν πορφύραν ἐπὶ κνήμας,
πάσῃ μάχην συνῆπτεν οἰκοδεσποίνῃ·
τὴν δʼ Ἀφροδίτην, ὥσπερ αἰτίην τούτων,
λύχνοις ἐτίμα καὶ καθʼ ἡμέραν πᾶσαν
ἔθυεν, ηὔχεθ’, ἱκέτευεν, ἠρώτα·
ἕως πότʼ αὐτῶν ἡ θεὸς καθευδόντων
ἦλθεν καθʼ ὕπνους, καὶ φανεῖσα τῇ δούλῃ
„μή μοι χάριν σχῇς ὡς καλήν σε ποιούσῃ·
τούτῳ χολοῦμαι“ φησὶν, ,,ᾧ καλὴ φαίνῃ.“ 
 Ἅπας ὁ τοῖς αἰσχροῖσιν ὡς καλοῖς χαίρων
θεοβλαβής τίς ἐστι καὶ φρένας πηρός.

74. Βάτραχοι. (C. 19. F. 38. S. 43.) 
 Βάτραχοι δύο ἐν λίμνῃ ἐνέμοντο· θέρους δὲ ξηραν-
θείσης τῆς λίμνης, ἐκείνην καταλιπόντες ἐπεζήτουν ἑτέ-
ραν. Καὶ δὴ βαθεῖ περιέτυχον φρέατι, ὅπερ ἰδὼν
ἅτερος θατέρῳ φησί· ,,συγκατέλθωμεν, ὦ οὗτος, εἰς
τόδε τὸ φρέαρ.“ Ὁ δὲ ὑπολαβών εἶπεν· „ἂν οὖν καὶ τὸ
ἐν θάθε ὕδωρ ξηρανθῇ, πῶς ἀναβησόμεθα;“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ ἀπερισκέπτως προσιέ-
ναι τοῖς πράγμασιν.

75. Βάτραχοι. (S.69. C.84.F.238.) 
 Δύο βάτραχοι ἀλλήλοις ἐγειτνίαζον· ἐνέμοντο δὲ ὁ
μὲν βαθεῖαν καὶ τῆς ὁδοῦ πόῤῥω λίμνην, ὁ δὲ ἐν ὁδῷ
μικρὸν ὕδωρ ἔχων. Καὶ δὴ τοῦ ἐν τῇ λίμνῃ παραι-
νοῦντος θατέρῳ μεταβῆναι πρὸς αὐτὸν, ἵνα καὶ ἀμεί-
νονος καὶ ἀσφαλεστέρας διαίτης ἀπολαύῃ, ἐκεῖνος οὐκ
ἐπείθετο λέγων, δυσαποσπάστως ἔχειν τῆς τοῦ τόπου
συνηθείας· ἕως οὗ συνέβη ἅμαξαν τῇδε παριοῦσαν ὀλέ-
σαι αὐτόν. 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ τοῖς φαύλοις ἐπιτη-
δεύμασιν ἐνδιατρίβοντες φθάνουσιν ἀπολλύμενοι, πρὶν
ἢ ἐπὶ τὰ καλλίονα τραπέσθαι.

76. Βάτραχοι αἰτοῦντες βασιλέα. (S. 44. C. 167.) 
 Βάτραχοι λυπούμενοι ἐπὶ τῇ ἑαυτῶν ἀναρχίᾳ πρέ-
σβεις ἔπεμιψαν ἐπὶ τὸν Δία, δεόμενοι βασιλέα αὐτοῖς
παρασχεῖν. Ὁ δὲ συνιδὼν τὴν εὐήθειαν, ξύλον εἰς
τὴν λίμνην καθῆκε. Καὶ οἱ βάτραχοι τὸ μὲν πρῶτον
καταπλαγέντες τὸν ψόφον, ἑαυτοὺς εἰς τὰ βάθη τῆς
λίμνης ἐδίδοσαν· ὕστερον δὲ, ὡς ἀκίνητον ἦν τὸ ξύλον,
ἀναδύναντες εἰς τοσοῦτον καταφρονήσεως ἦλθον, ὡς
ἐπιβαίνοντας αὐτῷ ἐπικαθέζεσθαι. Ἀναξιοπαθοῦντες
δὲ τοιοῦτον ἔχειν βασιλέα, ἧκον ἐκ δευτέρου πρὸς τὸν
Δία, καὶ τοῦτον παρεκάλουν ἀλλάξαι αὐτοῖς τὸν ἄρ-
χοντα· τὸν γὰρ πρῶτον λίαν εἶναι νωχελῆ. Καὶ ὁ Ζεὺς
ἀγανακτήσας κατʼ αὐτῶν, ὕδραν αὐτοῖς ἐπέπεμψεν, ὑφʼ
ἧς συλλαμβανόμενοι κατησθίοντο. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἄμεινόν ἐστι νωθ ῖς καὶ μὴ πο-
νηροὺς ἔχειν ἄρχοντας, ἢ ταρακτικοὺς καὶ κακούργους.

76b. Ἄλλως. (C. 167 et p.355. F. 37.) 
 Βάτραχοι λυπούμενοι ἐπὶ τῇ αὑτῶν ἀναρχίᾳ, πρέ-
σβεις ἔπεμψαν, ἱκετεύοντες τὸν Δία, ὅπως αὐτοῖς βα-

 
σιλέα παράσχῃ. Ὁ δὲ συνιδών αὐτῶν τὴν εὐήθειαν,
ξύλον ἔπηξε μέσον τῆς λίμνης. Συστελλόμενοι δὲ τῷ
φόβῳ οἱ βάτραχοι, εἰς τὰ βάθη ἑαυτούς κατέδυον. Χρό-
νου δὲ πολλοῦ παρωχηκότος, ὡς ἑώρων τὸ ξύλον ἀκί-
νητον, ἀπεβάλοντο τὸν φόβον, καὶ τοσοῦτον κατε-
φρόνησαν αὐτοῦ, ὥστε ἐπιβαίνειν καὶ ἐπικαθέζεσθαι
τούτῳ. Μὴ ἀξιοῦντες δὲ αὐτὸν ἔχειν βασιλέα, ἐκ δευ-
τέρου ἦλθον πρὸς τὸν Δία, καὶ παρεκάλουν ἀλλάξαι
αὐτόν. Τότε δʼ ἔδωκεν αὐτοῖς βασιλέα ἔγχελυν. Ἰδόν-
τες δὲ αὐτοῦ τὴν εὐήθειαν, οὐκ ἀπεδέξαντο αὐτόν.
Ἦλθον οὖν ἐκ τρίτου πρὸς τὸν Δία, ὅπως καὶ τοῦτον
ἀλλάξῃ. Καὶ ὁ Ζεὺς ἀγανακτήσας κατʼ αὐτῶν, ὕδραν
ἔπεμψεν, ἥτις ἕνα καθʼ ἕνα τῶν βατράχων ἤσθιεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἄμεινόν ἐστι θεῷ πείθεσθαι,
καὶ μὴ πονηροὺς ἔχειν ἄρχοντας καὶ ταραχοποιούς.

77. Βάτραχοι καὶ Ἥλιος. (C. 350 cl p. 407. F.350. B.24.) 
 Γάμοις ἔχαιρον βάτραχοι τοῖς Ἡλίου.
Καί τις πρὸς αὐτούς εἶπεν· ,,ὦ δειλὸν γένος·
εἰ γὰρ μόνου τρέμοιμεν αὐγὰς ἡλίου,
τίς, εἴγε τεκνώσειε, τοῦτον βαστάσει; “
Πρὸς τούς ἐπʼ ἰδίᾳ βλάβῃ ἀγνωσίᾳ χαίροντας.

77b. Ἄλλως. (C. 350.) 
 Γάμοι τοῦ Ἡλίου θέρους ἐγίνοντο· πάντα δὲ τὰ
ζῶα ἔχαιρον ἐπὶ τούτῳ, ἠγάλλοντο δὲ καὶ βάτραχοι.
Εἷς δὲ τούτων εἶπεν· ,,ὦ μῶροι, εἰς τί ἀγάλλεσθε; εἰ
γὰρ μόνος ὤν ὁ Ἥλιος πᾶσαν ὕλην ἀποξηραίνει, ἐὰν
γήμας ὅμοιον αὐτῷ γεννήσῃ, τί οὐ πάθωμεν κακῶν;“

78. Βάτραχος ἰατρός. (F. 154. C. p. 401.) 
 Ὄντος ποτὲ βατράχου ἐν τῇ λίμνῃ, καὶ τοῖς ζώοις
πᾶσιν ἀναβοήσαντος, ,,ἔγὼ ἰατρός εἰμι φαρμάκων ἐπι-

 
στήμων,“ ἀλώπηξ ἀκούσασα ἔφη· ,,πῶς σὺ ἄλλους
σώσεις, σαυτὸν χωλὸν ὄντα μὴ θεραπεύων;“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ὁ παιδείας ἀμύητος ὑπάρχων,
πῶς ἄλλους παιδεῦσαι δυνήσεται;

78b. Ἄλλως. Σκώληξ καὶ Ἀλώπηξ. (C. 135. B. 120.) 
 Ὁ τῷ πηλῷ κρυπτόμενος σκώληξ, εἰς γῆν ἐξελθὼν,
ἔλεγε πᾶσι τοῖς ζώοις· ,,ἰατρός εἰμι φαρμάκων ἐπιστή-
μων, οἷός ἐστιν ὁ τῶν θεῶν ἰατρὸς Παιών.“ Καὶ
,,πῶς“ εἶπεν ἀλώπηξ ,,ἄλλους ἰώμενος σαυτὸν χωλὸν
ὄντα οὐκ ἰάσω; 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι, ἐὰν μὴ πρόχειρος ᾖ ἡ πεῖρα,
πᾶς λόγος ἀργὸς ὑπάρχει.

78c. Ἄλλως. Βάτραχος καὶ Ἀλώπηξ. (C. 300. F. 213.) 
 Ὁ βάτραχος τῆς τῶν ἰατρῶν κατηλαζονεύετο τέχνης,
πάντα μὲν εἰδέναι φάρμακα γῆς ὑπισχνούμενος, πᾶσι
δὲ μόνος εἰς ὑγίειαν ἀρκέσειν. Καὶ παρεστῶσα τοῖς λό-
γοις ἀλώπηξ τὸ ψεῦδος ἀπὸ τοῦ χρώματος ἤλεγχεν, ,,τί
δῆτα “ λέγουσα ,,νόσου μὲν τούς ἄλλους ἐλευθεροῖς,
νόσου δὲ φέρεις ἐπὶ τῆς ὄψεως σύμβολον;“ 
 Ἀλαζονεία τὸν ἔλεγχον οἴκοθεν εὕρατο.

79. Βόες καὶ Ἄξονες. (S. 45. C. 168 et p. 355. F. 39. B. 52.) 
 Βόες ἅμαξαν εἷλκον· τοῦ δὲ ἄξονος τρίζοντος, ἐπι-
στραφέντες ἔφασαν οὕτως πρὸς αὐτόν· ,,ὦ οὗτος, ἡμῶν
τὸ ὅλον βάρος φερόντων, σὺ τί κράζεις;“ 
 Οὕτω καὶ ἔνιοι ἑτέρων μοχθούντων αὐτοὶ προσ-
Σοιοῦνται κάμνειν.

80. Βόες καὶ Μάγειροι. (Β.21.) 
 Βόες μαγείρους ἀπολέσαι πότʼ ἐζήτουν,
ἔχοντας αὐτοῖς πολεμίαν ἐπιστήμη.
καὶ δὴ συνηθροίζοντο, πρὸς μάχην ἤδη

 
κέρατʼ ἀποξύνοντες· εἶς δέ τις λίην
γέρων ἐν αὐτοῖς (πολλὰ δʼ ἦν ἀροτρεύσας),
,,οὗτοι μὲν ἡμᾶς“ εἶπε ,,χερσὶν ἐμπείροις
σφάζουσι καὶ κτείνουσι χωρὶς αἰκίης·
ἢν δʼ εἰς ἀτέχνους ἐμπέσωμεν ἀνθρώπους,
διπλοῦς τότʼ ἔσται θάνατος· οὐ γὰρ ἐλλείψει
τὸν βοῦν ὁ θύσων, κἂν μάγειρος ἐλλείψῃ.“
[Ὁ τὴν παροῦσαν πημονὴν φεύγειν σπεύδων
ὁρᾶν ὀφείλει, μή τι χεῖρον ἐξεύρῃ.“ 
 Ὁ μῦθος τοῦτο δηλοῖ, ὅτι ἅμεινον δουλεύειν σο-
φοῖς καὶ ἐπιεικέσιν ἢ δεσπόζεσθαι ὑπὸ σκαιῶν τε καὶ
ἀπαιδεύτων.

81. Βοηλάτης καὶ Ἡρακλῆς. (C. 335. B. 20.) 
 Βοηλάτης ἐκ κώμης ἅμαξαν ἄγων, καὶ ταύτης ἐμ-
πεσούσης εἰς φάραγγα κοιλώδη, δέον βοηθεῖν, ἀργὸς
ἵστατο τῷ Ἡρακλεῖ προσευχόμενος· ἐκεῖνον γὰρ ἐκ πάν-
των ἀσπαζόμενος ἐτίμα. Ὁ δὲ θεὸς ἐπιστας εἶπε· ,,τῶν
τροχῶν ἅπτου, καὶ τοὺς βόας νύττε, καὶ τότε τῷ θεῷ
εὔχου, ὅταν καὐτός τι ποιῇς· μὴ μέντοιγε μάτην
εὔχου.“

82. Βορέας καὶ Ἥλιος. (S. 46. C. 306. B. 18.) 
 Βορέας καὶ Ἥλιος περὶ δυνάμεως ἤριζον· ἔδοξε δὲ
αὐτοῖς ἐκείνῳ τὴν νίκην ἀπονεῖμαι, ὃς ἂν αὐτῶν ἄν-
θρωπον ὁδοιπόρον ἐκδύσῃ. Καὶ ὁ Βορέας ἀρξάμενος
σφοδρὸς ἦν· τοῦ δὲ ἀνθρώπου ἀντεχομένου τῆς ἐσθῆ-
τος, μᾶλλον ἐπέκειτο. Ὁ δὲ, ὑπὸ τοῦ ψύχους καταπο-
νούμενος ἔτι μᾶλλον, καὶ περιττοτέραν ἐσθῆτα προσε-
λάμβανεν, ἕως ἀποκαμών ὁ Βορέας τῷ Ἡλίῳ μετὰ τοῦτο
παρέδωκε. Κἀκεῖνος τὸ μὲν πρῶτον μετρίως προσέ-
λαμψε· τοῦ δὲ ἀνθρώπου τὰ περισσὰ τῶν ἱματίων ἀπο-
τιθεμένου, σφοδρότερον τὸ καῦμα ἐπέτεινε, μέχρις οὐ

 
πρὸς τὴν ἀλέαν ἀντέχειν μὴ δυνάμενος, ἀποδυσάμενος
ποταμοῦ ῥέοντος ἐπὶ λουτρὸν ἀπῄει. 
 λόγος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις τὸ πεί θειν τοῦ βιάζε-
σθαι ἀνυτικώτερόν ἐστι.

82b. Ἄλλως. (C. p. 201. F. 391. cx Plut. Praec. coniug. c. 12.) 
 Ὁ ἥλιος τὸν βορέαν ἐνίκησεν. Ὁ γὰρ ἄνθρωπος,
τοῦ μὲν ἀνέμου βιαζομένου τὸ ίμάτιον ἀφελέσθαι καὶ
λαμπρὸν καταπνέοντος, μᾶλλον ἔσφιγγε καὶ συνεῖχε
τὴν περιβολήν. Τοῦ δὲ ἡλίου μετὰ τὸ πνεῦμα θερμοῦ
γενομένου θαλπόμενος, εἶτα καυματιζόμενος, καὶ τὸν
χιτῶνα τῷ ἱματίῳ προσαπεδύσατο. 
 Τοῦτο ποιοῦσιν αἱ πλεῖσται γυναῖκες. Ἀφαιρου-
μένοις τοῖς ἀνδράσι βίᾳ τὴν τρυφὴν καὶ πολυτέλειαν
διαμάχονται καὶ χαλεπαίνουσιν· ἂν δὲ πείθωνται μετὰ
λόγου, πρᾴως ἀποτίθενται καὶ μετριάζουσιν.

83. Βουκόλος. (S. 49. C. 131 e p. 333. F.41. B.23.) 
 Βουκόλος βόσκων ἀγέλην ταύρων ἀπώλεσε μόσχον·
περιελθών δὲ καὶ μὴ εὑρὼν ηὔξατο τῷ Διὶ, ἐὰν τὸν
κλέπτην εὕρῃ, ἔριφον αὐτῷ θῦσαι. Ἐλθών δὲ εἴς τινα
δρυμῶνα, καὶ θεασάμενος λέοντα κατεσθίοντα τὸν μό-
σχον, περίφοβος γενόμενος, ἐπάρας εἰς τὸν οὐρανὸν τὰς
χεῖρας εἶπε· δέσποτα λεῦ, πάλαι μέν σοι ηὐξάμην ἔρι-
φον θῦσαι, ἐὰν τὸν κλέπτην εὕρω· νῦν δὲ ταῦρον
θύσω, ἐὰν τὰς τοῦ κλέπτου χεῖρας ἐκφύγω.“ 
 Οὗτος ὁ λόγος λεχθείη ἂν κατʼ ἀνδρῶν δυστυχούν-
των, οἵτινες ἀπορούμενοι εὔχονται εὑρεῖν, εὑρόντες δὲ
ζητοῦσιν ἀποφυγεῖν.

84. Βοῦς καὶ Φρῦνος. (F. 378. C. p.273. B.28.) 
 Γέννημα φρύνου συνεπάτησε βοῦς πίνων·
ἐλθοῦσα δʼ αὐτόσʼ (οὐ παρῆν γὰρ) ἡ μήτηρ

 
παρὰ τῶν ἀδελφῶν, ποῦ ποτʼ ἦν, ἐπεζήτει.
,,τέθνηκε, μῆτερ· ἄρτι γὰρ πρὸ τῆς ὥρης
ἦλθεν πάχιστον τετράπουν, ὑφʼ οὐ κεῖται
χηλ μαλαχθείς.“ ἡ δὲ φρῦνος ἠρώτα,
φυσῶσʼ ἑαυτὴν, εἰ τοιοῦτον ἦν ὄγκῳ
τὸ ζῶον. οἱ δὲ μητρὶ ,,παῦε, μὴ πρίου·
θᾶσσον σεαυτὴν· εἶπον ,,ἐκ μέσου ῥήξεις,
ἢ τὴν ἐκείνου ποιότητα μιμήσῃ.“ 
 Ὅτι ἐπικίνδυνον τοῖς ἐλάττοσι παρατείνεσθαι τοῖς
μείζοσι.

85. Βωταλὶς καὶ Νυκτερίς. (S. 48. C. 77.F.235.) 
 Βωταλὶς ἀπό τινος θυρίδος κρεμαμένη νυκτὸς ᾖδε·
νυκτερὶς δὲ προσελθοῦσα ἐπυνθάνετο αὐτῆς τὴν αἰτίαν,
διʼ ἣν ἡμέρας μὲν ἡσυχάζει, νύκτωρ δὲ ᾄδει. Τῆς δὲ
λεγούσης, ὡς οὐ μάτην τοῦτο πράττει· ,,ἡμέρας γάρ
ποτε ᾄδουσα συνελήφθην, διὸ ἀπʼ ἐκείνου ἐσωφρο-
νίσθην· ἡ νυκτερὶς εἶπεν· ,ἀλλ’ οὐ νῦν σε δεῖ φυ-
λάττεσθαι, ὅτε οὐδὲν ὄφελός ἐστι, τότε δὲ πρὶν ἢ
συλληφθῆναι.“ 
 λόγος δηλοῖ, ὅτι ἐπὶ τοῖς ἀτυχήμασι μετάνοια
ἀνωφελὴς καθέστηκε.

86. Γαλῆ. (F. 49. C.81. S. 59.) 
 Γαλῆ εἰσελθοῦσα εἰς χαλκέως ἐργαστήριον, τὴν
ἐκεῖ κειμένην ῥίνην περιέλειχε. Συνέβη δὲ ἐκτριβομέ-
νης τῆς γλώσσης πολὺ αἷμα φέρεσθαι. δὲ ἐτέρπετο,
ὑπονοοῦσά τι τοῦ σιδήρου ἀφαιρεῖσθαι, μέχρι παντε-
λῶς ἀπέβαλε τὴν γλῶσσαν. 
 Ὁ λόγος εἴρηται πρὸς τούς ἐν φιλονεικίαις ἑαυτούς
καταβλάπτοντας.

87. Γαλῆ μέλαινα.
(Εκ Niceplori Gregorae hist. Byzant. VII, 1. p. 216. cd. Schop.) 
 Ἦν τις ἀνὴρ τὴν τέχνην σκυτεύς γαλῆν ἔχων τὸ
χρῶμα λευκὴν, ἣ τῶν κατʼ οἶκον μυῶν καθʼ ἡμέραν
ἐθήρευεν ἕνα. Αὕτη λαθοῦσά ποτε κατὰ μέσην κρη-
μνίζεται τὴν λεκάνην, ἐν ᾗ τὸ τὰ σκύτη μελαῖνον ὁ σκυ-
τεύς ἐκεῖνος εἶχεν ὑγρὸν, καὶ μόλις ἐκεῖθεν ἄνεισι μέ-
λαν ἔχουσα χρῶμα. Ἔδοξεν οὖν τοῖς μυσὶν, ἐκείνην
ἴσως μηκέτι κρεωφαγεῖν ἐθελήσειν εἰς μοναδικὸν ἑαυ-
τὴν μεταμείψασαν σχῆμα. Ὅθεν καὶ ἀδεῶς ἑαυτοὺς ἐς
τὸ ἕδος ἐφήπλωσαν, ῥινηλατοῦντες ἄνω καὶ κάτω οἷς
τραφήσονται. ἀλλʼ ἐκείνη πρὸς τοσοῦτον ἄγρας παρελ-
θοῦσα θέατρον, πάντας μὲν ὁμοῦ σαγηνεύειν οὐκ εἶχε
καὶ μάλα ἐθέλουσα· δύο δʼ οὖν ὅμως συλλαβοῦσα κα-
τεθοινήσατο. Οἱ δʼ ἕτεροι πάντες ᾤχοντο φεύγοντές
τε ἅμα καὶ θαυμάζοντες, ὅπως ἀπηνεστέρα γέγονεν,
ἀφʼ οὐ τὸ μοναδικὸν περιέθετο σχῆμα.

88. Γαλῆ καὶ Ἀφροδίτη.
(S. 50. C. 169 cl p. 356. F. 48. B. 32.) 
 Γαλῆ ἐρασθεῖσα νεανίσκου εὐπρεποῦς ηὔξατο τῇ
Ἀφροδίτῃ, ὅπως αὐτὴν μεταμορφώσῃ εἰς γυναῖκα. Καὶ
ἡ θεὸς ἐλεήσασα αὐτῆς τὸ πάθος μετετύπωσεν αὐτὴν
εἰς κόρην εὐειδῆ· καὶ οὕτως ὁ νεανίσκος θεασάμενος
αὐτὴν καὶ ἐρασθεὶς οἴκαδε ὡς ἑαυτὸν ἀπήγαγε. Καθη-
μένων δὲ αὐτῶν ἐν τῷ θαλάμῳ, ἡ Ἀφροδίτη γνῶναι
βουλομένη, εἰ μεταβαλοῦσα τὸ σῶμα ἡ γαλῆ καὶ τὸν
τρόπον κατήλλαξε, μῦν εἰς τὸ μέσον καθῆκεν· ἡ δὲ ἐπι-
λαθομένη τῶν παρόντων, ἐξαναστᾶσα ἀπὸ τῆς κοίτης
τὸν μῦν ἐδίωκε, καταφαγεῖν θέλουσα. Καὶ ἡ θεὸς ἀγα-
νακτήσασα κατʼ αὐτῆς, πάλιν αὐτὴν εἰς τὴν ἀρχαίαν
φύσιν ἀποκατέστησεν. 
 Οὕτως καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ φύσει πονηροὶ κατὰ

 
πάντα, κἂν τὴν φύσιν ἀλλάξωσι, τὸν γοῦν τρόπον οὐ
μεταλλάσσουσι.

89. Γαλῆ συλληφθεῖσα. (F. 355. C. p.265. B.27.) 
 Ἰάλην δόλῳ τις συλλαβών τε καὶ δήσας
ἔπνιγε βάλλων ὑδάτων συναγκείᾳ.
τῆς δʼ αὖ λεγούσης ,, ὡς κακὴν χάριν τίνεις
ὧν σʼ ὠφέλουν, θηρῶσα μῦς τε καὶ σαύρας,
,,ἐπιμαρτυρῶ σοι“ φησίν· ,,ἀλλὰ καὶ πάσας
ἔπνιγες ὄρνεις, πάντα δʼ οἶκον ἠρήμους,
κρεῶν (δʼ) ἀνέῳγες ἄγγος, ὥστε τεθνήξῃ,
βλάπτουσα μᾶλλον ἤπερ ὠφελοῦσ’ ἡμᾶς.“ 
 Πρὸς τοὺς μετρίως μὲν ὠφελοῦντας, βλάπτοντας
δὲ τὰ μεγάλα, εὔκαιρός ἐστιν ὁ λόγος.

90. Γέρων καὶ Θάνατος. (S.60. C. p. 14 cl p.290. F. 50.) 
 Γέρων ποτὲ ξύλα κόψας [καὶ] ταῦτα φέρων πολλὴν
ὀδὸν ἐβάδιζε. Διὰ δὲ τὸν κόπον τῆς ὁδοῦ ἀποθέμενος
τὸ φορτίον τὸν Θάνατον ἐπεκαλεῖτο. Τοῦ δὲ Θανάτου
φανέντος καὶ πυθομένου, διʼ ἣν αἰτίαν αὐτὸν παρακα-
λεῖται, ὁ γέρων ἔφη· ,,ἵνα τὸ φορτίον ἄρῃς.“ [θανεῖν
δὲ οὐ θέλω.] 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος φιλόζωος ἐν τῷ
βίῳ, κἂν δυστυχῇ.

90b. Ἄλλως. (C. 20.) 
 Γέρων ποτὲ ξύλα τεμών ἐξ ὄρους κἀπὶ τῶν ὤμων
ἀράμενος, ἐπειδὴ πολλὴν ὁδὸν ἐπηχθισμένος ἐβάδισεν,
ἀπειρηκὼς ἀπέθετό τε τὰ ξύλα, καὶ τὸν Θάνατον ἐλ-
θεῖν ἐπεκαλεῖτο. Τοῦ δὲ Θανάτου εὐθὺς ἐπιστάντος,
καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομένου, διʼ ἦν αὐτὸν καλοίη, ὁ
γέρων ἔφη· ,,ἵνα τὸν φόρτον τοῦτον ἄρας ἐπιθῇς μοι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος, φιλόζωος ὢν,

 
κἂν μυρίοις κινδύνοις περιπεσὼν δοκ θανάτου ἐπι-
θυμεῖν, ὅμως τὸ ζῆν πολὺ πρὸ τοῦ θανάτου αἱρεῖται.

91. Γεωργὸς δίκελλαν ἀπολέσας. (B.2.) 
 Ἀνὴρ γεωργὸς ἀμπελῶνα ταφρεύων
καὶ τὴν δίκελλαν ἀπολέσας ἀνεζήτει,
μὴ τῶν παρόντων τήνδʼ ἔκλεψεν ἄγροικος.
ἠρνεῖθ’ ἕκαστος· οὐκ ἔχων δʼ ὃ ποιήσει,
εἰς τὴν πόλιν κατῆγε πάντας ὁρκώσων·
τῶν γὰρ θεῶν δοκοῦσι τοὺς μὲν εὐήθεις
ἀγροὺς κατοικεῖν, τοὺς δʼ ἐσωτέρω τείχους
εἶναί τʼ ἀληθεῖς καὶ τὰ πάντʼ ἐποπτεύειν.
ὡς δʼ εἰσιόντες τὰς πύλας ἐπὶ κρήνης
τοὺς πόδας ἔνιζον κἀπέθεντο τὰς πήρας,
κῆρυξ ἐφώνει χιλίας ἀριθμήσειν
μήνυτρα σύλων, ὧν ὁ θεὸς ἐσυλήθη.
ὁ δὲ τοῦτʼ ἀκούσας εἶπεν· ,,ὡς μάτην ἥκω!
κλέπτας γὰρ ἄλλους πῶς θεός γʼ ἂν εἰδείη,
ὃς τοὺς ἑαυτοῦ φῶρας οὐχὶ γιγνώσκει,
ζητεῖ δὲ μισθοῦ, μή τις οἶδεν ἀνθρώπων;“ 
 Ὅτι χρὴ ἀπιστεῖν τοῖς ὑπισχνουμένοις ὧ οὐκ εἰσὶ
δεσπόται.

92. Γεωργὸς καὶ Ἀετός. (C. 307. F. 418.) 
 Γεωργὸς ἀετὸν εὑρὼν ἀγρευόμενον, τὸ κάλλος αὐ-
τοῦ θαυμάσας, ἀπέλυσεν αὐτὸν ἐλεύθερον. Ὁ δὲ οὐκ
ἄμοιρος αὐτῷ χάριτος κατεφάνη, ἀλλʼ ὑπὸ τεῖχος σα-
θρὸν καθήμενον ἰδὼν, προσπετάσας τοῖς ποσὶν ἦρε
τὸν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ φάκελον. Ὁ δὲ ἐξαναστὰς
ἐδίωκε· τοῦτον δὲ ὁ ἀετὸς ἔῤῥιψε. Καὶ ἀναλαβόμενος
αὐτὸν καὶ ὑποστρέψας, εὗρε τὸ τεῖχος συμπεπτωκὸς,
ἔνθα ἐκάθητο, καὶ τὴν ἀμοιβὴν ἐθαυμάσατο. 
 Ὅτι τοὺς ἀγαθόν τι πεπονθότας ἀντευεργετεῖν χρή.

93. Γωργὸς καὶ Γέρανοι. (B.26.) 
 Γέρανοι γεωργοῦ κατενέμοντο τὴν χώρ,
ἐσπαρμένην νεωστὶ πυρίνῳ σίτῳ.
ὁ δʼ ἄχρι πολλοῦ σφενδόνην κενὴν σείων,
ἐδίωκεν αὐτὰς τῷ φόβῳ καταπλήσσων.
αἱ δʼ ὡς ἐπέσχον σφενδονῶντα τὰς αὔρας,
κατεφρόνησαννοιπὸν, ὥστε μὴ φεύγειν,
ἕως ἐκεῖνος οὐκέθʼ, ὡς πρὶν εἰώθει,
λίθους δὲ βάλλων, ἠλόησε τὰς πλείους.
αἱ δʼ ἐκλιποῦσαι τὴν ἄρουραν, ἀλλήλαις
,,φεύγωμεν “ ἐκραύγαζον ,,εἰς τὰς Πυγμαίων·
ἅνθρωπος οὗτος οὐκέτʼ ἐκφοβεῖν ἡμᾶς
ἔοικεν· ἤδη δʼ ἄρχεταί τι καὶ πράσσειν.“ 
 Παραίνεσιν ὁ λόγος ἔχει, δεῖν ταῖς ἐκ λόγων πα-
ραινέσεσι πταίοντας εἴκειν, ἵνα μὴ ταῖς ἐξ ἔργων ὀψέ
ποτε πειραθεῖεν ὀδύναις.

94. Γεωργὸς καὶ Θάλασσα. (F. 348. C. p. 385. B. 71.) 
 Γεωργός τις ἰδὼν ναῦν ἐν θαλάσσῃ κυμαινομένην
καὶ βυθῷ πεμπομένην, κατηρᾶτο τὴν θάλασσαν δα-
κρύων. δὲ πρὸς αὐτὸν ἀνεβόα τοιαῦτα· ,,ἵνα τι, ἄν-
θρωπε, μέμφῃ με μάτην; οὐ γὰρ ἔγωγε τῶν κινδύνων
αἰτία, ἀλλʼ οἱ ἄνεμοι οἱ ἐκταράττοντές με. Εἰ δὲ βου-
ληθῇς χωρὶς τούτων πλεῦσαι, ἡμερωτέραν δή με τῆς
γῆς εὑρήσεις. 
 Ὅτι γαληνοὺς δεσπότας οί χαιρέκακοι παραφυσῶν
τες ἐπεγείρουσι πρὸς ὀργάς τε καὶ ζάλας.

94b. Ἄλλως. Ναυαγὸς καὶ Θάλασσα. (S. 166. C. 247. F.309.) 
 Ναυαγὸς ἐκβρασθεὶς εἴς τινα αἰγιαλὸν διὰ τὸν κό-
πον ἐκοιμᾶτο μετὰ δὲ μικρὸν ἐξαναστὰς, ὡς ἐθεάσατο
πρὸς τὴν θάλασσαν, ἐμέμφετο αὐτὴν, ὅτι δελεάζουσα
τοὺς ἀνθρώπους τῇ τῆς ὄψεως λαμπρότητι, ἡνίκα ἂν

 
αὐτοὺς προσδέξηται, ἐξαγριουμένη διαφθείρει. Ἡ δὲ
γυναικὶ ὁμοιωθεῖσα πρὸς αὐτὸν ἔφη· ,,ἀλλʼ ὦ οὗτος,
μὴ μέμφου ἐμὲ, ἀλλὰ τοὺς ἀνέμους· ἐγὼ γὰρ φύσει
τοιαύτη εἰμὶ, ὁποία ἡ γῆ· οἱ δὲ αἰφνίδιοι ἐμπίπτοντες
κυματοῦσι καὶ ἐξαγριαίνουσιν. 
 Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς ἐπὶ τῶν ἀδικημάτων οὐ δεῖ τοὺς
δρῶντας αἰτιᾶσθαι, ὅταν ἑτέροις ὑποτεταγμένοι ὦσι
τοὺς δὲ τούτοις ἐπιστατοῦντας.

95. Γεωργὸς καὶ Κύνες. (S. 52. C.23 ct p.292. F. 43.) 
 Γεωργὸς ὑπὸ χειμῶνος ἐναποληφθεὶς ἐν τῇ ἐπαύ-
λει, ἐπειδὴ οὐκ ἠδύνατο προελθὼν τροφὴν ἑαυτῷ πο-
ρίσασθαι, τὸ μὲν πρῶτον τὰ πρόβατα κατέφαγεν· ἐπει-
δὴ δὲ ὁ χειμών ἐπέμενε, καὶ τὰς αἶγας κατεθοινήσατο·
ἐκ τρίτου δὲ, ὡς οὐδεμία ἄνεσις ἐγίνετο, καὶ ἐπὶ τούς
ἀροτῆρας βοῦς ἐχώρησεν. Οἱ δὲ κύνες θεασάμενοι τὰ
πραττόμενα, ἔφασαν πρὸς ἀλλήλους· ,,ἀπιτέον ἡμῖν
ἐντεῦθεν· ὁ δεσπότης γὰρ εἰ οὐδὲ τῶν συνεργαζομένων
βοῶν ἀπέσχετο, ἡμῶν πῶς φείσεται;“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι δεῖ τούτους φυλάττεσθαι μάλι-
στα, οἳ οὐδὲ τῆς τῶν οἰκείων ἀδικίας ἀπέχονται.

96. Γωργὸς καὶ Ὄφις. (S. 51. F. 42. C. p.339.) 
 Γεωργοῦ παῖδα ὄφις ἑρπύσας ἀπέκτεινεν. Ὁ δὲ
ἐπὶ τούτῳ δεινοπαθήσας πέλεκυν ἀνέλαβε, καὶ παραγε-
νόμενος εἰς τὸν φωλεὸν αὐτοῦ εἱστήκει, παρατηρού-
μενος, ὅπως, ἄν ἐξίῃ, εὐθέως αὐτὸν πατάξῃ. Παρα-
κύψαντος δὲ τοῦ ὄφεως κατενεγκών τὸν πέλεκυν τοῦ
μὲν διήμαρτε, τὴν δὲ παρακειμένην πέτραν διέκοψεν.
Εὐλαβηθεὶς δὲ ὕστερον παρεκάλει αὐτὸν, ὅπως αὐτῷ
διαλλαγῇ· ὁ δὲ εἶπεν· ,,ἀλλ’ οὕτε ἐγώ δύναμαί σοι εὐ-
νοῆσαι, ὁρῶν τὴν κεχαραγμένην πέτραν, οὔτε σὺ ἐμοὶ,
ἀποβλέπων εἰς τὸν τοῦ παιδὸς τάφον.“ 

 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι αἱ μεγάλαι ἔχθραι οὐ ῥαδίως
τὰς μεταλλαγὰς ἔχουσι.

96b. Ἄλλως. (C. 141 et p.338. F. 155.) 
 Ὄφις, ἐν γεωργοῦ προθύροις φωλεύων, ἀνεῖλεν
αὐτοῦ τὸ νήπιον παιδίον. Πένθος δὲ τοῖς γονεῦσιν
ἐγένετο μέγα. Καὶ ὁ πατὴρ, ὑπὸ τῆς λύπης πέλεκυ
λαβὼν, ἔμελλε τὸν ὄφιν ἐξελθόντα φονεύσειν. Ὡς δὲ
ἔκυψε μικρὸν, σπεύσας ὁ γεωργὸς τοῦ πατάξαι αὐτὸν.
ἠστόχησε, μόνον κρούσας τὴν τῆς τρώγλης ὀπήν. Ἀπελ-
θόντος δὲ τοῦ ὄφεως, ὁ γεωργὸς, νομίσας τὸν ὄφιν
μηκέτι μνησικακεῖν, λαβών ἄρτον καὶ ἅλας, ἔθηκεν ἐν
τῇ τρώγλῃ. Ὁ δὲ ὄφις, λεπτὸν συρίξας, εἶπεν· ,,οὐκ
ἔσται ἡμῖν ἀπάρτι πίστις ἢ φιλία, ἕως ἂν ἐγὼ τὴν πέ-
τραν ὁρῶ, σύ δὲ τὸν τύμβον τοῦ τέκνου.“ 
 μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐδεὶς μίσους ἢ ἀμύνῃς ἐπι-
λανθάνεται, ἐφʼ ὅσον βλέπει μνημόσυνον, διʼ οὐ ἐλυ-
πήθη.

97. Γωργὸς καὶ Ὄφις. (S. 62. C. 170) 
 Γέρων τις γεωργὸς χειμῶνος ὥρᾳ ὄφιν εὑρὼν ὑπὸ
κρύους πεπηγότα, τοῦτον ἐλεήσας καὶ λαβὼν ὑπὸ κόλ-
πον ἔθετο. Θερμανθεὶς δὲ ἐκεῖνος καὶ ἀναλαβών τὴν
ἰδίαν φύσιν, ἔπληξε τὸν εὐεργέτην καὶ ἀνεῖλε· θνή-
σκων δὲ ἔλεγε· ,,δίκαια πάσχω, τὸν πονηρὸν οἰκτείρας.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἀμετάθετοί εἰσιν αἱ πονηρίαι, κἂν
τὰ μέγιστα φιλανθρωπεύωνται.

97b. Ἄλλως. Ὁδοιπόρος καὶ Ἔχις. (S. 171.F. 130. C. p.357.) 
 Ὁδοιπόρος χειμῶνος ὁδεύων, ὡς ἐθεάσατο ἔχιν ὑπὸ
τοῦ κρύους διαφθειρόμενον, τοῦτον ἐλεήσας ἀνείλετο,
καὶ βαλὼν εἰς τὸν ἑαυτοῦ κόλπον, θερμαίνειν ἐπειρᾶτο.
Ὁ δὲ, μέχρι μὲν ὑπὸ τοῦ ψύχους συνείχετο, ἠρέμει·
ἐπειδὴ δὲ ἐθερμάνθη, καὶ ἀνεζωώθη, τὴν αὐτοῦ γα-

 
στέρα ἔδακε. Καὶ ὃς ἀποθνήσκειν μέλλων ἔφη· ,,ἀλλʼ
ἔγωγε δίκαια πέπονθα· τί γὰρ τοῦτον ἀπολλύμενον
ἔσωζον, ὃν ἔδει καὶ ἐρρωμένον ἀναιρεῖν;“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πονηρία εὐεργετουμένη πρὸς
τῷ ἀμοιβὰς οὐκ ἀποδιδόναι καὶ κατὰ τῶν εὐεργετῶν
ἀναπτεροῦται.

98. Γεωργὸς καὶ Παῖδες αὐτοῦ. (C. 22 el p.291. F. 33 .) 
 Γεωργός τις, μέλλων καταλύειν τὸν βίον, καὶ βου-
λόμενος τούς ἑαυτοῦ παῖδας πεῖραν λαβεῖν τῆς γεωρ-
γίας, προσκαλεσάμενος αὐτούς ἔφη· ,,παῖδες ἐμοὶ, ἐγὼ
μὲν ἤδη τοῦ βίου ὑπέξειμι, ὑμεῖς δʼ, ἅπερ ἐν τῇ ἀμ-
πέλῳ μοι κέκρυπται, ζητήσαντες, εὑρήσετε πάντα.· Οἱ
μὲν οὖν οἰηθέντες θησαυρὸν ἐκεῖ που κατορωρύχθαι,
πᾶσαν τὴν τῆς ἀμπέλου γῆν μετὰ τὴν ἀποβίωσιν τοῦ
πατρὸς κατέσκαψαν· καὶ θησαυρῷ μὲν οὐ περιέτυχον,
ἡ δὲ ἄμπελος, καλῶς σκαφεῖσα, πολλαπλασίονα τὸ
καρπὸν ἀνέδωκεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ὁ κάματος θησαυρός ἐστι τοῖς
ἀνθρώποις.

98b. Ἄλλως. (S. 42.) 
 Ἀνὴρ γεωργὸς μέλλων τελευτᾶν καὶ βουλόμενος
τοὺς αὐτοῦ παῖδας ἐμπείρους ποιῆσαι τῆς γεωργίας,
μετακαλεσάμενος αὐτοὺς ἔφη· ,,τεκνία μου, ἐν ἐνί μου
τῶν ἀμπελώνων θησαυρὸς ἀπόκειται. Οἱ δὲ μετὰ τὴν
αὐτοῦ τελευτὴν ὕννας τε καὶ δικέλλας λαβόντες πᾶσαν
αὐτῶν τὴν γεωργίαν ὤρυξαν, καὶ τὸν μὲν θησαυρὸν
οὐχ εὗρον, ἡ δʼ ἄμπελος πολλαπλασίονα τὴν φορὰν αὐ-
τοῖς ἀντεδίδου. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ὁ κάματος θησαυρός ἐστι τοῖς
ἀνθρώποις

99. Γωργὸς καὶ Παῖς καὶ Κολοιοί. (F.374. C. p.271. B. 33.) 
 Δυσμαὶ μὲν ἦσαν Πλειάδων, σπόρου δʼ ὥρη·
καί τις γεωργὸς πυρὸν εἰς νεὸν ῥίψας
ἐφύλασσεν ἑστώς· καὶ γὰρ ἄκριτον πλήθει
μέλαν κολοιῶν ἔθνος ἦλθε δυσφώνων,
ψᾶρές τʼ ὀρύκται σπερμάτων ἀρουραίων.
τῷ δʼ ἠκολούθει σφενδόνην ἔχων κοίλην
παιδίσκος. οἱ δὲ ψᾶρες ἐκ συνηθείης
ἤκουον, εἰ τὴν σφενδόνην πότʼ ᾐτήκει,
καὶ πρὶν λαβεῖν ἔφευγον. εὗρε δὴ τέχνην
ὁ γεωργὸς ἄλλην, τόν τε παῖδα φωνήσας
ἐδίδασκεν· ,, ὦ παῖ, χρὴ γὰρ ὀρνέων ἡμᾶς
σοφὸν δολῶσαι φῦλον· ἡνίκʼ ἂν τοίνυν
ἔλθωσ’, ἐγὼ μὲν“ εἶπεν ,,ἄρτον αἰτήσω,
σὺ δʼ οὐ τὸν ἄρτον, σφενδόνην δέ μοι δώσεις.“
οἱ ψᾶρες ἦλθον κἀνέμοντο τὴν χώρην.
ὁ δʼ ἄρτον ᾔτει, καθάπερ εἶχε συνθήκην·
οἱ δʼ οὐκ ἔφευγον. τῷ δʼ ὁ παῖς λίθων πλήρη
τὴν σφενδόνην ἔδωκεν· ὁ δὲ γέρων ῥίψας
τοῦ μὲν τὸ βρέγμα, τοῦ δʼ ἔτυψε τὴν κνήμην,
ἑτέρου τὸν ὦμον· οἱ δʼ ἔφευγον ἐκ χώρης.
γέρανοι συνήντων καὶ τὸ συμβὰν ἠρώτων.
καί τις κολοιῶν εἶπε· ,,φεύγετʼ ἀνθρώπων
γένος πονηρὸν, ἄλλα μὲν πρὸς ἀλλήλους
λαλεῖν μαθόντων, ἄλλα δʼ ἔργα ποιούντων.“ 
 Δεινὸν τὸ φῦλον τῶν δόλῳ τι πραττόντων.]

100. Γεωργὸς καὶ Πελαργός. (C. 172 et p.358. F. 76. B. 13.) 
 Ἐν ἀρούρᾳ παγίδας γεωργὸς ἔστησε. Θηρεύσας δὲ
γεράνους, τούς τὸν σπόρον φθείροντας, σὺν αὐτοῖς
καὶ πελαργὸν εἰλήφει. Ὁ δὲ χωλεύων ἱκέτευεν ἀφεθῆ-
ναι λέγων· ,,οὐ γάρ εἰμι γέρανος· πελαργός εἰμι, εὐ-

 
σεβέστατον ζῶον, ὃς τιμῶ τὸν πατέρα καὶ δουλεύω·
ἴδε καὶ τὴν χροιὰν, ὡς οὐχ ὁμοία.“ Ὁ δʼ ἔφη· ,,οὐκ
οἶδα τί λέγεις· ἐγὼ σὺν οἷς εἴληφά σε, μετʼ αὐτῶν καὶ
ἀπολέσω.“ 
 Ὅτι καλόν ἐστι φεύγειν, καὶ μὴ συγκοινωνεῖν ἀν-
δράσι κακοῖς, μή πως κινδύνοις σύν αὐτοῖς ἐμπέσῃς.

100b. Ἄλλως. Ὀρνιθοθήρας καὶ Πελαργός.
(F. 147. C. p.359. S. 190.) 
 Ὁρνιθοθήρας δίκτυα γεράνοις ἀναπετάσας, πύῥῥω-
θεν ἐθεώρει τὴν ἄγραν. Πελαργοῦ δὲ σύν τοῖς γερά-
νοις ἐπικαθίσαντος, ἐπιδραμὼν μετʼ ἐκείνων καὶ αὐ-
τὸν συνέλαβε. Τοῦ δὲ δεομένου μὴ θῦσαι αὐτὸν καὶ
λέγοντος, ὡς οὐ μόνον αὐτὸς] ἀβλαβής ἐστι τοῖς ἀν-
θρώποις, ἀλλὰ καὶ ὠφελιμώτατος· τοὺς γὰρ ὄφεις καὶ
τὰ λοιπὰ ἑρπετὰ συλλαμβάνων ἀναιρεῖν, ὁ ὀρνιθοθή-
ρας ἔφη· ,,ἀλλʼ εἰ τὰ μάλιστα οὐ φαῦλος εἶ, διὰ τοῦτο
κολάσεως ἄξιος, ὅτι μετὰ πονηρῶν κεκάθικας.“ 
 Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς δεῖ τὰς τῶν πονηρῶν συνου-
σίας φεύγειν, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἐκείνων τῆς κακίας
κοινωνεῖν δόξωμεν.

101> Γτωργὸς καὶ Τύχη. (C. 82. F. 51. S. 61.) 
 εωργόςτις σκάπτων χρυσίῳ περιέτυχε. Καθʼ ἑκά-
στην οὖν τὴν Γῆν, ὡς ὑπʼ αὐτῆς εὐεργετηθεὶς, ἔστεφε.
Τῷ δὲ ἡ Τύχη ἐπιστᾶσά φησιν· ,,ὦ οὗτος, τί τῇ Γῇ τὰ
ἐμὰ δῶρα προσανατίθης, ἅπερ ἐγώ σοι δέδωκα, πλου-
τίσαι σε βουλομένη; Κἰ γὰρ ὁ καιρὸς μεταβάλοι, καὶ
πρὸς ἑτέρας χεῖρας τοῦτό σοι τὸ χρυσίον ἔλθοι, οἶδʼ
ὅτι τηνικαῦτα ἐμὲ, τὴν Τύχην, μέμψῃ.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι χρὴ τὸν εὐεργέτην ἐπιγινω-
σκειν καὶ τούτῳ χάριτας ἀποδιδόναι.

102. Γεωργὸς καὶ Θυτόν. (C. 173. F.266.) 
 Φυτὸν ἦν εἰς γεωργοῦ χώραν, καρπὸν μὴ φέρον,
ἀλλὰ μόνον στρουθῶν καὶ τεττίγων κελαδούντων ἠν
καταφυγή. Ὁ δὲ γεωργὸς ὡς ἄκαρπον ἐκτέμ νειν ἄμελλε·
καὶ δὴ τὸν πέλεκυν λαβών ἐπέφερε τὴν πληγήν. Οἱ
δὲ τέττιγες καὶ οἱ στρουθοὶ ίκέτευον τὴν καταφυγὴν
αὐτῶν μὴ ἐκκόψψψαι, ἀλλʼ ἐᾶσαι, ὥστε ἂδειν ἐν αὐτῷ,
καὶ αὐτὸν τὸν γεωργὸν τέρπειν. Ὁ δὲ μηδὲν αὐτῶν
φροντίσας, καὶ δευτέραν πληγὴν καὶ τρίτην ἐπέφερε.
ς δὲ ἐκοίλανε τὸ δένδρον, σμῆνος μελισσῶν καὶ μέλι
εὗρε. Ι ευσάμενος δὲ τὸν πέλεκυν ἔῤῥιψε, καὶ τὸ φῦ
τὸν ἐτίμα ὡς ἱερὸν, καὶ ἐπεμελεῖτο. 
 Ὅτι οὐ τοσοῦτον οἱ ἄνθρωποι φύσει τὸ δίκαιον
ἀγαπῶσι καὶ τιμῶσιν, ὅσον τὸ κερδαλέον ἐπιδιώκουσιν.

103. Γωργοῦ Παῖδες. (S. 53. C. 171 ct p.358. F. 52. B. 47.) 
 Γεωργοῦ παῖδες ἐστασίαζον· ὁ δʼ, ὡς πολλὰ πα-
ραινῶν οὐκ ἡδύνατο πεῖσαι αὐτούς λόγοις μεταβάλλε-
σθαι, ἔγνω δεῖν πρᾶγμα τοῦτο πρᾶξαι. Καὶ παρηῄνεσεν
αὐτοῖς ῥάβδων δέσμην κομίσαι. Τῶν δὲ τὸ προσταχθὲν
ποιησάντων, τὸ μὲν πρῶτον δοὺς αὐτοῖς ἀθρόας τὰς
ῥάβδους ἐκέλευσε κατεάσσειν· ἐπειδὴ δὲ καὶ περιβια-
ζόμενοι οὐκ ἠδύναντο, ἐκ δευτέρου λύσας τὴν δέσμην
ἀνὰ μίαν αὐτοῖς ῥάβδον ἐδίδου· τῶν δὲ ῥᾳδίως κατα-
κλώντων, ἔφη· ,,ἀτὰρ οὖν καὶ ὑμεῖς, ὦ παῖδες, ἐὰν μὲν
ὁμοφρονῆτε, ἀχείρωτοι τοῖς ἐχθροῖς ἔσεσθε· ἐὰν δὲ
στασιάζητε, εὐάλωτοι.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τοσοῦτον ἰσχυρότερόν ἐστιν ἡ
ὁμόνοια, ὅσον εὐκαταγώνιστος ἡ στάσις.

104. ηπόνος, Ὄνος καὶ Βοῦς (F. 371. C. p. 270. ex B. 55.) 
 ὄνον τις ἔχων καὶ τῷ βο`Ι συζεύξας ἠροτρία, πτω-
χῶς μὲν, ἀλλʼ ἀναγκαίως. Ἐπεὶ δὲ τὸ ἔργον ἐπληρώθη,

 
καὶ λύειν ἔμελλεν αὐτοὺς, ἡ ὄνος διηρώτα τὸν βοῦν·
,,τίς ἄξει τῷ γηπόνῳ τὰ σκεύη;“ Ὁ δὲ πρὸς αὐτὴν
εἶπε· ,,πάντως ὅσπερ εἴωθεν.“

105. Γλαὺξ καὶ Ὄρνεα.
(C. 331. ex Dione Chrysost. XIl, §.7 sq.) 
 Γλαύξ, σοφὴ οὖσα, ξυνεβούλευε τοῖς ὀρνέοις, τῆς
δρυὸς ἐν ἀρχῇ φυομένης, μὴ ἐᾶσαι, ἀλλʼ ἀνελεῖν πάν
τρόπον· ἔσεσθαι γὰρ φάρμακον ἀπʼ αὐτῆς ἄφυκτοιν,
ὑφʼ οὐ ἁλώσονται, τὸν ἰξόν. Πάλιν δὲ τὸ λίνον τῶν
ἀνθρώπων σπειρόντων, ἐκέλευε καὶ τοῦτο ἐκλέγειν τὸ
σπέρμα· μὴ γὰρ ἐπʼ ἀγαθῷ φυήσεσθαι. Τρίτον δὲ,
ἰδοῦσα τοξευτήν τινα ἄνδρα, προέλεγεν, ὅτι οὗτος ὁ
ἀνὴρ φθάσει ὑμᾶς τοῖς ὑμετέροις πτεροῖς, πεζὸς ὢν
αὐτὸς πτηνὰ ἐπιπέμπων βέλη. Τὰ δὲ ἠπίστει τοῖς λό-
γοις καὶ ἀνόητον αὐτὴν ἡγοῦντο καὶ μαίνεσθαι ἔφα-
σκον· ὕστερον δὲ πειρώμενα ἐθαύμαζε καὶ τῷ ὄντι
σοφωτάτην ἐνόμιζεν. Καὶ διὰ τοῦτο, ἐπὰν φανῇ, πρόσ-
εισιν ὡς πρὸς ἅπόντα ἐπισταμένην· ἡ δὲ ξυμβουλεύει
μὲν οὐδὲν ἔτι αὐτοῖς, ὀδύρεται δὲ μόνον.

106. Ιλαὺξ καὶ Ὄρνεα.
(C. 330. F. 385. ex Dione Chrysost. LlXXII, §. 14 sq.) 
 Αἴσωπος ξυνετίθει λόγον τοιοῦτον· ὡς τὰ ὄρνεα
ξυνῆλθε πρὸς τὴν γλαῦκα καὶ ἐδεῖτο, τῆς μὲν ἀπὸ τῶν
οἰκοδομημάτων σκέπης ἀπανίστασθαι, πρὸς δὲ τὰ δέν-
δρα τὴν καλιὰν, ὥσπερ καὶ αὐτὰ, καὶ τούς τούτων με-
ταπήγνυσθαι κλῶνας, ἀφʼ ὧν καὶ ᾄδειν ἔστιν εὐσημό-
τερον· καὶ δὴ καὶ πρὸς δρῦν ἄρτι ταυτηνὶ φυομένην,
ἐπειδὰν πρὸς ὥραν ἀφίκηται, ἑτοίμως ἔχειν ἱζάνειν καὶ
τῆς χλοερὰς κόμης ἀπόνασθαι. Ἀλλʼ οὖν τήν γε γλαῦκα
μὴ τοῦτο τοῖς ὀρνέοις ποιεῖν παραινεῖν μηδὲ φυτοῦ
βλάστῃ ἐφήδεσθαι ἰξὸν πεφυκότος φέρειν, πτηνοῖς
ὄλεθρον. Τὰ δὲ μὴ τῆς ξυμβουλῆς ἀποδέχεσθαι τὴν

 
γλαῦκα· τοὐναντίον δὲ ἔχαιρε τῇ δρυὶ φυομένῃ· ἐπειδὴ
δὲ ἱκανὴ ἦν, καθίσαντα ἐπʼ αὐτὴν ᾖδεν. Γενομένου
δὲ τοῦ ἰξοῦ ῥᾳδίως ἤδη ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ἁλισκόμενα
μετενόουν καὶ τὴν γλαῦκα ἐθαύμαζον ἐπὶ τῇ ξυμβουλῇ.
Καὶ νῦν ἔτι οὕτως ἔχουσιν, ὡς δεινῆς καὶ σοφῆς οὔσης
αὐτῆς, καὶ διὰ τοῦτο ἐθέλουσι πλησιάζειν, ἡγούμενα
ἀγαθόν τι ἀπολαύειν τῆς ξυνουσίας. Προσίασι δὲ μά-
την ἐπὶ κακῷ. Ἡ μὲν γὰρ ἀρχαία γλαύξ τῷ ὄντι φρο-
νίμη τε ἦν καὶ ξυμβουλεύειν ἐδύνατο· αἱ δὲ νῦν μόνον
τὰ πτερὰ ἔχουσιν ἐκείνης καὶ τούς ὀφθαλμούς καὶ τὸ
ῥάμφος, τὰ δὲ ἄλλα ἀφρονέστεραί εἰσι τῶν ἄλλων ὸρνέων.

107. Γραῦς καὶ Ἰατρός. (S.57.) 
 Γυνὴ πρεσβῦτις τοὺς ὀφθαλμούς νοσοῦσα ἰατρὸν
ἐπὶ μισθῷ παρεκάλεσεν· ὁ δὲ εἰσιὼν, ὁπότε αὐτὴν ἔχριε,
διετέλει ἐκείνης συμμυούσης καθʼ ἕκαστον τῶν σκευῶν
ὑφαιρούμενος. Ἐπεὶ δὲ πάντα ἐκφορήσας κὰκείνην ἐθε-
ράπευσεν, ἀπῄτει τὸν συνταχθέντα μισθόν. Μὴ βου-
λομένης δʼαὐτῆς ἐπιδοῦναι, ἤγαγεν αὐτὴν ἐπὶ τοὺς ἄρ-
χοντας. δʼ ἔλεγε, τὸν μὲν μισθὸν ὑπισχνεῖσθαι, ἐὰν
θεραπεύσῃ αὐτῆς τὰς ὁράσεις· νῦν δὲ χεῖρον διατεθῆ-
ναι· ,,τότε μὲν γὰρ ἔβλεπον“ ἔφη ,πάντα τὰ ἐπὶ τῆς
οἰκίας μου σκεύη, νῦν δὲ οὐδὲν ἰδεῖν δύναμαι.“ 
 Οὕτως οἱ πονηροὶ τῶν ἀνθρώπων διὰ πλεονεξίαν
λανθάνουσι καθʼ ἑαυτῶν τὸν ἔλεγχον ἐπισπώμενοι.

107b. Ἄλλως. (F. 46. C.21 et p.291.) 
 Γυνὴ πρεσβῦτις τοὺς ὀφθαλμούς νοσοῦσα, ἰατρόν
τινα ἐπὶ μισθῷ ἰατρεῦσαι αὐτὴν παρεκάλει, στοιχήσασα
ἐνώπιον μαρτύρων, ὅτι ἐὰν θεραπεύσῃ αὐτῆς τοὺς
ὀφθαλμοὺς, πολὺν λήψεται παρʼ αὐτῆς τὸν μισθόν·
ἐὰν δὲ μὴ θεραπευθῇ, ἐπιμείνῃ δὲ ἡ ἀῤῥωστία, μηδὲν
αὐτῷ παράσχῃ. Καὶ οὕτω γενομένου, ὅσον ὅσον ὁ ἰα-

 
τρὸς ἐπετίθει τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῆς τὴν ἰατρείαν, κατʼ
ὀλίγον ὀλίγον τὰ προσόντα αὐτῇ ἔκλεπτε. Μετʼ οὐ
πολύ δὲ θεραπεύσας αὐτὴν, ἐζήτει τὸν στοιχηθέντα μι-
σθόν. Ἀναβλέψασα τοίνυν ἡ γραῦς, ὡς οὐδὲν τῶν
προσόντων αὐτῇ ἐθεάσατο ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτῆς, οὐδὲν
ἐδίδου αὐτῷ. Ὡς οὖν ἐπέμενεν ὁ ἰατρὸς ἐκβιάζων αὐ-
τὴν, ἐκείνη δὲ ἀνεβάλλετο, ἀπήγαγεν αὐτὴν πρὸς τοὺς
ἄρχοντας. Στᾶσα οὖν ἐνώπιον αὐτῶν ἔφη· ,,ὁ ἄν-
θρωπος οὗτος, καθὼς λέγει, ἀλήθειαν λέγει· ἐπηγ-
γειλάμην γὰρ δοῦναι αὐτῷ τὸν μισθὸν, ἐὰν καλῶς
ἀναβλέψω· ἐὰν δὲ ἐπιμείνω τῇ ἀῤῥωστίᾳ, ἵνα μηδὲν
παρέξω αὐτῷ. Νῦν οὖν φάσκει, ὅτι ἐθεραπεύθην·
ἐγὼ δὲ τοὐναντίον λέγω παθεῖν με· ὅτε γὰρ τοὺς
ὀφθαλμούς ἐνόσουν, τότε καὶ σκεύη διάφορα καὶ χρή-
ματα ἔβλεπον ἐν τῇ οἰκίᾳ μου· νυνὶ δὲ, ὅτε αὐτὸς
φάσκει βλέπειν με, οὐδὲν δύναμαι ἄρτι θεάσασθαι. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὕτω καὶ οἱ πονηροὶ τῶν ἀν-
θρώπων διὰ πλεονεξίαν λανθάνουσι καθʼ ἑαυτῶν τὸν
ἔλεγχον ἐπισπώμενοι.

108. Γυνή. (C.73. F. 234.) 
 Γυνή τις ἄνδρα μέθυσον εἶχε· τοῦ δὲ πάθους αὐ-
τὸν ἀπαλλάξαι θέλουσα, τοιόνδε τι σοφίζεται. Κεκα-
ρωμένον γὰρ αὐτὸν ὑπὸ τῆς μέθης παρατηρήσασα καὶ
νεκροῦ δίκην ἀναισθητοῦντα, ἐπʼ ὤμων ἄρασα, ἐπὶ
τὸ πολυάνδριον ἀπενεγκοῦσα κατέθετο καὶ ἀπῆλθεν.
νίκα δʼ αὐτὸν ἤδη ἀνανήφειν ἐστοχάσατο, προσελ-
θοῦσα τὴν θύραν ἔκοπτε τοῦ πολυανδρίου. Ἐκείνου
δὲ φήσαντος ,,τίς ὁ τὴν θύραν κόπτων;“ ἡ γυνὴ ἀπε-
κρίνατο· ,,ὁ τοῖς νεκροῖς τὰ σιτία κομίζων ἐγὼ πάρ-
ειμι.· Κἀκεῖνος· ,,μή μοι φαγεῖν, ἀλλὰ πιεῖν, ὦ βέλ-
τιστε, μᾶλλον προσένεγκε· λυπεῖς γάρ με βρώσεως, ἀλλὰ

 
μιὴ πόσεως μνημονεύων. δὲ τὸ στῆθος πατάξασα
,,οἴμοι τῇ δυστήνῳ “ φησίν· ,,οὐδὲν γὰρ οὐδὲ σοφι-
σαμένη ὤνησα· σὺ γὰρ, ἄνερ, οὐ μόνον οὐκ ἐπαιδεύ-
θης, ἀλλὰ καὶ χείρων σαυτοῦ γέγονας, εἰς ἕξιν σοι
καταστάντος τοῦ πάθους.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ ταῖς κακαῖς πράξεσιν
ἐγχρονίζειν. Ἔστι γὰρ ὅτε καὶ μὴ θέλοντι τῷ ἀνθρώπῳ
τὸ ἔθος ἐπιτίθεται.

109. Γυνὴ καὶ Γεωργός. (C. 343. F. 412.) 
 Γυνή τις, προσφάτως τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα θάψασα,
καθʼ ἡμέραν ἀπιοῦσα πρὸς τὸ μνημεῖον ἐθρήνει. Ἀρο-
τριῶν δέ τις οὐ πόῤῥω τοῦ μνήματος εἰς ἐπιθυμίαν ἧκε
τῆς γυναικὸς, καὶ καταλιπών τοὺς βόας ἦλθε καὶ αὐ-
τὸς πρὸς τὸ μνῆμα, καὶ καθίσας συνεθρήνει τῇ γυ-
ναικί. Τῆς δὲ πυθομένης, τί δήποτε καὶ αὐτὸς οὕτως
ὀδύρεται; ,,ὅτι κἀγὼ “ φησὶν ,,εὐπρεπῆ γυναῖκα κα-
τώρυξα, καὶ, ἐπειδὰν κλαύσω, τῆς λύπης κουφίζομαι.“
δὲ κἀμοὶ τοῦτʼ αὐτὸ προσγίνεται.“ Κἀκεῖνος· ,,εἰ
τοίνυν τοῖς αὐτοῖς περιπεπτώκαμεν πάθεσι, τί δήποτε
ἀλλήλοις μὴ σύνέσμεν; ἐγώ τε γὰρ φιλήσω σε ὡς ἐκεί-
νην, κἀμὲ σὺ πάλιν ὡς τὸν σαυτῆς ἄνδρα.· Ταῦτα
ἔπεισε τὴν γυναῖκα, καὶ δὴ συνῆλθον. Ἐν τούτῳ δὲ
κλέπτης ἐλθών καὶ τοὺς βόας λύσας ἀπήλασεν. Ὁ δὲ
ἐπανελθών καὶ τοὺς βόας μὴ εὑρηκὡς, κόπτεσθαί τε
καὶ οἰμώζειν ἰσχυρῶς ἐνεστήσατο. Ἐλθοῦσα δὲ καὶ ἡ
γυνὴ καὶ ὀλοφυρόμενον εὑροῦσα, φησί ,,πάλιν κλαί-
εις ;“ κἀκεῖνος ,,νῦν· εἶπεν ,,ἐπʼ ἀληθείας κλαίω.“

110. Γυνὴ καὶ Θεράπαιναι (C. 79. F. 44. S 55.) 
 Γυνὴ χήρα φιλεργὸς, θεραπαινίδας ἔχουσα, ταύ-
τας εἰώθει νυκτὸς ἐγείρειν ἐπὶ τὰ ἔργα πρὸς τὰς τῶν
ἀλεκτρυόνων ᾠδάς. Αἱ δὲ, συνεχῶς τῷ πόνῳ ταλαι-

 
πωρούμειναι, ἔγνωσαν δεῖν τὸν ἐπὶ τῆς οἰκίας ἀποκτεῖ-
ναι ἀλεκτρυόνα, ὡς ἐκείνου νύκτωρ ἐξανιστάντος τὴν
δέσποιναν. Συνέβη δʼ αὐταῖς τοῦτο διαπραξαμέναις
χαλεπωτέροις περιπεσεῖν τοῖς δεινοῖς. Ἡ γὰρ δεσπότις,
ἀγνοοῦσα τὴν τῶν ἀλεκτρυόνων ὥραν, ἐννυχωτερον
ταύτας ἀνίστη. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοῖς ἀνθρώποις τὰ βου-
λεύματα κακῶν σἴτια γίνεται.

111. Γυνὴ καὶ Ὄρνις (C. 24. F. 47. S. 58.) 
 Γυνή τις χήρα ὄρνιν εἶχε καθʼ ἑκάστην ἡμέραν ὠὸν
αὐτῇ τίκτουσαν. Νομίσασα δὲ, ὡς, εἰ πλείους τῇ ὄρ-
νιθι κριθὰς παραβάλοι, δὶς τέξεται τῆς ἡμέρας, τοῦτο
πεποίηκεν. δʼ ὄρνις, πιμελὴς γενομένη, οὐδʼ ἅπαξ
τῆς ἡμέρας τεκεῖν ἡδύνατο. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ διὰ πλεονεξίαν τῶν πλειό-
νων ἐπιθυμοῦντες καὶ τὰ παρόντα ἀποβάλλουσι.

112. Γυνὴ μάγος. (S. 46.) 
 Γυνὴ μάγος ἐπῳδὰς θείων μηνιμάτων ἐπαγγελλο-
μένη διετέλει πολλὰ ποιοῦσα, κἀκ τούτου οὐ μικρὸν
βίον πορίζουσα. Ἐπὶ τούτῳ γραψάμενοί τινες αὐτὴν
ὡς καινοτομοῦσαν περὶ τὰ θεῖα εἰς δίκην ὑπήγαγον,
καὶ κατηγορήσαντες κατεδίκασαν αὐτὴν ἐπὶ θανάτῳ.
Θεασάμενος δέ τις αὐτὴν ἐκ τῶν δικαστηρίων, ἔφη
αὐτῇ· ,,ἡ τὰς δαιμόνων ὀργὰς τρέπειν ἐπαγγελλομένη
πῶς οὐδὲ ἀνθρώπους πεῖσαι ἠδυνήθης;“ 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς γυναῖκα πλά-
νον, ἥτις τὰ μείζονα κατεπαγγελλομένη τοῖς μετρίοις
ἀδύνατος ἀπελέγχεται.

112b. Ἄλλως. (C.80. F. 45.) 
 Γυνὴ μάγος, θείων μηνιμάτων ἀποτροπιασμοὺς
ἐπαγγελλομένη, πολλὰ διετέλει ποιοῦσα, καὶ κέρδος

 
ἐντεῦθεν ἔχουσα. Γραψάμενοι δέ τινες αὐτὴν ἀσεβείας,
εἷλον, καὶ καταδικασθεῖσαν ἀπῆγον εἰς θάνατον. Ἰδὼν
δέ τις ἀπαγομένην αὐτὴν, ἔφη· ,,ἡ τὰς τῶν θεῶν ὀρ-
γὰς ἀποτρέπειν ἐπαγγελλομένη, πῶς οὐδὲ ἀνθρώπων
βουλὴν μεταπεῖσαι ἠδυνήθης;“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ μεγάλα ἐπαγγέλλονται,
μηδὲ μικρὰ ποιῆσαι δυνάμενοι.

113. Δάμαλις καὶ Βοῦς. (F. 61. C. 174 et p.360. B.37.) 
 Δάμαλις βοῦν ὁρῶσα ἐργαζόμενον, ἐταλάνιζεν αὐ-
τὸν ἐπὶ τῷ κόπῳ. Ἐπειδὴ δὲ ἑορτὴ κατέλαβε, τὸν βοῦν
ἀπολύσαντες, τὴν δάμαλιν ἐκράτησαν τοῦ σφάξαι.
δῶν δὲ ὁ βοῦς ἐμειδίασε καὶ πρὸς αὐτὴν εἶπεν· ,, ὦ
δάμαλις, διὰ τοῦτο ἤργεις, διότι ἔμελλες ἀρτίως τυ-
θῆναι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τὸν ἀργοῦντα κίνδυνος μένει.

114. Δειλὸς κυνηγὸς καὶ Δρυοτόμος. (C. 175. F.267. B. 92.) 
 Λέοντός τινος ἴχνη ἐζήτει κυνηγός· δρυοτόμον δὲ
ἐρωτήσας, εἰ εἶδεν ἴχνη λέοντος, καὶ ποῦ κοιτάζει, ἔφη·
,,καὶ αὐτὸν τὸν λέοντα ἤδη σοι δείξω.“ Ὁ δὲ ὠχριάσας
ἐκ τοῦ φόβου, καὶ τούς ὀδόντας συγκρούων εἶπεν·
,,ἴχνη μόνα ζητῶ, οὐχὶ αὐτὸν τὸν λέοντα.“ 
 Ὅτι τούς θρασεῖς καὶ δειλούς ὁ λόγος ἐλέγχει, τούς
τολμηροὺς ἐν τοῖς λόγοις μόνοις καὶ οὐκ ἐν τοῖς ἔργοις.

115. Δέλφαξ καὶ Πρόβατα. (S. 86. C. p. 362. F. 72.) 
 Ἔν τινι ποίμνῃ δέλφαξ εἰσελθών ἐνέμετο. Καὶ δή
ποτε τοῦ ποιμένος συλλαμβάνοντος αὐτὸν, ἐκεκράγει
τε καὶ ἀντέτεινε· τῶν δὲ προβάτων αὐτὸν αἰτιωμένων
ἐπὶ τῷ βοᾶν, καὶ λεγόντων, ,, ἡμᾶς μὲν συνεχῶς συλ-
λαμβάνει, καὶ οὐ κράζομεν,· ἔφη πρὸς ταῦτα· ,,ἀλλʼ
οὐχ ὁμοία τῇ ὑμετέρᾳ ἡ ἐμὴ σύλληψις· ὑμᾶς γὰρ ἢ διὰ.
τὰ ἔρια ἀγρεύει ἢ διὰ τὸ γάλα· ἐμὲ δὲ διὰ τὸ κρέας.“ 

 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι εἰκότως ἐκεῖνοι ἀνοιμώζουσιν,
οἷς ὁ κίνδυνος οὐ περὶ χρημάτων ἐστὶν, ἀλλὰ περὶ αὐ-
τῆς τῆς σωτηρίας.

115b. Ἄλλῶς. Δέλφαξ καὶ Ἀλώπηξ. (S.174. C. 176. F. 131.) 
 Ὄνῳ τις ἐπιθεὶς αἶγα καὶ πρόβατον καὶ δέλφακα,
ἤλαυνεν εἰς ἄστυ. Τοῦ δὲ δέλφακος παρʼ ὅλην τὴν
ὁδὸν κεκραγότος, ἀλώπηξ ἀκούσασα ἐπυνθάνετο αὐτοῦ
τὴν αἰτίαν, διʼ ἣν, τῶν λοιπῶν μεθʼ ἡσυχίας φερομέ-
νων, μόνος αὐτὸς βοᾷ. Ὁ δὲ ὑποτυχών ἔφη· ,,ἀλλʼ
ἔγωγε οὐ μάτην ὀδύρομαι· εὖ γὰρ οἶδα, ὅτι τοῦ μὲν
προβάτου ἔριά τε καὶ ἄρνας παρεχομένου ὁ δεσπότης
ἀφέξεται· ὁμοίως δὲ καὶ τῆς αἰγὸς διὰ τοὺς τυροὺς καὶ
τούς ἐρίφους· ἐμοὶ δὲ οὐκ ἔχων εἰς ἄλλο τι χρήσασθαι,
πάντως με θύσει.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οὐ μεμπτέοι εἰσὶν, ὅσοι
τὰς μελλούσας προορώμενοι συμφορὰς ἀποκλαίονται.

116. Δελφῖνες καὶ Κωβιός. (F. 53. C. p. 362. S. 72.) 
 Δελφῖνες καὶ φάλαιναι πρὸς ἀλλήλους ἐμάχοντο.
Ἐπὶ πολὺ δὲ τῆς μάχης κορυφουμένης, κωβιὸς ἀνέδυ
(ἔστι δὲ οὗτος μικρὸς ἰχθὺς), καὶ ἐπειρᾶτο αὐτούς διαλ-
λάττειν. Εἷς δέ τις τῶν δελφίνων ὑπολαβών ἔφη πρὸς
αὐτόν· ,,ἀλλʼ ἡμῖν ἀνεκτότερόν ἐστι μαχομένοις ὑπʼ
ἀλλήλων διαφθαρῆναι, ἢ σοῦ διαλλακτοῦ τυχεῖν.“ 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων οὐδενὸς ἄξιοι ὄντες,
ὅταν ταραχῆς λάβωνται, δοκοῦσί τινες εἶναι.

116b. Ἄλλως. Δελφῖνες καὶ Καρίς. (C. 177. B.39.) 
 Δελφῖνες καὶ φάλαιναι πρὸς ἀλλήλους ἐμάχοντο.
Ἐπὶ πολύ δὲ τῆς στάσεως αὐτῶν σφοδρυνομένης, καρὶς
ἀναδῦσα ἐπειρᾶτο αὐτοὺς διαλύειν. Κἷς δέ τις τῶν
δελφίνων ὑποτυχὼν ἔφη πρὸς αὐτήν· ,,ἀλλʼ ἡμῖν αἱ-

 
ρετώτερόν ἐστιν ὑπʼ ἀλλήλων διαφθαρῆναι ἢσοῦ διαλ-
λακτοῦ τυχεῖν. 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων, οὐδενὸς ἄξιοι ὄντες,
ἂν ταραχῆς λάβωνται, δοκοῦσί τινες εἶναι.

117. Δημάδης ὁ ῥήτωρ. (S. 63. C. 178 et p.363. F. 54.) 
 Δημάδης ὁ ῥήτωρ δημηγορῶν ποτε ἐν Ἀθήναις,
ἐκείνων οὐ πάνυ αὐτῷ προσεχόντων, ἐδεήθη αὐτῶν,
ὅπως ἐπιτρέψωσιν αὐτῷ Αἰσώπειον μῦθον εἰπεῖν. Τῶν
δὲ προτρεψαμένων, αὐτὸς ἀρξάμενος ἔλεγε· ,, Δήμη-
τρα καὶ χελιδών καὶ ἔγχελυς τὴν αὐτὴν ἐβάδιξον ὁδόν·
γενομένων δὲ αὐτῶν κατά τινα ποταμὸν, ἡ μὲν χελιδν
ἀνέπτη, ἡ δὲ ἔγχελυς κατέδυ·“ καὶ ταῦτα εἰπών ἐσιώ-
πησεν. Ἐρομένων δʼ αὐτῶν ,,τί οὖν ἡ Δήμητρα ἔπα-
θεν ;“ ἔφη· ,,κεχόλωται ὑμῖν, οἵτινες τὰ τῆς πόλεως
πράγματα ἐάσαντες Αἰσωπείων μύθων ἀντέχεσθε. 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἀλόγιστοί εἰσιν, ὅσοι
τῶν μὲν ἀναγκαίων ὀλιγωροῦσι, τὰ δὲ πρὸς ἡδονὴν
μᾶλλον αἱροῦνται.

118. Δηχθεὶς ὑπὸ μύρμηκος καὶ Ἑρμῆς.
(C. 364 et p. 411. F.363. B. 117.) 
 Ναῦν ποτε μετὰ τῶν ἀνδρῶν βυθισθεῖσαν ἰδών
τις, ἀδίκως ἔλεγε τούς θεούς κρίνειν· ,,διʼ ἕνα γὰρ
ἀσεβῆ συναπώλοντο καὶ ἀναίτιοι.· Ταῦτα αὐτοῦ λέ-
γοντος, μυρμήκων πολλῶν ὄντων ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ
ἔτυχεν ἱστάμενος, συνέβη ὑφʼ ἑνὸς δηχθῆναι τούτων.
Ὁ δὲ ὑφ’ ἑνὸς δηχθεὶς συνεπάτησε τοὺς πάντας. Ἑρ-
μῆς δʼ ἐπιστὰς αὐτῷ καὶ τῇ ῥάβδῳ παίων, εἶπεν· ,,εἶτα
οὐκ ἀνέχῃ σὺ τούς θεούς δικαστὰς εἶναι, οἷος εἶ σὺ
τῶν μυρμήκων;“ 
 Ὁ λόγος διδάσκει ἡμᾶς, μηδὲν ψέγειν τὰς τοῦ θεοῦ
περὶ τοὺς ἀνθρώπους ἀκαταλήπτους οἰκονομίας, κἂν
ἄδικοι τοῖς ἀπαιδεύτοις δοκοῖεν εἶναι.

119. Διογένης ὁδοιπορῶν. (F. 56. C. 398.) 
 Διογένης ὁ κυνικὸς ὁδοιπορῶν, ὡς ἐγένετο κατά
τινα ποταμὸν πλημμυροῦντα, εἰστήκει ἀμηχανῶν. Εἷς
δέ τις τῶν διαβιβάζειν εἰθισμένων θεασάμενος αὐτὸν
διαποροῦντα, προσελθὼν, καὶ ἀράμενος αὐτὸν σὺν
φιλοφροσύνῃ, διεπέρασεν αὐτόν. Ὁ δὲ εἰστήκει τὴν
αὐτοῦ πενίαν μεμφόμενος, διʼ ἣν ἀμείψασθαι τὸν εὐ-
εργέτην οὐ δύναται. Ἔτι δὲ αὐτοῦ ταῦτα διανοουμέ-
νου, ἐκεῖνος θεασάμενος ἕτερον ὁδοιπόρον διελθεῖν
μὴ δυνάμενον, προσδραμών καὶ αὐτὸν διεπέρασε. Καὶ
ὁ Διογένης προσελθών αὐτῷ εἶπεν· ,,ἀλλʼ ἔγωγε οὐκ-
έτι σοι χάριν ἔχω ἐπὶ τῷ γεγονότι· ὁρῶ γὰρ, ὅτι οὐ
κρίσει, ἀλλὰ νόσῳ αὐτὸ σποιεῖς.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ μετὰ τῶν σπουδαίων καὶ
τοὺς ἀνεπιτηδείους εὐεργετοῦντες οὐκ εὐεργεσίας δό-
ξαν, ἀλογιστίαν δὲ μᾶλλον ὀφλισκάνουσι.

120. Δράκων καὶ Ἀετός. (C. 303. F.215.) 
 Δράκων καὶ ἀετὸς συμπλακέντες ἀλλήλοις ἐμά-
χοντο· καὶ ὁ μὲν δράκων εἶχε τὸν ἀετὸν συλλαβών.
Γεωργὸς δὲ ἰδὼν, λύσας τὴν πλοκὴν τοῦ δράκοντος,
αὐτόνομον ἀφῆκε τὸν ἀετόν. Χαλεπήνας δὲ ἐπὶ τού-
τοις ὁ δράκων, ἰὸν ἀφῆκε τῷ τοῦ σώσαντος πόματι.
Πιεῖν δὲ τοῦ γεωργοῦ πρὸς ἄγνοιαν μέλλοντος, ὁ ἀε-
τὸς καταπτὰς τῶν τοῦ γεωργοῦ χειρῶν ἐξαιρεῖται τὴν
κύλικα. 
 Τοὺς εὖ ποιοῦντας μένουσι χάριτες.

121. Δραπέτης. (C. 324. F.395.) 
 Ὁ τὸν δραπέτην ἰδὼν διὰ χρόνου καὶ διώκων, ὡς
κατέφυγε φθάσας εἰς μυλῶνα, ,,ποῦ δʼ ἂν “ ἔφη ,,σὲ
μᾶλλον εὑρεῖν ἐβουλήθην ἢ ἐνταῦθα;“

 
ξατο. Τούτων δὲ σειομένων, οἱ κυνηγοὶ ἐπιστραφέντες
καὶ, ὅπερ ἦν ἀληθὲς, νομίσαντες, τῶν ζώων ὑπὸ τοῖς
φύλλοις τι κρύπτεσθαι, βέλεσιν ἀνεῖλον τὴν ἔλαφον.
δὲ θνήσκουσα τοιαῦτʼ ἔλεγε· ,,δίκαια πέπονθα· οὐ
γὰρ ἔδει τὴν σώσασάν με λυμαίνεσθαι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ ἀδικοῦντες τοὺς εὐεργέτας
ὑπὸ θεοῦ κολάζονται.

128. Ἔλαφος καὶ Λέων.
(S.75. . 181 et p.365. P. 66 ct 209. B. 43.) 
 Ἔλαφος δίψει συσχεθεῖσα παρεγένετο ἐπί τινα πη-
γήν. Πίνουσα δὲ ὡς ἐθεάσατο τὴν ἑαυτῆς σκιὰν κατὰ
τοῦ ὕδατος, ἐπὶ μὲν τοῖς κέρασιν ἠγάλλετο, ὁρῶσα τὸ
μέγεθος καὶ τὴν ποικιλίαν, ἐπὶ δὲ τοῖς ποσὶ σφόδρα
ἤχθετο ὡς λεπτοῖς οὖσι καὶ ἀσθενέσιν. Ἔτι δʼ αὐτῆς
διανοουμένης, λέων ἐπιφανεὶς ἐδίωκεν αὐτὴν, κἀκείνη
εἰς φυγὴν τραπεῖσα κατὰ πολὺ αὐτοῦ προεῖχε. Μέχρι
μὲν οὖν ψιλὸν ἦν τὸ πεδίον, ἡ μὲν προθέουσα ἐσώζετο·
ἐπεὶ δὲ ἐγένετο κατά τινα ὑλώδητόπον, τηνικαῦτα συν-
έβη, τῶν κεράτων αὐτῆς ἐμπλακέντων τοῖς κλάδοις,
μὴ δυναμένην τρέχειν συλληφθῆναι τῷ λέοντι. Μέλ-
λουσα δὲ ἀναιρεῖσθαι ἔφη πρὸς ἑαυτήν· ,,δειλαία ἐγὼ,
ἥτις, ὑφʼ ὧν μὲν ᾠόμην προδοθήσεσθαι, ἐσωζόμην ὑπὸ
τούτων, οἷς δὲ καὶ σφόδρα ἐπεποίθειν, ὑπὸ τούτων
ἀπόλλυμαι.“ 
 Οὕτω πολλάκις ἐν κινδύνοις οἱ μὲν ὕποπτοι τῶν
φίλων σωτῆρες ἐγένοντο, οἱ δὲ σφόδρα ἐμπιστευθέντες
προδόται.

129. Ἔλαφος καὶ Λέων. (S. 77. C. 64 et p. 314. F. 64.) 
 Ἔλαφος κυνηγοὺς φεύγουσα ἐγένετο κατά τι σπή-
λαιον, ἐν ᾧ λέων ἦν, καὶ ἐνταῦθα εἰσῄει κρυβησομένη·
συλληφθεῖσα δὲ ὑπὸ τοῦ λέοντος καὶ ἀναιρουμένη εἶπε

 
,,δυσδαίμων ἐγὼ, ἥτις ἀνθρώπους φεύγουσα ἐμαυτὴν
θηρίῳ ἐνεχείρισα.“ 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων διὰ φόβον ἐλαττόνων
κινδύνων ἑαυτοὺς εἰς μείζονα κακὰ εἰσιᾶσιν.

130. Ἔλαφος καὶ Μήτηρ. (C.297. F.208.) 
 Ἔλαφον ἡ μήτηρ ἐνουθέτει, ταῦτα λέγουσα· ,,κέ-
ρας, ὦ παῖ, παρὰ τῆς φύσεως εἴληφας, μεγέθει δὲ διε-
νήνοχας σώματος, καὶ οὐκ οἶδ’ ὅ,τι παθών ἀποδιδρά-
σκεις ἐπιόντας τοὺς κύνας. Ταῦτα ἦν, καὶ κυνῶν
δρόμος ἠκούετο πόῤῥωθεν. δὲ μένειν τῷ παιδὶ πα-
ραινέσασα αὐτὴ τῆς φυγῆς προκατήρξατο. 
 Παραινεῖν ἕτοιμον, ἃ ποιεῖν ἀπορώτερον.

131. Ἔλαφος νοσοῦσα. (C. 377. F. 337. B. 46.) 
 Ἔλαφος νόσῳ περιπεσοῦσα, ἐπί τινος τόπου πεδι-
νοῦ κατεκέκλιτο. Τινὰ δὲ τῶν θηρίων εἰς θέαν αὐτῆς
ἐλθόντα, τὴν παρακειμένην τῇ ἐλάφῳ νομὴν κατεβο-
σκήθησαν· εἶτα ἐκείνη τῆς νόσου ἀπαλλαγεῖσα, τῇ ἐν-
δείᾳ δεινῶς κατετρύχετο, καὶ τῇ νομῇ τὸ ζῆν προσα-
πώλεσεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς οἱ περιττοὺς καὶ ἀνονήτους
κτώμενοι φίλους ἀντὶ κέρδους ὑπʼ αὐτῶν ζημίαν μᾶλ-
λον ὑφίστανται.

132. Ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποις. (C.360. B. 58.) 
 Ζεὺς ἐν πίθῳ τὰ χρηστὰ πάντα συλλέξας
ἔθηκεν αὐτὸν πωμάσας παρʼ ἀνθρώπῳ.
ὁ δʼ ἀκρατὴς ἄνθρωπος εἰδέναι σπεύδων,
τί ποτʼ ἦν ἐν αὐτῷ, καὶ τὸ πῶμα κινήσας,
διῆκʼ ἀπελθεῖν αὐτὰ πρὸς θεῶν οἴκους,
κἀκεῖ πέτεσθαι τῆς τε γῆς ἄνω φεύγειν.
μόνη δʼ ἔμεινεν Ἐλπὶς, ἣν κατειλήφει
τεθὲν τὸ πῶμα. τοιγὰρ Ἐλπὶς ἀνθρώποις

 
μόνη σύνεστι, τῶν πεφευγότων ἡμιᾶς
ἀγαθῶν ἕκαστον ἐγγυωμένη δώσειν.

133. Ἑορτὴ καὶ Ὑστεραία.
(Ex Plut. v. Themist. c. 18. C. 322. F.394.) 
 Τῇ ἑορτῇ φασι τὴν ὑστεραίαν ἐρίσαι λέγουσαν, ὡς
ἐκείνη μὲν ἀσχολιῶν τε μεστὴ καὶ κοπώδης ἐστὶν, ἐν
αὐτῇ δὲ πάντες ἀπολαύουσι τῶν παρεσκευασμένων σχο-
λάζοντες· τὴν δʼ ἑορτὴν πρὸς ταῦτʼ εἰπεῖν· ,,ἀληθῆ
λέγεις· ἀλλʼ ἐμοῦ μὴ γενομένης, σὺ οὐκ ἂν ἦσθα.“

134. Ἔριφος καὶ Λύκος. (S. 98. C. 94 et p.318. F. 74.) 
 Ἔριφος ὑστερήσας ἀπὸ ποίμνης ὑπὸ λύκου κατε-
διώκετο· ἐπιστραφεὶς δὲ ὁ ἔριφος λέγει τῷ λύκῳ· ,,πέ-
πεισμαι, λύκε, ὅτι σὸν βρῶμά εἰμι· ἀλλʼ ἵνα μὴ ἀδόξως
ἀποθάνω, αὔλησον, ὅπως ὀρχήσωμαι. Αὐλοῦντος δὲ
τοῦ λύκου καὶ τοῦ ἐρίφου ὀρχουμένου, οἱ κύνες ἀκού-
σαντες καὶ ἐξελθόντες τὸν λύκον ἐδίωκον· ὁ δὲ ἐπι-
στραφεὶς λέγει τῷ ἐρίφῳ· ,,ταῦτα ἐμοὶ καλῶς γίνεται·
ἔδει γάρμε, μακελλάριον ὄντα, αὐλητὴν μὴ μιμεῖσθαι.
Οὕτως οἱ παρὰ γνώμην τοῦ καιροῦ τι πράττοντες
καὶ ὧν ἐν χερσὶν ἔχουσιν ὑστεροῦνται.

135. Ἔριφος καὶ Λύκος. (C. 139. F. 75. B. 96.) 
 Ἔριφος ἐπί τινος δώματος ἑστὼς, ἐπειδὴ λύκον
παριόντα εἶδεν, ἐλοιδόρει καὶ ἔσκωπτεν αὐτόν· ὁ δὲ
λύκος ἔφη· ,,ὦ οὗτος, οὐ σύ με λοιδορεῖς, ἀλλʼ ὁ
τόπος. 
 μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις καὶ ὁ τόπος καὶ ὁ
καιρὸς δίδωσι τὸ θράσος κατὰ τῶν ἀμεινόνων.

136. Ἑρμῆς. (C. 103. F.255 
 Ζεὺς Ἑρμῆν προσέταξε πᾶσι τοῖς τεχνίταις ψεύ-
δους φάρμακον ἐγχεῖν. Ὁ δὲ, τοῦτο τρίψας καὶ μέ-
τρον ποιήσας ἴσον, ἑκάστῳ ἐνέχεεν. Ἐπεὶ δὲ, μόνου

 
τοῦ σκυτέως ὑπολειφθέντος, πολύ κατελέλειπτο φάρ-
μακον, ὅλην λαβὼν τὴν θυείαν ἐνέχεεν αὐτῷ. Κἀκ
τούτου συνέβη, τοὺς τεχνίτας ἅπαντας ψεύδεσθαι, μά-
λιστα δὲ πάντων τοὺς σκυτέας. 
 Ὁ μῦθος πρὸς ψευδολόγους τεχνίτας.

137. Ἑρμης καὶ Ἀγαλματοποιός. (S.89. C. 90. P. 243.) 
 Ἑρμῆς γνῶναι βουλόμενος, ἐν τίνι τιμῇ παρʼ ἀν-
θρώποις ἐστὶν, ἧκεν ἀφομοιωθεὶς ἀνθρώπῳ εἰς ἀγαλ-
ματοποιυῦ ἐργαστήριον· καὶ θεασάμενος Διὸς ἄγαλμα
ἐπύθετο, πόσου· τοῦ δὲ εἰπόντος ,,δραχμῆς,“ γελάσας
ἠρώτα τῆς Ἥρας πόσου ἐστίν· εἰπόντος δὲ ἔτι μείζονος,
θεασάμενος καὶ ἑαυτοῦ ἄγαλμα ὑπέλαβεν, ὅτι αὐτὸν,
ἐπειδὴ καὶ ἄγγελός ἐστι καὶ ἐπικερδὴς, περὶ πολλοῦ οί
ἄνθρωποι ποιοῦνται. Διὸ προσεπυνθάνετο ὁ Ἑρμῆς,
καὶ ὁ ἀγαλματογλύφος ἔφη· ,,ἀλλʼ ἐὰν τούτους ἀγορά-
σῃς, τοῦτόν σοι προσθήκην δώσω.“ 
 Πρὸς ἄνδρα κενόδοξον, ἐν οὐδεμιᾷ μοίρᾳ παρὰ
τοῖς ἄλλοις ὄντα, ὁ λόγος ἁρμόζει.

138. Ἑρμῆς καὶ Γῆ. (S. 102. C. 182. F.269.) 
 Ζεὺς πλάσας ἄνδρα καὶ γυναῖκα ἐκέλευσεν Ἑρμῇ
ἀγαγεῖν αὐτούς ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ δεῖξαι ὅθεν ὀρύξαν-
τες πλεῖον ποιήσουσι. Τοῦ δὲ τὸ προσταχθὲν ποιήσαν-
τος, ἡ γῆ τὸ μὲν πρῶτον ἐκώλυεν· ὡς δὲ ὁ Ἑρμῆς ἠνάγ-
καζε λέγων, τὸν Δία προστεταχέναι· ,,ἀλλʼ ὀρυσσέτω-
σαν,“ ἔφη, ,, ὅσην βούλονται· στένοντες γὰρ αὐτὴν καὶ
κλαίοντες ἀποδώσουσιν.“ 
 Πρὸς τοὺς ῥᾳδίως δανειζομένους καὶ μετὰ λύπης
ἀποδιδόντας ὁ λόγος εὔκαιρος.

139. ἄρμης καὶ Κύων. (Β. 48.) 
 Ἐν ὁδῷ τις Ἑρμῆς τετράγωνος εἰστήκει,
λίθων δʼ ὑπʼ αὐτῷ σωρὸς ἦν. κύων τούτῳ

 
εἶπε προσελθών· ,,χαῖρε πρῶτον, Ἑρμεία·
ἔπειτʼ ἀλεῖψαι βούλομαί σε, μηδ’ οὕτω
θεὸν παρελθεῖν, καὶ θεὸν παλαιστρίτην.
ὁ δʼ εἶπεν· ,,ἄν μὴ τοῦτό μούπιλιχμήσῃς
τοὔλαιον ἐλθών, μηδέ μοι προσουρήσῃς,
χάριν εἴσομαί σοι· καὶ πλέον με μὴ τίμα.“ 
 Ὅτι τοῖς κακοῖς ἀρκεῖ τέως, οὐκ ἄλλως πως δυνα-
μένοις δρᾶσαι τὰ βελτίω, κἂν τῶν συνήθων αὐτῶν αἰ-
τιῶν ἀργῆσαι.

140. Ἑρμῆς καὶ Τιρεσίας. (S. 90. C.91. F. 244.) 
 Ἑρμῆς βουλόμενος τὴν Τειρεσίου μαντικὴν πει-
ρᾶσαι, εἰ ἀληθής ἐστι, κλέψας αὐτοῦ τοὺς βόας ἐξ
ἀγροῦ, ἧκε πρὸς αὐτὸν εἰς ἄστυ, ὁμοιωθεὶς ἀνθρώπῳ,
καὶ ἐπεξενώθη παρʼ αὐτῷ. Παραγγελθείσης δὲ τῷ Τει-
ρεσίᾳ τῆς τοῦ ζεύγους ἀπωλείας, παραλαβών τὸν Ἑρ-
μῆν ἡκεν εἰς τὸ προάστειον, οἰωνόν τινα περὶ τῆς κλο-
πῆς σκεψόμενος, καὶ τούτῳ παρῄνει λέγειν ὅ τι ἂν
θεάσηται ὄρνεον. Καὶ ὁ Ἑρμῆς τὸ μὲν πρῶτον θεασά-
μενος ἀετὸν, ἐξ ἀριστερῶν ἐπὶ δεξιὰ παριπτάμενον,
ἀπήγγειλε αὐτῷ. Τοῦ δὲ εἰπόντος, μὴ πρὸς αὐτοὺς
τοῦτον εἶναι, ἐκ δευτέρου ἰδὼν κορώνην, ἐπί τινος
δένδρου καθημένην, καὶ ποτὲ μὲν ἄνω βλέπουσαν, ποτὲ
δὲ εἰς γῆν κύπτουσαν, ἐδήλωσεν αὐτῷ. Ὁ δὲ ὑποτυ-
χών ἔφη· ,,ἀλλʼ αὕτη ἡ κορώνη διόμνυται τόν τε οὐ-
ρανὸν καὶ τὴν γῆν, ὅτι, ἐὰν σὺ θέλῃς, τοὺς ἐμαυτοῦ
βόας ἀπολήψομαι.“ 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἄνδρα κλέ-
πτην.

141. Ἑρμοῦ ἅμαξα καὶ Ἄραβες. (F. 349. C. 403. cx B. 57.) 
 Ἑρμῆς ποτε ψεύσματα καὶ πανουργίας θεὶς εἰς
ἅμαξαν, εἰς πᾶσαν γῆν ἀπῄει. Ὡς δὲ Ἀράβων κατήν-

 
τησε τὴν χώραν, συντρίβει (συντριβῆναι λέγουσι ?) τὴν
ἅμαξαν κενὴν φορτίων· οἱ δὲ εἰς ἄλλους τόπους οὐκ
εἴασαν ὁδεῦσαι. [οὐδὲ τὰ κοινὰ τοῖς ἀνθρώποις ἐπιτε-
λεῖν δυνάμενοι.]

142. Ἔρως ἐν ἀνθρώποις.
(C. 396. F. 406. ex Himerii Soph. X, c. 6.) 
 Ὅτε τοὺς ἀνθρώπους ὁ Ζεὺς ἐγέννησεν, τά μεν ἄλλα
πάντα εἶχον, ὡς νῦν κεκόσμηνται, Ἔρως δὲ οὔπω ταῖς
ψυχαῖς τῶν ἀνθρώπων ἐγκατῳκίζετο, ἀλλʼ ἔχων ἔτι τὸ
πτερὸν ὁ θεὸς οὗτος μετάρσιον, οὐρανῷ τε ἐνωμίλει
καὶ εἰς θεοὺς μόνους ἐτόξευεν. Δείσας δὲ μὴ αὐτῷ
ἀφοανισθῇ τῶν ποιημάτων τὸ κάλλιστον, Ἔρωτα πέμπει
τοῦ τῶν ἀνθρώπων γένους ἐσόμενον φύλακα. Ὁ δὲ
ταύτην ἐκ Διὸς τὴν ἐπιτροπὴν λαβὼν, τὸ μὲν ἀπάσαις
ψυχαῖς ἐγκατοικίζεσθαι, ἢ πᾶν ἐπίσης ἦθος νεοτελές τε
καὶ βέβηλον ἔχειν τέμενος, οὐκ ἐδοκίμαζεν· ἀλλὰ τὰς
μὲν πολλὰς καὶ ἀγελαίους ψυχὰς ταῖς πανδήμοις Ἔρωσι,
τοῖς τῶν νυμφῶν παισὶ, ποιμαίνειν ἀπένεμεν, αὐτὸς
δὲ ταῖς θείαις καὶ οὐρανίαις ψυχαῖς ἐνῳκίσατο, καὶ
ταύτας ἀναβακχεύων ἐπὶ μανίαν ἐρωτικὴν, μυρία
ἀγαθὰ τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος εἰργάσατο. Ὅἴαν μὲν
οὖν ἴδῃς τινὰ βραδύν τε τὴν φύσιν καὶ πρὸς φιλίαν
δυσκίνητον, νόησον, ὅτι τῶν Ἔρωτος ἐκείνου ξενίων
οὐδαμῶς οὗτος ἠξίωται· ὅταν δὲ ὀξύν καὶ θερμὸν τὴν
γνώμην, καὶ φλογὸς δίκην ἐπʼ ἐρωτικὴν φιλίαν ᾄτ-
τοντα, νόησον τοῦτο εἶναι ἐκείνου ξένιον τοῦ Ἔρωτος.

143. Εὐνοῦχος καὶ Θύτης. (B. 54.) 
 Εὐνοῦχος ἦλθε πρὸς θύτην ὑπὲρ παίδων
σκεψόμενος. ὁ θύτης δʼ ἁγνὸν ἧπαρ ἁπλώσας
,,ὅταν μὲν“ εἶπε ,,τοῦτʼ ἴδω, πατὴρ γίγνῃ·
ὅταν δὲ τὴν σὴν ὄψιν, οὐδʼ ἀνὴρ φαίνῃ.“ 

 
 Πρὸς τούς τὰς εὐχὰς ὑπὲρ τῶν οὐ δεόντων ποιου-
μένους ἢ καὶ ἄλλως μὴ δυναμένων γενέσθαι.

144. Ἐχθροί. (S. 68. F. 58. C. p.294.) 
 Δύο ἐχθροὶ ἐν μιᾷ νηῒ ἔπλεον· βουλόμενοι δʼ ἀλ-
λήλων πολὺ διεζεῦχθαι, ὥρμησαν ὁ μὲν ἐπὶ τὴν πρώραν,
ὁ δὲ ἐπὶ τὴν πρύμναν, καὶ ἐνταῦθα ἔμενον. λειμῶνος
δὲ σφοδροῦ καταλαβόντος, καὶ τῆς νεὼς περιτρεπομέ-
νης, ὁ ἐν τῇ πρύμνῃ ἐπυνθάνετό τινος, περὶ ποῖον μέ-
ρος καταδύεται τὸ σκάφος πρῶτον κινδυνεῦον· τοῦ δὲ
εἰπόντος ,,κατὰ τὴν πρώραν,“ ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔμοιγε οὐκέτι
λυπηρὸς ὁ θάνατός ἐστιν, εἴγε ὁρᾶν μέλλω τὸν ἐχθρόν
μου προαποπνιγόμενον.“ 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων διὰ τὴν πρὸς ἐχθροὺς
δυσμένειαν αἱροῦνται καὶ αὐτοὶ τὸ δεινὸν πάσχειν, χά-
ριν τοῦ κἀκείνους ὁρᾶν δυστυχήσαντας.

144b. Ἄλλως. (C.27.) 
 Δύο τινὲς, ἀλλήλοις ἐχθραίνοντες, ἐπὶ τῆς αὐτῆς
νεὼς ἔπλεον, ὧν ἅτερος μὲν ἐπὶ τῆς πρύμνης, ἅτερος
δὲ ἐπὶ τῆς πρώρας ἐκάθητο. λειμῶνος δὲ ἐπιγενομέ-
νου, καὶ τῆς νεὼς μελλούσης ἤδη καταποντίζεσθαι, ὁ
ἐπὶ τῆς πρύμνης τὸν κυβερνήτην ἢρετο, πότερον τῶν
μερῶν τοῦ πλοίου πρότερον μέλλει καταβαπτίζεσθαι.
Τοῦ δὲ ,,τὴν πρῴραν“ εἰπόντος, ,,ἀλλ’ ἔμοιγε οὐκ ἔστι
λυπηρὸν“ εἶπεν ,,ὁ θάνατος, εἴγε ὁρᾶν μέλλω πρὸ ἐμοῦ
τὸν ἐχθρὸν ἀποθνήσκοντα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων οὐδὲν
τῆς ἑαυτῶν βλάβης φροντίζουσιν, ἐὰν τοὺς ἐχθροὺς
μόνον ἴδωσι πρὸ αὐτῶν κακουμένους.

145. Ἔχις καὶ Ἀλώπηξ. (S. 97. C.183. F. 270.) 
 Ἔχις ἐπὶ δέσμῃ ἀκανθῶν εἴς τινα ποταμὸν ἐφέ-

 
ρετο· ἀλώπηξ δὲ παριοῦσα ὡς ἐθεάσατο αὐτὸν, εἶπεν·
,,ἄξιος τῆς νεὼς ὁ ναύκληρος. 
 Πρὸς ἄνδρα πονηρὸν μοχθηροῖς πράγμασιν ἐπιχει-
ρήσαντα ὁ λόγος ἁρμόσειεν ἄν.

146. Ἔχις καὶ Ῥίνη. (S.94. C. 184. F.271.) 
 Ἔχις εἰσελθών εἰς χαλκουργοῦ ἐργαστήριον παρὰ
τῶν σκευῶν ἔρανον ᾔτει· λαβὼν δὲ παρʼ αὐτῶν ἧκε
πρὸς τὴν ῥίνην, καὶ ταύτην παρεκάλει δοῦναί τι αὐτῷ.
Ἡ δὲ ὑποτυχοῦσα εἶπεν· ,,ἀλλʼ εὐήθης εἶ παρʼ ἐμοῦ
ἀποίσεσθαί τι οἰόμενος, ἥτις οὐ διδόναι ἀλλὰ λαμβά-
νειν παρὰ πάντων εἴωθα, 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι μάταιοί εἰσιν οἱ παρὰ φιλαργύ-
ρων τι κερδαίνειν προσδοκῶντες.

147. Ἔχις καὶ Ὕδρα. (S. 91. C.185. F.272) 
 Ἔχις φοιτῶν ἐπί τινα κρήνην, ἔπινεν· ἡ δὲ ἐνταῦθα
οἰκοῦσα ὕδρα ἐκώλυεν αὐτὸν, ἀγανακτοῦσα εἴγε μὴ
ἀρκεῖται τῇ ἰδίᾳ νομῇ, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τὴν ἑαυτῆς δίαιταν
ἀφικνεῖται. Ἀεὶ δὲ τῆς φιλονεικίας αὐξανομένης, συν-
ἐθεντο ὅπως εἰς μάχην ἀλλήλοις καταστῶσι, καὶ τοῦ
νικῶντος ἥ τε τῆς γῆς καὶ τοῦ ὕδατος νομὴ γένηται.
Ταξαμένων δʼ αὐτῶν τὴν προθεσμίαν, οἱ βάτραχοι διὰ
μῖσος τῆς ὕδρας παραγενόμενοι πρὸς τὸν ἔχιν παρα-
θαδῥύνουσιν αὐτὸν, ἐπαγγελλόμενοι καὶ αὐτοὶ συμμα-
χήσειν αὐτῷ. Ἐνσταθείσης δὲ τῆς μάχης ὁ μὲν ἔχις
πρὸς τὴν ὕδραν ἐπολέμει, οἱ δὲ βάτραχοι, μηδὲν περαι-
τέρω δυνάμενοι δρᾶν, μεγάλα ἐκεκράγεισαν. Καὶ ὁ
ἔχις νικήσας ᾐτιάσατο αὐτούς, ὅτι συμμαχήσειν αὐτῷ
ὑποσχόμενοι παρὰ τὴν μάχην οὐ μόνον οὐκ ἐβοήθουν,
ἀλλὰ καὶ ᾖδον. Οἱ δὲ ἔφασαν πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλʼ εὐ
ἴσθι, ὦ οὗτος, ὅτι ἡ ἡμετέρα συμμαχία οὐ διὰ χειρῶν,
ἀλλὰ διὰ μόνης φωνῆς καθέστηκεν. 

 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι, ἔνθα χειρῶν χρεία ἐστὶν, ἡ δία
λόγων βοήθεια οὐδὲν λυσιτελεῖ.

148. Ζεὺς καὶ Αἰσχύνη. (S. 108. C. 104. F.256.) 
 Ζεὺς πλάσας ἀνθρώπους τὰς μὲν ἄλλας διαθέσεις
εὐθὺς αὐτοῖς ἐνέθηκε, μόνης δὲ αἰσχύνης ἐπελάθετο.
Διόπερ ἀμηχανῶν, πόθεν αὐτὴν εἰσαγάγῃ, ἐκέλευσεν
αὐτὴν διὰ τοῦ ἀρχοῦ εἰσελθεῖν. δὲ τὸ μὲν πρῶτον
ἀντέλεγε καὶ ἠναξιοπάθει· ἐπεὶ δὲ σφόδρα αὐτῇ ἐνέ-
κειτο, ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε ἐπὶ τοιαύταις ὁμολογίαις εἴσ-
ειμι, ὡς, ἂν ἕτερόν μοι ἐπεισέλθῃ, εὐθέως ἐξελεύσομαι.
Απὸ τούτου συνέβη πάντας τοὺς πόρνους ἀναισχύν-
τους εἶναι. 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἄνδρα πόρνον.

149. Ζεὑς καὶ Ἀλώπηξ. (S.106. C. 186. F.273.) 
 Ζεὺς ἀγασάμενος ἀλώπεκος τὸ συνετὸν τῶν φρε-
νῶν καὶ τὸ ποικίλον, τὸ βασίλειον αὐτῇ τῶν ἀλόγων
ζώων ἐνεχείρισε. Βουλόμενος δὲ γνῶναι, εἰ τὴν τύ-
χην μεταλλάξασα μετεβάλετο καὶ τὴν ἕξιν, φερομένης
ἐν φορείῳ, κάνθαρον παρὰ τὴν ὄψιν ἀφῆκεν. Ἡ δὲ
ἀντισχεῖν μὴ δυναμένη, ἐπειδὴ περιίπτατο, τοῦ φο-
ρείου ἀναπηδήσασα ἀκόσμως συλλαβεῖν αὐτὸν ἐπει-
ρᾶτο. Καὶ ὁ Ζεὺς ἀγανακτήσας κατʼ αὐτῆς πάλιν αὐ-
τὴν εἰς τὴν ἀρχαίαν τάξιν ἀποκατέστησεν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ φαῦλοι τῶν ἀνθρώπων, κἂν
τὰ προσχήματα λαμπρότερα ἀναλάβωσι, τὴν γοῦν φύ-
σιν οὐ μετατίθενται.

150. Ζεὺς καὶ Ἄνθρωποι. (S. 107.) 
 Ζεὺς πλάσας ἀνθρώπους ἐκέλευσεν Ἑρμῇ νοῦν αι-
τοῖς ἐγχέαι· κἀκεῖνος μέτρον ἴσον ποιήσας ἑκάστῳ ἐν-
έχεε. Συνέβη οὖν τοὺς μὲν μικροφυεῖς πληρωθέντας

 
τοῦ μέτρου φρονίμους γενέσθαι, τοὺς δὲ μακρούς, ἅτε
μὴ ἐφικομένου τοῦ ποτοῦ μηδὲ εἰς πᾶν τὸ σῶμα, ἀλλὰ
μέχρι γονάτων, ἀφρονεστέρους γενέσθαι. 
 Πρὸς ἄνδρα εὐμεγέθη τῷ σώματι, κατὰ ψυχὴν δὲ
ἀλόγιστον ὁ λόγος εὔκαιρος.

151. Ζεὺς καὶ Ἀπόλλων.
(S. 103. C. 187 e p.366. F.274 ct 351. B. 68.) 
 Ζεὺς καὶ Ἀπόλλων περὶ τοξικῆς ἤριζον· τοῦ δὲ
Ἀπόλλωνος ἐκτείναντος τὸ τόξον καὶ τὸ βέλος ἀφέντος,
Ζεὺς τοσοῦτον διέβη, ὅσον Ἀπόλλων ἐτόξευσεν.“ 
 Οὕτως οἱ τοῖσι κρείττοσιν ἀνθαμιλλώμενοι γέλω-
τος ἄξιοί εἰσιν.

152. Ζεὺς κριτὴς. (C. 366 et p. 412. F. 365. B. 129.) 
 Ὁ Ζεὺς τὰς τῶν ἀνθρώπων ἁμαρτίας ἐν ὀστράκοις
τὸν Ἑρμῆν ὥρισε γράφειν, καὶ εἰς κιβωτὸν ἀποτιθέναι
πλησίον αὐτοῦ, ὅπως ἑκάστου τὰς δίκας ἀναπράσσῃ.
Συγκεχυμένων δὲ τῶν ὀστράκων ἐπʼ ἀλλήλοις, τὸ μὲν
βράδιον, τὸ δὲ τάχιον ἐμπίπτει εἰς τὰς τοῦ Διὸς χεῖρας,
εἴποτε καλῶς κρίνοι. 
 Τῶν οὖν πονηρῶν οὐ προσῆκε θαυμάζειν, ἂν θᾶσ-
σον ἀδικῶν τις, ὀψὲ κακῶς πράσσῃ.

153. Ζεὺς καὶ Ὄφις. (F. 184. C. 189 et p.368) 
 Τοῦ Διὸς γάμους ποιοῦντος, πάντα τὰ ζῶα ἀνή-
νεγκαν δῶρα, ἕκαστον κατὰ τὴν οἰκείαν δύναμιν· ὄφις
δὲ ἕρπων, ῥόδον λαβὼν ἐν τῷ στόματι, ἀνέβη. Ἰδὼν
δὲ αὐτὸν ὁ Ζεὺς ἔφη· ,,τῶν ἄλλων πάντων τὰ δῶρα
λαμβάνω, ἀπὸ δὲ τοῦ σοῦ στόματος λαμβάνω οὐδʼ
ὅλως.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τῶν πονηρῶν αἱ χάριτες φοβε-
ραί εἰσιν.

153b. Ἄλλως. (S. 218) 
 Τοῦ Διὸς γαμοῦντος πάντα τὰ ζῶα ἀνήνεγκαν
δῶρα· ὄφις δὲ ἕρπων ῥόδον ἀναλαβὼν τῷ στόματι ἀν-
έβη. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ζεὺς ἔφη· ,,τῶν ἄλλων ἀπάντων
καὶ ἐκ ποδῶν δῶρα δέχομαι, ἀπὸ δὲ τοῦ σοῦ στόματος
οὐ λαμβάνω.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πάντων τῶν πονηρῶν αἰ χάρι-
τες φοβεραί.

154. Ζεὺς καὶ Χελώνη. (S. 105. C. 105 et p. 318. F.79.) 
 Ζεὺς, γάμους τελῶν, συγκαλεσάμενος τὰ ζῶα
πάντα εἱστία. Μόνης δὲ χελώνης ὑστερησάσης, διαπο-
ρῶν τὴν αἰτίαν τῇ ὑστεραίᾳ ἐπυνθάνετο αὐτῆς· ,,διὰ
τί μόνη ἐπὶ τὸ δεῖπνον οὐκ ἦλθες;“ Τῆς δὲ εἰπούσης
,,φίλος οἶκος ἄριστος οἶκος,“ ἀγανακτήσας κατʼ αὐτῆς
παρεσκεύασεν αὐτὴν τὸν οἶκον αὐτὸν βαστάζουσαν πε-
ριφέρειν.“ 
 Οὕτω πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων αἱροῦνται λιτῶς οἰ-
κεῖν ἢ παρʼ ἄλλοις πολυτελῶς διαιτᾶσθαι.

155. Ζεὺς, Προμηθεὺς, Ἀθηνᾶ, Μῶμος
(S.100. C. 190. F.275. B. 59.) 
 Ζεὺς καὶ Προμηθεὺς καὶ Ἀθηνᾶ κατασκευάσαντες,
ὁ μὲν ταῦρον, ὁ Προμηθεὺς ἄνθρωπον, ἡ δὲ οἶκον,
Μῶμον κριτὴν εἵλοντο. δὲ, φθονήσας τοῖς δημιουρ-
γήμασιν, ἀχθόμενος ἔλεγε· τὸν μὲν Δία ἡμαρτηκέναι,
τοῦ ταύρου τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπὶ τοῖς κέρασι μὴ θέντα,
ἵνα βλέπῃ ποῦ τύπτει· τὸν δὲ Προμηθέα, διότι ἀνθρώ-
που τὰς φρένας οὐκ ἔξωθεν ἀπεκρέμασεν, ἵνα μὴ λαν
θάνωσιν οἱ πονηροὶ, φανεροῦντες, εἴ τι ἕκαστος κατὰ
νοῦν ἔχει. Τρίτον δὲ ἔλεγεν, ὡς ἔδει τὴν Ἀθηνᾶν τῷ
οἱκῳ τροχοὺς ὑποθεῖναι, ἵνα, ἐὰν πονηρῷ τις παροι-

 
κισθῇ γείτονι, ῥᾳδίως μεταβαίνῃ. Καὶ ὁ Ζεὺς, ἀγα-
νακτήσας κατʼ αὐτοῦ ἐπὶ τῇ βασκανίᾳ, τοῦ Ὀλύμπου
αὐτὸν ἐξέβαλεν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οὐδὲν οὕτως ἐστὶν ἐνάρετον,
ὃ μὴ πάντως περί τι ψόγον ἐπιδέχεται.

155b. Ἄλλως. Ζεὺς καὶ Ποσειδῶν καὶ Ἀθηνᾶ.
(C 190. p. 120.) 
 Ζεὺς καὶ Ποσειδῶν καὶ Ἀθηνᾶ ἔριν ἐποιήσαντο, τίς
κάλλιόν τι ποιήσει. Καὶ ὁ μὲν Ζεὺς ἄνθρωπον εὐπρε-
πέστατον ἐποίησεν, ὁ δὲ Ποσειδῶν ταῦρον, ἡ δὲ Ἀθηνᾶ
οἶκον ἀνθρώποις· κριτὴς δʼ ἦν ἐπὶ τούτοις Μῶμος.
Καὶ πρῶτον μὲν ἔψεγε τὴν θέσιν τῶν κεράτων τοῦ ταύ-
ρου, κάτωθεν τῶν ὀμμάτων λέγων ὀφείλειν κεῖσθαι,
ὡς ἂν βλέπῃ, ποῦ τύπτει· τοῦ δέ γε τὰς φρένας [ἀν-
θρώπου] καὶ τὰς βουλὰς φανερὰς εἶναι, ὡς ἄν διαγι-
νώσκηται, τί βουλεύεται ἕκαστος· τῆς δὲ οἰκίας, ὅτι
μὴ τροχοὺς σιδηροῦς αὐτῇ ἐποίησεν, ἵνα καὶ τοῖς δε-
σπόταις συνεξεδήμει καὶ γείτονα πονηρὸν ἐξέφευγεν.

156. Ἡδονὴ καὶ Λύπη. (C. 392. ex Plat. Phaed. p. 60, B.) 
 Ὡς ἄτοπον, ἔφη Σωκράτης, ὦ ἄνδρες, ἔοικέ τι
εἶναι τοῦτο, ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ἡδύ· ὡς θαυμα-
σίως πέφυκε πρὸς τὸ δοκοῦν ἐναντίον εἶναι, τὸ λυπη-
ρὸν, τῷ ἅμα μὲν αὐτὼ μὴ ἐθέλειν παραγίγνεσθαι τῷ
ἀνθρώπῳ, ἐὰν δέ τις διώκῃ τὸ ἕτερον καὶ λαμβάνῃ,
σχεδόν τι ἀναγκάζεσθαι ἀεὶ λαμβάνειν καὶ τὸ ἕτερον,
ὥσπερ ἐκ μιᾶς κορυφῆς συνημμένῳ δύʼ ὄντε. Καί μοι
δοκεῖ, ἔφη, εἰ ἐνενόησεν αὐτὰ Αἴσωπος, μῦθον ἂν
συνθεῖναι, ὡς ὁ θεὸς βουλόμενος αὐτὰ διαλλάξαι πο-
λεμοῦντα, ἐπειδὴ οὐκ ἐδύνατο, ξυνῆψεν εἰς ταὐτὸν
αὐτοῖς τὰς κορυφὰς, καὶ διὰ ταῦτα, ᾧ ἂν τὸ ἕτερον
παραγένηται, ἐπακολουθεῖ ὕστερον καὶ τὸ ἕτερον.

157. Ἡμίονος. (F.83. (C. 140 et p. 338. B.62.) 
 Ἡμίονός τις ἐκ κριθῆς παχυνθεῖσα, ἀνεσκίρτησε
καθʼ ἑαυτὴν βοῶσα· πατήρ μού ἐστιν ἵππος ὁ ταχυδρό
μος, κἀγὼ δὲ αὐτῷ ὅλη ἀφωμοιώθην. Καὶ δὴ ἐν μι
ἀνάγκης ἐπελθούσης, ἠναγκάζετο ἡ ἡμίονος τρέχειν
ὡς δὲ τοῦ δρόμου ἐπέπαυτο, σκυθρωπάζουσα πατρὸ
τοῦ ὄνου εὐθὺς ἀνεμνήσθη. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεῖ, κἂν ὁ χρόνος ἐνέγκῃ τινὰ
εἰς δόξαν, τῆς ἑαυτοῦ ἀρχῆς μὴ ἐπιλαθέσθαι· ἀβέβαιος
γάρ ἐστιν ὁ βίος οὗτος.

158. Ἡρακλῆς, Ἀρετὴ καὶ Κακία.
(C. 393. ex Xenoph. Commen. ll, 1, §.21 sqq.) 
 Πρόδικος ὁ σοφὸς ἐν τῷ συγγράμματι τῷ περὶ
Ἡρακλέους ὧδε περὶ Ἀρετῆς ἀπεφαίνετο· φησὶ γὰρ
Ἡρακλέα, ἐπεὶ ἐκ παίδων εἰς ἥβην ὡρμᾶτο, ἐν ᾗ οἱ νέοι
ἤδη αὐτοκράτορες γιγνόμενοι δηλοῦσιν εἴτε τὴν διʼ
ἀρετῆς ὁδὸν τρέψονται ἐπὶ τὸν βίον εἴτε τὴν διὰ κα-
κίας, ἐξελθόντα εἰς ἡσυχίαν καθῆσθαι ἀποροῦντα ὁπο-
τέραν τῶν ὁδῶν τράπηται· καὶ φανῆναι αὐτῷ δύο γυ-
ναῖκας προσιέναι μεγάλας, τὴν μὲν ἑτέραν εὐπρεπῆ τε
ἰδεῖν καὶ ἐλευθέριον φύσει, κεκοσμημένην τὸ μὲν σῶμα
καθαριότητι, τὰ δὲ ὄμματα αἰδοῖ, τὸ δὲ σχῆμα σωφρο-
σύνῃ, ἐσθῆτι δὲ λευκῇ, τὴν δʼ ἑτέραν τεθραμμένην μὲν
εἰς πολυσαρκίαν τε καὶ ἁπαλότητα, κεκαλλωπισμένην
δὲ τὸ μὲν χρῶμα ὥστε λευκοτέραν τε καὶ ἐρυθροτέραν
τοῦ ὄντος δοκεῖν φαίνεσθαι, τὸ δὲ σχῆμα ὥστε δοκεῖν
ὀρθοτέραν τῆς φύσεως εἶναι, τὰ δὲ ὄμματα ἔχειν ἀνα-
πεπταμένα, ἐσθῆτα δὲ ἐξ ἧς ἄν μάλιστα ἡ ὥρα διαλάμ-
ποι· κατασκοπεῖσθαι δὲ θαμὰ ἑαυτὴν, ἐπισκοπεῖν δὲ
καὶ εἴ τις ἄλλος αὐτὴν θεᾶται, πολλάκις δὲ καὶ εἰς τὴν
ἑαυτῆς σκιὰν ἀποβλέπειν. Ὡς δʼ ἐγένοντο πλησιαίτε-

 
ρον τοῦ Ἡρακλέους, τὴν μὲν πρόσθεν ῥηθεῖσαν ἰέναι
τὸν αὐτὸν τρόπον, τὴν δʼ ἑτέραν φθάσαι βουλομένην
προσδραμεῖν τῷ Ἡρακλεῖ καὶ εἰπεῖν· „Ὁλρῶ σε, ὦ Ἡρά-
κλεις, ἀποροῦντα ποίαν ὁδὸν ἐπὶ τὸν βίον τράπῃ. Ἐὰν
οὖν ἐμὲ φίλην ποιήσῃ, ἐπὶ τὴν ἡδίστην τε καὶ ῥᾴστην
ὀδὸν ἄξω σε, καὶ τῶν μὲν τερπνῶν οὐδενὸς ἂγευστος
ἔσει, τῶν δὲ χαλεπῶν ἄπειρος διαβιώσει. Πρῶτον μὲν
γὰρ οὐ πολέμων οὐδὲ πραγμάτων φροντιεῖς, ἀλλὰ σκο-
πούμενος διοίσει, τί ἄν κεχαρισμένον ἢ σιτίον ἢ ποτὸν
εὕροις, ἢ τί ἄν ἰδών ἢ τί ἀκούσας τερφθείης, ἢ τίνων
ὀσφραινόμενος ἢ ἁπτόμενος ἡσθείης, τίσι δὲ παιδικοῖς
ὁμιλῶν μάλιστʼ ἂν εὐφρανθείης, καὶ πῶς ἄν μαλακώ-
τατα καθεύδοις, καὶ πῶς ἄν ἀπονώτατα τούτων πάν-
των τυγχάνοις. Ἐὰν δέ ποτε γένηταί τις ὑποψία σπά-
νεως ἀφʼ ὧν ἔσται ταῦτα, οὐ φόβος μή σε ἀγάγω ἐπὶ
τὸ πονοῦντα καὶ ταλαιπωροῦντα τῷ σώματι καὶ τῇ ψυχῇ
ταῦτα πορίζεσθαι, ἀλλʼ οἷς ἂν οἱ ἄλλοι ἐργάζωνται,
τούτοις σὺ χρήσει, οὐδενὸς ἀπεχόμενος ὅθεν ἂν δυνα-
τὸν ᾖ τι κερδᾶναι· πανταχόθεν γὰρ ὠφελεῖσθαι τοῖς
ἐμοὶ ξυνοῦσιν ἐξουσίαν ἐγὼ παρέχω.· Καὶ ὁ Ἡρακλῆς
ἀκούσας ταῦτα ,,ὦ γύναι,“ ἔφη ,,ὄνομα δέ σοι τί
ἐστιν;“ δέ ,,οἱ μὲν ἐμοὶ φίλοι·“ ἔφη ,,καλοῦσί με
Εὐδαιμονίαν, οἱ δὲ μισοῦντές με ὑποκοριζόμενοι ὀνο-
μάζουσι Κακίαν.“ Καὶ ἐν τούτῳ ἡ ἑτέρα γυνὴ προσελ-
θοῦσα εἶπε· ,,Καὶ ἐγὼ ἥκω πρὸς σὲ, ὦ Ἡράκλεις, εἰ-
δυῖα τοὺς γεννήσαντάς σε καὶ τὴν φύσιν τὴν σὴν ἐν τῇ
παιδείᾳ καταμαθοῦσα, ἐξ ὧν ἐλπίζω, εἰ τὴν πρὸς ἐμὲ
ὁδὸν τράποιο, σφόδρʼ ἄν σε τῶν καλῶν καὶ σεμνῶν
ἐργάτην ἀγαθὸν γενέσθαι, καὶ ἐμὲ ἔτι πολύ ἐντιμοτέ-
ραν καὶ ἐπʼ ἀγαθοῖς διαπρεπεστέραν φανῆναι. Οὐκ
ἐξαπατήσω δέ σε προοιμίοις ἡδονῆς, ἀλλʼ ᾗπερ οἱ θεοὶ
διέθεσαν τὰ ὄντα διηγήσομαι μετʼ ἀληθείας. Τῶν γὰρ

 
ὄντων ἀγαθῶν καὶ καλῶν οὐδὲν ἄνευ πόνου καὶ ἐπιμε-
λείας θεοὶ διδόασιν ἀνθρώποις, ἀλλʼ εἴτε τοὺς θεοὺς
ἵλεως εἶναί σοι βούλει, θεραπευτέον τοὺς θεοὺς, εἴτε
ὑπὸ φίλων ἐθέλεις ἀγαπᾶσθαι, τοὺς φίλους εὐεργετη-
τέον, εἴτε ὑπό τινος πόλεως ἐπιθυμεῖς τιμᾶσθαι, τὴν
πόλιν ὠφελητέον, εἴτε ὑπὸ τῆς Ἑλλάδος πάσης ἀξιοῖς
ἐπʼ ἀρετῇ θαυμάζεσθαι, τὴν Ἐλλάδα πειρατέον εὖ
ποιεῖν, εἴτε γῆν βούλει σοι καρποὺς ἀφθόνους φέρειν,
τὴν γῆν θεραπευτέον, εἴτε ἀπὸ βοσκημάτων οἴει δεῖν
πλουτίζεσθαι, τῶν βοσκημάτων ἐπιμελητέον, εἴτε διὰ
πολέμου ὁρμᾷς αὔξεσθαι καὶ βούλει δύνασθαι τούς τε
φίλους ἐλευθεροῦν καὶ τοὺς ἐχθροὺς χειροῦσθαι, τὰς
πολεμικὰς τέχνας αὐτάς τε παρὰ τῶν ἐπισταμένων μα-
θητέον καὶ ὅπως αὐταῖς δεῖ χρῆσθαι ἀσκητέον· εἰ δὲ
καὶ τῷ σώματι βούλει δυνατὸς εἶναι, τῇ γνώμῃ ὑπηρε-
τεῖν ἐθιστέον τὸ σῶμα καὶ γυμναστέον σὺν πόνοις καὶ
ἱδρῶτι. Καὶ ἡ Κακία ὑπολαβοῦσα εἶπεν· ,,ἐννοεῖς,
ὦ Ἡράκλεις, ὡς χαλεπὴν καὶ μακρὰν ὀδὸν ἐπὶ τὰς εὐ-
φροσύνας ἡ γυνή σοι αὕτη διηγεῖται; ἐγὼ δὲ ῥᾳδίαν
καὶ βραχεῖαν ὁδὸν ἐπὶ τὴν εὐδαιμονίαν ἄξω σε.· Καὶ
ἡ Ἀρετὴ εἶπεν· ,,ὦ τλῆμον, τί δὲ σὺ ἀγαθὸν ἔχεις; ἢ
τί ἡδὺ οἶσθα μηδὲν τούτων ἕνεκα πράττειν ἐθέλουσα;
ἥτις οὐδὲ τὴν τῶν ἡδέων ἐπιθυμίαν ἀναμένεις, ἀλλὰ
πρὶν ἐπιθυμῆσαι πάντων ἐμπίπλασαι, πρὶν μὲν πεινῆν
ἐσθίουσα, πρὶν δὲ διψῆν πίνουσα, (καὶ) ἵνα μὲν ἡδέως
φάγῃς, ὁψοποιοὺς μηχανωμένη, ἵνα δὲ ἡδέως πίνῃς,
οἴους τε πολυτελεῖς παρασκευάζει καὶ τοῦ θέρους
χιόνα περιθέουσα ζητεῖς, ἵνα δὲ καθυπνώσῃς ἡδέως,
οὐ μόνον τὰς στρωμνὰς μαλακὰς, ἀλλὰ καὶ τὰς κλίνας
καὶ τὰ ὑπόβαθρα ταῖς κλίναις παρασκευάζει· οὐ γὰρ
διὰ τὸ πονεῖν, ἀλλὰ διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν ὅ, τι ποιῇς ὕπνου
ἐπιθυμεῖς. Τὰ δʼ ἀφροδίσια πρὸ τοῦ δεῖσθαι ἀναγ-

 
κάζεις, πάντα μηχανωμένη, καὶ γυναιξὶ τοῖς ἀνδράσι
χρωμένη· οὕτω γὰρ παιδεύεις τοὺς σεαυτῆς φίλους,
τῆς μὲν νυκτὸς ὑβρίζουσα, τῆς δʼ ἡμέρας τὸ χρησιμώ-
τατον κατακοιμίζουσα. Ἀθάνατος δὲ οὖσα ἐκ θεῶν μὲν
ἀπέῤῥιψαι, ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων ἀγαθῶν ἀτιμάζει· τοῦ
δὲ πάντων ἡδίστου ἀκούσματος, ἐπαίνου σεαυτῆς, ἀνή-
κοος εἶ, καὶ τοῦ πάντων ἡδίστου θεάματος ἀθέατος·
οὐδὲν γὰρ πώποτε σεαυτῆς ἔργον καλὸν τεθέασαι. Τίς
δʼ ἄν σοι λεγούσῃ τι πιστεύσειε; τίς δʼ ἂν δεομένῃ τι
νὸς ἐπαρκέσειεν; ἢ τίς ἂν εὖ φρονῶν τοῦ σοῦ θιάσου
τολμήσειεν εἶναι; οἳ νέοι μὲν ὄντες τοῖς σώμασιν ἀδύ-
νατοί εἰσι, πρεσβύτεροι δὲ γενόμενοι ταῖς ψυχαῖς ἀνό-
ητοι, ἀπόνως μὲν λιπαροὶ διὰ νεότητος φερόμενοι,
ἐπιπόνως δὲ αὐχμηροὶ διὰ γήρως περῶντες, τοῖς μὲν
πεπραγμένοις αἰσχυνόμενοι, τοῖς δὲ πραττομένοις βα-
ρυνόμενοι, τὰ μὲν ἡδέα ἐν τῇ νεότητι διαδραμόντες,
τὰ δὲ χαλεπὰ εἰς τὸ γῆρας ἀποθέμενοι. Ἐγὼ δὲ σύν-
ειμι μὲν θεοῖς, σύνειμι δὲ ἀνθρώποις τοῖς ἀγαθοῖς·
ἔργον δὲ καλὸν οὕτε θεῖον οὔτʼ ἀνθρώπινον χωρὶς
ἐμοῦ γίγνεται· τιμῶμαι δὲ μάλιστα πάντων καὶ παρὰ
θεοῖς καὶ παρʼ ἀνθρώποις οἷς προσήκει, ἀγαπητὴ μὲν
συνεργὸς τεχνίταις, πιστὴ δὲ φύλαξ σἴκων δεσπόταις,
εὐμενὴς δὲ παραστάτις οἰκέταις, ἀγαθὴ δὲ συλλήπτρια
τῶν ἐν εἰρήνῃ πόνων, βεβαία δὲ τῶν ἐν πολέμῳ σύμ-
μαχος ἔργων, ἀρίστη δὲ φιλίας κοινωνός. Ἔστι δὲ τοῖς
μὲν ἐμοῖς φίλοις ἡδεῖα μὲν καὶ ἀπράγμων σίτων καὶ
ποτῶν ἀπόλαυσις· ἀνέχονται γὰρ, ἕως ἂν ἐπιθυμήσω-
σιν αὐτῶν· ὕπνος δʼ αὐτοῖς πάρεστιν ἡδίων ἢ τοῖς
ἀμόχθοις, καὶ οὔτε ἀπολείποντες αὐτὸν ἄχθονται οὔτε
διὰ τοῦτον μεθιᾶσι τὰ δέοντα πράττειν. Καὶ οἱ μὲν
νέοι τοῖς τῶν πρεσβυτέρων ἐπαίνοις χαίρουσιν, οἱ δὲ
γεραίτεροι ταῖς τῶν νέων τιμαῖς ἀγάλλονται, καὶ ἡδέως

 
μὲν τῶν παλαιῶν πράξεων μέμνηνται, εὖ δὲ τὰς παρ-
ούσας ἥδονται πράττοντες, διʼ ἐμὲ φίλοι μὲν θεοῖς ὄν-
τες, ἀγαπητοὶ δὲ φίλοις, τίμιοι δὲ πατρίσιν. Ὅταν δʼ
ἔλθῃ τὸ πεπρωμένον τέλος, οὐ μετὰ λήθης ἄτιμοι κεῖν-
ται, ἀλλὰ μετὰ μνήμης τὸν ἀεὶ χρόνον ὑμνούμενοι θάλ-
λουσι. Τοιαῦτά σοι, ὦ παῖ τοκέων ἀγαθῶν Ἡράκλεις,
ἔξεστι διαπονησαμένῳ τὴν μακαριστοτάτην εὐδαιμο-
νίαν κεκτῆσθαι.“ 
 Οὕτω πως διώκει Πρόδικος τὴν ὑπʼ Ἀρετῆς Ἡρα-
κλέους παίδευσιν· ἐκόσμησε μέντοι τὰς γνώμας ἔτι με-
γαλειοτέροις ῥήμασιν ἢ ἐγὼ νῦν. Ὑμῖν δʼ οὖν ἄξιον,
ὦ νέοι, τούτων ἐνθυμουμένοις πειρᾶσθαί τι καὶ τῶν
εἰς τὸν μέλλοντα χρόνον τοῦ βίου φροντίζειν.

159. Ἡρακλῆς καὶ Ἀθηνᾶ. (C.308. P. 419.)h 
 Διὰ στενῆς ὁδοῦ ὥδευεν Ἡρακλῆς. Ἰδὼν δʼ ἐπὶ
γῆς μήλῳ ὅμοιόν τι, ἐπειρᾶτο συντρῖψαι. Ὡς δὲ εἶδε
διπλοῦν γενόμενον, ἔτι μᾶλλον ἐπέθετο, καὶ τῷ ῥο-
πάλῳ ἔπαιεν. Τὸ δὲ φυσηθὲν εἰς μέγεθος τὴν ὁδὸν
ἐπέφραξεν. Ὁ δὲ ῥίψας τὸ ῥόπαλον ἵστατο θαυμάζων.
Ἀθηνᾶ δὲ, αὐτῷ ἐπιφανεῖσα, εἶπε· ,,πέπαυσο, ἀδελφέ·
τοῦτʼ ἔστι φιλονεικία καὶ ἔρις· ἄν τις αὐτὸ καταλείπῃ
ἀμάχητον, μένει οἷον ἦν πρῶτον, ἐν δὲ ταῖς μάχαις
οὕτως οἰδεῖται.“ 
 Ὅτι αἱ μάχαι καὶ ἔριδες αἰτίαι μεγάλης βλάβης
ὑπάρχουσιν.

160. Ἡρακλῆς καὶ Πλοῦτος. (S. 110. C . 191:. F. 276.) 
 Ἡρακλῆς ἰσοθεωθεὶς καὶ παρὰ Διὶ ἑστιώμενος ἕνα
ἕκαστον τῶν θεῶν μετὰ πολλῆς φιλοφροσύνης ἠσπά-
ζετο. Καὶ δὴ τελευταίου εἰσιόντος τοῦ Πλούτου, κατὰ
τοῦ ἐδάφους κύψας ἀπεστρέψατο αὐτόν. Ὁ δὲ Ζεὺς
θαυμάσας τὸ γεγονὸς, ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τὴν αἰτίαν,

 
δι᾿ ἣν πάντας ἀσμένως προσαγορεύσας μόνον τὸν Πλοῦ-
τον ὑποβλέπεται. Ὁ δὲ εἶπεν· ,,ἀλλʼ ἔγωγε διὰ τοῦτο
αὐτὸν ὑποβλέπομαι, ὅτι παρʼ ὅν καιρὸν ἐν ἀνθρώποις
ἢμην, ἑώρων αὐτὸν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τοῖς πονηροῖς
συνόντα.“ 
 Ὁ λόγος λεχθείη ἂν ἐπʼ ἀνδρὸς πλουσίου μὲν τὴν
τύχην, πονηροῦ δὲ τὸν τρόπον.

161. Ἥρως. (S. 109. F.80. C. 399. B. 63.) 
 Ἥρωά τις ἐπὶ τῆς οἰκίας ἔχων τούτῳ πολυτελῶς
ἔθυεν· ἀεὶ δʼ αὐτοῦ ἐξαναλισκομένου καὶ πολλὰ εἰς
θυσίας δαπανῶντος ὁ ἥρως ἐπιστὰς αὐτῷ νύκτωρ ἔφη·
,,ἀλλʼ ὦ οὗτος, πέπαυσο διατρίβων τὴν οὐσίαν· ἐὰν
γὰρ πάντα ἀναλώσῃς καὶ πένης γένῃ, ἐμὲ αἰτιάσῃ.“ 
 Οὕτως πολλοὶ διὰ τὴν ἑαυτῶν ἀβουλίαν δυστυ-
χοῦντες τὴν αἰτίαν ἐπὶ τοὺς θεοὺς ἀναφέρουσιν.

162. Θεῶν γάμοι. (C. 361. B.70.) 
 Θεοὶ πάντες ἔγημαν ἣν ἕκαστος εἰλήχει κλήρῳ. Πό-
λεμος παρῆν ἐσχάτῳ κλήρῳ· Ὕβριν δὲ μόνην κατέλαβε,
καὶ ταύτης περισσῶς ἐρασθεὶς ἔγημεν. Ἐπακολουθεῖ
δὲ αὐτῇ πανταχοῦ βαδιζούσῃ.

163. Θηρευτὴς καὶ Ἱππεύς. (C.352. F. 345.) 
 Ἀνήρ τις θηρευτὴς, λαγωὸν κατασχὼν καὶ τοῦτον
ἐπιφερόμενος, τῆς ὁδοιπορίας εἴχετο, καί τινι προσ-
υπαντηθεὶς ἐφίππῳ ἀνδρὶ, ἐζητεῖτο παρʼ αὐτοῦ τὸν λα-
γωὸν, προσχήματι ἀπεμπολήσεως. Λαβὼν τοίνυν ὁ
ἱππεὺς τὸν λαγωὸν ἀπὸ τοῦ θηρευτοῦ, εὐθὺς δρομαῖος
ᾤχετο· ὁ δὲ θηρευτὴς κατόπιν αὐτοῦ τρέχων, φθάσαι
αὐτὸν δῆθεν ἐδόκει. Τοῦ δὲ ἱππέως ἐκ πολλοῦ τοῦ
διαστήματος μακρὰν ἐκείνου ἀπέχοντος, ὁ θηρευτὴς καὶ

 
ἄκων φωνεῖ πρὸς αὐτὸν καί φησιν· ,, ἄπιθι λοιπόν·
ἐγὼ γὰρ ἤδη τὸν λαγωὸν ἐδωρησάμην σοι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς πολλοὶ ἀκουσίως τὰ ἰδια ἀφαι-
ρούμενοι, προσποιοῦνται δῆθεν ἑκοντὶ ταῦτα δεδω-
κέναι.

164. Θηρευτὴς καὶ Κύων. (C. 378. F. 338.) 
 Ἀνὴρ θηρευτὴς παρερχόμενον κύνα ἰδών, διηνε-
κῶς αὐτῷ ψωμούς προσεπέῥριπτε. Λέγει οὖν πρὸς τὸν
ἄνδρα ὁ κύων· ,,ἄνθρωπε, ἄπιθι ἐξ ἐμοῦ· ἡ γὰρ πολλή
σου εὔνοια μᾶλλόν με τὰ μέγιστα θροεῖ.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς οἱ πολλὰ δῶρά τισι παρεχόμενοι
δῆλοί εἰσι τὴν ἀλήθειαν ἀνατρέποντες.

165. Θηρευτὴς καὶ Λύκος. (C. 372. F. 331.) 
 Ἀνήρ τις θηρευτὴς, λύκον θεασάμενος προσβάλ-
λοντα τῇ ποίμνῃ, καὶ πλεῖστα τῶν προβάτων, ὡς δυ-
νατὸν, διασπαράττοντα, τοῦτον εὐμηχάνως θηρεύει,
καὶ τοὺς κύνας αὐτῷ ἐπαφίησι, φθεγξάμενος πρὸς αὐ-
τόν· ,,ὦ δειλότατον θηρίον, ποῦ σου ἡ προσβαλοῦσα
ἰσχὺς, ὅτι τοῖς κυσὶν ὅλως ἀντιστῆναι οὐκ ἠδυνήθης; 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς τῶν ἀνθρώπων ἕκαστος ἐν τῇ
ἰδίᾳ τέχνῃ καθέστηκε δόκιμος.

166. Πατὴρ καὶ Θυγατέρες. (S. 95. C.265 et p. 394 P. 77.) 
 Ἔχων τις δύο θυγατέρας τὴν μὲν κηπωρῷ ἐξέδωκε
πρὸς γάμον, τὴν δὲ ἑτέραν κεραμεῖ. Χρόνου δὲ προελ-
θόντος ἧκε πρὸς τὴν τοῦ κηπωροῦ, καὶ ταύτην ἠρώτα,
πῶς ἔχοι καὶ ἐν τίνι αὐτοῖς εἴη τὰ πράγματα. Τῆς δὲ
εἰπούσης, πάντα μὲν αὐτοῖς παρεῖναι, ἓν δὲ τοῦτο εὔ-
χεσθαι τοῖς θεοῖς, ὅπως χειμών γένηται καὶ ὄμβρος,
ἵνα τὰ λάχανα ἀρδευθῇ· μετ’ οὐ πολὺ παρεγένετο καὶ
πρὸς τὴν τοῦ κεραμέως, καὶ ὡσαύτως ἐπυνθάνετο, πῶς

 
ἔχοι. Τῆς δὲ νὰ μὲν ἄλλα μὴ ἐνδεῖσθαι εἰπούσης, τοῦτο
δὲ μόνον εὔχεσθαι, ὅπως αἰθρία τε λαμπρὰ ἐπιμείνῃ
καὶ λαμπρὸς ἥλιος, ἵνα ξηρανθῇ ὁ κέραμος, εἶπε πρὸς
αὐτήν· ,,ἐὰν σὺ μὲν εὐδίαν ἐπιζητῇς, ἡ δὲ ἀδελφή σου
χειμῶνα, ποτέρᾳ ὑμῶν συνεύξωμαι;“ 
 Οὕτως οἱ ἐν ταὐτῷ τοῖς ἀνομοίοις πράγμασιν ἐπι-
χειροῦντες εἰκότως περὶ τὰ ἑκάτερα πταίουσιν.

166b. Ἄλλως Μήτηρ καὶ Θυγατέρες. (C. 265. p. 176.) 
 Γυνή τις, θυγατέρων οὖσα δυοῖν μήτηρ, ἀνδράσι
συνῆψε ταύτας, τὴν μὲν κηπωρῷ, θατέραν δὲ κεραμεῖ.
Ἐλθοῦσα τοίνυν ποτὲ πρὸς τὴν τῷ κηπωρῷ γεγαμημέ-
νην, τά τε ἄλλα ὡμίλει, καὶ πῶς ἔχοι διηρώτα. Ἡ δὲ
„τὰ μὲν ἄλλα, μῆτερ,· ἔφη καλῶς· εὔχου δὲ ὄμβρων
φορὰν, ὡς τοῖς λαχάνοις αὔξησις ἡ κατὰ νόμους προσ-
γένοιτο. Ἐκεῖθεν δʼ ἐξελθοῦσα, καὶ πρὸς τὴν συνοι-
ποῦσαν τῷ κεραμεῖ ἀφικνεῖται. Τοῖς δʼ αὐτοῖς χρησα-
μένη καὶ πρὸς ἐκείνην, ἤκουσεν ὡς „τὰ μὲν ἄλλα καλῶς
ἡμῖν, ὦ μῆτερ, ἔχει· εὔχου δʼ αἰθρίαν ἡμῖν καὶ ἡλίους
γίνεσθαι θερμοτέρους τε καὶ καθαρωτέρους, ὡς ἂν
θᾶττον οἱ κέραμοι ψύχοιντο.“ Καὶ ἡ μήτηρ πρὸς ταῦτα
ἔφη· ,,σοὶ μὲν αἰθρίαν, τῇ δὲ τῷ κηπωρῷ συνοικούσῃ
παμπόλλους ὑετοὺς δοῖεν οἱ θεοί.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἵ μηδὲν ἐκ τῶν ἰδίων ἔχουσι
χαρίζεσθαι, ῥᾳδίως τοῖς αἰτοῦσι τὰ τῶν ἄλλων ἐπαγ-
γέλλονται.

167. Θύννος καὶ Δελφίν. (S. 112. C. 30. F.85.) 
 Θύννος, διωκόμενος ὑπὸ δελφῖνος καὶ πολλῷ τῷ
ῥοίζῳ φερόμενος, ἐπειδὴ καταλαμβάνεσθαι ἔμελλεν,
ἔλαθεν ὑπὸ τῆς σφοδρᾶς ὁρμῆς ἐκκρουσθεὶς εἰς τινα
ᾐόνα· ὑπὸ τῆς αὐτῆς δὲ φορᾶς ἐλαυνόμενος καὶ ὁ δελ-
φὶν αὐτῷ συνεξώσθη. Καὶ ὁ θύννος, ὡς ἐθεάσατο ἐπι-

 
στραφεὶς αὐτὸν λειποψυχοῦντα, ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔμοιγε
οὐκέτι λυπηρὸς ὁ θάνατος· ὁρῶ γὰρ καὶ τὸν αἴτιόν μον
τοῦ θανάτου γενόμενον συναποθνήσκοντα. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ῥᾷον φέρουσι τὰς συμφορὰς οἱ
ἄνθρωποι, ὅταν ἴδωσι καὶ τοὺς αἰτίους τούτων συνα-
ποθνήσκοντας.

168. Ἰατρὸς ἄτεχνος. (C. 192.F.277. B.75.) 
 Ἰατρὸς ἦν ἄτεχνος. Οὗτος ἀῤῥώστῳ παρακολου-
θῶν, πάντων ἰατρῶν λεγόντων αὐτῷ μὴ κινδυνεύειν,
ἀλλὰ χρονίσειν ἐν τῇ νόσῳ, οὗτος μόνος ἔφη αὐτῷ,
πάντα τὰ αὐτοῦ ἑτοιμάσαι· ,,τὴν αὔριον γὰρ οὐχ ὑπερ-
βήσῃ.· Ταῦτα εἰπὼν ὑπεχώρησε. Μετὰ χρόνον δέ
τινα ἀναστὰς ὁ νοσῶν προῆλθεν, ὠχρὸς καὶ μόλις βα-
δίζων. Ὁ δὲ ἰατρὸς ἐκεῖνος συναντήσας αὐτῷ χαῖρε,“
ἔφη· ,,πῶς ἔχουσιν οἱ κάτω;“ Κἀκεῖνος εἶπεν· ,,ἠρε-
μοῦσι, πιόντες τὸ τῆς λήθης ὕδωρ. Πρὸ ὀλίγου δὲ ὁ
Θάνατος καὶ ὁ Ἅιδης δεινὸν ἠπείλουν τοὺς ἰατροὺς
πάντας, ὅτι τοὺς νοσοῦντας οὐκ ἐῶσιν ἀποθνήσκειν,
καὶ κατεγράφοντο πάντας. Ἔμελλον δὲ καὶ σὲ γράψαι,
ἀλλʼ ἐγὼ προσπεσὼν αὐτοῖς καὶ δυσωπήσας, ἐξωμοσά-
μην αὐτοῖς μὴ ἀληθῆ ἰατρὸν εἶναί σε, ἀλλὰ μάτην δια-
βληθῆναι.“ 
 Ὅτι τοὺς ἀπαιδεύτους καὶ ἀμαθεῖς καὶ κομψολόγ-
γους ἰατροὺς ὁ παρὼν μῦθος ἐλέγχει καὶ στηλιτεύει.

169. Ἰατρὸς καὶ Νοσῶν. (S.113. C. 31. F. 224.) 
 Ἰατρὸς ἐκκομιζομένου τινὸς τῶν οἰκείων ἔλεγε πρὸς
τοὺς συμπροπέμποντας, ὡς οὗτος ὁ ἅνθρωπος, εἰ οἴ-
νου ἀπείχετο καὶ κλυστῆρσιν ἐχρήσατο, οὐκ ἂν ἀπέθανε.
Τούτῳ δέ τις ὑποτυχών ἔφη· ,,ὦ οὗτος, ἀλλʼ οὔ σε
ἔδει ταῦτα νῦν λέγειν, ὅτε οὐδὲν ὄφελός ἐστι, τότε δὲ
παραινεῖν, ὅτε καὶ χρῆσθαι ἡδύνατο.“ 

 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι χρὴ τοῖς φίλοις παρὰ τὰς χρείας
τὰς βοηθείας παρέχεσθαι, ἀλλὰ μὴ μετὰ τὴν τῶν πραγ-
μάτων ἀπόγνωσιν κατειρωνεύεσθαι.

170. Ἰκτῖνοι. (C.293. 1.201. P.73.) 
 Ὅσην τοῖς κύκνοις ἡ φύσις ᾠδὴν, τοσαύτην ἰκτί-
νοις παρέσχε τὸ πρότερον. Ἵππων δὲ χρεμετιζόντων
ἀκούσαντες, εἰς ἔρωτα ἧκον τῆς ἐκείνων φωνῆς· καὶ
μιμεῖσθαι πειρώμενοι συναποβάλλουσιν ἃ εἶχον, οἷς
μαθεῖν ἐπετήδευον· χρεμετίζειν μὲν γὰρ οὐκ ἔμαθον,
ᾄδειν δὲ ἐπελάθοντο. 
 Φέρει τῶν προσόντων τὴν στέρησιν ᾐ τοῦ μὴ προσ-
ήκοντος μίμησις.

170b. Ἄλλοως. (C. 293) 
 Λέγεται τὸν ἰκτῖνα, φωνὴν ἔχοντα παραπλησίαν
τοῖς ἄλλοις ὄρνισιν, ἐπιθέσθαι τῷ χρεμετίζειν, ὥσπερ
οἱ γενναῖοι τῶν ἵππων. Εἶτα τῆς μὲν ἐπιλαθόμενον,
τὸ δὲ μὴ δυνηθέντα ἑλεῖν ἱκανῶς, ἀμφοῖν στέρεσθαι,
καὶ φαυλότερον τῶν ἄλλων ὀρνίθων εἶναι τὴν φωνήν.

171. Ἰξευτὴς καὶ Ἀσπίς. (S.114. C. 32. F. 225.) 
 Ἰξευτὴς ἀναλαβὼν ἰξὸν καὶ τοὺς καλάμους ἐξῆλθεν
ἐπʼ ἄγραν· θεασάμενος δὲ κίχλαν ἐπί τινος ὑψηλοῦ
δένδρου καθημένην, ταύτην συλλαβεῖν ἠβουλήθη. Καὶ
δὴ ἀνάψας εἰς μῆκος τούς καλάμους, ἀτενὲς ἔβλεπεν,.
ὅλος ὢν πρὸς τῷ ἀέρι τὸν νοῦν. Τοῦτον δὲ τὸν τρό-
πον ἄνω νεύων ἔλαθεν ἀσπίδα πρὸ τῶν ἑαυτοῦ ποδῶν
κοιμωμένην πατήσας, ἥτις ἐπιστραφεῖσα ἔπληξεν αὐ-
τόν· ὁ δὲ λειποψυχῶν ἔφη πρὸς ἑαυτόν· „ἄθλιος ἔγωγε,
ὃς ἕτερον θηρεῦσαι βουλόμενος, ἔλαθον αὐτὸς ἀγρευ-
θεὶς εἰς θάνατον.“ 

 
 Οὕτως οἱ τοῖς πέλας ἐπιβουλὰς ῥάπτοντες, φιἀμπθ—
σιν αὐτοὶ συμφοραῖς περιπίπτοντες.

172. Ἰξευτὴς καὶ Τέττιξ. (C. 294. F. 20.) 
 Ἰξευτὴς τέττιγος ἀκούσας μέγα τι θηράσειν ἐδόκει·
μετρεῖ τὴν θήραν ἐκ τῆς ᾠδῆς παρερχόμενος. Ὡς δὲ
τὴν τέχνην κινήσας εἶλε τὸ θήραμα, ᾠδῆς μὲν πλέον
οὐδὲν ἐκομίσατο· κατῃτιᾶτο δὲ τὴν δόξαν, ὡς ψευδῆ
τοῖς πολλοῖς κρίσιν ἐπάγουσαν. 
 Οὕτως οἱ φαῦλοι δοκοῦσι μᾶλλον ἤπερ γεγόνασιν.

173. Ἵππος, Βοῦς, Κύων καὶ Ἄνθρωπος.
(C. 194. F. 278. B.74.) 
 Ἵππος καὶ βοῦς καὶ κύων, ὑπὸ ψύχους στενούμε-
νοι, ἦλθον εἰς ἀνθρώπου τινὸς οἰκίαν. Ὁ δὲ δεξάμε-
νος αὐτοὺς καὶ πῦρ ἀνάψας ἔθαλψε. Καὶ τῷ μὲν ἵππῳ
κριθὰς παρετίθει, τῷ δὲ ταύρῳ ἄχυρα, τῷ δὲ κυνὶ τὰ
ἐπὶ τῆς τραπέζης ἐδίδου. Διὰ δὲ τὴν τοιαύτην φιλοξε-
νίαν ἀντημείψαντο αὐτῷ χάριτας, μερίσαντες καὶ χαρι-
σάμενοι αὐτῷ τῶν ἐτῶν ἀφʼ ὧν ἔζων. Καὶ ὁ μὲν ἵππος
εὐθύς τοὺς πρώτους χρόνους· διὰ τοῦτο ἕκαστος θερ-
μὸς καὶ γαῦρός ἐστι τῇ γνώμῃ. Ὁ δὲ βοῦς μετʼ αὐτὸν
τοὺς μέσους χρόνους· διὰ τοῦτο μοχθηρὸς καὶ φιλεργός
ἐστι πλοῦτον ἀθροίζων. Τρίτον δὲ ὁ κύων τοὺς τελευ-
ταίους χρόνους· διὰ τοῦτο πᾶς γηράσκων δύσκολός ἐστι
τῇ γνώμῃ, καὶ τὸν διδόντα μόνον τροφὴν ἀγαπᾷ καὶ
σαίνει καὶ ἐπιχαίρει, τοῖς δὲ μὴ διδοῦσι καθυλακτεῖ καὶ
καθάπτεται. 
 Ὅτι τινὲς τῶν ἀνθρώπων, φαῦλοι ὄντες καὶ κακοὶ,
μόνους εἰώθασι φιλεῖν τοὺς διατρέφοντας αὐτούς.

173b. Ἄλλως. (S. 104.) 
 Ζεὺς ἄνθρωπον ποιήσας ὀλιγοχρόνιον αὐτὸν ἐποί-
ησεν· ὁ δὲ τῇ ἑαυτοῦ συνέσει χρώμενος, ὅτε ἐνίστατο

 
οἶκον ἑαυτῷ κατεσκεύαζε, καὶ ἐνταῦθα διέ-
τριβε. Καὶ δή ποτε σφοδροῦ κρύους γενομένου, καὶ
ὕοντος, ἵππος ἀντέχειν μὴ δυνάμενος ἧκε
δρομαῖος ??ρὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ τούτου ἐδεήθη, ὅπως
σκέπῃ αὐτόν. δʼ οὐκ ἄλλως ἔφη τοῦτο ποιήσειν, εἰ
μὴ τῶν οἰκείων ἐτῶν μέρος αὐτῷ δῷ. Τοῦ δὲ ἀσμένως
παραχωρήσαντος, παρεγένετο μετʼ οὐ πολὺ καὶ βοῦς,
οὐδʼ αὐτὸς δυνάμενος ὑπομένειν τὸν χειμῶνα. Ὁμοίως
δὲ τοῦ ἀνθρώπου μὴ πρότερον ὑποδέξεσθαι φάσκοντος,
ἐὰν μὴ τῶν ἰδίων ἐτῶν ἀριθμόν τινα παράσχῃ, καὶ αὐ-
τὸς μέρος δοὺς ὑπεδέχθη. Τὸ δὲ τελευταῖον κύων ψύ-
χει διαφθειρόμενος ἧκε, καὶ τοῦ ἰδίου χρόνου μέρος
ἀπονείμας σκέπης ἔτυχε. Οὕτω τε συνέβη τοὺς ἀνθρώ-
πους, ὅταν μὲν ἐν τῷ τοῦ Διὸς χρόνῳ γένωνται, ἀκε-
ραίους τε καὶ ἀγαθοὺς εἶναι· ὅταν δὲ εἰς τὰ τοῦ ἵππου
ἔτη γένωνται, ἀλαζόνας τε καὶ ὑψαύχενας εἶναι· ἀφι-
κνουμένους δὲ εἰς τὰ τοῦ βοὸς ἔτη ἀρχικοὺς ὑπάρχειν·
τοὺς δὲ τὸν τοῦ κυνὸς χρόνον ἀνύοντας ὀργίλους καὶ
ὑλακτικοὺς γίνεσθαι. 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς πρεσβύτην
θυμώδη καὶ δύστροπον.

174. Ἵππος γέρων. (C.193. B.29.) 
 Γέρων ἵππος ἐπράθη πρὸς τὸ ἀλήθειν. Ζευχθεὶς
δὲ ἐν τῷ μυλῶνι, στενάζων εἶπεν· „ἐξ οἵων δρόμων εἰς
οἵους καμπτῆρας ἦλθον.“ 
 Ὅτι μὴ λία ἐπαιρέσθω τις πρὸς τὸ τῆς ἀκμῆς ἢ
τῆς δόξης δυνατόν· πολλοῖς γὰρ τὸ γῆρας ἐν κόποις
ἀνηλώθη.

174b. Ἄλλως. Ἵππος καὶ Μυλωρός. (C. 193. F. 206.) 
 Ἵππον ἐλύπει τὸ γῆρας, καὶ μυλῶνα ἀντὶ μάχης
ἐλάμβανεν. Ὡς δὲ ἀλήθειν ἀντὶ τοῦ πολεμεῖν ἡναγκά-

 
ζετο, τὴν παροῦσαν ἐδάκρυε τύχην, τῆς δὲ πρώτης
ἐμέμνητο „ἐμοὶ“ λέγων, ,,ὦ μυλωρὲ, στρατεύεσθαι μὲν
ὑπῆρχε πρότερον, κόσμος δὲ παντὶ περιέκειτο τῷ σώ-
ματι, καὶ θεραπεύων παρηλοκούθει τις ἂνθρωπος·
νῦν δὲ οὐκ οἱδ’ ὅτι παθών ἀντιλαμβάνω τὸν μυλῶνα
τῆς μάχης. Καὶ ὁ μυλωρὸς πρὸς αὐτὸν ,,ἐπίσχες “ ἔφη
„τὰ παλαιὰ θρυλλῶν· ἡ τύχη γὰρ θνητοῖς τὴν ἐφʼ ἑκά-
τερα φέρειν οἶδε μεταβολήν.“

175. Ἵππος καὶ Ἔλαφος.
(C. 313. F. 383. ex Aristot. Rhe:. lI, c. 20.) 
 Στησίχορος, ἑλομένων στρατηγὸν αὐτοκράτορα τῶν
Ἱμεραίων Φάλαριν, καὶ μελλόντων φυλακὴν διδόναι
τοῦ σώματος, τἆλλα διαλεχθεὶς εἶπεν αὐτοῖς λόγον·
ὡς ἵππος κατεῖχε λειμῶνα μόνος· ἐλθόντος δʼ ἐλάφου
καὶ διαφθείροντος τὴν νομὴν, βουλόμενος τιμωρή-
σασθαι τὸν ἔλαφον, ἠρώτα ἄνθρωπον, εἰ δύναιτʼ ἂν
μετʼ αὐτοῦ κολάσαι τὸν ἔλαφον. Ὁ δʼ ἔφησεν· ,,ἐὰν
λάβῃ χαλινὸν, καὶ αὐτὸς ἀναβῇ ἐπʼ αὐτὸν ἔχων ἀκόν-
τια.“ Συνομολογήσαντος δὲ καὶ ἀναβάντος, ἀντὶ τοῦ
τιμωρήσασθαι αὐτὸς ἐδούλευσεν τῷ ἀνθρώπῳ. „Οὕτω
δὲ καὶ ὑμεῖς “ ἔφη ,,ὁρᾶτε, μὴ βουλόμενοι τοὺς πολε-
μίους τιμωρήσασθαι, ταὐτὸ πάθητε τῷ ἵππῳ· τὸν μὲν
γὰρ χαλινὸν ἔχετε ἤδη, ἑλόμενοι στρατηγὸν αὐτοκρά-
τορα· ἐὰν δὲ φυλακὴν δῶτε, καὶ ἀναβῆναι ἐάσητε, δου-
λεύσετε [ἤδη] Φαλάριδι.“

175b. Ἄλλως. (C. 313. ex Cononis Narrat. 42.) 
 Γέλων ὁ Σκελιώτης τυραννίδι ἐπιθέσθαι διανοού-
μενυς Ἱμεραίων ἐθεράπευε τὸν δῆμον, καὶ κατὰ τῶν
δυνατῶν ὑπερεμάχει· καὶ αὐτὸν ἠγάπα τὸ πλῆθος, καὶ
φυλακὴν τοῦ σώματος αἰτοῦντι ὡρμᾶτο διδόναι. Στη-
σίχορος δʼ ὁ Ἱμεραῖος ποιητὴς ὑποτοπήσας ἐπιχειρεῖν

 
αὐτὸν τυραννίδι, στὰς αἶνον ἔλεξεν εἰς τὸ πλῆθος, εἰ-
κόνα τοῦ μέλλοντος πάθους. „Ἵππος “ φησὶ ,,νεμόμε-
νος ἐφοίτα πιούμενος ἐπὶ κρήνην, ἔλαφος δὲ τὸ πεδίον
διαθέουσα τήν τε πόαν κατέστειβε καὶ τὸ νᾶμα ἐτά-
ραττε. Καὶ ὁ ἵππος ποθῶν τὴν ἀδικοῦσαν τιμωρῆσαι,
τάχει δὲ ποδῶν λειπόμενος, ἄνδρα κυνηγέτην βοηθὸν
ἐκάλει· ὁ δὲ, εἰ χαλινὸν δέξοιτο καὶ ἀναβάτην, ῥᾷστα
ἀμύνειν αὐτῷ ὑπισχνεῖτο. Καὶ ἐγίνετο οὕτως. Καὶ ἡ
μὲν ἔλαφος ἀκοντίοις ἔκειτο βληθεῖσα, ὁ δʼ ἵππος
ᾔσθετο δεδουλωμένος τῷ κυνηγέτῃ.“ ,,Τοῦτ’“ ἔφη
,,δέδοικα καὶ αὐτὸς, ὦ Ἱμεραῖοι, μὴ νῦν δῆμος ὄντες
τῶν ἐχθρῶν μὲν διὰ Γέλωνος περιγένησθε, αὐτοὶ δʼ
ὕστερον Γέλωνι δουλεύσητε· φιλεῖν γὰρ ἅπασαν δύ-
ναμιν τῷ λαβόντι ἐπὶ τὸν δόντα εἶναι, ὅταν, ὥσπερ
δοῦναι αὐτὴν, μηκέτι ἐκ τοῦ ὁμοίου κομίσασθαι ἔχῃ.“

176. Ἵππος καὶ Ἱπποκόμος. (C. 195. F. 279. B. 83.) 
 Κριθὴν τὴν τοῦ ἵππου ἱπποκόμος κλέπτων καὶ
πωλῶν, τὸν ἵππον ἔτριβε καὶ ἐκτένιζε πάσας ἡμέρας.
Ἔφη δὲ ὁ ἵππος· ,,εἰ θέλεις ἀληθῶς καλὸν εἶναί με,
τὴν κριθὴν τὴν τρέφουσαν μὴ πώλει.“ 
 Ὅτι οἱ πλεονέκται τοῖς πιθανοῖς λόγοις καὶ ταῖς
κολακείαις τοὺς πένητας δελεάζονται, καὶ ἀποστεροῦ-
σιν αὐτοὺς καὶ τῆς ἀναγκαίας χρείας.

177. Ἵππος καὶ Ὄνος. (C. 125. F.24. B.7.) 
 Ἄνθρωπός τις εἶχεν ἵππον καὶ ὄνον. Ὁδευόντων
δὲ, ἐν τῇ ὁδῷ εἶπεν ὁ ὄνος τῷ ἵππῳ· „ἆρον ἐκτοῦ ἐμοῦ
βάρους, εἰ θέλεις εἶναί με σῶν·“ Ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη·
ὁ δὲ ὄνος, πεσὼν ἐκ τοῦ κόπου, ἐτελεύτησε. Τοῦ δὲ
δεσπότου πάντα ἐπιθέντος αὐτῷ, καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ
ὄνου δορὰν, θρηνῶν ὁ ἵππος ἐβόα· ,,οἴμοι τῷ παν-
αθλίῳ, τί μοι συνέβη τῷ ταλαιπώρῳ; μὴ θελήσας γὰρ

 
μικρὸν βάρος λαβεῖν, ἰδοὺ ἅπαντα βαστάζω, καὶ τὸ
δέρμα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τοῖς μικροῖς οἱ μεγάλοι συγκοι-
νωνοῦντες ἀμφότεροι σωθήσονται ἐν βίῳ.

177b. Αλλως. Ὄνος καὶ Ἡμίονος. (S. 177. F. 133. C. p.328.) 
 Ὀνηλάτης, ἐπιθεὶς ὄνῳ καὶ ἡμιόνῳ γόμους, ἤλαυ-
νεν. Ὁ δὲ ὄνος, μέχρι μὲν λεῖος τόπος ἦν, ἀντεῖχε
πρὸς τὸ βάρος· ὡς δὲ ἐγένοντο κατά τινα κρημνὸν, μὴ
δυνάμενος ὑποφέρειν, παρεκάλει τὴν ἡμίονον, μέρος
τι τοῦ γόμου αὐτοῦ προσδέξασθαι, ἵνα τὸ λοιπὸν αὐτὸς
διακομίσηται. Τῆς δὲ παρʼ οὐδὲν θεμένης αὐτοῦ τοὺς
λόγους, ὁ μὲν κατακρημνισθεὶς διερῥάγη· ὁ δὲ ὀνηλά-
της, ἀπορῶν ὅ,τι ποιήσει, οὐ μόνον τὸν γόμον τοῦ
ὄνου τῇ ἡμιόνῳ προσέθηκεν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν τὸν ὄνον
ἐκδείρας ἐπέθηκεν αὐτῇ. δὲ οὐ μετρίως καταπονη-
θεῖσα ἔφη πρὸς ἑαυτήν· ,,δίκαια πέπονθα· εἰ γὰρ πα-
ρακαλοῦντι τῷ ὄνῳ μικρὰ κουφίσαι ἐπείσθην, οὐκ ἂν
νῦν μετὰ τῶν αὐτοῦ φορτίων καὶ αὐτὸν ἔφερον.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν δανειστῶν ἔνιοι διὰ φιλαργυρίαν,
ἵνα μικρὰ τοῖς χρεώσταις μὴ παράσχωσι, πολλάκις καὶ
αὐτὸ τὸ κεφάλαιον ἀπολλύουσι.

178. Ἵππος καὶ Στρατιώτης. (C. 362. B. 76.) 
 Ἵππον τὸν ἑαυτοῦ στρατιώτης, ἕως μὲν καιρὸς τοῦ
πολέμου ἦν, ἐκρίθιζεν, ἔχων συνεργὸν ἐν ταῖς ἀνάγ-
καις· ὅτε δὲ ὁ πόλεμος κατεπαύσατο, εἰς δουλείας τι-
νὰς καὶ φόρτους βαρεῖς ὁ ἵππος ὑπούργει, ἀχύρῳ μόνῳ
τρεφόμενος. Ὡς δὲ πάλιν πόλεμος ἠκούσθη καὶ ἡ σάλ-
πιγξ ἐφώνει, τὸν ἵππον χαλινώσας ὁ δεσπότης, καὶ αὐ-
τὸς καθοπλισθεὶς, ἐπέβη. Ὁ δὲ συνεχῶς κατέπιπτε
μηδὲν ἰσχύων· ἔφη δὲ τῷ δεσπότῃ· ,,ἄπελθε μετὰ τῶν

 
πεζῶν ὁπλιτῶν ἄρτι· σὺ γὰρ ἀφʼ ἵππου εἰς ὄνον με με-
τεποίησας· καὶ πῶς πάλιν ἐξ ὄνου ἵππον θέλεις ἔχειν;

179. Κάλαμοι καὶ Δρῦς. (C. p.85. B. 36.) 
 Δρῦν ἄνεμος ἐκριζώσας ἐν ποταμῷ ἔῤῥιψεν. Ἡ δὲ
φερομένη τοὺς καλάμους ἐρωτᾷ· ,,πῶς ὑμεῖς, ἀσθε-
νεῖς ὄντες καὶ λεπτοὶ, ὑπὸ τῶν βιαίων ἀνέμων οὐκ
ἐκριζοῦσθε ; Οἱ δὲ εἶπον· ,,ὑμεῖς τοῖς ἀνέμοις μά-
χεσθε καὶ ἀνθίστασθε, καὶ διὰ τοῦτο ἐκριζοῦσθε· ἡμεῖς
δὲ, παντὶ ἀνέμῳ ὑποπίπτοντες, ἀβλαβεῖς διαμένομεν.“ 
 Ὅτι οὐ δεῖ ἀνθίστασθαι τοῖς κρατοῦσιν, ἀλλʼ ὑπο-
τάττεσθαι καὶ ὑπακούειν.

179b. Ἄλλως. Κάλαμος καὶ Ἐλαία. (F. 59. C.143 et p.340.) 
 Διὰ καρτερίαν καὶ ἡσυχίαν καὶ ἰσχύν κάλαμος καὶ
ἐλαία ἤριζον. Τοῦ δὲ καλάμου ὀνειδιζομένου ὑπὸ τῆς
ἐλαίας, ὡς ἀδύνατός ἐστι καὶ ῥᾳδίως ὑποκλίνεται πᾶσι
τοῖς ἀνέμοις, ὁ κάλαμος οὐδὲν ἐφθέγξατο. Καὶ μικρὸν
ὑπομείνας, ἐπειδὴ ἀνέμου ἰσχυροῦ γενομένου ὁ μὲν
κάλαμος σεισθεὶς καὶ ὑποκλιθεὶς τοῖς ἀνέμοις, ῥᾳδίως
διεσώθη, ἡ δὲ ἐλαία ῥιζωθεῖσα, ἐπειδὴ ἀντέτεινε τοῖς
ἀνέμοις, τῇ βίᾳ κατεκλάσθη, ἤλεγξεν αὐτὴν, ὅτι μα-
ταίως [καὶ μάτην] ἐπαίρεται ἐπὶ τῇ οἰκείᾳ δυνάμει. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὕτω καὶ οἱ πρὸς τὸν καιρὸν
καὶ τοὺς κρείττονας αὑτῶν μὴ ἀνθιστάμενοι κρείττονές
εἰσι τῶν πρὸς μείζονας φιλονεικούντων. [Ἤ, ὅτι οὐ
δεῖ τοῖς κρείττοσιν ἀντιπίπτειν.]

179c. Ἄλλως. Δένδρα καὶ Κάλαμοι.
(S. 213. F. 180. C. p. 341.) 
 Τὰ δένδρα ποτὲ κατεασσόμενα ὑπὸ τῶν ἀνέμων,
ὡς ἑώρων τοὺς καλάμους ἀσινεῖς διαμένοντας, ἐπυν-
θάνοντο αὐτῶν, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ αὐτὰ μὲν, ἰσχυρὰ

 
καὶ ἐμβριθῆ ὄντα, οὕτως κατακλᾶται, οἱ δὲ, λεπτοὶ καὶ
ἀσθενεῖς ὄντες, οὐδὲν πάσχουσι. Κἀκεῖνοι ἔφασαν·
,,ὅτι ἡμεῖς συνειδότες ἑαυτοῖς ἀσθένειαν εἴκομεν τῇ
τῶν ἀνέμων προσβολῇ, καὶ οὕτως τὰς ὁρμὰς ἐκκλίνο-
μεν· ὑμεῖς δὲ, πεποιθότες τῇ ἰδίᾳ δυνάμει, ἀντιστῆ-
ναι πειρᾶσθε, καὶ διὰ τοῦτο κατεάσσεσθε.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πρὸς τὰ χαλεπὰ τῶν πραγμά-
των τὸ εἴκειν τοῦ ἀντιτάσσεσθαι ἀσφαλέστερόν ἐστι.

180. Κάμηλος. (S. 191. C. 118 et p. 324. F. 148.) 
 Ὅτε πρῶτον κάμηλος ὤφθη, οἱ ἄνθρωποι φοβη-
θέντες καὶ τὸ μέγεθος καταπλαγέντες ἔφευγον. Ὡς
δὲ χρόνου προϊόντος συνεῖδον αὐτῆς τὸ πρᾷον, ἐθάῤ-
ῥησαν μέχρι τοῦ προσελθεῖν. Αἰσθόμενοι δὲ κατὰ μι-
κρὸν τὸ ζῶον ὡς χολὴν οὐκ ἔχει, εἰς τοσοῦτον κατα-
φρονήσεως ἦλθον, ὥστε καὶ χαλινοὺς αὐτῇ περιθέντες
παισὶν ἐλαύνειν δεδώκασιν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τὰ φοβερὰ τῶν πραγμάτων ἡ
συνήθεια μεγάλως καταπραΰνει.

181. Κάμηλος. (F. 353. C. 342 et p. 406. B. 40.) 
 Κάμηλος ποταμὸν διέβαινεν ὀξὺ ῥέοντα. Ἀφο-
δεύσασα δὲ, καὶ τὴν κόπρον εὐθὺς ἔμπροσθεν αὑτῆς
ἰδοῦσα διὰ τὸ ὀξὺ τοῦ ῥεύματος, εἶπε· ,,τί τοῦτο; τὰ
ἐξόπισθέν μου ἔμπροσθέν μου ὁρῶ διερχόμενα.“
Τῇ πόλει, ἧς ἔσχατοι καὶ ἄφρονες κρατοῦσιν ἀντὶ
τῶν πρώτων καὶ φρονίμων, ἁρμόζει ὁ μῦθος.

182. Κάμηλος. (F. 354. C. 405. B.80.) 
 Κάμηλος ἀναγκαζομένη ὑπὸ τοῦ ἰδίου δεσπότου
ὀρχεῖσθαι, εἶπεν· ,,ἀλλʼ οὐ μόνον ὀρχουμένη εἰμὶ
ἄσχημος, ἀλλὰ καὶ περιπατοῦσα.“ 

 
 Ὁλόγος ἁρμόδιος πρὸς ἄνδρα, ἐν παντὶ ἔργῳ ἀπρέ-
πειαν ἔχοντα.

183. Κάμηλος, Ἐλέφας καὶ Πίθηκος. (S.217. C. 196. F.280.) 
 Τῶν ἀλόγων ζώων βουλευομένων βασιλέα ἑλέσθαι,
κάμηλος καὶ ἐλέφας καταστάντες ἐφιλονείκουν, καὶ διὰ
τὸ μέγεθος τοῦ σώματος καὶ διὰ τὴν ἰσχὺν ἐλπίζοντες
πάντων προκρίνεσθαι. Πίθηκος δὲ ἀμφοτέρους ἀνεπι-
τηδείους εἶναι ἔφη, τὴν μὲν κάμηλον, διότι χολὴν οὐκ
ἔχει κατὰ τῶν ἀδικούντων, τὸν δὲ ἐλέφαντα, ὅτι δέος
ἐστὶ, μὴ χοιρίδιον, ὅ δέδοικεν, ἡμῖν ἐπιτιθῆται. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ καὶ τῶν μεγίστων πραγ-
μάτων διὰ μικρὰν αἰτίαν κωλύονται.

184. Κάμηλος καὶ Ζεύς. (S. 116. C.197. F.152. 281.) 
 Κάμηλος, θεασαμένη ταῦρον ἐπὶ τοῖς κέρασιν ἀγαλ-
λόμενον, φθονήσασα αὐτῷ ἠβουλήθη καὶ αὐτὴ τῶν
ἴσων ἐφικέσθαι. Διὸ καὶ παραγενομένη πρὸς τὸν Δία
τούτου ἐδέετο, ὅπως αὐτῇκέρατα προσνείμῃ· καὶ ὁ Ζεὺς
ἀγανακτήσας κατʼ αὐτῆς, εἴγε μὴ ἀρκοῖτο τῷ μεγέθει
τοῦ σώματος καὶ τῇ ἰσχύι, ἀλλὰ καὶ περισσοτέρων ἐπι-
θυμοῖ, οὐ μόνον αὐτῇ κέρατα οὐ προσέθηκεν, ἀλλὰ
καὶ μέρος τι τῶν ὤτων ἀφείλετο. 
 Οὕτω πολλοὶ διὰ πλεονεξίαν τοῖς ἄλλοις ἐποφθαλ-
μίζοντες λανθάνουσι καὶ τῶν ἰδίων στερούμενοι.

185. Κάνθαροι δύο. (S.85. C. 198. F.282.) 
 Ἔν τινι νησιδίῳ ταῦρος ἐνέμετο· τῇ δὲ τούτου κό-
πρῳ κάνθαροι ἐτρέφοντο δύο. Καὶ δὴ τοῦ χειμῶνος
ἐνισταμένου ὁ εἷς ἔλεγε πρὸς τὸν ἕτερον, ὡς ἄρα βού-
λοιτο δὴ εἰς τὴν ἤπειρον διαπτάσθαι, ἵνα ἐκείνῳ μόνῳ
ἡ τροφὴ ἱκανὴ ὑπάρχῃ, καὶ ὡς ἂν ἐκεῖσε ἐλθών τὸν
χειμῶνα διαγένηται. Ἔλεγε δὲ ὅτι, ἐὰν πολλὴν εὕρῃ

 
τὴν νομὴν, καὶ αὐτῷ οἴσει. Παραγενόμενος δὲ εἰς τὴν
χέρσον, καὶ καταλαβὼν πολλὴν μὲν κόπρον, ὑγρὰν δὲ,
μένων ἐνταῦθα ἐτρέφετο. Τοῦ δὲ χειμῶνος διελθόντος
πάλιν εἰς τὴν νῆσον διέπτη· ὁ δὲ ἕτερος θεασάμενος
αὐτὸν λιπαρὸν καὶ εὐεκτοῦντα, ᾐτιάσατο αὐτὸν, διότι
προϋποσχόμενος οὐδὲν ἐκόμισεν. Ὁ δὲ εἶπε· ,,μὴ ἐμὲ
μέμφου, τὴν δὲ φύσιν τοῦ τόπου· ἐκεῖθεν γὰρ τρέ-
φεσθαι μὲν οἷόν τε, φέρεσθαι δὲ οὐδέν.“ 
 Ὁ λόγος ἁρμόσειεν ἄν πρὸς ἐκείνους, οἵ τὰς φιλίας
μέχρις ἑστιάσεως μόνον παρέχονται, περαιτέρω δὲ οὐ-
δὲν τοὺς φίλους ὠφελοῦσιν.

186. Καρκίνος καὶ Ἀλώπηξ. (C. 95. F. 247. S. 115.) 
 Καρκίνος, ἀπὸ τῆς θαλάσσης ἀναβὰς, ἐπί τινος
ἐνέμετο τόπου. Ἀλώπηξ δὲ λιμώττουσα, ὡς ἐθεάσατο,
προσελθοῦσα ἀνέλαβεν αὐτόν. Ὁ δὲ μέλλων καταβι-
βρώσκεσθαι, ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε δίκαια πέπονθα, ὅς,
θαλάττιος ὤν, χερσαῖος ἠβουλήθην γενέσθαι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ τὰ οἰκεῖα
καταλείποντες ἐπιτηδεύματα, καὶ τοῖς μηδὲν προσήκου-
σιν ἐπιχειροῦντες, εἰκότως δυστυχοῦσιν.

187. Καρκίνος καὶ Μήτηρ. (C. 295. F. 205. B. 109.) 
 Ἡ μήτηρ πρὸς τὸν καρκίνον· ,,τί δὴ λοξὴν, ὦ παῖ,
βαδίζεις ὁδὸν, ὀρθὴν ἰέναι προσῆκον;“ Ὁ δὲ πρὸς αὐ-
τήν· ,,ἡγοῦ τῆς ὁδοῦ, ὦ μῆτερ, καὶ πρὸς αὐτὴν βαδί-
ζειν πειράσομαι.“ Τῆς δὲ βαδίζειν ἀπορούσης ὀρθῶς,
κατήγορος ὁ παῖς τῆς παρανοίας ἐγένετο. 
 Ῥᾷον παραινεῖν ἃ πονεῖν ὑπῆρξεν ἀδύνατον.

188. Καρύα. (C. 199. F.283.) 
 Καρύα τις ἐν ὁδῷ ἱσταμένη καρπὸν ἔφερε πολύν.
Οἱ δὲ παροδῖται λίθοις καὶ βάκλοις κατέκλων διὰ τὰ

 
κάρυα. δὲ οἰκτρὸν ἔφη· ,,ὦ ἀθλία ἐγὼ, ὅτι, οὕς
τῷ καρπῷ μου εὐφραίνω, ὑπὸ τούτων δεινὰς ἀντι-
λαμβάνω χάριτας. 
 Τοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούργους, τοὺς ἀντὶ ἀγα-
θῶν κακὰ ἀντιδιδόντας, ὁ μῦθος ἐλέγχει.

189. Κάστωρ. (C. 33. F .226. S. 117.) 
 Ὁ κάστωρ ζῶόν ἐστι τετράπουν, ἐν λίμναις τὰ
πολλὰ διαιτώμενον, οὗ τὰ αἰδοῖά φασιν ἰατροῖς χρήσιμα
εἶναι. Οὗτος οὖν, ἐπειδὰν ὑπʼ ἀνθρώπων διωκόμενος
καταλαμβάνηται, γινώσκων, οὐ χάριν διώκεται, ἀπο-
τεμὼν τὰ ἑαυτοῦ αἰδοῖα ῥίπτει πρὸς τοὺς διώκοντας,
καὶ οὕτω σωτηρίας τυγχάνει. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οὶ
φρόνιμοι ὑπὲρ τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας οὐδένα λόγον τῶν
χρημάτων ποιοῦνται.

190. Κεραμεὺς, Ὄνος καὶ Ὀνηλάτης. (C. 338. F. 409.) 
 Κεραμεύς τις ἔπλαττε πολλὰς ὄρνεις ἐν τῷ ἐργα-
στηρίῳ. Ὄνος δὲ παριὼν, ἀκολουθοῦντος ἀμελῶς τοῦ
ὀνηλάτου, παρακύψας διὰ τῆς θυρίδος ἀνέτρεψε τὰς
ὄρνιθας, καὶ τὰ ἐν τῷ ἐργαστηρίῳ συνέτριψε σκεύη.
Ὁ τοίνυν κύριος τοῦ ἐργαστηρίου ἐπὶ κρίσιν ἢγαγε τὸν
ὀνηλάτην. Ἐρωτώμενος δὲ ἐκεῖνος παρὰ τῶν ἀπαν-
τώντων, τίνος κρίνοιτο, ἔλεγεν ,,ὄνου παρακύψεως.“

191. Κηπωρός. (S. 118.) 
 Κηπωρῷ τις ἐπιστὰς ἀρδεύοντι λάχανα ἐπυνθάνετο
αὐτοῦ, διʼ ἣν αἰτίαν τὰ μὲν ἄγρια τῶν λαχάνων εὐ-
θαλῆ τέ ἐστι καὶ στερεὰ, τὰ δὲ ἥμερα λεπτὰ καὶ μεμα-
ρασμένα· κἀκεῖνος ἔφη· ,, ἡ γ τῶν μὲν μήτηρ, τῶν
δὲ μητρυιά ἐστι.“ 

 
 Οὕτω καὶ τῶν παίδων οὐχ ὁμοίως τρέφονται οἱ
ὑπὸ μητρυιᾶς τρεφόμενοι τοῖς μητέρας ἔχουσι.

191b. Ἄλλως. Ἀνὴρ καὶ Κηπουρός. (C. 380. F. 341.) 
 Ἀνήρ τις κηπουρόν τινα θεασάμενος τῶν λαχάνων
ἀρδείαν ποιούμενον, ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,πῶς τὰ μὲν
ἄγρια φυτὰ, μήτε φυτευόμενα μήτε ἐργαζόμενα, ὡραῖα
πεφύκασι, τὰ δὲ τῆς ὑμῶν φυτηκομίας πολλάκις ξηραί-
νεται;“ Ὁ δὲ κηπουρὸς ἀντέφησεν, ,, ὡς τὰ ἄγρια τῶν
φυτῶν μόνῃ τῇ θείᾳ προνοίᾳ ἐφορᾶται, τὰ δὲ ἥμερα
ὑπὸ χειρὸς ἀνθρωπίνης ἐπιμελεῖται.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὡς κρείττων ἡ τῶν μητέρων ἀνα-
τροφὴ πέφυκε τῆς τῶν μητρυιῶν ἐπιμελείας.

192. Κηπωρὸς καὶ Κύων. (C. 67. F. 229. S. 119.) 
 Κηπωροῦ κύων εἰς φρέαρ κατέπεσεν. δὲ κηπω-
ρὸς βουλόμενος αὐτὸν ἐκεῖθεν ἀναγαγεῖν, κατῆλθε καὶ
αὐτὸς εἰς τὸ φρέαρ. Oíηθεὶς δʼ ὁ κύων, ὡς κατωτέρω
μᾶλλον αὐτὸν παραγέγονε καταδῦσαι, τὸν κηπωρὸν
στραφεὶς ἔδακεν. Ὁ δὲ μετʼ ὀδύνης ἐπανιών,, δίκαια“
φησὶ ,,πέπονθα· τί δή ποτε γὰρ τὸν αὐτόχειρα σῶσαι
ἐσπούδασα;“ 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἀδίκους καὶ ἀχαρίστους.

193. Κιθαρῳδός. (S. 120. C.96. F . 248.) 
 Κιθαρῳδὸς ἄμουσος ἐν κεκονιαμένῳ οἴκῳ συνεχῶς
ᾄδων, ἀντηχούσης [δὲ] αὐτῷ τῆς φωνῆς, ὥστε αὐτὸν νο-
μίσαι εὔφωνον εἶναι σφόδρα, καὶ δὴ ἐπαρθεὶς ἐπὶ
τούτῳ ἔγνω δεῖν καὶ εἰς θέατρον εἰσελθεῖν· ἀφικόμε-
νος δὲ ἐπὶ σκηνὴν, καὶ πάνυ κακῶς ᾄδων λίθοις βαλ-
λόμενος ἐξηλάθη. 
 Οὕτω καὶ τῶν ῥητόρων ἔνιοι ἐν σχολαῖς εἶναι τινες

 
δοκοῦντες, ὅταν ἐπὶ τὰς πολιτείας ἀφίκωνται, οὐδενὸς
ἄξιοι εὑρίσκονται.

194. Κίχλα. (S. 87. C.200 et p. 369. F.73.) 
 Ἔν τινι μυρσινῶνι κίχλα ἐνέμετο· διὰ δὲ τὴν γλυ-
κύτητα τοῦ καρποῦ οὐκ ἀφίστατο. Ἰξευτὴς δὲ παρατη-
ρησάμενος ἐμφιλοχωροῦσαν ἰξεύσας συνέλαβε· καὶ δὴ
μέλλουσα ἀναιρεῖσθαι ἔφη· ,,δειλαία εἰμὶ, ἥτις διὰ
τροφῆς γλυκύτητα ζωῆς στερίσκομαι.“ 
 Ὁ λόγος εὔκαιρος πρὸς ἄνδρα ἄσωτον, διʼ ἡδυπά-
θειαν ἀπολωλεκότα ἑαυτόν.

195. Κλέπται καὶ Ἀλεκτρυών. (C. 97. F . 249. S.121.) 
 Κλέπται εἴς τινα εἰσελθόντες οἰκίαν, οὐδὲν εὗρον,
ὅτι μὴ ἀλεκτρυόνα, καὶ τοῦτον λαβόντες ἀπῄεσαν. Ὁ
δὲ μέλλων ὑπʼ αὐτῶν θύεσθαι, ἐδεῖτο, ὡς ἂν αὐτὸν
ἀπολύσωσι, λέγων, χρήσιμος εἶναι τοῖς ἀνθρώποις,
νυκτὸς αὐτοὺς ἐπὶ τὰ ἔργα ἐγείρων. Οἱ δὲ ἔφασαν·
,,ἀλλὰ διὰ τοῦτό σε μᾶλλον θύομεν· ἐκείνους γὰρ ἐγεί-
ρων, κλέπτειν ἡμᾶς οὐκ ἐᾷς.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ταῦτα μάλιστα τοῖς πονηροῖς
ἐναντιοῦται, ἃ τοῖς χρηστοῖς ἐστιν εὐεργετήματα.

196. Κλέπτης καὶ Πανδοχεύς. (F. 423. C. 425.) 
 Κλέπτης κατέλυσεν ἔν τινι πανδοχείῳ· διέμενεν δὲ
ἐκεῖ ἡμέρας τινὰς προσδοκῶν κλέψαι τι. Ὡς δὲ οὐκ
ἐδύνατο τοῦτο ποιῆσαι, μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἰδὼν τὸν παν-
δοχέα ἐνδυθέντα χιτῶνα ὡραῖον καὶ καινὸν (ἦν γὰρ
ἑορτὴ), καὶ καθεζόμενον πρὸ τῆς πύλης τοῦ πανδοχείου,
καὶ οὐδένα ἄλλον τυχόντα ἐκεῖ, ἐπελθὼν καὶ ὁ κλέπτης
ἐκάθισεν πλησίον τοῦ πανδοχέως, καὶ ἤρξατο διηγεῖ-
σθαι μετʼ αὐτοῦ. Καὶ διηγούμενοι ὥρᾳ ἱκανῇ, ἐχασμή-
σατο ὁ κλέπτης, καὶ ὁμοῦ μετὰ τοῦ χασμᾶσθαι ἀρυᾶτο

 
ὥσπερ λύκος. Ὁ δὲ πανδοχεύς φησι πρὸς αὐτόν· ,,τί
οὕτως ποιεῖς;“ Καὶ ὁ κλέπτης ἀπεκρίθη· ,,νῦν ἀναγ-
γελῶ σοι· ἀλλὰ δέομαί σου, ἵνα φυλάξῃς τὰ ἱμάτιά
μου· ἐνταῦθα γὰρ καταλείψω. Ἐγὼ, κύριέ μου, οὐκ
οἶδα, πόθεν μοι ἐπέρχεται τὸ χασμᾶσθαι οὕτως, ἢ διὰ
τὰς ἁμαρτίας μου, ἢ διὰ ποίαν αἰτίαν, οὐ γινώσκω·
ὅταν οὖν χασμηθῶ τρεῖς βολὰς, γίνομαι λύκος ἐσθίων
ἀνθρώπους.· Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐχασμήσατο ἐκ δευτέ-
ρου, καὶ πάλιν ὠρυᾶτο, καθάπερ καὶ το πρῶτον. Ἀκού-
σας οὖν ταῦτα ὁ πανδοχεὺς καὶ πιστεύσας τῷ κλέπτῃ
ἐφοβήθη, καὶ ἀναστὰς ἠβούλετο φυγεῖν· ὁ δὲ κλέπτης
δραξάμενος αὐτὸν τοῦ χιτῶνος, παρεκάλει αὐτὸν λέ-
γων· ,,ἀνάμεινον, κύριέ μου, καὶ λαβὲ τὰ ἱμάτιά μου,
ἵνα μὴ ἀπολέσω αὐτά· καὶ παρακαλῶν αὐτὸν, ἀνοίξας
τὸ στόμα αὑτοῦ ἤρξατο χασμᾶσθαι ἐκ τρίτου. Ὁ δὲ
πανδοχεὺς φοβηθεὶς, μήπως φάγῃ αὐτὸν, κατέλιπε τὸν
ἑαυτοῦ χιτῶνα, καὶ εἰσελθὼν δρομαῖος εἰς τὸ πανδο-
χεῖον, κατησφαλίσατο εἰς τὸ ἐνδότερον. Καὶ ὁ κλέπτης
λαβών τὸν χιτῶνα ἀπῆλθεν. 
 Οὕτω πανθάνουσιν οἱ τὰ μὴ ἀληθῆ πιστεύοντες.

197. Κοιλία καὶ Πόδες. (S. 129. C. 202. F. 286.) 
 Κοιλία καὶ πόδες περὶ δυνάμεως ἤριζον. Παρʼ
ἕκαστα δὲ τῶν ποδῶν λεγόντων, ὅτι προέχουσι τῇ ἰσχύϊ
τοσοῦτον, ὥστε καὶ αὐτὴν τὴν γαστέρα βαστάζειν,
ἐκείνη ἀπεκρίνατο· ,,ὦ οὗτοι, ἐὰν μὴ ἐγὼ τροφὴν
προσλάβωμαι, οὐδʼ ὑμεῖς βαστάζειν δυνήσεσθε.“ 
 Οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν στρατευμάτων ἀδύνατοί εἰσιν οἱ
στρατιῶται, ἄν μὴ οἱ στρατηγοὶ ἄριστα φρονῶσι.

198. Κόκκυξ καὶ Ὄρνιθες.
(C. 316. F.387. cx Plu. v. Arati c. 30.) 
 Τῷ κόκκυγί φησιν Αἴσωπος ἐρωτῶντιτοὺς λεπτοὺς

 
ὄρνιθας, ὅ,τι φευγοιεν αὐτὸν, εἰπεῖν ἐκείνους, ὡς
ἔσται ποτὲ ἱέραξ.

199. Κολοιὸς καὶ Ἀλώπηξ. (S. 125. C. 20l. F.284). 
 Κολοιὸς λιμώττων ἐπί τινος συκῆς ἐκάθισεν· εὑ-
ρὼν δὲ τοὺς ὀλύνθους μηδέπω πεπείρους, προσέμενεν
ἕως σῦκα γένωνται. Ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη αὐτὸν ἐγ-
χρονίζοντα καὶ τὴν αἰτίαν παρʼ αὐτοῦ μαθοῦσα, ἔφη·
,,ἀλλὰ πεπλάνησαι, ὦ οὗτος, ἐλπίδι προσέχων, ἥτις
βουκολεῖν μὲν οἶδε, τρέφειν δὲ οὐδαμῶς.“ 
 [Πρὸς ἄνδρα φιλόνεικον ὁ λόγος εὔκαιρος.]

200. Κολοιὸς καὶ Γλαύξ. (C. p. 117. F. 217. B. 72.) 
 Κάλλους ἦν ἀγὼν, καὶ παρὰ τῷ Διὶ κριθησόμενοι
πάντες οἱ ὄρνεις ἐφοίτων, Ἑρμοῦ τὴν κυρίαν ὁρίζοντος.
Ποταμούς τε καὶ λίμνας ἅπαντες κατελάμβανον, τὰ μὲν
φαῦλα τῶν πτερῶν ἀποβάλλοντες, τὰ δὲ κρείττω φαι-
δρύνοντες. Κολοιὸς δὲ, οὐδὲν εὐπρεπὲς ἔχων ἀπὸ τῆς
φύσεως, ἃ τῶν ἄλλων ἐξέπιπτε, ταῦτα οἰκεῖον συνέ-
θηκε κόσμον. Γλαὺξ δὲ μόνη ἐπιγνοῦσα, τὸ ἑαυτῆς
ἀφῃρεῖτο τὸν κολοιὸν, καὶ τὰ ἄλλα πράττειν ἀνέπει-
θεν. Ἀφαιρεθεὶς δὲ τὰ παρὰ πάντων ὁ κολοιὸς γυμνὸς
εἰς τὴν Διὸς ἀφίκετο κρίσιν. 
 Κόσμος ἐπείσακτος αἰσχύνη τοῖς ἔχουσι.

200b. Ἄλλως. Κολοιὸς καὶ Ὄρνεις.
(C. 188 et p.367. F. 78. S.101.) 
 Ζεὺς, βουλόμενος βασιλέα καταστῆσαι ὀρνέων,
προθεσμίαν αὐτοῖς ἔταξεν, ἐν παραγενήσονται πάν-
τες πρὸς αὐτὸν, ὅπως τὸν ὡραιότερον πάντων κατα-
στήσῃ ἐπʼ αὐτούς βασιλέα. Τὰ δὲ παραγενόμενα ἐπί
τινα ποταμὸν ἀπενίζοντο. Κολοιὸς δὲ. συνιῶν ἑαυτῷ
περικειμένην δυσμορφίαν, ἀπελθὼνκαὶτὰ ἀποπίπτοντα

 
τῶν ὀρνέων πτερὰ συλλεξάμενος, ἑαυτῷ περιέθηκέ τε
καὶ προσεκόλλησε. Συνέβη οὖν ἐκ τούτου εὐειδέστε-
ρον πάντων γενέσθαι. Ἐπέστη οὖν ἡ ἡμέρα τῆς προ-
θεσμίας, καὶ ἦλθον πάντα τὰ ὄρνεα πρὸς τὸν Δία.
Τοῦ δὲ Διὸς μέλλοντος χειροτονῆσαι αὐτοῖς τὸν κολοιὸν
βασιλέα διὰ τὴν εὐπρέπειαν, ἀγανακτήσαντα τὰ ὄρνεα
ἕκαστον τὸ οἰκεῖον πτερὸν ἀφείλετο ἐξ αὐτοῦ· καὶ ὁ
κολοιὸς ἦν πάλιν κολοιός. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι καὶ οἱ χρεωφειλέται καὶ ἐπι-
κτήτους προσκτώμενοι πλούτους, μέχρις ἄν κατέχωσι
τὰ ἀλλότρια, δοκοῦσιν εἶναί τινες· ἐπειδὰν δὲ αὐτὰ
ἀπαιτηθῶσιν, ὁποῖοι ἦσαν πρότερον γινώσκονται.

201. Κολοιος καὶ Κόρακες. (S. 122. C. 101. F. 285.) 
 Κολοιὸς, τῷ μεγέθει τῶν ἄλλων κολοιῶν διαφέ-
ρων, ὑπερφρονήσας τοὺς ὁμοφύλους παρεγένετο πρὸς
τοὺς κόρακας, καὶ τούτοις ἠξίου συνδιαιτᾶσθαι. Οἱ δὲ
ἀγνοοῦντες αὐτοῦ τό τε εἶδος καὶ τὴν φωνὴν παίοντες
αὐτὸν ἐξέβαλον. Καὶ ὅς ἀπελαθεὶς ὑπʼ αὐτῶν ἧκε πά-
λιν εἰς τοὺς κολοιούς· οἱ δὲ ἀγανακτοῦντες ἐπὶ τῇ ὕβρει
οὐ προσεδέξαντο αὐτόν· οὕτω τε συνέβη αὐτῷ τῆς μετʼ
ἀμφοτέρων διαίτης στερηθῆναι. 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ τὰς πατρίδας ἀπολιμ-
πάνοντες καὶ τὴν ἀλλοδαπὴν προκρίνοντες οὔτε ἐν
ἐκείνοις εὐδοκιμοῦσι, καὶ ὑπὸ τῶν ἰδίων πολιτῶν ἀπο-
στρέφονται.

201b. Ἄλλως. Κολοιὸς καὶ Περιστεραί.
(C. 101. F. 253. S. 128 .) 
 Κολοιὸς ἔν τινι περιστερεῶνι περιστερὰς ἰδὼν κα-
λῶς τρεφομένας, λευκάνας ἑαυτὸν ἦλθεν, ὡς καὶ αὐ-
τὸς τῆς αὐτῆς διαίτης μεταληψόμενος. Αἱ δὲ, μέχρι μὲν
ἡσύχαζεν, οἰόμεναι περιστερὰν αὐτὸν εἶναι, προσίεντο·

 
ἐπεὶ δέ ποτε ἐκλαθόμενος ἐφθέγξατο, τηνικαῦτα τὴν
αὐτοῦ γνοῦσαι φύσιν, ἐξήλασαν παίουσαι. Καὶ ὃς ἀπο-
τυχὼν τῆς ἐνταῦθα τροφῆς, ἐπανῆκε πρὸς τοὺς κο-
λοιοὺς πάλιν. Κἀκεῖνοι διὰ τὸ χρῶμα αὐτὸν οὐκ ἐπι-
γνόντες, τῆς μεθʼ αὐτῶν διαίτης ἀπεῖρξαν, ὥστε δυοῖν
ἐπιθυμήσαντα μηδετέρας τυχεῖν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεῖ καὶ ἡμᾶς τοῖς ἑαυτῶν ἀρ-
κεῖσθαι, λογιζομένους, ὅτι ἡ πλεονεξία πρὸς τῷ μηδὲν
ὠφελεῖν ἀφαιρεῖται καὶ τὰ προσόντα πολλάκις.

202. Κολοιὸς φυγάς. (S. 130. C. 102. F. 254.) 
 Κολοιόν τις συλλαβὼν καὶ δήσας τον αὐτοῦ πόδα
λίνῳ, τοῖς αὑτοῦ παισὶν ἔδωκεν. Ὁ δὲ οὐχ ὑπομείνας
τὴν μετʼ ἀνθρώπων δίαιταν, ὡς πρὸς ὀλίγον ἀδείας
ἔτυχε, φυγὼν ἧκεν εἰς τὴν ἑαυτοῦ καλιάν. Περιειλη-
θέντος δὲ τοῦ δεσμοῦ τοῖς κλάδοις, ἀναπτῆναι μὴ δυ-
νάμενος, ἐπειδὴ ἀποθνήσκειν ἔμελλεν, ἔφη πρὸς
ἑαυτόν· ,,ἀλλʼ ἔγωγε δείλαιος, ὅστις τὴν μετὰ τῶν ἀν-
θρώπων δουλείαν μὴ ὑπομείνας ἔλαθον ἐμαυτὸν καὶ
σωτηρίας στερήσας. 
 Οὗτος ὁ λόγος ἁρμόσειεν ἂν ἐπʼ ἐκείνους τῶν ἀν-
θρώπων, οἵτινες μετρίων ἑαυτούς κινδύνων ῥύσασθαι
βουλόμενοι ἔλαθον εἰς μείζονα δεινὰ πεσόντες.

203. Κομπαστής. (C. 14 et p.287. F. 30. ) 
 Ἀνήρ τις ἀποδημήσας, εἶτα δὲ πάλιν πρὸς τὴν ἑαυ-
τοῦ γῆν ἐπανελθὼν, ἄλλα τε πολλὰ ἐν διαφόροις ἠν-
δραγαθηκέναι χώραις ἐκόμπαζε, καὶ δὴ κἀν τῇ Ῥόδῳ
πεπηδηκέναι πήδημα, οἷον οὐδεὶς τῶν ἐπʼ αὐτοῦ δν-
νατὸς ἂν εἴη πηδῆσαι. Πρὸς ταῦτα δὲ καὶ μάρτυρας
τοὺς ἐκεῖ παρόντας ἔλεγεν ἔχειν. Τῶν δὲ παρόντων τις
ὑπολαβὼν ἔφη· ,,ὦ οὗτος, εἰ ἀληθὲς τοῦτʼ ἔστιν, οὐ-

 
δὲν δεῖ σοι μαρτύρων· ἰδοὺ ἡ Ῥόδος, ἰδοῦ καὶ τὸ πή-
δημα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι, ἐὰν μὴ πρόχειρος ἡ τοῦ πράγ-
ματος ἀπόδειξις ᾖ, πᾶς λόγος περιττός ἐστιν.

203b. Ἄλλως. Πέταθλος κομπαστής. (S. 33.) 
 Ἀνὴρ πένταθλος ἐπʼ ἀνανδρίᾳ ἑκάστοτε ὑπὸ τῶν
πολιτῶν ὀνειδιζόμενος, ἀποδημήσας ποτὲ καὶ μετὰ χρό-
νον ἐπανελθὼν, ἀλαζονευόμενος ἔλεγεν, ὡς πολλὰ
μὲν) καὶ ἐν ἄλλαις πόλεσιν ἀνδραγαθήσας ἐν τῇ Ῥόδῳ
τοιοῦτον ἥλατο πήδημα, ὡς μηδένα τῶν Ὀλυμπιονικῶν
ἐφικέσθαι· καὶ τούτου μάρτυρας ἔφη παρέξεσθαι τοὺς
παρατετυχηκότας ἄνδρας, ἄν ἄρα ποτὲ ἐπιδημήσωσι.
Τῶν δὲ παρόντων τις ὑποτυχὼν ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλʼ
ὦ φίλε, εἰ τοῦτο ἀληθές ἐστιν, οὐδὲν δεῖ σοι μαρτύ-
ρων· αὕτη γὰρ Ῥόδος καὶ πήδημα. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι, ὧν πρόχειρος ἡ διʼ ἔργων
πεῖρα, περὶ τούτων πᾶς λόγος περιττός ἐστι.

204. Κόραξ καὶ Ἀλώπηξ. (S. 123. C. 204. B.77.) 
 Κόραξ κρέας ἁρπάσας ἐπί τινος δένδρου ἐκάθισεν·
ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη αὐτὸν καὶ βουλομένη τοῦ κρέως
περιγενέσθαι, στᾶσα ἐπῄνει αὐτὸν ὡς εὐμεγέθη τε καὶ
καλὸν, λέγουσα καὶ, ὡς πρέπει αὐτῷ μάλιστα τῶν ὀρ-
νέων βασιλεύειν, καὶ τοῦτο πάντως ἄν γένοιτο, εἰ φω-
νὴν εἶχεν. Ὁ δὲ παραστῆσαι αὐτῇ βουλόμενος, ὅτι καὶ
φωνὴν ἔχει, βαλὼν τὸ κρέας μεγάλως ἐκεκράγει· ἐκείνη
δὲ προσδραμοῦσα καὶ τὸ κρέας ἁρπάσασα ἔφη· ,,ὦ κό-
ραξ, ἔχεις τὰ πάντα· νοῦν μόνον κτῆσαι.“ 
 Πρὸς ἄνδρα ἀνόητον ὁ λόγος εὔκαιρος.

204b. Ἄλλως. (C. 204. F. 216.) 
 Τῷ κόρακι τὸ θήραμα τυρὸς ἦν, καὶ ἐν μετεώρῳ

 
φέρων ἐκάθητο. Ἰδοῦσα δὲ ἀλώπηξ ἀπάτῃ περιενόστει
τὸν κόρακα· ,,τί ταῦτα ;“ λέγουσα· ,,μετριότητι μὲν,
ὦ κόραξ, διενήνοχας σώματος, χροιὰν δὲ φέρεις τῇ τῶν
ὀρνίθων ἡγεμονίᾳ προσήκουσαν· εἰ δὲ καὶ φωνὴ πα-
ρῆν, ἅπασαν ἄν εἶχες τὴν τῶν ὀρνίθων ἀρχήν.“ Ταῦτα
δὲ εἶπε πρὸς ἀπάτην. Ὁ δὲ ὑπαχθεὶς, τὸν τυρὸν ἐκβα-
λὼν, ἀνέκραγε μέγιστον, φωνῆς ἐπίδειξιν τὴν ἀφαίρε-
σιν ποιῶν τοῦ θηράματος. δὲ λαβοῦσα ,,φωνὴ μὲν,
ὦ κόραξ,“ εἶπεν ,,προσῆν, ὁ δὲ νοῦς ἐπιλέλοιπεν.“ 
 Ἐχθροῖς πειθαρχῶν ὑποστήσῃ τὴν βλάβην.

205. Κόραξ καὶ Ἑρμῆς. (C. 205. F. 287.) 
 Κόραξ ὑπὸ παγίδος κρατηθεὶς, ηὔξατο τῷ Ἀπόλ-
λωνι, λιβανωτὸν ἐπιθύσειν ὑπισχνῶν. Σωθεὶς δʼ ἐκ
τοῦ κινδύνου, τῆς ὑποσχέσεως ἐπελάθετο. Πάλιν δὲ
ὑφʼ ἑτέρας κρατηθεὶς παγίδος, ἀφεὶς τὸν Ἀπόλλωνα,
τῷ Ἑρμῇ ὑπέσχετο θῦσαι. Ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν ἔφη· ,,ὦ
κάκιστε, πῶς σοι πιστεύσω, ὃς τὸν πρότερον δεσπότην
ἤρνησας καὶ ἠδίκησας;“ 
 Ὅτι οἱ πρὸς τοὺς εὐεργετοῦντας ἀγνώμονες γενό-
μενοι, ἐν περιστάσει ἐμπεσόντες, οὐχ ἕξουσι βοήθειαν.

206. Κόραξ καὶ Κύκνος. (C. 305. F. 222.) 
 Ἑωρακὼς τὸν κύκνον ὁ κόραξ ἐζήλου τοῦ χρώμα-
τος. Οἰηθεὶς δὲ εἶναι τοιοῦτον οἷς ἀπελούετο, τοὺς
βωμοὺς ἐκλιπὼν, ὅθεν ἐτρέφετο, λίμναις καὶ ποταμοῖς
ἐνδιέτριβε. Καὶ τὸ μὲν σῶμα φαιδρύνων οὐκ ἤμειβε,
τροφῆς δὲ ἀπορῶν διεφθείρετο. 
 Φύσιν οὐκ οἶδε μεταβάλλειν ἡ δίαιτα.

207. Κόραξ καὶ Ὄφις. (S. 127. C. 100. F . 252.) 
 Κόραξ τροφῆς ἀπορῶν ὡς ἐθεάσατο ὄφιν ἔν τινι
εὐηλίῳ τόπῳ κοιμώμενον, τοῦτον καταπτὰς ἥρπασε.

 
Τοῦ δὲ ἐπιστραφέντος καὶ δακόντος αὐτὸν, ἀποθνή-
σκειν μέλλων ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε δείλαιος, ὅτι τοιοῦτον
ἕρμαιον εὗρον, ἐξ οὐ καὶ ἀπόλλυμαι. 
 Οὗτος ὁ λόγος λεχθείη ἂν πρὸς ἄνδρα, ὅς διὰ θη-
σαυροῦ εὕρεσιν καὶ περὶ σωτηρίας ἐκινδύνευσε.

207b. Ἄλλως. Ἰκτῖνος καὶ Ὄφις. (F. 352. C. 404.) 
 Ἰκτῖνος ὄφιν ἄνω πετάσας φέρει. Ὁ δὲ ἐπιστρα-
φεὶς, καὶ δακὼν τοῦτον [αὖθις] εὐθὺς ἔκτεινεν. Ὁ δʼ
ὄφις ἀνεβόα· .,ἵνα τί ἄρα οὕτως αὐτὸς ἐμάνης, ὥστε
τοὺς μηδὲν ὅλως ἠδικηκότας βλάπτειν ἐβούλου καὶ
θάνατον προσάγειν ; ὅμως πέπονθας ὅ ἐβούλου μοι
πρᾶξαι.“ 
 Ὅτι πλεονεξίᾳ τις προσέχων καὶ τοὺς ἀσθενεῖς ἀδι-
κῶν, ἰσχυροτέροις ἐμπεσών ποτε, καὶ μὴ ἐλπίζων, ἐκ-
τίσει ἃ πρότερον πεποίηκε κακά.

208. Κόραξ νοσῶν. (C. 132 et p. 334. F. 87. B. 78.) 
 Κόραξ νοσῶν ἔφη τῇ μητρί· ,,εὔχου τοῖς θεοῖς καὶ
μὴ θρήνει.· δʼ ὑπολαβοῦσα ἔφη· ,,τίς σε, τέκνον,
τῶν θεῶν ἐλεήσει ; τίνος γὰρ κρέας ὑπὸ σοῦγε οὐκ
ἐκλάπη;“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ πολλούς ἐχθροὺς ἐν βίῳ
ἔχοντες οὐδένα φίλον ἐν ἀνάγκῃ εὑρήσουσιν.

209. Κορυδαλλός. (C. 55. F. 228.) 
 Κορυδαλλὸς, εἰς πάγην ἁλοὺς, θρηνῶν ἔλεγεν·
,,οἴμοι τῷ ταλαιπώρῳ καὶ δυστήνῳ πτηνῷ· οὐ χρυσὸν
ἐνοσφισάμην τινὸς, οὐκ ἂργυρον, οὐκ ἄλλο τι τῶν τι-
μίων· κόκκος δὲ σίτου μικρὸς τὸν θάνατόν μοι προὐξέ-
νησεν. 
 Ὁ μῦθος πρὸς τοὺς διὰ κέρδος εὐτελὲς μέγαν ὑφι-
σταμένους κίνδυνον.

210. Κορυδαλλὸς καὶ Γεωργός. (F. 379. C. 42Ι. B.88.) 
 Κορυδαλὸς ἦν τις ἐν χλόῃ νεοσσεύων,
ὁ τῷ χαραδριῷ πρὸς τὸν ὄρθρον ἀντᾴδων,
ὃς παῖδας εἶχε ληίου κόμῃ θρέψας
λοφῶντας ἤδη καὶ πτεροῖσιν ἀκμαίους.
ὁ δὲ τῆς ἀρούρης δεσπότης ἐποπτεύων,
ὡς ξηρὸν εἶδε τὸ θέρος, εἶπε· ,,νῦν ὥρη
πάντας λαβεῖν μοι τοὺς φίλους, ἵνʼ ἀμήσω.
καί τις κορυδαλοῦ τῶν λοφηφόρων παίδων
ἤκουσεν αὐτοῦ τῷ τε πατρὶ μηνύει,
σκοπεῖν κελεύων ποῦ σφέας μεταστήσει.
ὁ δʼ εἶπεν· ,,οὔπω καιρός ἐστι νῦν φεύγειν
ὃς γὰρ φίλοις πέποιθεν οὐκ ἄγαν σπεύδει.“
ὡς δʼ αὖθις ἐλθών ἡλίου δʼ ὑπʼ ἀκτίνων
ἤδη ῥέοντα τὸν στάχυν θεωρήσας,
μισθὸν μὲν ἀμητῆρσιν αὔριον πέμψειν,
μισθὸν δὲ πᾶσι δραγματηφόροις δώσειν
εἶπεν, κορυδαλὸς παισὶ νηπίοις οὕτως·
,,νῦν ἔστιν ὥρη, παῖδες, ἀλλαχοῦ φεύγειν,
ὅτʼ αὐτὸς αὑτῷ κοὐ φίλοισι πιστεύει.“ 
 Ὁ μῦθος διδάσκει ἡμᾶς ἐμπιμελεῖσθαι τῶν οἰκείων,
ὅση δύναμις, καὶ μὴ καταφρονεῖν, θαῤῥοῦντας ταῖς
τῶν φίλων συνδρομαῖς.

211. Κορυδὸς θάπτων τὸν πατέρα.
(C. 388. ex Aristoph. Avibus v. 471 sqq.) 
 Ἀμαθὴς γὰρ ἔφυς κοὐ πολυπράγμων, οὐδʼ Αἴσωπον
 
 πεπάτηκας, 
 
ὃς ἐφασκε λέγων κορυδὸν πάντων πρώτην ὄρνιθα γε-
 
 νέσθαι, 
 
προτέραν τῆς γῆς, κἄπειτα νόσῳ τὸν πατέρʼ αὐτῆς ἀπο-
 
 θνήσκειν· 
 

 
γῆν δʼ οὐκ εἶναι, τὸν δὲ προκεῖσθαι πεμπταῖον· τὴν
 
 δʼ ἀποροῦσαν 
 
ὑπʼ ἀμηχανίας τὸν πατέρʼ αὐτῆς ἐν τῇ κεφαλῇ κατο-
 
 ρύξαι.

212. Κορώνη καὶ Κόραξ. (S. l24. C.98. F. 250) 
 Κορώνη, φθονήσασα κόρακι ἐπὶ τῷ διὰ οἰωνῶν
μαντεύεσθαι ἀνθρώποις καὶ τὸ μέλλον προφαίνειν καὶ
διὰ τοῦτο ὑπʼ αὐτῶν μαρτυρεῖσθαι, ἠβουλήθη τῶν
αὐτῶν ἐφικέσθαι. Καὶ δὴ θεασαμένη τινὰς ὁδοιπόρους
παριόντας, ἧκεν ἐπί τι δένδρον καὶ στᾶσα μεγάλως
ἐκεκράγει· τῶν δὲ πρὸς τὴν φωνὴν ἐπιστραφέντων καὶ
καταπλαγέντων, εἷς τις ὑποτυχὼν ἔφη· ,,ἀλλʼ ἀπίω-
μεν, ὦ φίλοι· κορώνη γάρ ἐστιν, ἥτις κεκραγυῖα οἰω-
νὸν οὐκ ἔχει.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ τοῖς κρείττοσιν ἀνθα-
μιλλώμενοι πρὸς τῷ τῶν ἴσων μὴ ἐφικέσθαι καὶ γέλωτα
ὀφλισκάνουσι.

213. Κορώνη καὶ Κύων. (C. 99. F. 25l. S. l26.) 
 Κορώνη, Ἀθηνᾷ θύουσα, κύνα ἐπὶ ἑστίασιν ἐκά-
λει. Ὁ δὲ πρὸς αὐτὴν ἔφη· ,,τί μάτην τὰς θυσίας ἀνα-
λίσκεις; ἡ γὰρ θεὸς οὕτω σε μισεῖ, ὡς κὰκ τῶν συν-
τρόφων σοι οἰωνῶν τὴν πίστιν περιελεῖν. Καὶ ἡ
κορώνη πρὸς αὐτόν· ,,διὰ τοῦτο μᾶλλον αὐτῇ θύω, ἵνα
διαλλαγῇ μοι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ διὰ κέρδος τοὺς ἐχθροὺς
εὐεργετεῖν οὐκ ὀκνοῦσιν.

214. Κοχλίαι. (C. 78. F.236. S. 54) 
 Γεωργοῦ παῖς ὤπτα κοχλίας. Ἀκούσας δὲ αὐτῶν
τρυζόντων, ἔφη· ,,ὦ κάκιστα ζῶα, τῶν οἰκιῶν ὑμῶ
ἐμπιπραμένων, αὐτοὶ ἄδετε;“ 

 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν δρώμενον
ἐπονείδιστον.

215. Κύκνος. (C.74. F.200.) 
 Ἀνὴρ εὐπορῶν χῆνά τε ἅμα καὶ κύκνον ἔτρεφεν,
οὐκ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς μέντοι· τὸν μὲν γὰρ ᾠδῆς, τὸν δὲ
τραπέζης ἕνεκεν. Ἐπεὶ δὲ ἔδει τὸν χῆνα παθεῖν ἐφʼ οἷς
ἐτρέφετο, νὺξ μὲν ἦν, καὶ διαγινώσκειν ὁ καιρὸς οὐκ
ἀφῆκεν ἑκάτερον. Ὁ δὲ κύκνος, ἀντὶ τοῦ χηνὸς ἀπα-
χθεὶς, ᾄδειτι μέλος θανάτου προοίμιον· καὶ τῇ μὲν ᾠδῇ
μηνύει τὴν φύσιν, τὴν δὲ τελευτὴν διαφεύγει τῷ μέλει.
Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις ἡ μουσικὴ τελευτῆς
ἀναβολὴν ἀπεργάζεται.

216. Κύκνος. (C.206. F.288.) 
 Τοὺς κύκνους φασὶ παρὰ τὸν θάνατον ᾄδειν. Καὶ
δή τις περιτυχὼν κύκνῳ πωλουμένῳ, καὶ ἀκούσας, ὅτι
εὐμελέστατον ζῶον, ἠγόρασε. Καὶ ἔχων ποτὲ σύνδει-
πνον, προσελθὼν παρεκάλει αὐτὸν ᾆσαι παρὰ τὸν πό-
τον. Τοῦ δὲ τότε μὲν ἡσυχάσαντος, ὕστερον δέ ποτε,
ὡς ἐνόησεν, ὅτι ἀποθνήσκειν ἔμελλε, θρηνοῦντος αὑ-
τὸν, ὁ δεσπότης ἀκούσας ἔφη· ,,ἀλλʼ εἰ σὺ οὐκ ἄλλως
ᾄδεις, ἐὰν μὴ ἀποθνήσκῃς, ἐγὼ μάταιος ἤμην τότε, ὅτε
σε παρεκάλουν, ἀλλʼ οὐκ ἔθυον. 
 Οὕτω τινὲς τῶν ἀνθρώπων, ἃ μὴ βούλονται ἑκου-
σίως ποιεῖν, ἄκοντες ταῦτα ἐπιτελοῦσιν.

217. Κύνες δύο. (S. 93. C. 92. 
 Ἔχων τις δύο κύνας, τὸν μὲν θηρεύειν ἐδίδαξε, τὸν
δὲ οἰκουρὸν ἐποίησε. Καὶ δὴ, εἴ ποτε ὁ θηρευτικὸς
ἐξιὼν πρὸς ἄγραν συνελάμβανέ τι, ἐκ τούτου μέρος καὶ
τῷ ἑτέρῳ παρέβαλλεν. Ἀγανακτοῦντος δὲ τοῦ θηρευ-
τικοῦ, καὶ τὸν ἕτερον ὀνειδίζοντος, εἴγε αὐτὸς μὲν

 
ἐξιὼν διόλου μοχθεῖ, ὁ δὲ οὐδὲν ποιῶν τοῖς ἑαυτοῦ πό-
νοις ἐντρυφᾷ, ἐκεῖνος ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλὰ μὴ ἐμὲ
μέμφου, τὸν δεσπότην δὲ, ὅς οὐ πονεῖν με ἐδίδαξεν,
ἀλλʼ ἀλλοτρίους πόνους ἐσθίειν.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν παίδων οἱ ῥᾴθυμοι οὐ μεμπτέοι εἰ-
σὶν, ὅταν αὐτοὺς οἱ γονεῖς οὕτως ἀγάγωσιν.

218. Κύνες λιμώττουσαι. (S. 134. C.207. F.289.) 
 Κύνες λιμώττουσαι, ὡς ἐθεάσαντο ἔν τινι ποταμῷ
βύρσας βρεχομένας, μὴ δυνάμεναι αὐτῶν ἐφικέσθαι,
συνέθεντο ἀλλήλαις, ὅπως τὸ ὕδωρ ἐκπίωσιν, εἶθʼ οὕ-
τως ἐπὶ τὰς βύρσας παραγένωνται. Συνέβη δʼ αὐτὰς
πινούσας διαῤῥαγῆναι πρὶν ἢ τῶν βυρσῶν ἐφικέσθαι. 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων διʼ ἐλπίδα κέρδους
ἐπισφαλεῖς μόχθους ὑφιστάμενοι φθάνουσι πρότερον
καταναλισκόμενοι ἤ ὧν βούλονται περιγενόμενοι.

219. Κύνες καὶ Ἀλώπηξ. (C.376. F.336.) 
 Λέοντος δορὰν κύνες εὑρόντες, διεσπάραττον ταύ-
την. Τούτοις δὲ ἀλώπηξ ἰδοῦσα ἔφη· ,, εἰ οὗτος ὁ λέων
τοῖς ζῶσι συνῆν, εἴδετε ἂν τοὺς αὐτοῦ ὄνυχας ἰσχυρο-
τέρους τῶν ὑμετέρων ὀδόντων. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ τοὺς τῶν ἐνδόξων καταφρονοῦντας,
ὅταν τῆς δόξης ἐκπίπτωσιν.

220. Κυνηγὸς καὶ Ἁλιεύς. (Β. 61.) 
 Ἤιει κυνηγὸς ἐξ ὄρους κυνηγήσας,
ᾔει δὲ γριπεὺς κύρτον ἰχθύων πλήσας.
καί πως συνηβόλησαν οἱ δύʼ ἀλλήλοις·
χὡ μὲν κυνηγὸς ἰχθύων ἁλιπλώων,
θήραν δʼ ὁ γριπεὺς ᾑρέτιζεν ἀγρείην,
ἃ τʼ εἶχον ἀντέδωκαν· εἶτα τὴν θήρην
ἤμειβον αἰεί, δεῖπνα δʼ εἶχον ἡδίω,

 
ἕως τις αὐτοῖς εἶπεν· ,,ἀλλὰ καὶ τούτων
τὸ χρηστὸν ἐξολεῖτε τῇ συνηθείᾳ,
πάλιν δʼ ἕκαστος ἃ πρὶν εἶχε ζητήσει.· 
 Ὅτι πᾶς δυσάρεστος, τοῦ παρόντος ἡδέος μικρόν τι
ἀπολαύσας, εὐθὺς τὴν ἐπιθυμίαν ἐφʼ ἕτερον τρέπει.

221. Κυνόδηκτος. (C. 25 et p.293. F. 55. S. 64. ) 
 Δηχθείς τις ὑπὸ κυνὸς τὸν ἰασόμενον περιῄει ζη-
τῶν. Ἐντυχὼν δέ τις αὐτῷ καὶ γνοὺς ὅ ζητεῖ, ,,ὦ οὗ-
τος“ εἶπεν, ,,εἰ σώζεσθαι βούλει, λαβὼν ἄρτον, καὶ
τούτῳ τὸ αἷμα τῆς πληγῆς ἐκμάξας, τῷ δακόντι κυνὶ
φαγεῖν ἐπίδος.“ Κἀκεῖνος γελάσας ἔφη· ,,ἀλλʼ εἰ τοῦτο
ποιήσω, δεήσει με ὑπὸ πάντων τῶν ἐν τῇ πόλει κυνῶν
δηχθῆναι.“ 
 μῦθος δηλοῖ, ὅτι καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ πονηροὶ
εὐεργετούμενοι μᾶλλον ἀδικεῖν παροξύνονται.

222. Κυνὸς οἰκία.
(C. 3l7. F. 388. ex Plut. VII Sap. Conv. c. 14.) 
 Κύων, ἐν τῷ χειμῶνι συστρεφόμενος καὶ συσπει-
ρώμενος διὰ τὸ ῥιγοῦν, οἰκίαν ποιεῖν διενοεῖτο. Θέ-
ρους δʼ οὖ πάλιν ἐκτεταμένος καθεύδων, ἐφαίνετο μέ-
γας ἑαυτῷ, καὶ οὔτε ἀναγκαῖον ἡγεῖτο οὔτε μικρὸν
ἔργον, οἰκίαν περιβάλλεσθαι τοιαύτην.

223. Κύων. (C. 208. F.290.) 
 Ὠά τις κύων καταπίνειν εἰθισμένος, ἰδών τινα
κόχλον, χάνος τὸ στόμα αὑτοῦ, μεγίστῃ συνολκῇ κατα-
πέπωκε τοῦτον, οἰηθεὶς ὠὸν εἶναι. Βαρούμενος δὲ τὰ
σπλάγχνα καὶ ὀδυνόμενος, ἔλεγε· ,,δίκαια ἔγωγε πέ-
πονθα, εἴγε πάντα τὰ περιφερῆ ὠὰ πεπίστευκα. 
 Διδάσκει ἡμᾶς ὁ λόγος, ὅτι οἱ ἀδικάστως πρᾶγμα

 
προσιόντες λανθάνουσιν ἑαυτοὺς περιπείροντες ἀτό-
ποις.

224. Κύων. (C. 210. F. 29I. B. 104.) 
 Λάθρᾳ κύων ἔδακνε. Τούτῳ δὲ ὁ δεσπότης κώ-
δωνα ἐκρέμασεν, ὥστε πρόδηλον εἶναι τοῖς πᾶσιν. Οὗ-
τος δὲ, τὸν κώδωνα σείων, ἐν τῇ ἀγορᾷ ἠλαζονεύετο.
Γραῦς δὲ εἶπεν αὐτῷ κύων· ,, τί φαντάζῃ; οὐ διʼ ἀρε-
τὴν τοῦτον φορεῖς, ἀλλὰ διʼ ἔλεγχον τῆς κεκρυμμένης
σου κακίας.“ 
 Ὅτι οἱ τῶν ἀλαζονευομένων κενόδοξοι τρόποι πρό-
δηλοί εἰσι δηλοῦντες τὴν ἀφανῆ κακίαν.

225. Κύων καὶ Ἀλεκτρυών. (C. 36 et p. 297. F.88.) 
 Κυὼν καὶ ἀλεκτρυὼν, ἑταιρείαν ποιησάμενοι,
ὥδευον. Ἑσπέρας δὲ καταλαβούσης, ὁ μὲν ἀλεκτρυὼν ἐπὶ
δένδρου ἐκάθευδεν ἀναβὰς, ὁ δὲ κυὼν πρὸς τῇ ῥίζῃ
ιοῦ δένδρου, κοίλωμα ἔχοντος. Τοῦ δὲ ἀλεκτρυόνος
κατὰ τὸ εἰωθὸς νύκτωρ φωνήσαντος, ἀλώπηξ ἀκού-
σασα πρὸς αὐτὸν ἔδραμε, καὶ στᾶσα κάτωθεν πρὸς ἑαυ-
τὴν κατελθεῖν ἠξίου· ἐπιθυμεῖν γὰρ ἀγαθὴν οὕτω φω-
νὴν ζῶον ἔχον ἀσπάσασθαι. Τοῦ δὲ εἰπόντος, τὸν
θυρωρὸν πρότερον διυπνίσαι, ὑπὸ τὴν ῥίζαν καθεύ-
δοντα, ὡς ἐκείνου ἀνοίξαντος κατελθεῖν, κἀκείνης
ζητούσης αὐτὸν φωνῆσαι, ὁ κύων αἴφνης πηδήσας αὐ-
τὴν διεσπάραξεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων
τοὺς ἐχθροὺς ἐπελθόντας πρὸς ἰσχυροτέρους πέμπουσι
παραλογιζόμενοι.

226. Κύων καὶ Ἀλώπηξ. (S. 13Ι. C. 211. F.292.) 
 Κύων θηρευτικὸς, λέοντα ἰδὼν, τοῦτον ἐδίωκεν·
ὡς δὲ ἐπιστραφεὶς ἐκεῖνος ἐβρυχήσατο, φοβηθεὶς εἰς

 
τοὐπίσω ἔφυγεν. Ἀλώπηξ δὲ θεασαμένη αὐτὸν ἔφη·
,, ὦ κακὴ κεφαλὴ, σὺ λέοντα ἐδίωκες, οὗ οὐδὲ τὸν βρυ-
χηθμὸν ὑπέμεινας;“ 
 Ὁ λόγος λεχθείη ἂν ἐπʼ ἀνδρῶν αὐθαδείᾳ συνόν-
των, oἳ κατὰ πολὺ δυνατωτέρων συκοφαντεῖν ἐπιχει-
ροῦντες, ὅταν ἐκεῖνοι ἀντιστῶσιν, εὐθέως ἀναχαιτί-
ζονται.

227. Κύων καὶ Δεσπότης. (B. 110. ) 
 Μέλλων ὁδεύειν τῆς κυνός τις ἑστώσης
εἶπεν· ,,τί χάσκεις; πάνθʼ ἕτοιμά σοι ποίει·
μετʼ ἐμοῦ γὰρ ἥξεις .“ ἡ δὲ κέρκον οὐραίης
ἄρασά φησι· ,,πάντʼ ἔχω· σὺ δὲ βραδύνεις.“ 
 Πρὸς ἄνδρα ἀπαρασκεύαστον, τὸν ἐν ἑτοιμασίᾳ
ὄντα περὶ συνοδοιπορίας κατεπείγοντα, ὁ λόγος εὔ-
καιρος.

228. Κύων καὶ Ἵππος [ἢ Κύων ἐν φάτνῃ].
(C. 334. F. 404. ex Luc. adv. indoctum c. 30.) 
 Κύων τις, ἐν φάτνῃ κατακειμένη, οὔτε αὐτὴ τῶν
κριθῶν ἤσθιεν, οὔτε τῷ ἵππῳ δυναμένῳ φαγεῖν ἐπ-
έτρεπεν.

229. Κύων καὶ Λαγωός. (C. 354. p.229. B. 87.) 
 Κύων λαγωὸν διώξας ἐκράτησε· καὶ ποτὲ μὲν
ἔδακνε, ποτὲ δὲ σαίνων προσέχαιρε καὶ ἐφίλει. Καὶ ὁ
λαγωὸς εἶπεν· ,,εἰ μὲν φίλος εἶ, τί δάκνεις; εἰ δὲ
ἐχθρὸς, τί σαίνεις οὐράν;“

229b. Ἄλλως. (S. 135. C. 354. F. 346.) 
 Κύων θηρευτικὸς λαβών ποτε λαγωὸν, τοῦτον πῇ
μὲν ἔδακνε, πῇ δʼ αὐτοῦ τὰ χείλη περιέλειχεν· ὁ δʼ
ἀπαυδήσας ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλʼ, ὦ οὗτος, παῦσαί

 
με δάκνων ἢ καταφιλῶι, ἵνα γνῶ, πότερον ἐχθρὸς ἢ
φίλος μου καθέστηκας. 
 Πρὸς ἄνδρα ἀμφίβολον ὁ λόγος εὔκαιρος.

230. Κύων καὶ Λύκαινα. (C. 38l. F. 342.) 
 Κύων, καταδιώκων λύκαιναν, ἐφρυάττετο τῇ τε
τῶν ποδῶν ταχυτῆτι καὶ τῇ ἰδίᾳ ἰσχύϊ, καὶ ἐδόκει φεύ-
γειν τὸν λύκον διʼ οἰκείαν δῆθεν ἀσθένειαν. Στραφεὶς
οὖν ὁ λύκος ἔφησε πρὸς τὸν κύνα· ,,οὐ σὲ δέδοικα,
ἀλλὰ τὴν τοῦ σοῦ δεσπότου καταδρομήν.“ 
 Ὁ μῦθος οὗτος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ τινα ἐγκαυχᾶσθαι
τῇ τῶν ἑτέρων γενναιότητι.

231. Κύων καὶ Λύκος. (C. 35 et p.296. F.86. S. 133.) 
 Κύων πρὸ ἐπαύλεώς τινος ἐκάθευδε. Λύκου δʼ
ἐπιδραμόντος καὶ βρῶμαμέλλοντος θύσειν αὐτὸν, ἐδεῖτο
μὴ νῦν αὐτὸν καταθῦσαι. ,,Νῦν μὲν γὰρ “ φησὶ ,,λε-
πτός εἰμι καὶ ἰσχνός· ἂν δὲ μικρὸν ἀναμείνῃς, μέλλου-
σιν οἱ ἐμοὶ δεσπόται ποιήσειν γάμους, κἀγὼ τηνικαῦτα
πολλὰ φαγὼν πιμελέστερος ἔσομαι, καὶ σοὶ ἡδύτερον
βρῶμα γενήσομαι. Ὁ μὲν οὖν λύκος πεισθεὶς ἀπῆλθε·
μεθʼ ἡμέρας δʼ ἐπανελθὼν εὗρεν ἄνω ἐπὶ τοῦ δώματος
τὸν κύνα καθεύδοντα, καὶ στὰς κάτωθεν πρὸς ἑαυτὸν
ἐκάλει, ὑπομιμνήσκων αὐτὸν τῶν συνθηκῶν. Καὶ ὁ
κύων· ,,ἀλλʼ, ὦ λύκε, εἰ τὸ ἀπὸ τοῦδε πρὸ τῆς ἐπαύ-
λεώς με ἴδοις καθεύδοντα, μηκέτι γάμους ἀναμείνῃς.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων,
ὅταν περί τι κινδυνεύσαντες σωθῶσι, διὰ βίου τοῦτο
φυλάττονται.

232. Κύων καὶ Μάγειρος. (C. 34. F.227.) 
 Κύων εἰσπηδήσας εἰς μαγειρεῖον καὶ τοῦ μαγείρου
ἀσχολουμένου καρδίαν ἁρπάσας, ἔφυγεν. Ὁ δὲ μάγει-

 
ρος ἐπιστραφεὶς, ὡς εἶδεν αὐτὸν φεύγοντα, εἶπεν· ,, ὦ
οὗτος, ἴσθι ὡς, ὅπουπερ ἄν ᾖς, φυλάξομαί σε· οὐ
γὰρ ἀπʼ ἐμοῦ καρδίαν εἴληφας, ἀλλʼ ἐμοὶ καρδίαν δέ-
δωκας. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις τὰ παθήματα τοῖς
ἀνθρώποις μαθήματα γίνονται.

233. Κύων κρέας φέρουσα.
(S. 132. C. 209. F .219 et 339. B. 79.) 
 Κύων κρέας ἔχουσα ποταμὸν διέβαινε· θεασαμένη
δὲ τὴν ἑαυτῆς σκιὰν κατὰ τοῦ ὕδατος, ὑπέλαβεν ἑτέ-
ραν κύνα εἶναι, μεῖζον κρέας ἔχουσαν· διόπερ ἀφεῖσα
τὸ ἴδιον ὥρμησεν ὡς τὸ ἐκείνης ἀφαιρησομένη. Συνέβη
δʼ αὐτῇ ἀμφοτέρων στερηθῆναι, τοῦ μὲν μὴ ἐφικομένῃ,
διότι μηδὲ ἦν, τοῦ δʼ, ὅτι ὑπὸ τοῦ ποταμοῦ παρεσύρη. 
 Πρὸς ἂνδρα πλεονέκτην ὁ λόγος εὔκαιρος.

234. Κώνωψ καὶ Λέων. (C. 146. F. 259.) 
 Κώνωψ πρὸς λέοντα ἐλθὼν εἶπεν· ,,οὔτε φοβοῦ-
μαί σε, οὔτε δυνατώτερός μου εἶ· εἰ δὲ μὴ, τίς σοί
ἐστιν ἡ δύναμις; ὅτι ξύεις τοῖς ὄνυξι, καὶ δάκνεις τοῖς
ὀδοῦσι; τοῦτο καὶ γυνὴ τῷ ἀνδρὶ μαχομένη ποιεῖ. Ἐγὼ ,
δὲ λίαν ὑπάρχω σου ἰσχυρότερος· εἰ δὲ θέλεις, ἔλθω-
μεν καὶ εἰς πόλεμον. Καὶ σαλπίσας ὁ κώνωψ ἐνεπή-
γετο, δάκνων τὰ περὶ τὰς ῥῖνας αὐτοῦ ἄτριχα πρόσωπα.
Ὁ δὲ λέων τοῖς ἰδίοις ὄνυξι κατέλυεν ἑαυτὸν, ἕως οὗ
ἠγανάκτησεν. Ὁ κώνωψ δὲ, νικήσας τὸν λέοντα καὶ
σαλπίσας καὶ ἐπινίκιον ᾄσας, ἀπέπτατο. Ἀράχνης δὲ
δεσμῷ ἐμπλακεὶς, ἐσθιόμενος ἀπωδύρετο, ὅτι μεγίστοις
πολεμῶν ὑπὸ εὐτελοῦς ζώου, τῆς ἀράχνης, ἀπώλετο. 
 Ὁ μῦθος πρὸς τοὺς καταβάλλοντας μεγάλους καὶ
ὑπὸ μικρῶν καταβαλλομένους.

235. Κώνωψ καὶ Ταῦρος. (S. 136. C. 213. F. 294. B.84.) 
 Κώνωψ ἐπιστὰς κέρατι ταύρου, καὶ πολὺν χρόνον
ἐπικαθίσας, ἐπειδὴ ἀπαλλάττεσθαι ἔμελλεν, ἐπυνθά-
νετο τοῦ ταύρου, εἰ ἤδη βούλεται αὐτὸν ἀπελθεῖν. Ὁ
δὲ ὑποτυχὼν ἔφη· ,,ἀλλʼ οὔτε ὅτε ἦλθες, ἔγνων, οὔτε
ἐὰν ἀπέλθῃς, γνώσομαι. 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἄνδρα ἀδύ-
νατον, ὃς οὔτε παρὼν οὔτε ἀπὼν ἐπιβλαβὴς ἢ ὠφέλι-
μός ἐστι.

236. Λαγωοὶ καὶ Ἀλώπεκες. (S.160. C. 1Ο7 et p.319. F.108.) 
 Λαγωοί ποτε πολεμοῦντες ἀετοῖς παρεκάλουν εἰς
συμμαχίαν ἀλώπεκας· αἱ δʼ ἔφασαν· ,,ἐβοηθήσαμεν ἄν
ὑμῖν, εἰ μὴ ιᾔδειμεν, τίνες ἐστὲ, καὶ τίσι πολεμεῖτε.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ φιλονεικοῦντες τοῖς κρείτ-
τοσι σὺν τῷ διαμαρτεῖν καὶ καταπαίζονται.

237. Λαγωοὶ καὶ Βάτραχοι.
(S. 137. F. 89. C.57 et p.310. B.25.) 
 Λαγωοὶ καταγνόντες ἑαυτῶν δειλίαν ἔγνωσαν δεῖν
ἑαυτοὺς κατακρημνίσαι. Παραγενομένων δὲ αὐτῶν ἐπί
τινα κρημνὸν, ᾧ λίμνη ἐπέκειτο, ἐνταῦθα βάτραχοι
ἀκούσαντες τῆς ποδοψοφίας ἑαυτοὺς εἰς τὰ βάθη τῆς
λίμνης ἐδίδοσαν. Εἷς δέ τις τῶν λαγωῶν θεασάμενος
αὐτοὺς ἔφη πρὸς τοὺς ἑτέρους· ,,ἀλλὰ μηκέτι ἑαυτοὺς
κατακρημνίσωμεν· ἰδοὺ γὰρ εὕρηνται καὶ ἡμῶν δειλό-
τερα ζῶα.“ 
 Οὕτω καὶ τοῖς ἀνθρώποις αἰ τῶν ἄλλων δυστυχίαι
τῶν ἰδίων δυστυχημάτων παραμύθιον γίνονται.

237b . Αλλως. (C.57 et p.310. F. 150.) 
 Οἱ λαγωοί ποτε συνελθόντες τὸν ἑαυτῶν πρὸς ἀλ-
λήλους ἀπεκλαίοντο βίον, ὡς ἐπισφαλὴς εἴη καὶ δειλίας

 
πλέως· καὶ γὰρ [καὶ] ὑπʼ ἀνθρώπων καὶ κυνῶν καὶ ἀε-
τῶν καὶ ἄλλων πολλῶν ἀναλίσκονται· βέλτιον οὖν εἶ-
ναι θανεῖν ἅπαξ, ἢ διὰ βίου τρέμειν. Τοῦτο τοίνυν
κυρώσαντες, ὥρμησαν κατὰ ταὐτὸν εἴς τινα λίμνην,
ὡς εἰς αὐτὴν ἐμπεσούμενοι καὶ ἀποπνιγησόμενοι. Τῶν
δὲ καθημένων κύκλῳ τῆς λίμνης βατράχων, ὡς τὸν τοῦ
δρόμου κτύπον ᾔσθοντο, εὐθὺς εἰς ταύτην εἰσπηδη-
σάντων, τῶν λαγωῶν τις, ἀγχινούστερος εἶναι δοκῶν
τῶν ἄλλων, ἔφη· ,,στῆτε, ἑταῖροι, μηδὲν δεινὸν ὑμᾶς
αὐτοὺς διαπράξησθε· ἤδη, ὡς ὁρᾶτε, καὶ ἡμῶν ἕτερ᾿
ἐστὶ ζῶα δειλότερα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ δυστυχοῦντες ἐξ ἑτέρων,
χείρονα πασχόντων, παραμυθοῦνται.

238. Λαγωὸς καὶ Κύων. (B. 69.) 
 Θάμνου λαγωὸν λασιόπουν ἀναστήσας
κύων ἐδίωκεν οὐκ ἄπειρος ἀγρεύειν,
δρόμῳ δʼ ἐλείφθη. καί τις αἰπὄλος σκώπτων
,,ὁ πηλίκος σου“ φησὶν ,,εὑρέθη θάσσων.“
ὁ δʼ εἶπεν· ,,ἄλλως ἄλλον ἁρπάσαι σπεύδων
τρέχει τις, ἄλλως δʼ αὑτὸν ἐκ κακοῦ σώζων.“

239. Λάρος καὶ Ἰκτῖνος. (C. 214 et p. 37Ι. F. 112.) 
 Λάρος ἰχθὺν καταπιὼν, καὶ τοῦ φάρυγγος αὐτοῦ
διαρραγέντος, ἐπὶ τῆς ἠϊόνος ἔκειτο νεκρός. Ἰκτῖνος δὲ
αὐτὸν θεασάμενος ἔφη· ,, ἄξια σὺ πέπονθας, ὅτι πτη-
νὸς γεννηθεὶς ἐπὶ θαλάσσης τὴν δίαιταν ἐποιοῦ.“ 
 Οὕτως οἱ τὰ οἰκεῖα ἐπιτηδεύματα λείποντες καὶ τοῖς
μὴ προσήκουσιν ἐπιβάλλοντες εἰκότως δυστυχοῦσι.

240. Λέαινα καὶ Ἀλώπηξ. (C. 215. F. 106. S. 158.) 
 Λέαινα, ὀνειδιζομένη ὑπὸ ἀλώπεκος ἐπὶ τῷ διὰ

 
παντὸς τοῦ χρόνου ἕνα τίκτειν, ,,ἔνα,“ ἔφη ,,ἀλλὰ
λέοντα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τὸ καλὸν οὐκ ἐν πλήθει, ἀλλʼ
ἐν ἀρετῇ.

240b. Αλλως. Λέαινα. (F. 189. C. p.372.) 
 Στάσις ἦλθε πᾶσι τοῖς τετραπόδοις, καύχημα κατ-
έχουσα εἰς παίδων πλήθη. Καὶ δὴ ἔφασκον τῇ λεαίνῃ
βοῶντες· ,,εἰπὲ καὶ σὺ τὸ, πόσους παῖδας τίκτεις ;“ Ἡ
δὲ γελῶσα πρὸς αὐτοὺς ταῦτα λέγει· ,,σκύμνον μὲν
ἕνα, ἀλλὰ γενναῖον πάνυ.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι κρείσσων εἷς ῥώμῃ σώματος καὶ
ἀνδρείᾳ καὶ φρονήσει, ἢ πολλοὶ δειλοὶ καὶ ἄφρονες.

241. Λέοντες καὶ Λαγωοί.
(C. 347. ex Aristot. Polit. III, c. 13.) 
 Δημηγορούντων τῶν δασυπόδων καὶ τὸ ἴσον ἀξιούν-
των πάντας ἔχειν, οἱ λέοντες ἔφασαν· ,,οἱ λόγοι ὑμῶν,
ὦ δασύποδες, ὀνύχων τε καὶ ὀδόντων, οἵων ἡμεῖς ἔχο-
μεν, δέονται.

242. Λέοντος βασιλεία. (C. 363. B. 102.) 
 Λέων τις ἐβασίλευεν οὐχὶ θυμώδης οὐδὲ ὠμὸς οὐδὲ
βίαιος, ἀλλὰ πρᾷος καὶ δίκαιος, ὥσπερ ἂνθρωπος. Ἐπὶ
δὲ τῆς αὐτοῦ βασιλείας συναθροισμὸς ἐγένετο πάντων
τῶν ζώων, δοῦναι δίκας καὶ λαβεῖν πρὸς ἄλληλα, λύ-
κος μὲν προβάτῳ, πάρδαλις δὲ αἰγάγρῳ, ἐλάφῳ δὲ
τίγρις, κύων δὲ λαγωῷ. Ὁ πτὼξ δὲ ἔφη· ,, ηὐχόμην
ἰδεῖν τὴν ἡμέραν ταύτην, ἵνα τοῖς βιαίοις φοβερὰ τὰ
εὐτελῆ φανῶσιν.“

243. Λέων, Ἀλώπηξ καὶ Ἔλαφος.
(C. 358 ct p. 408. F. 356. cx B. 95.) 
 Λέων νοσήσας ἔκειτο ἐν φάραγγι· τῇ προσφιλεῖ δὲ

 
ἀλώπεκι, ᾗ προσωμίλει, εἶπεν· ,,εἰ θέλεις ὑγιᾶναί με
καὶ ζῆν, τὴν ἔλαφον τὴν μεγίστην, τὴν εἰς τὸν δρυμὸν
οἰκοῦσαν, τοῖς γλυκέσι σου λόγοις ἐξαπατήσασα, ἄγε
εἰς (τὰς) ἐμὰς χεῖρας· ἐπιθυμῶ γὰρ αὐτῆς ἐγκάτων καὶ
καρδίας.“ Ἡ δὲ ἀλώπηξ ἀπελθοῦσα εὗρε τὴν ἔλαφον
σκιρτῶσαν ἐν ταῖς ὕλαις· προσπαίσασα δὲ αὐτῇ καὶ
χαίρειν εἰποῦσα ἔφη· ,,Ἀγαθά σοι ἦλθον μηνῦσαι· οἶ-
δας, ὡς ὁ βασιλεὺς ἡμῶν λέων γείτων μοί ἐστι· νοσεῖ
δὲ καὶ ἐγγύς ἐστι τοῦ θνήσκειν. Ἐβουλεύετο οὖν, ποῖον
τῶν θηρίων μετʼ αὐτὸν βασιλεύσει. Ἔφη δὲ, ὅτι σῦς
μέν ἐστιν ἀγνώμων, ἄρκτος δὲ νωθρὰ, πάρδαλις δὲ θυ-
μώδης, τίγρις ἀλαζών· ἡ ἔλαφος ἀξιωτάτη ἐστὶν εἰς βα-
σιλείαν, ὅτι ὑψηλή ἐστι τὸ εἶδος, πολλὰ δὲ ἔτη ζῇ, καὶ
τὸ κέρας αὐτῆς ὄφεσι φοβερόν. Καὶ τί σοι τὰ πολλὰ
λέγω ; ἐκυρώθης βασιλεύειν. Τί μοι ἔσται, πρώτῃ σοι
εἰπούσῃ; Ἀλλʼ εὖξαί μοι σπευδούσῃ, μὴ πάλαι με ζη-
τήσῃ· χρῄζει γάρ με σύμβουλον ἐν πᾶσιν. Εἰ δὲ ἐμοῦ
τῆς γραὸς ἀκούσῃ, συμβουλεύω καὶ σὲ ἐλθεῖν καὶ προσ-
μένειν τελευτῶντι αὐτῷ. Οὕτως εἶπεν ἡ ἀλώπηξ· τῆς
δὲ ὁ νοῦς ἐτυφώθη τοῖς λόγοις, καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπή-
λαιον μὴ γιγνώσκουσα τὸ μέλλον. Ὁ λέων δʼ ἐφορμή-
σας αὐτῇ ἐν σπουδῇ, τὰ ὦτα μόνον τοῖς ὄνυξιν ἐσπάρα-
ξεν. Ἡ δὲ ταχέως ἔσπευδεν ἐν ταῖς ὕλαις. Καὶ ἡ μὲν
ἀλώπηξ τὰς χεῖρας ἐκρότησεν, ὅτι εἰς μάτην ἐκοπίασεν·
ὁ δὲ λέων μέγα βρυχώμενος ἐστέναξε· λιμὸς γὰρ αὐτὸν
εἶχε καὶ λύπη· καὶ ἱκέτευε τὴν ἀλώπεκα ἐκ δευτέρου τι
ποιῆσαι, καὶ δόλῳ πάλιν ταύτην ἀγαγεῖν. δὲ εἶπε·
,,χαλεπὸν καὶ δύσκολον ἐπιτάττεις ἐμοὶ πρᾶγμα, ἀλλʼ
ὅμως ὑπουργήσω σοι. Καὶ δὴ ὡς ἰχνευτὴς κύων ἐπη-
κολούθει, πλέκουσα πανουργίας· ποιμένας δʼ ἐπη-
ρώτα, εἰ εἶδεν ἔλαφον ᾑμαγμένην. Οἱ δʼ ἔδειξαν ἐν τῇ
ὕλῃ. Εὗρε δὲ αὐτὴν ἀναψυχομένην, καὶ ἔστη ἀναιδῶς.

 
Ἡ δʼ ἔλαφος χολωθεῖσα καὶ φρίξασα τὴν χαίτην εἶπεν·
,,ὦ κάθαρμα, ἀλλὰ οὐκέτι χειρώσῃ με· εἰ δὲ καὶ πλη-
σιάσεις μοι, οὐ ζήσεις ἔτι. Ἄλλους ἀλωπέκιζε τοὺς
ἀπείρους, ἄλλους ποίει βασιλεῖς καὶ ἐρέθιζε.“ δὲ εἶ-
πεν· ,,οὕτως ἄνανδρος εἶ καὶ δειλή; οὕτως ἡμᾶς τοὺς
φίλους ὑποπτεύεις; ὁ μὲν λέων, τοῦ ὠτὸς κρατήσας,
ἤμελλε συμβουλεύειν καὶ ἐντολάς σοι δοῦναι περὶ τῆς
τηλικαύτης βασιλείας, ὡς ἀποθνήσκων· σὺ δὲ οὐδὲ
κνίσμα χειρὸς ἄῤῥωστον ὑπέστης. Καὶ νῦν ὑπὲρ σὲ
πλεῖον ἐκεῖνος θυμοῦται, καὶ βασιλέα τὸν λύκον θέλει
ποιῆσαι· οἴμοι πονηρὸν δεσπότην! Ἀλλʼ ἐλθὲ καὶ μη-
δὲν πτοηθῇς, καὶ γενοῦ ὡς πρόβατον. Ὄμνυμι γάρ σοι
εἰς τὰ φύλλα πάντα καὶ πηγὰς, μηδὲν κακὸν παθεῖν
παρὰ τοῦ λέοντος· ἐγὼ δὲ μόνῃ σοι δουλεύσω. “ Οὕτως
ἀπατήσασα τὴν δειλαίαν ἔπεισε δεύτερον ἐλθεῖν. Ἐπεὶ
δὲ εἰς τὸ σπήλαιον εἰσῆλθεν, ὁ μὲν λέων δεῖπνον εἶχε,
πάντα τὰ ὀστᾶ καὶ μυελοὺς καὶ ἔγκατα καταπίνων· ἡ
δὲ ἀλώπηξ εἱστήκει ὁρῶσα· καρδίαν δὲ ἐκπεσοῦσαν ἁρ-
πάζει λαθραίως, τοῦ κόπου κέρδος ταύτην φαγοῦσα.
Ὁ δὲλέων, ἅπαντα ἐρευνήσας, μόνην καρδίαν ἐπεζήτει·
ἀλώπηξ δὲ μηκόθεν στᾶσα ἔφη· ,,αὕτη ἀληθῶς καρδίαν
οὐκ εἶχε· μὴ ἔτι ζήτει· ποίαν γὰρ καρδίαν αὕτη εἶχεν,
ἥτις δὶς εἰς οἶκον καὶ χεῖρας λέοντος εἰσῆλθεν;“ 
 Ὅτι ὁ τῆς φιλοδοξίας ἔρως τὸν ἀνθρώπων νοῦν
ἐπιθολοῖ, καὶ τὰς τῶν κινδύνων συμφορὰς οὐ κατανοεῖ.

244. Λέων, Ἀλώπηξ καὶ Πίθηκος. (B. 106.) 
 Λέων ποτʼ ἀνδρῶν βίον ἄριστον ἐζήλου,
καὶ δὴ κατʼ εὐρὺν φωλεὸν διατρίβων,
ὅσων ἀρίστην ὀριτρόφων φυὴν ἔγνω,
φιλοφρονεῖσθαι γνησίως ἐπειρᾶτο.
πολὺς δʼ ὑπὸ σπήλυγγι θαμινὰ παντοίων

 
θηρῶν ὅμιλος ἡμέρως συνηυλίσθη·
ὁ δʼ εἱστία τε κἀφίλει νόμῳ ξείνων,
λίην τιθεὶς ἅπασι δαῖτα θυμήρη.
φίλην δὲ κερδὼ καὶ σύνοικον εἰλήφει,
μεθʼ ἧς τὰ πολλὰ μειλίχως συνεζήτει.
γέρων δέ τις πίθηκος ἦν ὁ δαιτρεύων
κρεῶν τε συσσίτοισι διανέμων μοίρας·
ὃς, εἴ τις ἦλθεν οὐχὶ τῆς συνηθείης,
ταὐτὸν παρετίθει δεσπότῃ τε κἀκείνῳ,
ὅπερ εἷλεν ὁ λέων νεοδρόμῳ λαβὼν θήρῃ·
κερδὼ δʼ ἑώλων ἔφερεν οὐκ ἴσην μοῖραν.
καὶ δὴ ποτʼ αὐτὴν προσποιητὰ σιγῶσαν
δείπνου τε χεῖρα καὶ βορῆς ἀποσχοῦσαν,
λέων τίνʼ εἶχεν αἰτίην διηρώτα·
,, κερδοῖ σοφὴ, λάλησον ὥσπερ εἰώθεις·
φαιδρῷ προσώπῳ δαιτός, ὦ φίλη, ψαῦσον.“
ἡ δʼ εἶπεν· ,,ὦ φέριστε θηρίων γέννης,
πολλῇ μερίμνῃ καρδίην διαξαίνω·
οὐ γὰρ τὰ νῦν παρόντα μοῦνον ἀλγύνει,
τὰ δʼ ἔπειτα·“ φησὶ ,,προσκοπουμένη κλαίω
καθʼ ἡμέραν γὰρ εἴ τις ἄλλος, εἶτʼ ἄλλος
ξένος πελάζοι, τοῦτο δʼ εἰς ἔθος βαίνοι,
τάχʼ οὐδʼ ἑώλων γεύσομαι κρεῶν μούνη.
Ὁ λέων δὲ τερφθεὶς ἵλεως τε μειδήσας
εἶπεν· ,,πιθήκῳ ταῦτα μηδʼ ἐμοὶ μέμφου.“ 
 Ὅτι μᾶλλον ἀλγύνειν καὶ λυπεῖν οἶδεν ἀνθρώπους
οὐ τὰ παρόντα μόνον, καθʼ ὅσον ἤδη ἡ τῶν μελλόντων
προσδοκία.

245. Λέων καὶ Ἀετός. (F. 358. C. 408. B. 100.) 
 Λέοντι προσπτὰς αἰετῶν τις ἐζήτει
κοινωνὸς εἶναι· χ λέων ,,τί κωλύει ;“

 
πρὸς αὐτὸν εἶπεν· ,,ἀλλʼ ἐνέχυρον ἦ δώσεις
τὠκύπτερόν σου μὴ μεθεῖναι τὴν πίστιν;
πῶς γὰρ φίλῳ σοι μὴ μένοντι πιστεύσω;“ 
 Ὁ μῦθος ἐκδιδάσκει, μὴ τάχιστα πᾶσι πιστεύειν,
καὶ μάλιστα τοῖς μήπω φίλοις.

246. Λέων καὶ Ἀλώπηξ.
(S. 140. C. 137 et p.336. F.91. B. 103.) 
 Λέων γηράσας καὶ μὴ δυνάμενος διʼ ἀλκῆς ἑαυτῷ
τροφὴν πορίζειν, ἔγνω δεῖν διʼ ἐπινοίας τοῦτο πρᾶξαι.
Καὶ δὴ παραγενόμενος εἴς τι σπήλαιον, καὶ ἐνταῦθα
κατακλιθεὶς προσεποιεῖτο τὸν νοσοῦντα· καὶ οὕτω τὰ
παραγενόμενα πρὸς αὐτὸν εἰς ἐπίσκεψιν ζῶα συλλαμ-
βάνων κατήσθιε. Πολλῶν δὲ θηρίων καταναλωθέν-
των, ἀλώπηξ τὸ τέχνασμα αὐτοῦ συνεῖσα παρεγένετο,
καὶ στᾶσα ἄπωθεν τοῦ σπηλαίου ἐπυνθάνετο αὐτοῖ,
πῶς ἔχοι· τοῦ δὲ εἰπόντος ,,κακῶς“ καὶ τὴν αἰτίαν ἐρο
μένου, διʼ ἣν οὐκ εἴσεισιν, ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε εἰσῆλ
θον ἄν, εἰ μὴ ἑώρων πολλῶν εἰσιόντων ἴχνη, ἐξιόντος
δὲ οὐδενός.“ 
 Οὕτως οἱ φρόνιμοι τῶν ἀνθρώπων ἐκ τεκμηρίων
προορώμενοι τοὺς κινδύνὸυς ἐκφεύγουσι.

247. Λέων καὶ Ἄρκτος. (C. 39 et p.299. F. 96.) 
 Λέων καὶ ἄρκτος, ὁμοῦ νεβρῷ περιτυχόντες, περὶ
τούτου ἐμάχοντο. Δεινῶς οὖν ὑπʼ ἀλλήλων διατεθέν-
τες, ὡς ἐκ τῆς πολλῆς μάχης καὶ σκοτοδινιᾶσαι, ἀπαυ-
δήσαντες ἔκειντο. Ἀλώπηξ δὲ κύκλῳ περιιοῦσα, πε-
πτωκότας αὐτοὺς ἰδοῦσα καὶ τὸν νεβρὸν ἐν τῷ μέσῳ
κείμενον, τοῦτον, διὰ μέσου ἀμφοῖν διαδραμοῦσα [καὶ]
ἁρπάσασα, φεύγουσα ᾤχετο. Οἱ δὲ βλέποντες μὲν αὐ-
τὴν, μὴ δυνάμενοι δὲ ἀναστῆναι, ,,δείλαιοι ἡμεῖς, “εἶ-
πον,,ὅτι διʼ ἀλώπεκα ἐμοχθοῦμεν.“ 

 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἄλλων κοπιώντων ἄλλοι κερ-
δαίνουσιν.

247b . Ἄλλως. (C. 39.) 
 Λέων καὶ ἄρκτος βρῶμά τι εὑρόντες ἐν ἕλει, περὶ
τούτου ἐμάχοντο. Δεινῶς οὖν ὑπʼ ἀλλήλων κατακο-
πέντες ἐσκοτίσθησαν ἐκ τῆς πολλῆς μάχης, καὶ ἔκειντο
ἡμιθανεῖς. Ἀλώπηξ δὲ περιϊοῦσα καὶ θεασαμένη πε-
πτωκότας, ἰδοῦσα καὶ τὸ βρῶμα κείμενον ἐν μέσῳ,
ἄρασα τοῦτο δρομαῖος ᾤχετο. Οἱ δὲ ἰδόντες αὐτὴν καὶ
μὴ δυνάμενοι ἀναστῆναι, εἶπον· ,,ἄθλιοι ὄντως ἡμεῖς,
ὅτι διʼ ἀλώπεκα ἐμαχόμεθα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ κοπιῶντες καὶ μοχθοῦν-
τες ἑτέροις κέρδος προσκτῶνται.

248. Λέων καὶ Βάτραχος. (C. 37.) 
 Λέων, ἀκούσας ποτὲ βατράχου μέγα βοῶντος, ἐπε-
στράφη πρὸς τὴν φωνὴν, οἰόμενος μέγα τι ζῶον εἶναι.
Προσμείνας δὲ μικρὸν, ὡς εἶδεν αὐτὸν προελθόντα τῆς
λίμνης, προσελθὼν αὐτὸν κατεπάτησεν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ πρὸ τῆς ὄψεως διʼ ἀκοῆς
μόνης ταράττεσθαι.

248b . Ἄλλως. (S. 139. F.90. C. p.298.) 
 Λέων ἀκούσας βατράχου κεκραγότος, ἐπεστράφη
πρὸς τὴν φωνὴν, οἰόμενος μέγα τι ζῶον εἶναι· προσ-
μείνας δὲ μικρὸν χρόνον, ὡς ἐθεάσατο αὐτὸν ἀπὸ τῆς
λίμνης ἐξελθόντα, προσελθὼν κατεπάτησεν, εἰπών·
,,μηδένα ἀκοὴ ταραττέτω πρὸ τῆς θέας.
Ὁ λόγος εὔκαιρος πρὸς ἄνδρα γλωσσώδη, οὐδὲν
πλέον τοῦ λαλεῖν δυνάμενον.“

249. Λέων καὶ Γεωργός. (S.138. C.221 et p.375. F.110. B.98.) 
 Λέων ἐρασθεὶς θυγατρός τινος γεωργοῦ ταύτην

 
ἐμνηστεύσατο· ὁ δὲ μὴ ἐκδοῦναι θηρίῳ τὴν θυγατέρα
ὑπομένων, μηδὲ ἀρνεῖσθαι διὰ τὸν φόβον δυνάμενος,
τοιοῦτόν τι ἐπενόησεν. Ἐπειδὴ συνεχῶς ὁ λέων αὐτῷ
ἐπέκειτο, ἔλεγεν, ὡς νυμφίον αὐτὸν τῆς θυγατρὸς δο-
κιμάζει· μὴ ἄλλως δὲ αὐτῷ δύνασθαι ἐκδοῦναι, ἐὰν
μὴ τοὺς ὀδόντας ἐξέληται καὶ τοὺς ὄνυχας ἐκτέμῃ· τού-
τους γὰρ δεδοικέναι τὴν κόρην ἔφη. Τοῦ δὲ ῥᾳδίως διὰ
τὸν ἔρωτα ἑκάτερον ὑπομείναντος, ὁ γεωργὸς κατα-
φρονήσας αὐτοῦ, ὡς παρεγένετο πρὸς αὐτὸν, ῥοπά-
λοις παίων αὐτὸν ἐξήλασεν. 
 Οὕτως οἱ ῥᾳδίως τοῖς ἐχθροῖς πιστεύοντες, ὅταν
τῶν ἰδίων πλεονεκτημάτων ἑαυτοὺς ἀπογυμνώσωσιν,
εὐάλωτοι τούτοις γίνονται, πρότερον φοβεροὶ καθε-
στηκότες.

249b . Ἄλλως. (C. p. 145. cx Diod. XVIII, c. 25.) 
 Ἐρασθέντα φασὶ λέοντα παρθένου διαλεχθῆναι τῷ
πατρὶ τῆς κόρης ὑπὲρ τοῦ γάμου· τὸν δὲ πατέρα λέγειν,
ὡς ἕτοιμος μέν ἐστιν αὐτῷ δοῦναι, δεδοικέναι δὲ τοὺς
ὄνυχας καὶ τοὺς ὀδόντας, μή ποτε γήμας καὶ παροξυν-
θεὶς διά τινα αἰτίαν προσενέγκηται τῇ παρθένῳ θη-
ριωδῶς. Τοῦ δὲ λέοντος ἐξελόντος τούς τε ὄνυχας καὶ
τοὺς ὀδόντας, τὸν πατέρα θεωρήσαντα πάντα διʼ ὧν
ἦν φοβερὸς ἀποβεβληκότα, τύπτοντα τῷ ξύλῳ ῥᾳδίως
ἀποκτεῖναι.

250. Λέων καὶ Γεωργός. (S. 142. F. 93. C. 220 et p.375.) 
 Λέων εἰς ἔπαυλιν γεωργοῦ εἰσῆλθεν· ὁ δὲ συλλα-
βεῖν βουλόμενος τὴν αὐλείαν θύραν ἔκλεισε. Καὶ ὃς
ἐξελθεῖν μὴ δυνάμενος πρῶτον μὲν τὰ ποίμνια διέφθει-
ρεν, ἔπειτα δὲ καὶ ἐπὶ τοὺς βόας ἐτράπη. Καὶ ὁ γεωρ-
γὸς φοβηθεὶς περὶ αὐτοῦ τὴν θύραν ἤνοιξεν. Ἀπαλλα-
γέντος δὲ τοῦ λέοντος, ἡ γυνὴ θεασαμένη αὐτὸν στέ-

 
νοντα εἶπεν· ,,ἀλλά γε σὺ δίκαια πέπονθας· τί γὰρ
τοῦτον συγκλεῖσαι ἠβούλου, ὃν καὶ ἀπὸ μακρόθεν σε
ἔδει τρέμειν;“ 
 Οὕτως οἱ πονηροὶ τοὺς ἰσχυροτέρους διερεθίζοντες
εἰκότως τὰς ἐξ αὐτῶν πλημμελείας ὑπομένουσι.

251. Λέων καὶ Δελφίς. (S. 143. C.222. F.297.) 
 Λέων ἔν τινι αἰγιαλῷ πλαζόμενος, ὡς ἐθεάσατο
δελφῖνα παρακύψαντα, ἐπὶ συμμαχίαν παρεκάλεσε, λέ-
γων, ὅτι ἁρμόζει μάλιστα φίλους ἑαυτοὺς καὶ βοηθοὺς
γενέσθαι· ,,σὺ μὲν γὰρ τῶν θαλαττίων ζώων, αὐτὸς
δὲ τῶν χερσαίων εἰμὶ βασιλεύς. Τοῦ δὲ ἀσμένως ἐπι-
νεύσαντος, ὁ λέων μετʼ οὐ πολὺν χρόνον τινὰ μάχην
ἔχων πρὸς ταῦρον ἄγριον προσεκάλει τὸν δελφῖνα εἰς
βοήθειαν· ὡς δὲ ἐκεῖνος βουλόμενος ἐκβῆναι τῆς θα-
λάσσης οὐκ ἡδύνατο, ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὁ λέων ὡς προδό-
την. Ὁ δὲ ὑποτυχὼν εἶπεν· ,,ἀλλὰ μὴ ἐμὲ μέμφου, τὴν
φύσιν δὲ, ἥτις με θαλάσσιον ποιήσασα γῆς οὐκ ἐᾷ ἐπι-
βῆναι.“ 
 Ἀτὰρ οὖν καὶ ἡμᾶς δεῖ φιλίαν σπενδομένους τοιού-
τους ἐπιλέγεσθαι συμμάχους, οἳ ἐν τοῖς κινδύνοις παν-
ταχοῦ παρεῖναι δύνανται.

252. Λέων θυμωθεὶς καὶ Δορκάς. (C. 348. B.90.) 
 Λέοντα δορκὰς ὡς ἴδεν μεμηνότα,
,,ὦ μοῖρα θηρῶν“ εἶπεν ,,ἀθλιωτάτη·
εἰ σωφρονεῖν γὰρ δυσκάθεκτος εἶ λέων,
πῶς νῦν μανεὶς οὐ μεστὰ δράσεις δακρύων;“ 
 Ὅτι ἐξουσίαν ἔχοντα οὐ δεῖ θυμοῦσθαι.

253. Λέων καὶ Κάπρος. (C. 223. F.298.) 
 Θέρους ἐν ὥρᾳ, ὅτε τὸ καῦμα δίψει λυπεῖ, εἰς μι-
κρὰν πηγὴν λέων καὶ κάπρος ἦλθον πιεῖν. Ἤριζον δὲ,

 
τίς πρῶτος αὐτῶν πίῃ· ἐκ τούτου δὲ πρὸς φόνον ἀλ-
λήλων διηγέρθησαν. Ἄφνω δὲ ἐπιστραφέντες πρὸς τὸ
ἀναπνεῦσαι, εἶδον γῦπας ἐκδεχομένους, ὅς αὐτῶν
πέσῃ, τοῦτον καταφαγεῖν. Διὰ τοῦτο λύσαντες τὴν
ἔχθραν εἶπον· ,,κρεῖσσόν ἐστι ἡμᾶς φίλους γενέσθαι,
ἢ βρῶμα γυψὶ καὶ κόραξιν.“ 
 Ὅτι τὰς πονηρὰς ἔριδας καὶ τὰς φιλονεικίας καλόν
ἐστι διαλύειν, ἐπειδὴ πᾶσιν ἐπικίνδυνον τέλος ἂγουσιν.

254. Λέων καὶ Λαγωός (S. 146. C. 224. F. 97.) 
 Λέων ἐπιτυχὼν λαγωῷ κοιμωμένῳ τοῦτον ἔμελλε
καταφαγεῖν· μεταξὺ δὲ θεασάμενος ἔλαφον παριοῦσαν,
ἀφεὶς τὸν λαγωὸν ἐκείνην ἐδίωκεν. Ὁ μὲν οὖν ἀπὸ τῶν
ψόφων ἐξαναστὰς ἔφυγεν· ὁ δὲ λέων, ἐπὶ πολὺ διώξας
τὴν ἔλαφον, ἐπειδὴ καταλαβεῖν οὐκ ἠδυνήθη, ἐπανῆλ-
θεν ἐπὶ τὸν λαγωόν· εὑρὼν δὲ καὶ αὐτὸν πεφευγότα
ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε δίκαια πέπονθα, ὅτι ἀφεὶς τὴν ἐν
χερσὶ βορὰν, ἐλπίδα μείζονα προὔκρινα.“ 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων μὴ μετρίοις κέρδεσιν
ἐπαρκούμενοι λανθάνουσι καὶ τὰ ἐν χερσὶ προϊέμενοι.

255. Λέων, Λύκος καὶ Ἀλώπηξ. (C.72. F. 233.) 
 Λέων γηράσας ἐνόσει κατακεκλιμένος ἐν ἂντρῳ·
παρῆσαν δʼ ἐπισκεψόμενα τὸν βασιλέα πλὴν ἀλώπεκος
τἄλλα τῶν ζώων. Ὁ τοίνυν λύκος λαβόμενος εὐκαιρίας,
κατηγόρει παρὰ τῷ λέοντι τῆς ἀλώπεκος, ἅτε δὴ παρʼ
οὐδὲν τιθεμένης τὸν πάντων αὐτῶν κρατοῦντα, καὶ διὰ
ταῦτα μηδʼ εἰς ἐπίσκεψιν ἀφιγμένης. Ἐν τοσούτῳ δὲ
παρῆν καὶ ἡ ἀλώπηξ, καὶ τῶν τελευταίων ἠκροάσατο
τοῦ λύκου ῥημάτων. Ὁ μὲν οὖν λέων κατʼ αὐτῆς ἐβρυ-
χᾶτο· ἡ δʼ ἀπολογίας καιρὸν αἰτήσασα ,,καὶ τίς σε“
ἔφη ,,τῶν συνελθόντων τοσοῦτον ὠφέλησεν, ὅσον ἐγὼ,
πανταχόσε περινοστήσασα καὶ θεραπείαν ὑπὲρ σοῦ παρʼ

 
ἰατροῦ ζητήσασα καὶ μαθοῦσα ;“ Τοῦ δὲ λέοντος εὐθὺς
τὴν θεραπείαν εἰπεῖν κελεύσαντος, ἐκείνη φησίν· ,,εἰ
λύκον ζῶντα ἐκδείρας τὴν αὐτοῦ δορὰν θερμὴν ἀμ-
φιέσῃ.“ Καὶ τοῦ λύκου αὐτίκα νεκροῦ κειμένου, ἡ
ἀλώπηξ γελῶσα εἶπεν οὕτως· ,,οὐ χρὴ τὸν δεσπότην
πρὸς δυσμένειαν παρακινεῖν, ἀλλὰ πρὸς εὐμένειαν.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ὁ καθʼ ἑτέρου μηχανώμενος
καθʼ ἑαυτοῦ τὴν πάγην περιτρέπει.

256. Λέων καὶ Μῦς. (S.148. C. 2l7 et p.373. F.98. B. 107.) 
 Λέοντος κοιμωμένου μῦς τῷ στόματι ἐπέδραμεν· ὁ
δὲ ἐξαναστὰς καὶ συλλαβὼν αὐτὸν ἔμελλε καταθοινή-
σασθαι. Ὁ δʼ ἐδεήθη αὐτοῦ μὴ φαγεῖν αὐτὸν, λέγων,
ὅτι σωθεὶς πολλὰς χάριτας αὐτῷ ἀποδώσει· γελάσας δὲ
αὐτὸν ἀπέλυσε. Συνέβη οὖν αὐτὸν μετʼ οὐ πολὺ τῇ
τοῦ μυὸς χάριτι περισωθῆναι. Ἐπειδὴ γὰρ συλληφθεὶς
ὑπό τινων κυνηγῶν κάλῳ ἐδέθη ἐπί τινι δένδρῳ, τη-
νικαῦτα ὁ μῦς ἀκούσας αὐτοῦ στένοντος ἐλθὼν τὸν κά-
λων περιέτρωγε, καὶ λύσας ἔφη· ,,σὺ μὲν οὖν τότε
μου κατεγέλασας, ὡς μὴ προσδοκῶν παρʼ ἐμοῦ ἀμοιβὴν
κομίσασθαι· νῦν δʼ ἴσθι, ὅτι ἐστὶ καὶ παρὰ μυσὶ χάρις.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἐν καιρῷ μεταβολῆς καὶ οἱ
σφόδρα δυνατοὶ τῶν ἀσθενεστέρων ἐνδεεῖς γίνονται.

257. Λέων, Μῦς καὶ Ἀλώπηξ [ἢ Λέων μῦν φοβηθείς].
(F. 95. C. p. 374. S. 144. B. 82.) 
 Λέοντος κοιμωμένου, μῦς τῷ στόματι περιέδραμεν.
Ο δὲ ἐξαναστὰς πανταχοῦ περιειλίττετο, ζητῶν τὸν
προσεληλυθότα. Ἀλώπηξ δὲ αὐτὸν θεασαμένη ὠνείδι-
ζεν, εἰ λέων ὤν ἐφοβήθη μῦν. Ὁ δέ φησιν· ,,ἀλλὰ
κατὰ τῆς γνώμης αὐτοῦ τὴν ὀργὴν ἔχω.“ 
 Ὁ λόγος διδάσκει, τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων
μηδὲ τῶν μετρίων πραγμάτων καταφρονεῖν.

257b . Ἄλλως. (C. 218.) 
 Λέων ποτὲ καύματος ὥρᾳ ἐν τινι σπηλαίῳ ἀνε-
παύετο. Μυὸς δὲ διὰ τῆς χαίτης αὐτοῦ διαδραμόντος,
ταραχθεὶς καὶ ἐξαναστὰς φοβερὸν ἀπέβλεπεν. Ἀλώπε-
κος δὲ καταγελώσης εἶπεν· ,,οὐ τὸν μῦν ἐφοβήθην,
ἀλλὰ τὴν κακὴν ὁδὸν καὶ συνήθειαν ἀνατρέπω.“ 
 Ὅτι τῇ κακῇ συνηθείᾳ οὐ δεῖ παρέχειν ἄδειαν· νο -
μὴν γὰρ λαβοῦσα λύπην ἐσχάτην ποιεῖ.

258. Λέων καὶ Ὄναγρος. (C. 225. F.299. B. 67.) 
 Θῆρας ἐθήρευον λέων καὶ ὄναγρος, ὁ μὲν λέων διὰ
τῆς δυνάμεως, ὁ δὲ ὄναγρος διὰ τῆς ἐν ποσὶ ταχύτητος.
Ἐπεὶ δὲ ζῶά τινα ἐθήρευσαν, ὁ λέων μερίζει καὶ τίθησι
τὰς μοίρας. ,, Τὴν μὲν μίαν· εἶπεν ,,λήψομαι ὡς πρῶ-
τος, βασιλεὺς γάρ εἰμι· τὴν δὲ δευτέραν, ὡς ἐξ ἴσου
κοινωνῶν· ἡ δὲ τρίτη μοῖρα, αὕτη κακὸν μέγα σοι ποι-
ήσει, ἢν μὴ ἐθέλῃς φυγεῖν. 
 Ὅτι καλὸν ἑαυτὸν μετρεῖν ἐν πᾶσι κατὰ τὴν ἑαυτοῦ
ἰσχὺν, καὶ δυνατωτέροις ἑαυτὸν μὴ συνάπτειν μηδὲ
κοινωνεῖν.

259. Λέων καὶ Ὄνος. (S. 149. C.226 et p.376. F. 99.) 
 Λέων καὶ ὄνος κοινωνίαν πρὸς ἀλλήλους σπεισά-
μενοι ἐξῆλθον ἐπὶ θήραν. Γενομένων δὲ αὐτῶν κατά
τι σπήλαιον, ἐν ᾧ ἦσαν ἄγριαι αἶγες, ὁ μὲν λέων πρὸ
τοῦ στομίου στὰς ἐξιούσας παρετηρεῖτο, ὁ δὲ εἰσελθὼν
ἤλαυνεν αὐτὰς, καὶ ὠγκᾶτο ἐκφοβεῖν βουλόμενος. Τοῦ
δὲ λέοντος τὰς πλείστας συλλαβόντος, ἐξελθὼν ἐκεῖνος
ἐπυνθάνετο αὐτοῦ, εἰ γενναίως ἠγωνίσατο καὶ τὰς αἶ-
γας ἐδίωξεν; Ὁ δὲ εἶπεν· ,,ἀλλʼ εὖ ἴσθι, ὅτι κἀγὼ ἄν
σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ ᾔδειν ὄνον ὄντα σε.“ 
 Οὕτως οἱ παρὰ τοῖς εἰδόσιν ἀλαζονευόμενοι εἰκό-
τως γέλωτα ὀφλισκάνουσι.

260. Λέων, Ὄνος καὶ Ἀλώπηξ.
(C. 38 et p.298. S.147. F.109.) 
 Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν ποιησάμενοι
ἐξῆλθον πρὸς ἄγραν. Πολλῆς οὖν θήρας συλληφθεί-
σης, προσέταξεν ὁ λέων τῷ ὄνῳ διελεῖν αὐτοῖς. Ὁ δὲ
τρεῖς μερίδας ποιησάμενος ἐκ τῶν ἴσων, ἐκλέξασθαι
τούτους προὐτρέπετο. Καὶ ὁ λέων θυμωθεὶς τὸν ὄνον
κατέφαγεν. Εἶτα τῇ ἀλώπεκι μερίζειν ἐκέλευσεν. Ἡ δ᾿
εἰς μίαν μερίδα πάντα σωρεύσασα, ἑαυτῇ βραχύ τι
κατέλιπε. Καὶ ὁ λέων πρὸς αὐτήν· ,,τίς σε, ὦ βελτίστη,
διαιρεῖν οὕτως ἐδίδαξεν;“ δʼ εἶπεν· ,,ἡ τοῦ ὄνου
συμφορά.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι σωφρονισμοὶ γίνονται τοῖς
ἀνθρώποις τὰ τῶν πέλας δυστυχήματα.

261. Λέων, Προμηθεὺς καὶ Ἐλέφας. (F. 357. C. 4Ο7.) 
 Λέων κατεμέμφετο Προμηθέα πολλάκις, ὅτι μέγαν
αὐτὸν ἔπλασε καὶ καλὸν, καὶ τὴν μὲν γένυν ὥπλισε τοῖς
ὀδοῦσι, τοὺς δὲ πόδας ἐκράτυνε τοῖς ὄνυξιν, ἐποίησέ
τε τῶν ἄλλων θηρίων δυνατώτερον· ,, ὁ δὲ τοιοῦτος“
ἔφασκε ,,τὸν ἀλεκτρυόνα φοβοῦμαι.“ Καὶ ὁ Προμη-
θεὺς ἔφη· ,,τί με μάτην αἰτιᾷ; τὰ γὰρ ἐμὰ πάντα ἔχεις,
ὅσα πλάττειν ἐδυνάμην· ἡ δέ σου ψυχὴ πρὸς τοῦτο μό-
νον μαλακίζεται. Ἔκλαιεν οὖν ἑαυτὸν ὁ λέων, καὶ τῆς
δειλίας κατεμέμφετο, καὶ τέλος ἀποθανεῖν ἤθελεν.
Οὕτω δὲ γνώμης ἔχων ἐλέφαντι περιτυγχάνει, καὶ προσ-
αγορεύσας εἱστήκει διαλεγόμενος. Καὶ ὁρῶν διαπαντὸς
τὰ ὦτα κινοῦντα, ,,τί πάσχεις “ ἔφη ,,καὶ τί δήποτε
οὐδὲ μικρὸν ἀτρεμεῖ σου τὸ οὖς;“ Καὶ ὁ ἐλέφας, κατὰ
τύχην περιπτάντος αὐτῷ κώνωπος, ,,ὁρᾷς“ ἔφη ,,τοῦτο
τὸ βραχὺ, τὸ βομβοῦν; ἤν εἰσδύνῃ μου τῇ τῆς ἀκοῆς
ὁδῷ, τέθνηκα.“ Καὶ ὁ λέων· ,,τί οὖν ἔτι ἀποθνήσκειν“

 
ἔφη ,,με δεῖ, τοσοῦτον ὄντα καὶ ἐλέφαντος εὐτυχέστε-
ρον, ὅσον κρείττων κώνωπος ὁ ἀλεκτρυών;“ 
 Ὁρᾷς, ὅσον ἰσχύος ὁ κώνωψ ἔχει, ὡς καὶ ἐλέφαντα
φοβεῖν.

262. Λέων καὶ Ταῦρος.
(S. 141. C. 227 e p. 377. F. 92. B. 97.) 
 Λέων ταύρῳ παμμεγέθει ἐπιβουλεύων ἠβουλήθη
αὐτοῦ περιγενέσθαι· διόπερ πρόβατον τεθυκέναι φή-
σας πρὸς ἑστίασιν αὐτὸν ἐκάλεσε, βουλόμενος κατακλι-
θέντα αὐτὸν καταγωνίσασθαι. Ὁ δὲ ἐλθὼν καὶ θεασά-
μενος λέβητας πολλοὺς καὶ ὀβελίσκους μεγάλους, τὸ δὲ
πρόβατον οὐδαμοῦ, μηδὲν εἰπὼν ἀπηλλάττετο. Τοῦ δὲ
λέοντος αἰτιωμένου αὐτὸν καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανομέ-
νου, διʼ ἣν οὐδὲν δεινὸν παθὼν ἀλόγως ἄπεισιν, ἔφη·
,, ἀλλʼ ἔγωγε οὐ μάτην ποιῶ· ὁρῶ γὰρ κατασκευὴν οὐχ
ὡς εἰς πρόβατον, ἀλλʼ εἰς ταῦρον ἡτοιμασμένην.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τοὺς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων
αἱ τῶν πονηρῶν τέχναι οὐ λανθάνουσι.

263. Λέων καὶ Ταῦρος. (C. 339. F. 410.) 
 Λέων ποτὲ ταῦρον ὁρᾷ, καὶ τροφῆς μὲν ἐρᾷ, τὰς
δὲ τῶν κεράτων δειδίττεται προσβολὰς, καὶ τὸ φάρμα-
κον εὑρὼν οὐ θεραπεύει τὸ πάθος· νικᾷ μὲν αὐτὸν ὁ
λιμὸς, καὶ τῷ ταύρῳ κελεύει συμπλέκεσθαι, ἀλλʼ ἐκ-
φοβεῖ τῶν κεράτων τὸ μέγεθος. Τέλος πείθεται τῷ
λιμῷ, καὶ φιλίαν πλασάμενος εἰς ἀπάτην τὸν ταῦρον
ὑπέρχεται· ὅπου γὰρ τὸ κακὸν πρόχειρον, καὶ τὸ ἀν-
δρεῖον πεφόβηται· κἂν ἴδῃ τὸ βίᾳ κρατεῖν οὐκ ἀκίνδυ-
νον, τὸ λάθρᾳ σοφίζεται. ,,Ἐγὼ γοῦν“ φησὶν ,,ἐπαινῶ
σου τὸ καρτερὸν, ὑπεράγαμαι τὸ κάλλος, ὁποῖος μὲν
εἶ τὴν κεφαλὴν, ὁποῖος δὲ τὴν μορφὴν, ὅσος δὲ τοὺς
πόδας, ὅσος δὲ τὰς ὁπλάς· ἀλλʼ ὅσον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς

 
φέρεις τὸ ἄχθος! Περίελε γοῦν οὕτω ματαίαν ἐπιπλο-
κὴν, καί σοι καὶ κόσμος ἔσται τῆς κεφαλῆς, καὶ βάρους
ἀπαλλαγὴ, καὶ πρὸς τὸ κρεῖττον μεταβολή. Τί δὲ καὶ
δεῖ σοι κεράτων, εἰρήνης οὔσης πρὸς λέοντας;“ Πεί-
θεται τούτοις ὁ ταῦρος, καὶ τὴν ἐκ τῶν ὅπλων ἰσχὺν
ἀποβαλὼν, τῷ λέοντι λοιπὸν εὐχείρωτος ἦν καὶ δεῖ-
πνον ἀκίνδυνον. 
 Οὕτω τὸ πείθεσθαι τοῖς ἐχθροῖς μετὰ τῆς ἀπάτης
φέρει καὶ κίνδυνον.

264. Λῃστὴς καὶ Συκάμινος. (S.150. F. 100. C. 400.) 
 Λῃστὴς ἐν ὁδῷ τινα ἀποκτείνας, ἐπειδὴ παρὰ τῶν
ἐπιτυχόντων ἐδιώκετο, καταλιπὼν αὐτὸν ἔφυγε. Τῶν
δὲ ἄντικρυς ὁδευόντων πυνθανομένων αὐτοῦ, τίνι με-
μολυσμένας ἔχοι τὰς χεῖρας, ἔλεγεν ἀπὸ συκαμίνου κα-
ταβεβηκέναι· καὶ ὡς ταῦτα ἔλεγεν, οἱ διώκοντες αὐτὸν
ἐπελθόντες καὶ συλλαβόμενοι εἰς τινα συκάμινον αὐτὸν
ἐσταύρωσαν. δὲ συκάμινος ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε οὐκ
ἄχθομαι πρὸς τὸν σὸν θάνατον ὑπηρετοῦσα· καὶ γὰρ
ὅν αὐτὸς φόνον κατειργάσω, τοῦτον εἰς ἐμὲ † ἐξαιμά-
τωσας.“ 
 Οὕτως πολλάκις καὶ οἱ φύσει χρηστοὶ, ὅταν ὑπὸ
τινῶν ὡς φαῦλοι διαβάλλωνται, κατʼ αὐτῶν πονηρεύε-
σθαι οὐκ ὀκνοῦσι.

265. Λιθουργὸς καὶ Ἑρμῆς. (B.30.) 
 Γλύψας ἐπώλει λύγδινόν τις Ἑρμείην·
τὸν δʼ ἠγόραζον ἄνδρες, ὃς μὲν εἰς στήλην
(υἱὸς γὰρ αὐτῷ προσφάτως ἐτεθνήκει),
ὁ δὲ χειροτέχνημʼ ὡς θεὸν καθιδρύσων.
ἦν δʼ ὀψέ, χὡ λιθουργὸς οὐκ ἐπεπράκει,
συνθέμενος αὐτοῖς εἰς τὸν ὄρθρον οὖ δεῖξαι

 
ἐλθοῦσιν. ὁ δὲ λιθουργὸς εἶτεν ὑπνώσας
αὐτὸν τὸν Ἑρμῆν ἐν πύλαις ὀνειρείαις
εἶδεν λέγοντα· ,,τἀμὰ νῦν ταλαντεύῃ·
ἢ γάρ με νεκρὸν ἢ θεὸν σὺ ποιήσεις.“

266. Λύκοι καὶ Κύνες. (C. 233. F.302.) 
 Οἱ λύκοι τοῖς κυσὶν εἶπον· ,, Διὰ τί ὅμοιοι ὄντες
ἡμῖν ἐν πᾶσιν, οὐχ ὁμοφρονεῖτε ἡμῖν ὡς ἀδελφοί; οὐ-
δὲν γὰρ ὑμῶν διαλλάττομεν, πλὴν τῇ γνώμῃ. Καὶ
ἡμεῖς μὲν ἐλευθερίᾳ συζῶμεν· ὑμεῖς δὲ τοῖς ἀνθρώποις
ὑποκύπτοντες καὶ δουλεύοντες, πληγὰς παρʼ αὐτῶν
ὑπομένετε, καὶ κλοιὰ περιτίθεσθε, καὶ φυλάττετε καὶ
τὰ πρόβατα· ὅτε δὲ ἐκθίουσι, μόνα τὰ ὀστᾶ ὑμῖν ἐπιῤῥί-
πτουσι. Ἀλλʼ ἐὰν πείσησθε, πάντα τὰ ποίμνια ἔκδοτε
ἡμῖν, πάντα κοινὰ εἰς κόρον ἐσθίοντες. “ Ὑπήκουσαν
οὖν πρὸς ταῦτα οἱ κύνες· οἱ δὲ ἔνδον τοῦ σπηλαίου εἰσ-
ελθόντες, πρότερον τοὺς κύνας διέφθειραν. 
 Ὅτι οἱ τὰς ἑαυτῶν πατρίδας προδιδόντες τοιούτους
μισθοὺς λαμβάνουσι.

267. Λύκοι καὶ Κύνες. (C. 359. B.85.) 
 Λύκοις καὶ κυσὶν ἦν ποτε ἔχθρα· κύων δὲ Ἕλλην
ᾑρέθη στρατηγὸς κυσίν. Οὗτος πρὸς τὴν μάχην ἐβρά-
δυνεν· οἱ δὲ λύκοι ἠπείλουν σφοδρῶς. Ὁ δὲ εἶπεν·
,, Οἴδατε, τίνος χάριν βραδύνω; πρέπον ἐστὶν ἀεὶ προ-
βουλεύεσθαι. Ὑμῶν γὰρ τὸ γένος καὶ ἡ χροιὰ πάντων
ἕν ἐστιν· οἱ ἡμέτεροι δʼ ἐκ πολλῶν τρόπων εἰσὶ καὶ τοῖς
τόποις καυχῶνται. Ἀλλὰ καὶ ἡ χροιὰ ἁπάντων οὐκ
ἔστι μία καὶ ἴση· ἀλλʼ οἱ μὲν μέλανες, οἱ δὲ πυῤῥοὶ, οἱ
δὲ λευκοὶ, οἱ δὲ τεφρώδεις. Καὶ πῶς ἄν δυνηθείην εἰς
πόλεμον ἄρχειν τῶν ἀσυμφώνων καὶ μὴ ὅμοια πάντα
ἐχόντων;

268. Λυκοι καὶ Πρόβατα. (S. 151. C. 237. F. 211.) 
 Λύκοι ἐπιβουλεύοντες ποίμνῃ προβάτων, ἐπειδὴ
οὐκ ἠδύναντο αὐτῶν περιγενέσθαι διὰ τοὺς φυλάσσον-
τας αὐτὰ κύνας, ἔγνωσαν δεῖν διὰ δόλου τοῦτο πρᾶξαι.
Καὶ πέμψαντες πρέσβεις ἐξῄτουν παρʼ αὐτῶν τοὺς κύ-
νας, λέγοντες, ἐκείνους τῆς ἔχθρας ὄντας αἰτίους ἐγχει-
ρίζεσθαι δεῖν αὐτοῖς, καὶ εἰρήνην μεταξὺ αὐτῶν γε-
νήσεσθαι. Τὰ δὲ πρόβατα μὴ προβλέποντα τὸ μέλλον
ἐξέδωκαν τοὺς κύνας· καὶ οἱ λύκοι περιγενόμενοι ἐκεί-
νων ῥᾳδίως τὴν ποίμνην ἀφύλακτον οὖσαν διέφθειραν. 
 Οὕτω καὶ τῶν πόλεων αἱ τοὺς δημηγόρους ῥᾳδίως
προδιδοῦσαι λανθάνουσι καὶ αὐταὶ ταχέως πολεμίοις
χειρούμεναι.

268b. Αλλως. (C. p. 156.) 
 Καθ᾿ ὃν χρόνον ὁμόφωνα ἦν τὰ ζῶα, πόλεμον οἱ
λύκοι τοῖς προβάτοις συνῆψαν. Τῶν δὲ κυνῶν συμμα-
χούντων τοῖς θρέμμασι καὶ τοὺς λύκους ἀποσοβούντων,
οἱ λύκοι πρεσβευτὴν ἀποστείλαντες ἔφασαν τοῖς πρό-
βασιν, εἰ βούλοιντο βιοῦν ἐν εἰρήνῃ καὶ μηδένα πόλε-
μον ὑποπτεύειν, τούς κύνας αὐτοῖς ἐκδοῦναι. Τῶν δὲ
προβάτων ὑπʼ ἀνοίας πεισθέντων καὶ τοὺς κύνας ἐκδε-
δωκότων, οἱ λύκοι τούς τε κύνας διεσπάραξαν καὶ τὰ
πρόβατα ῥᾷστα διέφθειραν.

269. Λύκοι, Πρόβατα καὶ Κριός. (C. 238. F.304. B.93.) 
 Λύκοι πρέσβεις ἔστειλαν τοῖς προβάτοις, εἰρήνην
ποιῆσαι μετʼ αὐτῶν διηνεκῆ, εἰ τοὺς κύνας λάβωσι καὶ
διαφθείρωσι. Τὰ μωρὰ δὲ πρόβατα συνέθεντο τοῦτο
ποιῆσαι· ἀλλά τις γέρων κριὸς εἶπεν· ,,πῶς ὑμῖν πι-
στεύσω καὶ συνοικήσω, ὅπου, καὶ τῶν κυνῶν φυλατ-
τόντων με, ἀκινδύνως νέμεσθαι οὐ δυνατόν ἐστι;

 
Ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀσφαλείας τῆς ἑαυτοῦ γυμνωθῆναι,
τοῖς ἀκαταλλάκτοις ἐχθροῖς διʼ ὅρκων πεισθέντα.

270. Λύκος καὶ Αἴξ. (S. 154. C.230 et p.379. F. 103.) 
 Λύκος θεασάμενος αἶγα ἐπί τινος κρημνοῦ νεμομέ-
νην, ἐπειδὴ οὐκ ἠδύνατο αὐτῆς ἐφικέσθαι, παρῄνει
αὐτῇ κατωτέρω καταβῆναι, μὴ καὶ πέσῃ λαθοῦσα, λέ-
γων, ὡς καὶ λειμῶνές (εἰσι) παρʼ αὐτῷ, καὶ ἡ πόα φαι-
δροτέρα. Ἡ δὲ πρὸς αὐτὸν ἔφη· ,,ἀλλʼ οὐκ ἐμὲ ἐπὶ
νομὴν καλεῖς, αὐτὸς δὲ τροφῆς ἀπορεῖς.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ πονηροὶ, ὅταν παρὰ
τοῖς εἰδόσι πονηρεύωνται, ἀνόνητοι τῶν τεχνασμάτων
γίνονται.

271. Λύκος καὶ Ἀλώπηξ. (C. 232. F. 301. B. 53.) 
 Εἰς λύκον ἀλώπηξ ἐνέπεσεν· ἐδυσώπει δὲ ὡς γραῦν
αὐτὴν οὖσαν μὴ ἀποκτεῖναι. Ὁ δὲ λύκος ἔφη· ,,ἐὰν
τρεῖς λόγους ἀληθεῖς εἴπῃς μοι, ἀπολυθήσῃ.“ Ἡ δὲ
εἶπεν· ,,εἴθε μή σοι συνήντησα,“ καὶ ,,μηδαμῶς τῇ
ὥρᾳ ταύτῃ ζήσαις,“ καὶ,, μήπως πάλιν συναντήσαις μοι.“ 
 Ὅτι ἐν περιστάσει τις ἐμπεσών, καὶ τὰς κεκρυμμέ-
νας τῆς ψυχῆς βουλὰς ἐξάγει.

271b . Ἄλλως. Λύκος καὶ Παιδίον. (S. 156.) 
 Λύκος τροφῆς κεκορεσμένος, ἐπειδὴ ἐθεάσατο παι-
δίον ἐπὶ γῆς βεβλημένον, αἰσθόμενος ὅτι διὰ τὸν ἑαυ-
τοῦ φόβον ἐπεπτώκει, προσελθὼν παρεθάῤῥυνεν αὐτὸ,
λέγων ὡς, ἂν τρεῖς λόγους ἀληθεῖς αὐτῷ εἴπῃ, ἀπο-
λύει αὐτό. Καὶ ἀρξάμενος ἔλεγε πρῶτον, μὴ βούλε-
σθαι αὐτῷ περιτυχεῖν, δεύτερον, παραπλησίως ἡμαρ-
τηκέναι τυφλῷ· τρίτον, ,,κακοὶ κακῶς ἀπόλοιντο πάντες
οἱ λύκοι, ὅτι μηδὲν παθόντες ὑφʼ ἡμῶν κακῶς πολεμεῖτε

 
ἡμᾶς.“ Καὶ ὁ λύκος ἀποδεξάμενος τὸ ἀψευδὲς αὐτοῦ
ἀπέλυσεν αὐτό. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις ἡ ἀλήθεια καὶ παρὰ
πολεμίοις ἰσχύει.

272. Λύκος καὶ Ἀλώπηξ. (F. 360. C. 410. B. 101.) 
 Λύκος τις ἁδρὸς ἐν λύκοις ἐγεννήθη,
λέοντα δʼ αὐτὸν ἐπεκάλουν· ὁ δʼ ἀγνώμων
τὴν δόξαν οὐκ ἤνεγκε, τῶν δὲ συμφύλων
ἀποστατήσας τοῖς λέουσιν ὡμίλει.
κερδὼ δʼ ἐπισκώπτουσα ,,μὴ φρενωθείην “
ἔφη ,,τοσοῦτον, ὡς σὺ νῦν ἐτυφώθης·
σὺ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἐν λύκοις λέων φαίνῃ,
ἐν δʼ οὖ λεόντων συγκρίσει λύκος γίγνῃ.“ 
 Πρὸς τοὺς ὑπὸ τῶν κολάκων οὐκ ὀρθῇ κρίσει ἐπαι-
νουμένους καὶ μέγα φρονοῦντας, ἐλεγχομένους δὲ ἑαυ-
τοὺς ἐπιγινώσκοντας.

273. Λύκος καὶ Ἀρνίον. (F. 107. C. 228 et p. 378.) 
 Λύκος ἀρνίον ἐδίωκε· τὸ δὲ εἴς τι ἱερὸν κατέφυγε.
Προσκαλουμένου δὲ αὐτὸ τοῦ λύκου, καὶ λέγοντος, ὅτι
θυσιάσει αὐτὸ ὁ ἱερεὺς, εἰ καταλάβῃ, τῷ θεῷ, ἐκεῖνο
ἔφη· ,,ἀλλʼ αἱρετώτερόν μοί ἐστι θεοῦ θυσία γενέσθαι,
ὑπὸ σοῦ διαφθαρῆναι. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἷς ἐπίκειται τὸ ἀποθανεῖν,
κρείττων ἐστὶν ὁ μετὰ δόξης θάνατος.

274. Λύκος καὶ Ἀρνός. (F. 101. C. 229 e p.378. B.89.) 
 Λύκος ἄρνα εὑρὼν πεπλανημένον, οὐκ ἀφήρπασε
χειρὶ δυνατωτάτῃ, ἀλλʼ ἠθέλησε μετʼ εὐλόγου αἰτίας
τοῦτον φαγεῖν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν τοιαῦτα· ,,πέρυσι
σὺ πολλὰ καθύβρισάς με. Ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν θρηνῳ-
δῶν ἀνεβόα· ,,ἔγωγʼ οὐκ ἐν τούτῳ γεγένημαι τῷ

 
χρόνῳ.“ Καὶ ὁ λύκος εἶπε πρὸς αὐτόν· ,,τὴν ἄρουράν
μου νέμῃ.“ Ὁ δʼ ἀρνὸς ἔφη· ,,ἀκμὴν τροφὴν οὐκ εἶ-
δον. Πάλιν ὁ λύκος· ,,ἐκ τῆς πηγῆς μου πίνεις.“ Ὁ
δὲ ,, οὔπω πέπωκα ὕδωρ “ προσεῖπεν αὐτῷ· ,,τῆς γὰρ
μητρός μου τὸ γάλα ἡ τροφή μου καὶ τὸ πόμα μου.“ Ὁ
δὲ συλλαβὼν καὶ φαγὼν τοῦτον, εἶπεν· ,, ἀλλʼ ἐμὼ τέως
ἄδειπνος οὐ μενῶ, εἰ καὶ σὺ ἀφορμὴν ἐμὴν πᾶσαν
λύεις.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι γνώμην κακούργου καὶ πλεο-
νέκτου λόγος οὐ πείθει, κἂν ἀληθὴς τυγχάνῃ.

274b . Ἄλλως. Λύκος καὶ Ἀρήν. (S. 152. C. 229.) 
 Λύκος θεασάμενος ἄρνα ἀπό τινος ποταμοῦ πί-
νοντα, τοῦτον ἠβουλήθη μετά τινος εὐλόγου αἰτίας
καταθοινήσασθαι. Διόπερ στὰς ἀνωτέρω ᾐτιᾶτο αὐτὸν
ὡς θολοῦντα τὸ ὕδωρ, καὶ πίνειν αὐτὸν οὐκ ἐῶντα.
Τοῦ δὲ λέγοντος, ὡς ἄκροις τοῖς χείλεσι πίνει, καὶ ἄλ-
λως οὐ δυνατὸν, αὐτοῦ ἑστῶτος κάτω, ἐπάνω ταράσ-
σειν τὸ ὕδωρ, ὁ λύκος ἀποτυχὼν ταύτης τῆς αἰτίας
ἔφη· ,,ἀλλὰ πέρυσι τὸν πατέρα μου ἐλοιδόρησας.“ Εἰ-
πόντος δὲ ἐκείνου, μηδέπω τότε γεννηθῆναι, ὁ λύκος
ἔφη πρὸς αὐτόν· ,, κἂν σὺ ἀπολογιῶν εὐπορῇς, ἐγώ σε
οὐχ ἧττον κατέδομαι.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἷς πρόθεσίς ἐστιν ἀδικεῖν,
παρʼ αὐτοῖς οὐδὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει.

275. Λύκος καὶ Γραῦς. (C. 138 et p.337. F. 104.) 
 Λύκος λιμώττων περιῄει ζητῶν τροφήν. Γενόμε-
νος δὲ κατά τινα τόπον, ἤκουσε παιδίου κλαίοντος, καὶ
γραὸς λεγούσης αὐτῷ· ,,παῦσαι τοῦ κλαίειν· εἰ δὲ μὴ,
τῇ ὥρᾳ ταύτῃ ἐπιδώσω σε τῷ λύκῳ.“ Οἰόμενος δὴ ὁ
λύκος, ὅτι ἀληθεύει ἡ γραῦς, ἵστατο πολλὴν ἐκδεχό-
μενος ὥραν. Ὡς δʼ ἑσπέρα κατέλαβεν, ἀκούει πάλιν

 
τῆς γραὸς κολακευούσης τὸ παιδίον, καὶ λεγούσης
αὐτῷ· ,,ἐὰν ἔλθῃ ὁ λύκος δεῦρο, φονεύσομεν, ὦ τέ-
κνον, αὐτόν. Ταῦτα ἀκούσας ὁ λύκος, ἐπορεύετο λέ-
γων· ,,ἐν ταύτῃ τῇ ἐπαύλει ἄλλα μὲν λέγουσιν, ἄλλα
δὲ πράττουσιν.“ 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἀνθρώπους, οἵτινες τὰ ἔργα τοῖς
λόγοις οὐκ ἔχουσιν ὅμοια.

275b. Ἄλλως. (S. 155.) 
 Λύκος λιμώττων περιῄει ζητῶν ἑαυτῷ τροφήν. Ὡς
δὲ ἐγένετο κατά τινα τόπον, ἀκούσας γραὸς παιδὶ κλαί-
οντι ἀπειλουμένης, ὡς, ἂν μὴ παύσηται, βαλεῖ λύκῳ,
οἰόμενος ἀληθεύειν προσέμενεν. Ἑσπέρας δὲ γενομέ-
νης, ὡς οὐδὲν τοῖς λόγοις ἀκόλουθον ἐγένετο, ἀπαλ-
λαττόμενος ἔφη· ,,ἐν ταύτῃ τῇ ἐπαύλει οἱ ἄνθρωποι
ἄλλα μὲν λέγουσιν, ἄλλα δὲ ποιοῦσιν.“ 
 Ὁ λόγος ἁρμόσει τοῖς μὴ τοῖς λόγοις τὰ ἔργα ἔχου-
σιν ἑπόμενα.

275c. Ἄλλως. (C. 138, c. B.16.) 
 Αἰτοῦντι τροφὴν νηπίῳ καὶ κλαίοντι ἠπείλησε
γραῦς, εἰ μὴ ἡσυχάσαι, τῷ λύκῳ ῥῖψαι. Ὁ δὲ λύκος,
τὴν γραῦν ἀληθεύειν νομίσας, ἐκαρτέρησε μέχρις ἑσπέ-
ρας πεινῶν, μηδὲν λαβών. Εἰς δὲ τὴν σύνοικον ἐλθὼν
ἠρωτᾶτο, πῶς οὐδὲν ἄρας ἦλθεν, ὡς ἀεί. Ὁ δʼ εἶπε·
,,πῶς γάρ τις πιστεύσας γυναικί;“

276. Λύκος καὶ Ἐρωδιός. (S. 153. B. 94.) 
 Λύκος καταπιὼν ὀστοῦν περιῄει ζητῶν τὸν ἰασόμε-
νον. Περιτυχὼν δὲ ἐρωδιῷ, τοῦτον παρεκάλει ἐπὶ μι-
σθῷ τὸ ὀστοῦν ἐξελεῖν· κἀκεῖνος καθεὶς τὴν ἑαυτοῦ
κεφαλὴν εἰς τὸν φάρυγγα αὐτοῦ τὸ ὀστοῦν ἐξέσπασε,
καὶ τὸν ὁμολογηθέντα μισθὸν ἐξῄτει. Ὁ δὲ λύκος γε-

 
λάκας καὶ τοὺς ὀδόντας θήξας φησίν· ,,ἀρκεῖ σοι καὶ
τὸ μόνον σῴαν ἐξελεῖν τὴν κεφαλήν.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι μεγίστη παρὰ τοῖς πονηροῖς
εὐεργεσία τὸ μὴ προσαδικεῖσθαι ὑπʼ αὐτῶν.

276b. Ἄλλως. Λύκος καὶ Γέρανος.
(F. 94. 102. C. 144 et p.342.) 
 Λύκου ποτὲ λαιμῷ ὀστέον ἐπάγη· τῇ δὲ γεράνῳ
μισθὸν παρέξειν εἶπεν, εἰ τὴν κεφαλὴν αὐτῆς προσεπι-
βαλοῦσα, ἐξανασπάσαι ἐκ τοῦ λαιμοῦ αὐτοῦ τὸ ὀστοῦν
δὲ ἐκβαλοῦσα τὸν μισθὸν ἐπεζήτει. Γελάσας οὖν ὁ
λύκος καὶ τοὺς ὀδόντας θήξας, ,,ἀρκεῖ σοι“ εἶπεν,, ἀντὶ
μισθοῦ τοῦτο καὶ μόνον, ὅτι ἐκ λύκου στόματος καὶ
ὀδόντων ἐξεῖλες κάραν σῴαν μηδὲν παθοῦσαν.“ 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρας δολίους, οἵτινες ἐκ κινδύ-
νων διασωθέντες, τοῦτο παρέχουσι τοῖς εὐεργέταις ἀντὶ
χάριτος, τὸ μὴ βλάψαι αὐτούς.

277. Λύκος καὶ Ἵππος. (C. 231. F. 300.) 
 Λύκος, κατά τινα ἄρουραν ὁδεύων, εὗρε κριθάς.
Μὴ δυνάμενος δὲ αὐταῖς τροφῇ χρήσασθαι, καταλιπὼν
ἀπῄει. Ἵππῳ δὲ συντυχὼν, [τοῦτον ἐπὶ τὴν ἄρουραν]
ἐκεῖ αὐτὸν ἐκάλει, λέγων, ὡς εὑρὼν κριθὰς αὐτὸς μὲν
οὐκ ἔφαγεν, αὐτῷ δὲ ἐφύλαξεν, ἐπειδὴ καὶ ἡδέως αὐ-
τοῦ τὸν ψόφον τῶν ὀδόντων ἀκούει. Καὶ ἵππος ὑποτυ-
χὼν ἔφη· ,,ἀλλʼ ὦ οὗτος, εἰ λύκοι κριθῶν τροφῇ χρῆ-
σθαι ἠδύναντο, οὐκ ἄν ποτε τὰ ὦτα τῆς γαστρὸς προέ-
κρινας.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ φύσει πονηροὶ, κἂν χρηστό-
τητα ἐπαγγέλλωνται, οὐ πιστεύονται.

278. Λύκος καὶ Κύων. (F. 361. C. 411. B. 99.) 
 Λύκος ἐν κλοιῷ δεδεμένον ὁρῶν μέγιστον κύνα

 
ἤρετο· ,,δήσας τίς σʼ ἐξέθρεψε τοῦτον;“ Ὁ δὲ ἔφη·
,, κυνηγός.“ ,,Ἀλλὰ τοῦτο μὴ πάθοι· λύκος (ἔφη) ,,ἐμοὶ
φίλος· λιμὸς γὰρ ἡ κλοιοῦ βαρύτης.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ τὸ ἐν ταῖς συμφοραῖς οὐδὲ γαστρί-
ζεσθαι.

279. Λύκος καὶ Λέων. (C. 234. F. 303 et 416. B. 105.) 
 Λύκος ποτὲ ἄρας πρόβατον ἐκ ποιμνίου, ἐκόμιζεν
αὐτὸ εἰς κοίτην· λέων δὲ αὐτῷ συναντήσας, ἀφείλετο
τὸ πρόβατον. Ὁ δὲ πόῤῥωθεν σταθεὶς εἶπεν· ,,ἀδίκως
ἀφείλου τὸ ἐμόν. Ὁ δὲ λέων γελάσας ἔφη· ,,σοὶ γὰρ
δικαίως ὑπὸ φίλου ἐδόθη;“ 
 Τοὺς ἅρπαγας καὶ πλεονέκτας λῃστὰς, ἐν ἑνὶ πταί-
σματι κειμένους καὶ ἀλλήλους μεμφομένους, ὁ λόγος
ἐλέγχει.

279b. Ἄλλως. Λύκος, Ἀρνίον καὶ Λέων. (F. 362. C. p.379.) 
 Λύκος δήποτε ἄρας ἀρνίον ἐκ ποίμνης ἀπεκόμιζεν
εἰς τὴν ἰδίαν κοίτην· λέων δὲ τούτῳ ἐξαίφνης συναν-
τήσας, ἦρεν ἐξ αὐτοῦ τὸ ἀρνίον. Στὰς δὲ πόῤῥωθεν
πρὸς αὐτὸν ταῦτα λέγει· ,, ἵνα τί, ἄναξ, ἐξ ἐμοῦ τοῦτο
ἦρας; πῶς δὲ οὐ τηρεῖς τοὺς θεσμοὺς τοὺς ἀρχαίους,
τοῦ μὴ τυραννεῖν χειρὶ δυνατωτάτῃ, ἀλλὰ πάντοτε ἐκ-
δικεῖν τοῖς ἀπόροις;“ Ὁ δὲ γελάσας πρὸς αὐτὸν ταῦτα
λέγει· ,,σὺ δὲ, ὦ λύκε, δικαίως τοῦτʼ ἂν ἔσχες, εἴ τις
τῶν φίλων αὐτὸ κεχάρικέ σοι.“ 
 Πρὸς πλεονέκτας καὶ ἅρπαγας τοὺς μεμφομένους
ἀλλήλοις ὁ μῦθος.

280. Λύκος καὶ Λέων. (F. 359. C. 409.) 
 Λύκος πλανώμενός ποτʼ ἐν ἐρήμοις τόποις,
κλίνοντος ἤδη πρὸς δύσιν Ὑπερίονος,
δολιχὴν ἑαυτοῦ τὴν σκιὰν ἰδὼν ἔφη·

 
,, λέοντʼ ἐγὼ δέδοικα, τηλικοῦτος ὤν,
πλέθρου τʼ ἔχων τὸ μῆκος; οὐ θηρῶν ἁπλῶς
πάντων δυνάστης ἀθρόων γενήσομαι;
λύκον δὲ γαυρωθέντα καρτερὸς λέων
ἑλὼν κατήσθιʼ· ὁ δʼ ἐβόησε μετανοῶν·
,, οἴησις ἡμῖν πημάτων παραιτία.“

281. Λύκος καὶ Ὄνος. (F. 111. C.235 et p. 380.) 
 Λύκος, τῶν λοιπῶν λύκων στρατηγήσας, πᾶσιν
ἔταξε νόμον αὐτοῖς προτείνας, ἵνʼ, ὅ,τι τις αὐτῶν δη-
ποτοῦν κυνηγήσῃ, εἰς μέσον ἀγάγῃ, καὶ μοιράσῃ τοῖς
πᾶσι. Ταῦτʼ οὖν ὄνος ἀκηκοὼς, τὴν χαίτην ἔσεισε καὶ
γελῶν ἔφη τάδε· ,,καλῶς εἴρηκας, ὦ πρώταρχε τῶν
λύκων· ἀλλὰ πῶς σὺ χθὲς ἣν ἐκράτησας ἄγραν, κοίτῃ
παρέθου τῇ ἰδίᾳ λαθραίως εἰς τροφήν σοι ; κόμισον
ταύτην μερισθῆναι τοῖς πᾶσιν. Ὁ δὲ θαμβηθεὶς κα-
τέλυσε τοὺς νόμους. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ τοὺς νόμους ὁρίζειν δοκοῦν-
τες, ἐν οἷς ἂν ὁρίζωσι καὶ δικάζωσιν, οὐκ ἐμμένουσιν.

282. Λύκος καὶ Ποιμένες.
(C. 318. F. 389. ex Plut. VII Sap. conv. c. 13.) 
 Λύκος ἰδὼν ποιμένας ἐσθίοντας ἐν σκηνῇ πρόβα-
τον, ἐγγὺς προσελθὼν ,,ἡλίκος “ ἔφη ,, ἄν ἦν ὑμῖν θό-
ρυβος, εἰ ἐγὼ τοῦτο ἐποίουν;

283. Λύκος καὶ Ποιμήν. (F. 105. C. 236 et p. 381.) 
 Λύκος, ἀκολουθῶν ποίμνῃ προβάτων, οὐδὲν ἠδί-
κει. Ὁ δὲ ποιμὴν κατʼ ἀρχὰς μὲν ἐφυλάττετο αὐτὸν ὡς
πολέμιον, καὶ δεδοικὼς παρετηρεῖτο. Ἐπεὶ δὲ συνεχῶς
ἐκεῖνος παρεπόμενος οὐδʼ ἀρχὴν ἁρπάζειν ἐπεχείρει,
τὸ τηνικαῦτα ἐννοήσας φύλακα μᾶλλον αὐτὸν εἶναι ἢ
ἐπίβουλον, ἐπειδὴ χρεία τις αὐτὸν κατέλαβεν εἰς ἄστυ

 
παραγενέσθαι, καταλιπὼν παρʼ αὐτῷ τὰ πρόβατα ἀπηλ-
λάγη. Καὶ ὃς καιρὸν ἔχειν ὑπολαβὼν τὰ πλείω διέφθει-
ρεν. Ὁ δὲ ποιμὴν ἐπανελθὼν καὶ θεασάμενος τὴν
ποίμνην διεφθαρμένην, ἔφη· ,,ἀλλʼ ἐγὼ δίκαια πέ
πονθα· τί γὰρ λύκῳ πρόβατα ἐπίστευον;“ 
 Οὕτως καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ τοῖς φιλαργύροις καὶ
πλεονέκταις τὰς παρακαταθήκας ἐγχειρίζοντες εἰκότως
ἀποστεροῦνται.

284. Λύκος καὶ Πρόβατον. (C.106. F. 257. S. 157.) 
 Λύκος, ὑπὸ κυνῶν δηχθεὶς καὶ κακῶς πάσχων, ἐβέ-
βλητο. Τροφῆς δὲ ἀπορῶν, θεασάμενος πρόβατον,
ἐδεῖτο ποτὸν ἐκ τοῦ παραῤῥέοντος αὐτῷ ποταμοῦ κο-
μίσαι. ,, Εἰ γὰρ σύ μοι“ φησὶ ,, δώσεις ποτὸν, ἐγὼ τρο-
φὴν ἐμαυτῷ εὑρήσω Τὸ δὲ ὑποτυχὸν ἔφη· ,, ἀλλʼ ἐὰν
ἐγὼ ποτὸν ἐπιδῶ σοι, σὺ καὶ τροφῇ μοι χρήσῃ.“ 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρα κακοῦργον, διʼ ὑποκρίσεως
ἐνεδρεύοντα.

285. Λύχνος. (C. 239. F. 305. B. 114.) 
 Μεθύων λύχνος [ἐν] ἐλαίῳ καὶ φέγγων, ἐκαυχᾶτο,
ὡς ὑπὲρ ἥλιον πλέον λάμπει. Ἀνέμου δὲ πνοῆς συρι-
σάσης, εὐθὺς ἐσβέσθη. Ἐκ δευτέρου δὲ ἅπτων τις εἶ-
πεν αὐτῷ· ,,φαῖνε λύχνε καὶ σίγα· τῶν ἀστέρων τὸ
φέγγος οὔποτε ἐκλείπει.“ 
 Ὅτι οὐ δεῖ τινα ἐν τοῖς λαμπροῖς καὶ τῇ δόξῃ τοῦ
βίου τυφοῦσθαι· ὅσα γὰρ ἂν κτήσηται, ξένα τυγχάνει.

286. Μάντις. (C. 40. F. 113.) 
 Μάντις, ἐπʼ ἀγορᾶς καθήμενος, διελέγετο. Ἐπι-
στάντος δέ τινος αἴφνης καὶ ἀπαγγείλαντος, ὡς αἱ τῆς
οἰκίας αὐτοῦ θυρίδες ἀναπεπταμέναι τε πᾶσαι εἶεν καὶ
πάντα τὰ ἔνδον ἀφῃρημένα, ἀνεπήδησέ τε στενάξας καὶ

 
δρομαῖος ᾔει. Τρέχοντα δέ τις αὐτὸν θεασάμενος ,,ὦ
οὖτος,“ εἶπεν ,,ὁ τἀλλότρια πράγματα προειδέναι ἐπαγ-
γελλόμενος, τὰ σαυτοῦ οὐ προεμαντεύου ;“ 
 Ὁ μῦθος πρὸς τοὺς τὸν μὲν ἑαυτῶν βίον φαύλως
διοικοῦντας, τῶν δὲ μηδὲν αὐτοῖς προσηκόντων προ-
νοεῖσθαι πειρωμένους.

287. Μέλισσαι καὶ Ζεύς. (S. 161. C.240.) 
 Μέλισσαι φθονήσασαι ἀνθρώποις τοῦ ἰδίου μέλι-
τος ἧκον πρὸς τὸν Δία, καὶ ἐδέοντο, ὅπως ἰσχὺν πα-
ράσχηται αὐταῖς, τοῖς κέντροις τοὺς προσιόντας τοῖς
κηρίοις ἀναιρεῖν. Καὶ ὁ Ζεὺς ἀγανακτήσας κατʼ αὐτῶν
διὰ τὴν βασκανίαν παρεσκεύασεν αὐτὰς, ἡνίκα ἄν τινα
τύπτωσι, τὸ κέντρον ἀποβάλλειν, μετὰ δὲ τοῦτο καὶ
σωτηρίας στερίσκεσθαι.“ 
 Ὁ λόγος ἂν ἁρμόσειε πρὸς ἄνδρας βασκάνους, οἳ
καὶ αὐτοὶ βλάπτεσθαι ὑπομένουσι.

287b. Ἄλλως. Μέλισσα καὶ Ζεύς. (F.114. C. p.381.) 
 Μέλισσα, πάλαι μήτηρ κηρίων οὖσα, ἀνελήλυθεν
εἰς θεοὺς θυμιᾶσαι, προσαγαγοῦσα ἐκ μέλιτος τὸ δῶ-
ρον. Τερφθεὶς δὲ ὁ Ζεὺς τῇ προσφορᾷ τῆς μελίσσης,
συνετάξατο αὐτῇ δοῦναι, ὃ ἂν αἰτήσῃ. δὲ πρὸς αὐ-
τὸν ἐδέετο βοῶσα· ,,ὦ θεὲ λαμπρὲ καὶ κτιστὰ ἐμοῦ τῆς
μελίσσης, ἐπίδος κέντρον τῇ σῇ θεραπαινίδι, ἵνα, ἐάν
τις τῷ οἴκῳ μου πλησιάσῃ τοῦ ἆραι μέλι, αὐτὸν ἐγώ
φονεύω. Ἀπειρηκὼς δὲ ὁ Ζδεὺς πρὸς τὰς αἰτήσεις, ἐπεὶ
ἐφίλει τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος πάνυ, ἔφησε τῇ με-
λίσσῃ τοιάδε· ,,οὐχ ὡς ᾔτησας, οὕτως γενήσεταί σοι,
ἀλλʼ ἐάν τις ἥκῃ λαβεῖν ἀπὸ σοῦ μέλι, σὺ δὲ προσκρού-
σῃς αὐτῷ καὶ πλήξῃς, αὐτὴ μᾶλλον τεθνήξῃ, ἐκβλη-
θέντος σου τοῦ κέντρου· ζωὴ γὰρ ἐν σοὶ ὑπάρχει τὸ
κέντρον. 

 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἐν ταῖς εὐχαῖς καὶ ταῖς δεήσε-
σιν οὐ δεῖ κατὰ τῶν ἐχθρῶν τι ἐξαιτεῖσθαι κακόν· ὃ
γὰρ ἂν κακὸν κατʼ αὐτῶν ἐξαιτήσῃς, ἀνθυποστρέψει
ἐπὶ σὲ παραυτίκα.

287c. Αλλως. (C. 240. B. 136. ed. L.) 
 Ὑμηττία μέλισσα, κηρίων μήτηρ, ἀνῆλθεν εἰς θεῶν
οἴκους, φέρουσα τῷ Διὶ μέλι μήπω καπνισθέν. Ὁ Ζεὺς
δὲ τῷ δώρῳ ἐτέρφθη, καὶ ὑπέσχετο δοῦναι γέρας ὃ ἂν
αἰτήσηται. δʼ εἶπε· ,,δός μοι κέντρον, ἵνα, εἴ τις
ἀνθρώπων τὸ ἐμὸν ἔργον πλησιάσοι ἆραι, ἀναιρῶ τοῦ-
τον. Ἀπηρέσθη δὲ ὁ Ζεὺς τῇ αἰτήσει· ἠγάπα γὰρ τούς
ἀνθρώπους· ὅμως καὶ μὴ θέλων ἔδωκεν· εἶπε γὰρ δώ-
σειν. Τοιοῦτον δʼ ἔδωκεν, ὡς αὐτὴν ἀποθνήσκειν ἅμα
τῷ πλῆξαι· ζωὴ γὰρ αὐτῆς ἐστι πετομένης τὸ κέντρον.

288. Μέλισσαι καὶ Ποιμήν. (C. 302. F.214.) 
 Ἐν κοίλῃ δρυῒ μέλι κατειργάζοντο μέλισσαι. Ποι-
μὴν δέ τις αὐταῖς ἐργαζομέναις περιτυχὼν, ἀφελέσθαι
προῃρεῖτο τοῦ μέλιτος· αἱ δὲ ἄλλοθεν ἄλλαι περιιπτά-
μεναι αὐτὸν ὤθουν τοῖς κέντροις. Καὶ τελευταῖον ὁ
ποιμὴν ,, ἄπειμι“ ἔφη ,,μηδὲν δεόμενος μέλιτος, εἰ δεῖ
μελίσσαις περιτυχεῖν.“ 
 Τὰ κακὰ κέρδη τοῖς διώκουσι κίνδυνος.

289. Μελιττουργός. (C.85. F.239. S.73.) 
 Εἰς μελιττουργεῖόν τις εἰσελθὼν τοῦ κεκτημένου
ἀπόντος, τὸ κηρίον ἀφείλετο. Ὁ δὲ ἐπανελθὼν, ἐπειδὴ
τὰς κυψέλας εἶδεν ἐρήμους, εἰστήκει τὸ κατʼ αὐτὰς διε-
ρευνώμενος. Αἱ δὲ μέλισσαι ἀπὸ τῆς νομῆς ἐπανήκου-
σαι, ὡς κατέλαβον αὐτὸν, τοῖς κέντροις ἔπαιον, καὶ τὰ
χείριστα διετίθουν. Ὁ δὲ πρὸς αὐτάς· ,,κάκιστα ζῶα,

 
τὸν μὲν κλέψαντα ὑμῶν τὰ κηρία ἀθῶον ἀφήκατε, ἐμὲ
δὲ τὸν ἐπιμελούμενον ὑμῶν πλήττετε;“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὕτω τῶν ἀνθρώπων τινὲς,
διʼ ἄγνοιαν τοὺς ἐχθροὺς μὴ φυλαττόμενοι, τοὺς φί-
λους ὡς ἐπιβούλους ἀπωθοῦνται.

290. Μηναγύρται. (C. 24l. F.306. S. 162. B. 126.) 
 Μηναγύρται, ὄνον ἔχοντες, τούτῳ εἰώθεσαν τὰ
σκεύη ἐπιτιθέντες ὁδοιπορεῖν. Καὶ δή ποτε ἀποθανόν-
τος αὐτοῦ ἀπὸ κόπου, ἐκδείραντες αὐτὸν, ἐκ τοῦ δέρ-
ματος τύμπανα κατεσκεύασαν, καὶ τούτοις ἐχρῶντο.
Ἑτέρων δὲ αὐτοῖς μηναγυρτῶν ἀπαντησάντων καὶ πυν-
θανομένων αὐτῶν, ποῦ ἂν εἴη ὁ ὄνος, ἔφασαν, τεθνη-
κέναι μὲν αὐτὸν, πληγὰς δὲ τοσαύτας λαμβάνειν, ὅσας
οὐδὲ ζῶν ὑπέμεινεν. 
 Οὕτω καὶ τῶν οἰκετῶν ἔνιοι, εἰ καὶ τῆς δουλείας
ἀφεθῶσιν, τῶν δουλικῶν οὐκ ἀπαλλάττονται.

291. Μύες καὶ Γαλαῖ. (S. 163. F. 115. C. 242 et p.382.) 
 Μυσὶ καὶ γαλαῖς πόλεμος ἦν. Ἀεὶ δὲ οἱ μύες ἡττώ-
μενοι, ἐπειδὴ συνῆλθον εἰς ταὐτὸν, ὑπέλαβον, ὅτι διʼ
ἀναρχίαν τοῦτο πάσχουσιν· ὅθεν ἐπιλεξάμενοί τινας
ἑαυτῶν στρατηγοὺς ἐχειροτόνησαν· οἱ δὲ βουλόμενοι
ἐπισημότεροι τῶν ἄλλων εἶναι, κέρατα κατασκευάσαν-
τες ἑαυτοῖς συνῆψαν. Ἐνστάσης δὲ τῆς μάχης, συνέβη
πάντας τοὺς μύας ἡττηθῆναι. Οἱ μὲν οὖν ἄλλοι πάν-
τες ῥᾳδίως εἰσέδυνον· οἱ δὲ στρατηγοὶ, μὴ δυνάμενοι
εἰσελθεῖν διὰ τὰ κέρατα αὑτῶν, συλλαμβανόμενοι κα-
τησθίοντο. 
 Οὕτω πολλοῖς ἡ κενοδοξία κακῶν αἰτία [διὰ φιλη-
δονίαν] γίνεται.

291b. Ἄλλως. (F. 175. C. p. 383. B. 31.) 
 Ποτὲ γαλέαι ἐμάχοντο τοῖς μυσὶν, αὐτούς κατατρο-
ποῦσαι καὶ ἀναιροῦσαι. Εἶπον δὲ οἱ μύες καθʼ ἑαυτοὺς
τοιαῦτα· ,,οὐ παραλόγως γαλέαι ἡμᾶς ἡττῶσιν· οὐ
γὰρ κτώμεθα ἄνακτα, ὥσπερ αὗται, οὐδὲ στρατηγοὺς
ἐπὶ τῇ παρατάξει, καὶ διὰ τοῦτο ταλαιπωροῦμεν πάν-
τες, καὶ φυγάδες γινόμεθα τοῦ πολέμου. Καὶ παραυ-
τίκα συμβούλιον λαβόντες, κατεστήσαντο τοὺς παμμε-
γέθεις μύας ἀρχηγέτας τε καὶ στρατηγοὺς τῶν ἄλλων.
Καὶ δὴ ἔνοπλοι ἅπαντες γεγονότες, καὶ παρατάξεις αὖ-
θις πεποιηκότες, ἢρξαντο κρότων τῶν τοῦ πολέμου.
Γῶν γὰρ αὐτῶν σαλπίγγων σαλπισασῶν ἐναπήρξαντο
πολεμεῖν πρὸς τὰς γαλέας· α κατὰ κράτος τοὺς μύας
ἡττήσασαι, ἔτρεψαν τοὺς δυστήνους εἰς φυγήν. Οἱ μὲν
οὖν ἄοπλοι πεφευγότες ἐν τοῖς τοίχοις εἰσεληλύθεσαν
εἰς ῥαγάδας αὐτίκα· οἱ δʼ ἔνοπλοι καὶ ἀρχηγέται τού-
των, οἵ τε ἄρχοντες καὶ στρατηγοὶ τῶν ἄλλων, μὴ δυ-
νάμενοι ἐν ταῖς ὀπαῖς ἐμβῆναι, διεφθάρησαν ἅπαντες
ὑπὸ τῶν γαλεῶν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πρὸς τὸ ζῆν ἀκινδύνως κρείτ-
των ἐστὶν ἡ εὐτέλεια, ἢ ἡ λαμπρότης καὶ δόξα τοῦ βίου.

292. Μυῖα. (F. 117. C.243. B. 60.) 
 Μυῖα ἐμπεσοῦσα εἰς χύτραν κρέατος, ἐπειδὴ ὑπὸ
τοῦ ζωμοῦ ἀποπνίγεσθαι ἤμελλεν, ἔφη πρὸς ἑαυτήν
,,ἀλλʼ ἔγωγε καὶ βέβρωκα καὶ πέπωκα καὶ λέλουμαι,
καὶ θνησκούσῃ οὐ μέλει μοι. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ῥᾳδίως φέρουσι τὸν θάνατον οἱ
ἄνθρωποι, ὅταν ἀβασανίστως παρακολουθῶσι.

293. Μυῖαι. (S. 81. F.68. C.89 et p.318.) 
 Ἔν τινι ταμιείῳ μέλιτος ἐκχυθέντος μυῖαι προσ-

 
πιᾶσαι κατήσθιον· διὰ δὲ τὴν γλυκύτητα τοῦ καρποῦ
οὐκ ἀφίσταντο. Ἐμπαγέντων δʼ αὐτῶν τῶν ποδῶν,
ὡς οὐκ ἡδύναντο ἀναπτῆναι, ἀποπνιγόμεναι ἔφασαν·
,,ἄθλιαι ἡμεῖς, αἳ διὰ βραχεῖαν ἡδονὴν ἀπολλύμεθα.“ 
 Οὕτω πολλάκις ἡ λιχνεία πολλῶν κακῶν αἰτία γί-
νεται.

294. Μύρμηξ. (S. 164. C. 108 et p. 319. F. 116.) 
 Μύρμηξ ὁ νῦν τὸ παλαιὸν ἄνθρωπος ἦν· καὶ τῇ
γεωργίᾳ προσέχων τοῖς ἰδίοις πόνοις οὐκ ἠρκεῖτο, ἀλλὰ
καὶ τοῖς ἀλλοτρίοις ἐποφθαλμιῶν διετέλει, τοὺς τῶν
γειτόνων καρποὺς ὑφαιρούμενος. Ὁ δὲ Ζεὺς ἀγανα-
κτήσας κατὰ τῆς πλεονεξίας αὐτοῦ μετεμόρφωσεν αὐ-
τὸν εἰς τοῦτο τὸ ζῶον, ὃ καλεῖται μύρμηξ. Ὁ δὲ καὶ
τὴν μορφὴν ἀλλάξας τὴν διάθεσιν οὐ μετέβαλε· μέχρι
γὰρ νῦν κατὰ τὰς ἀρούρας περιιὼν τοὺς πόνους τῶν
ἄλλων συλλέγει καὶ ἑαυτῷ ἀποθησαυρίζει. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ φύσει πονηροὶ, κἂν τὰ μά-
λιστα κολάζωνται, τὸν τρόπον οὐκ ἀποτίθενται.

295. Μύρμηξ καὶ Κάνθαρος.
(S. 111. F. 84. C. 244 et p. 384.) 
 Θέρους ὥρᾳ μύρμηξ περιπατῶν κατὰ τὴν ἄρουραν
πυροὺς καὶ κριθὰς συνέλεγεν, ἀποθησαυριζόμενος
ἑαυτῷ τροφὴν εἰς τὸν χειμῶνα. Κάνθαρος δὲ τοῦτον
θεασάμενος ἐθαύμασεν ὡς ἐπιπονώτατον, εἴγε παρʼ
αὐτὸν τὸν καιρὸν μοχθεῖ, παρʼ ὃν τὰ ἄλλα ζῶα πόνων
ἀφειμένα ῥᾳστώνην ἄγει. Ὁ δὲ τότε μὲν ἡσύχαζεν·
ὕστερον δὲ, ὅτε χειμὼν ἐνέστη, τῆς κόπρου ὑπὸ τοῦ
ὄμβρου κλυσθείσης, ὁ κάνθαρος ἧκε πρὸς αὐτὸν λιμώτ-
των καὶ τροφῆς μεταλαβεῖν δεόμενος. Ὁ δὲ ἔφη πρὸς
αὐτόν· ,,ὦ κάνθαρε, ἀλλʼ εἰ τότε ἐπόνεις, ὅτε ἐμό-
χθουν καί με ὠνείδιζες, οὐκ ἂν νῦν τροφῆς ἐπεδέου.“

 
Οὕτως οἱ παρὰ τὰς εὐθηνίας τοῦ μέλλοντος μὴ
προνοούμενοι παρὰ τὰς τῶν καιρῶν μεταβολὰς τὰ μέ-
γιστα δυστυχοῦσι.

296. Μύρμηξ καὶ Περιστερά. (C. 41. S. 165.) 
 Μύρμηξ διψήσας, κατελθὼν εἰς πηγὴν, παρασυ-
ρεὶς ὑπὸ τοῦ ῥεύματος, ἀπεπνίγετο. Περιστερὰ δὲ
τοῦτο θεασαμένη, κλῶνα δένδρου περιελοῦσα, εἰς τὴν
πηγὴν ἔδῤῤιψεν, ἐφʼ οὐ καὶ καθίσας ὁ μύρμηξ διεσώθη.
Ἰξευτὴς δέ τις μετὰ τοῦτο τοὺς καλάμους συνθεὶς, ἐπὶ
τὸ τὴν περιστερὰν συλλαβεῖν ᾔει. Τοῦτο δʼ ὁ μύρμηξ
ἐωρακὼς, τὸν τοῦ ἰξευτοῦ πόδα ἔδακεν. Ὁ δὲ ἀλγήσας
τούς τε καλάμους ἔῤῤιψε, καὶ τὴν περιστερὰν αὐτίκα
φυγεῖν ἐποίησεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεῖ τοῖς εὐεργέταις χάριν ἀπο-
διδόναι.

296b. Ἄλλως. (F. 118. C p.300.) 
 Μύρμηξ διψήσας, κατελθὼν εἰς πηγὴν καὶ βουλό-
μενος πιεῖν, ἀπεπνίγετο· περιστερὰ δὲ καθεζομένη ἐν
τῷ παρεστηκότι δένδρῳ, ἐθεάσατο αὐτὸν, καὶ κόψασα
φύλλον ἀπὸ τοῦ δένδρου ἔδῤῥιψεν εἰς τὴν πηγὴν, διʼ
οὖ ἐπιβὰς ὁ μύρμηξ ἐσώθη. Ἰξευτὴς δέ τις παραστα-
θεὶς καὶ συνθεὶς τοὺς καλάμους, τὴν περιστερὰν συλ-
λαβεῖν ἐβουλήθη. Ὁ δὲ μύρμηξ θεασάμενος, ἔδακε τὸν
πόδα τοῦ ἰξευτοῦ. Ὁ δὲ ἀλγήσας, ῥίψας τοὺς καλά-
μους, ἐποίησε φυγεῖν τὴν περιστεράν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι, εἰ καὶ τὰ ἄλογα ζῶα αἴσθησιν
ἔχουσι τοῦ καλοῦ, πῶς οὐ δεῖ ἡμᾶς τοὺς εὐεργέτας
ἀμείβεσθαι; [ἤ· Δύνανται καὶ τὰ μικρὰ τοῖς εὐεργέ-
ταις μεγάλας ἀμοιβὰς παρέχειν.]

297. Μῦς ἀρουραῖος καὶ Μῦς ἀστικός. (C. 301. F. 121.) 
 Μῦς ἀρουραῖος ἀστικῷ γίνεται φίλος μυῒ, καὶ τὴν

 
φιλίαν πιστούμενος πρῶτος εἰς ἀγρὸν τὸν ἀστικὸν παρ-
ελάμιβανε, καὶ ξενίαν αὐτῷ παρετίθει καὶ τράπεζαν, ἃ
φέρειν οἶδε τοῖς ἐνοικοῦσιν ἀγρός. Ἀμειβόμενος δὲ τὴν
ξενίαν ὁ ἀστικὸς εἰς ἄστυ τὸν ἀρουραῖον ἐκόμιζε, καὶ
εἰς ἀνδρὸς εὐπόρου παρελάμβανεν οἶκον. Ὡς δὲ τῶν
ὄντων ἤδη προσάπτεσθαι ἤθελον, προσιών τις ἀνέ-
κοπτε· καὶ τοσαυτάκις τῆς ἐν τοῖς ὄψοις ἀπηλαύνοντο
πείρας, ὁσάκις ἐπειρῶντο μεταλαμβάνειν. Καὶ τελευ-
ταῖον ὁ ἀρουραῖος ,, ἄπειμι“ ἔφη, ,,τὴν ἐν ἀγροῖς προ—
τιμῶν μετριότητα τῆς ἐν ἄστει τρυφῆς.“ 
 Οὕτως οἱ μέτρια κτώμενοι τῶν πλουτούντων εἰσὶν
αἱρετώτεροι.

297b. Ἄλλως. (C. p. 197. B. 108.) 
 Μύες δύο, ὁ μὲν ἀρουραῖος, ὁ δὲ οἰκόσιτος, κοι-
νὸν εἶχον τὸν βίον. Ὁ δὲ οἰκόσιτος ἦλθε πρῶτος δει-
πνήσων ἐπὶ τῆς ἀρούρας ἔτι ἀνθούσης. Τρώγων δὲ
σῖτον καὶ ῥίζας σὺν ταῖς βώλοις εἶπε· ,, Μύρμηκος ζῇς
βίον, ταλαίπωρε. Ἐμοὶ δὲ πολλὰ ἔνεστιν ἀγαθά· τὸ
κέρας οἰκῶ τῆς Ἀμαλθείας ὡς πρὸς σέ. Ἐὰν ἔλθῃς μετʼ
ἐμοῦ, ὡς θέλεις, ἀσωτεύσῃ.· Ἀπῆγε πείσας τὸν μῦν
ἐν τῷ οἴκῳ. Ἔδειξε δὲ αὐτῷ σῖτον καὶ ἄλευρα καὶ
ὄσπρια καὶ σῦκα καὶ μέλι καὶ φοίνικας· οὗτος δὲ
ἐτέρφθη καὶ διεχύθη· ὁ δὲ ἤγαγε καὶ τυρὸν ἐκ κανι-
σκίου σύρων. Ἤνοιξέ τις τὴν θύραν· οἱ δʼ ἔφυγον εἰς
στενὴν τρώγλην, ἔτριζον δὲ ὑπʼ ἀλλήλων στενούμενοι.
Ὡς δὲ πάλιν ἤμελλεν ἐκκύψαι καὶ μικρὰν ἰσχάδα σῦ-
ραι, ἕτερος ἦλθεν ἄλλο τι ἆραι· οἱ δʼ ἔνδον ἐκρύ-
πτοντο. Ὁ δὲ ἀρουραῖος μῦς ,,καίπερ τοσαῦτα δει-
πνῶν, εἶπε ,,χαῖρε καὶ πλούτει καὶ τρύφα, ἔχων τὰ
πάντα μετὰ κινδύνων· ἐγὼ δὲ βοτάνας καὶ ῥίζας τρώ-
γων ἀφόβως καὶ λιτῶς ζήσω.“

298. Μῦς καὶ Βάτραχος. (C. 245. F. 307.) 
 Χερσαῖος μῦς κακῇ μοίρᾳ βατράχῳ ἐφιλιώθη. Ὁ δὲ
βάτραχος, κακῶς βουλευσάμενος, τὸν πόδα τοῦ μυὸς
τῷ ἑαυτοῦ ποδὶ συνέδησε. Καὶ πρῶτον μὲν ἐπὶ τῆς
χώρας ἦλθον σῖτον δειπνήσοντες· ἔπειτα τὸ χεῖλος τῆς
λίμινης πλησιάσαντες, ὁ μὲν βάτραχος τὸν μῦν εἰς τὸν
βυθὸν κατήνεγκεν, αὐτὸς βρυάζων τῷ ὕδατι, καὶ τὸ
βρεκεκεκὲξ, κοὰξ, κοὰξ ἀνακράζων. Ὁ δὲ ἄθλιος μῦς
τῷ ὕδατι φυσηθεὶς ἐτεθνήκει· ἐπέπλει δὲ τῷ ποδὶ τοῦ
βατράχου συνδεδεμένος. Ἰκτῖνος δὲ τοῦτον ἰδὼν τοῖς
ὄνυξιν ἥρπασε· βάτραχος δὲ δεσμώτης ἐπηκολούθει,
δεῖπνον καὶ αὐτὸς ἰκτίνῳ γενησόμενος. 
 Ὅτι, κἂν νεκρὸς ᾖ τις, ἰσχύει πρὸς ἄμυναν· ἡ γὰρ
θεία δίκη ἐφορᾷ πάντα, καὶ τὸ ἶσον ἀποδιδοῦσα ζυγο-
στατεῖ.

299. Μῦς καὶ Ταῦρος. (B. 112.) 
 Μῦς ταῦρον ἔδακεν. ὁ δʼ ἐδίωκεν ἀλγήσας
τὸν μῦν· φθάσαντος δʼ εἰς μυχὸν φυγεῖν τρώγλης,
ὤρυσσεν ἑστὼς τοῖς κέρασι τοὺς τοίχους,
ἕως κοπωθεὶς ὀκλάσας ἐκοιμήθη
παρὰ τὴν ὀπὴν ὁ ταῦρος. ἔνθεν ἐκκύψας
ὁ μῦς ἐφέρπει, καὶ πάλιν δακὼν φεύγει.
ὁ δʼ ἐξαναστὰς οὐκ ἔχων ὃ ποιήσει
διηπορεῖτο· τῷ δʼ ὁ μῦς ἐπιτρύξας·
,,οὐχ ὁ μέγας αἰεὶ δυνατός· ἔσθʼ ὅπου μᾶλλον
τὸ μικρὸν εἶναι καὶ ταπεινὸν ἰσχύει.“

300. Ναυαγός. (C. 246. F. 308. S. 30.) 
 Ἀνὴρ πλούσιος Ἀθηναῖος μεθʼ ἑτέρων τινῶν ἔπλει.
Καὶ δὴ χειμῶνος σφοδροῦ γενομένου, καὶ τῆς νεὼς
περιτραπείσης, οἱ μὲν λοιποὶ πάντες διενήχοντο, ὁ δὲ
Ἀθηναιτς παρʼ ἕκαστα τὴν Ἀθηνᾶν ἐπικαλούμενος μυ-

 
ρία ἐπηγγέλλετο, ἐὰν περισωθῇ. Εἷς δέ τις τῶν συν-
νεναυαγηκότων παρανηχόμενος ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,σὺν
Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει.“ 
 Τοὺς εἰς συμφορὰς ἐμπίπτοντας χρὴ καὶ αὐτοὺς
ὑπὲρ ἑαυτῶν κοπιᾶν, καὶ εἶθʼ οὕτως τοῦ θεοῦ περὶ
βοηθείας δέεσθαι.

301. Νεανίσκοι καὶ Μάγειρος. (S. 66. F. 60. C. p. 293.) 
 Δύο νεανίσκοι ἐν ταὐτῷ κρέας ὠνοῦντο. Καὶ δὴ
τοῦ μαγείρου περισπασθέντος, ὁ ἕτερος ὑφελόμενος τὸ
κρέας εἰς τοῦ ἑτέρου τὸν κόλπον καθῆκεν αὐτό. Ἐπι-
στραφέντος δὲ τοῦ μαγείρου καὶ ἐπιζητοῦντος ἐκεῖνόν
τε αἰτιωμένου, ὁ μὲν εἰληφὼς ὤμνυε μὴ ἔχειν, ὁ δὲ
ἔχων μὴ εἰληφέναι· καὶ ὁ μάγειρος αἰσθόμενος αὐτῶν
τὴν κακοτεχνίαν, ἔφη· ,,ἀλλὰ κἂν ἐμὲ λάθητε ἐπιορ-
κοῦντες, θεοὺς μέντοι οὐ λήσετε.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἡ αὐτή ἐστιν ἡ ἀσέβεια τῆς
ἐπιορκίας, κἂν αὐτήν τις κατασκευάζηται.

301b. Ἄλλως. (C. 26.) 
 Δύο νεανίσκοι μαγείρῳ παρεκάθηντο. Καὶ δὴ τοῦ
μαγείρου περί τι τῶν οἰκείων ἔργων ἀσχολουμένου,
ἅτερος τούτων, μέρος τι τῶν κρεῶν ὑφελόμενος, εἰς
τὸν θατέρου καθῆκε κόλπον. Ἐπιστραφέντος δὲ τοῦ
μαγείρου καὶ τὸ κρέας ἐπιζητοῦντος, ὁ μὲν εἰληφὼς
ὤμνυε μὴ ἔχειν, ὁ δʼ ἔχων μὴ εἰληφέναι. Ὁ δὲ μάγει-
ρος, αἰσθόμενος τὴν κακουργίαν αὐτῶν, εἶπεν· ,,ἀλλὰ
κἂν ἐμὲ λάθητε, τόν γʼ ἐπιορκούμενον θεὸν οὔκουν
λήσετε.“

302. Νεανίσκος καὶ Ἵππος.
(C. 332. F. 402. ex Lucian Cynico c. 18.) 
 Νεανίσκος τις ἐφʼ ἵππον ἀνέβη μαινόμενον. Αρ-
πάσας δὲ αὐτὸν ἔφερεν ὁ ἵππος· ὁ δʼ οὐκ ἔτι καταβηναι

 
τοῦ ἵππου θέοντος ἐδύνατο. Καί τις ἀπαντήσας ἠρώ-
τησεν αὐτὸν ,,ποίαν ἄπεισιν;“ Ὁ δʼ εἶπεν· ,,ὅποι ἂν
τούτῳ δοκῇ,“ δεικνὺς τὸν ἵππον. 
 Οὕτω πολλοὶ, ἄν τις ἐρωτᾷ ,,ποῖ φέρεσθε;“ τἀληθῆ
ἐθέλοντες λέγειν, ἐροῦσιν, ἀπλῶς μὲν ,,ὅποιπερ ἂν
ταῖς ἐπιθυμίαις δοκῇ,“ κατὰ μέρος δὲ ὅποιπερ ἄν τῇ
ἡδονῇ δοκῇ, ποτὲ δὲ ὅποι τῇ δόξῃ, ποτὲ δὲ αὖ τῇ φι-
λοκερδείᾳ· ποτὲ δὲ ὁ θυμὸς, ποτὲ δὲ ὁ φόβος, ποτὲ δὲ
ἄλλο τι τοιοῦτον αὐτούς ἐκφέρει.

303. Νεβρὸς καὶ Ἔλαφος. (F. 120. C. 56 et p. 309. 
 Νεβρὸς δήπστε πρὸς τὴν ἔλαφον εἶπε· ,,σὺ τῷ με-
γέθει μείζων κυνὸς τυγχάνεις καὶ ταχυτάτη καὶ ὀξεῖα
πρὸς δρόμον, κέρατα δὲ πρὸς ἂμυναν κατέχεις· καὶ τί,
ὦ μῆτερ, οὕτω φοβῇ τοὺς κύνας ;“ δὲ πρὸς αὐτὸν
ἔφη γελῶσα οὕτως· ,,ὅτι μὲν ἐγὼ ταῦτα ἅπαντα ἔχω,
εὖ οἶδα σαφῶς καὶ γινώσκω, ὦ τέκνον· ἐπὰν δὲ κυνὸς
ὑλακῆς ἀκούσω, σκοτοῦμαι καὶ πρὸς φυγὴν τρέπομαι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τοὺς ἀνθρώπους τοὺς φύσει
δειλοὺς οὐδεμία παραίνεσις ἀνθρώπου ἐπιδῥώννυσι.

304. Νέος ἄσωτος καὶ Χελιδών. (C. 248 et p. 385. F. 123 ) 
 Nέος ἄσωτος, καταφαγὼν τὰ πατρῷα, ἱματίου δὲ
μόνου αὐτῷ περιλειφθέντος, ὡς ἐθεάσατο χελιδόνα
παρὰ καιρὸν ὀφθεῖσαν, οἰόμενος ἤδη θέρος εἶναι, ὡς
μηκέτι δεόμενος ἱματίου, καὶ τοῦτο ἐπώλησεν. Ὕστε—
ρον δὲ, χειμῶνος ἐπιλαβομένου καὶ σφοδροῦ γενομένου
τοῦ ἀέρος, ἐπειδὴ εἶδε τὴν χελιδόνα νεκρὰν κειμένην,
ἔφη πρὸς αὐτήν· ,,ὦ αὕτη, σὺ κἀμὲ ἀπώλεσας.“ 
 Ο μῦθος δηλοῖ, ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν πραττόμε-
νον ἐπικίνδυνόν ἐστιν.

305. Νοσῶν καὶ Ἰατρός. (C. 43 et p. 302. F. 126.) 
 Νοσῶν τις καὶ ὑπὸ τοῦ ἰατροῦ ἐρωτώμενος, ὅπως
διετέθη, πλέον εἶπε τοῦ δέοντος ἱδρωκέναι· ὁ δὲ ἀγα—
θὸν ἔφη τοῦτʼ εἶναι. Ἐκ δευτέρου δὲ παρʼ αὐτοῦ πά-
λιν ἐρωτηθεὶς, ὅπως ἔσχε, φρίκῃ συσχεθεὶς εἶπε σφο-
δρῶς διατετινάχθαι· ὁ δὲ καὶ τοῦτʼ ἀγαθὸν ἔφησεν
εἶναι. Ἐκ δὲ τρίτου αὖθις ἐρωτηθεὶς, ὅπως διεγένετο,
εἶπεν ὑδέρῳ περιπεπτωκέναι· ὁ δὲ καὶ τοῦτο πάλιυ
ἀγαθὸν εἶπεν εἶναι. Εἶτα τῶν οἰκείων τινὸς αὐτὸν
ἐρωτήσαντος, ὅπως ἔχει· ,,ἐγὼ“ εἶπεν, ,,ὡ οὗτος, ὑπὸ
τῶν ἀγαθῶν ἀπόλλυμαι.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι μάλιστα τῶν ἀνθρώπων δυσχε-
ραίνομεν τοὺς πρὸς χάριν ἀεὶ βουλομένους λέγειν.

306. Νυκτερὶς καὶ Βάτος καὶ Αἴθυια. (S. 167.) 
 Νυκτερὶς καὶ βάτος καὶ αἴθυια πρὸς ἀλλήλους κοι-
νωνίαν σπεισάμενοι ἐμπορεύεσθαι διέγνωσαν. Καὶ ἡ
μὲν νυκτερὶς ἀργύριον δανεισαμένη εἰς μέσον κατέθη-
κεν, ἡ δὲ βάτος ἐσθῆτα ἐνεβάλετο, ἡ δὲ αἴθυια τὸ
πλοῖον. Χειμῶνος δὲ σφοδροῦ γενομένου καὶ τῆς νεὼς
περιτραπείσης, πάντα ἀπολέσαντες αὐτοὶ ἐπὶ τὴν γῆν
διεσώθησαν. Καὶ ἡ μὲν αἴθυια ἀπʼ ἐκείνου τὸ πλοῖον
ζητοῦσα ἐπὶ (κατὰ ?) τοῦ βυθοῦ δύνει, οἰομένη ποτὲ
εὑρήσειν· ἡ δὲ νυκτερὶς τοὺς δανειστὰς φοβουμένη
ἡμέρας μὲν οὐ φαίνεται, νυκτὸς δὲ ἐπὶ νομὴν ἔξεισιν·
ἡ δὲ βάτος τὰς ἐσθῆτας ἐπιζητοῦσα τῶν παριόντων ἐπι-
λαμβάνεται (τῶν) ἱματίων, προσδοκῶσα τὰ ἴδια ἐπι-
γνώσεσθαι. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι περὶ ταῦτα μᾶλλον σπουδάζο-
μεν, περὶ ἃ πρότερον πταίσωμεν.

306b. Ἄλλως. (C.42 et p.300. F.124.) 
 Νυκτερὶς καὶ βάτος καὶ αἴθυια, ἑταιρείαν ποιησά-

 
μενοι, ἐμπορικὸν διέγνωσαν βίον ζῆν. Ἡ μὲν οὖν νυ-
κτερὶς ἀργύριον δανεισαμένη καθῆκεν εἰς τὸ μέσον, ἡ
δὲ βάτος ἐσθῆτα μεθʼ ἑαυτῆς ἔλαβεν, ἡ δὲ αἴθυια τρίτη
χαλκόν· καὶ ἀπέπλευσαν. Χειμῶνος δὲ σφοδροῦ γενο-
μένου καὶ τῆς νεὼς περιτραπείσης, πάντα ἀπολέσαντες
αὐτοὶ ἐπὶ τὴν γῆν διεσώθησαν. Ἐξ ἐκείνου τοίνυν ἡ
μὲν αἴθυια τοῖς αἰγιαλοῖς ἀεὶ παρεδρεύει, μή που τὸν
χαλκὸν ἐκβάλλει ἡ θάλαττα· ἡ δὲ νυκτερὶς, τοὺς δα-
νειστὰς φοβουμένη, τῆς μὲν ἡμέρας οὐ φαίνεται, νύ-
κτωρ δʼ ἐπὶ νομὴν ἔξεισιν· ἡ δὲ βάτος τῆς τῶν παριόν-
των ἐσθῆτος ἐπιλαμβάνεται, εἴ που τὴν οἰκείαν ἐπιγνοίη
ζητοῦσα. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι περὶ ἃ σπουδάζομεν, τούτοις
ἐς ὕστερον περιπίπτομεν.

307. Νυκτερὶς καὶ Γαλῆ. (C. 109 et p. 320. F. 125.) 
 Νυκτερὶς, ἐπὶ γῆς πεσοῦσα, ὑπὸ γαλῆς συνελήφθη·
καὶ μέλλουσα ἀναιρεῖσθαι περὶ σωτηρίας ἐδεῖτο. Τῆς
δὲ φαμένης, μὴ δύνασθαι αὐτὴν ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ
πᾶσι τοῖς πτηνοῖς πολεμεῖν, αὐτὴ ἔλεγεν οὐκ ὄρνις,
ἀλλὰ μῦς εἶναι, καὶ οὕτως ἀφείθη. Ὕστερον δὲ πάλιν
πεσοῦσα, καὶ ὑφʼ ἑτέρας συλληφθεῖσα γαλῆς, μὴ βρω-
θῆναι ἐδεῖτο. Τῆς δὲ εἰπούσης ἅπασιν ἐχθραίνειν μυ-
σὶν, αὐτὴ μὴ μῦς, ἀλλὰ νυκτερὶς ἔλεγεν??εἶναι, καὶ
πάλιν ἀπελύθη. Καὶ οὕτω συνέβη, δὶς αὐτὴν ἀλλαξα-
μένην τὸ ὄνομα, σωτηρίας τυχεῖν. 
 μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεῖ καὶ ἡμᾶς μὴ τοῖς αὐτοῖς ἀεὶ
ἐπιμένειν, λογιζομένους, ὡς οἱ τοῖς καιροῖς συμμετα-
σχηματιζόμενοι πολλάκις τούς κινδύνους ἐκφεύγουσιν.

308. Ξυλευόμενος καὶ Ἑρμῆς. (C. 44. S. 168. F. 127.) 
 Ξυλευόμενός Ως παρά τινα ποταμὸν τὸν οἰκεῖον
ἀπέβαλε πέλεκυν. Ἀμηχανῶν τοίνυν παρὰ τὴν ὄχθην

 
καθίσας ὠδύρετο. Ἑρμῆς δὲ, μαθὼν τὴν αἰτίαν καὶ
οἰκτείρας τὸν ἄνθρωπον, καταδὺς εἰς τὸν ποταμὸν,
χρυσοῦν ἀνήνεγκε πέλεκυν, καὶ, εἰ οὗτός ἐστιν, ὃν
ἀπώλεσεν, ἢρετο. Τοῦ δὲ μὴ τοῦτον εἶναι φαμένου,
αὖθις καταβὰς, ἀργυροῦν ἀνεκόμισε. Τοῦ δὲ μηδὲ
τοῦτον εἶναι τὸν οἰκεῖον εἰπόντος, ἐκ τρίτου καταβὰς,
ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον ἀνήνεγκε. Τοῦ δὲ τοῦτον ἀληθῶς
εἶναι τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς, ἀποδεξάμενος
αὐτοῦ τὴν δικαιοσύνην, ἅπαντας αὐτῷ ἐδωρήσατο. Ὁ
δὲ παραγενόμενος πρὸς τοὺς ἑταίρους τὰ συμβάντα αὐ—
τοῖς διεξελήλυθεν· ὧν εἶς τις τὰ ἶσα διαπράξασθαι
ἐβουλεύσατο, καὶ παρὰ τὸν ποταμὸν ἐλθὼν, καὶ τὴν
οἰκείαν ἀξίνην ἐξεπίτηδες ἀφεὶς εἰς τὸ ῥεῦμα, κλαίων
ἐκάθητο. Ἐπιφανεὶς οὖν ὁ Ἑρμῆς κἀκείνῳ καὶ τὴν αἰ-
τίαν μαθὼν τοῦ θρήνου, καταβὰς ὁμοίως χρυσῆν ἀξί-
νην ἐξήνεγκε, καὶ ἤρετο, εἰ ταύτην ἀπέβαλε. Τοῦ δὲ
σὺν ἡδονῇ ,,ναὶ ἀληθῶς ἥδʼ ἐστὶ“ φήσαντος, μισήσας
ὁ θεὸς τὴν τοσαύτην ἀναίδειαν, οὐ μόνον ἐκείνην κατέ-
σχεν, ἀλλʼ οὐδὲ τὴν οἰκείαν ἀπέδωκεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι, ὅσον τοῖς δικαίοις τὸ θεῖον
συναίρεται, τοσοῦτον τοῖς ἀδίκοις ἐναντιοῦται.

308b. Ἄλλως. (C. 44 ) 
 Γεωργόν φασι παρὰ ποταμὸν βαδίζοντα ἀποβαλεῖν
ἀξίνην· κατοικτείραντα δὲ τὸν ποταμὸν ἀνεῖναι αὐτῷ
ἀργυρᾶν. Τοῦ δὲ φήσαντος, οὐκ εἶναι ταύτην αὑτου,
ἀνεῖναι αὖθις χρυσῆν. Ἀρνησαμένου δὲ καὶ ταύτην,
τὸν ποταμὸν τὴν ἰδίαν αὐτῷ ἀναδοῦναι, καὶ τὰς ἄλλας
δωρήσασθαι, ἀγασθέντα αὐτὸν τῆς δικαιοσύνης. Ἕτε—
ρον δὲ γεωργὸν, βουλόμενον τῶν αὐτῶν τυχεῖν, ἑκόντα
καταβαλεῖν τὴν ἀξίνην ἐν τῷ αὐῷ ποταμῷ. Τὸν δὲ
ποταμὸν οὐδὲ τὴν ἰδίαν αὐτῷ ἀναπέμψαι. Τὸν δὲ πρό-

 
τερον γεωργὸν παρατυχόντα εἰπεῖν πρὸς αὐτόν· ,,οὐκ
ἀεὶ ποταμὸς ἀξίνας φέρει.“

309. Ὁδοιπόροι. (C.83. F.237. S.67.) 
 Δύο τινὲς κατὰ ταὐτὸν ὡδοιπόρουν, καὶ θατέρου
πέλεκυν εὑρόντος, ἅτερος ὁ μὴ εὑρὼν παρῄνει αὐτῷ
μὴ λέγειν ,,εὕρηκα,“ ἀλλʼ ,,εὑρήκαμεν.“ Μετὰ μικρὸν
δὲ ἐπελθόντων αὐτοῖς τῶν τὸν πέλεκυν ἀποβεβληκό-
των, ὁ ἔχων αὐτὸν διωκόμενος πρὸς τὸν μὴ εὑρόντα
συνοδοιπόρον ἔλεγεν· ,,ἀπολώλαμεν. Ὁ δʼ εἶπεν·
,,ἀπόλωλα λέγε, οὐκ ἀπολώλαμεν· καὶ γὰρ καὶ ὅτε τὸν
πέλεκυν εὖρες, εὕρηκα ἔλεγες, οὐχ εὑρήκαμεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ μὴ μεταλαμβάνοντες τῶν
εὐτυχημάτων οὐδʼ ἐν ταῖς συμφοραῖς βέβαιοί εἰσι φίλοι.

310. Ὁδοιπόροι. (C. 110. F.258. S. 172.) 
 Ὁδοιπόροι, κατά τινα αἰγιαλὸν ὁδεύοντες, ἦλθον
ἐπί τινα σκοπιάν. Κἀκεῖθεν θεασάμενοι φρύγανα πόῤ-
ῥωθεν ἐπιπλέοντα, ναῦν εἶναι μεγάλην ᾠήθησαν· διὸ
δὴ προσέμενον, ὡς μελλούσης αὐτῆς προσορμίζεσθαι.
Ἐπεὶ δὲ ὑπὸ ἀνέμου φερόμενα τὰ φρύγανα ἐγγυτέρω
ἐγένετο, οὐκέτι ναῦν, ἀλλὰ πλοῖον ἐδόκουν βλέπειν.
Ἐξενεχθέντα δὲ αὐτὰ φρύγανα ὄντα ἰδόντες, πρὸς ἀλ-
λήλους ἔφασαν· ,,ὡς ἄρα μάτην ἡμεῖς τὸ μηδὲν ὂν
προσεδεχόμεθα.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι, ἐξ
ἀπροόπτου δοκοῦντες φοβεροὶ εἶναι, ὅταν εἰς πεῖραν
λθωσιν, οὐδενὸς εὑρίσκονται ἄξιοι.

311. Ὁδοιπόροι καὶ Ἄρκτος. (C. 249. F. 57. S.65.) 
 Δύο φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον. Ἄρκτου δὲ
αὐτοῖς ἐπιφανείσης, ὁ μὲν εἷς φθάσας ἀνέβη ἐπί τι
δένδρον καὶ ἐνταῦθα ἐκρύπτετο· ὁ δὲ ἕτερος, μέλλων

 
περικατάληπτος γίνεσθαι, πεσὼν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους
ἑαυτὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς δὲ ἄρκτου προσε-
νεγκούσης αὐτῷ τὸ ῥύγχος καὶ περιοσφραινομένης, τὰς
ἀναπνοὰς συνεῖχε· φασὶ γὰρ νεκροῦ μὴ ἅπτεσθαι τὸ
ζῶον. Ἀπαλλαγείσης δὲ, ὁ ἀπὸ τοῦ δένδρου καταβὰς
ἐπυνθάνετο τοῦ ἑτέρου, τί ἡ ἄρκτος πρὸς τὸ οὖς εἰρή-
κει. Ὁ δὲ εἶπε, τοῦ λοιποῦ τοιούτοις μὴ συνοδοιπορεῖν
φίλοις, οἳ ἐν κινδύνοις οὐ παραμένουσιν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τοὺς γνησίους τῶν φίλων αἰ
συμφοραὶ δοκιμάζουσιν.

312. Ὁδοιπόροι καὶ Κόραξ. (C. 250. F.310.) 
 Πορευομένοις τισὶν ἐπὶ πρᾶξίν τινα κόραξ ὑπήν-
τησεν τῶν ὀφθαλμῶν τὸν ἕτερον πεπηρωμένος. Ἐπι-
στραφέντων δὲ αὐτῶν, καί τινος ὑποστρέψαι παραι-
νοῦντος, τοῦτο (γὰρ) σημαίνειν τὸν οἰωνὸν, ἕτερος
ὑποτυχὼν εἶπεν· ,,καὶ πῶς οὗτος ἡμῖν δύναται τὰ μέλ-
λοντα μαντεύεσθαι, ὃς οὐδὲ τὴν ἰδίαν πήρωσιν προεί-
δετο, ἵνα φυλάξηται;“ 
 Οὕτω καὶ οἱ ἐν τοῖς οἰκείοις πράγμασι τὸ ἄβουλον
κεκτημένοι καὶ εἰς τὰς τῶν πέλας συμβουλίας ἀδόκιμοι.

313. Ὁδοιπόροι καὶ Πλάτανος. 
 (S. 170. C. 251 et p. 387. F. 129.) 
 Ὁδοιπόροι δύο θέρους ὥρᾳ περὶ μεσημβρίαν ὑπὸ
καύματος τρχόμενοι, ὡς ἐθεάσαντο πλάτανον, ὑπὸ
ταύτην καταντήσαντες καὶ ἐν τῇ σκιᾷ κατακλιθέντες
ἀνεπαύοντο. Ἀναβλέψαντες δὲ εἰς τὴν πλάτανον ἔλε-
γον πρὸς ἀλλήλους, ὡς ἀνωφελὲς καὶ ἄκαρπον τοῦτο
ἀνθρώποις ἐστὶ τὸ δένδρον. δὲ ὑποτυχοῦσα ἔφη·
,, ὦ ἀχάριστοι, ἔτι τῆς ἐξ ἐμοῦ εὐεργεσίας ἀπολαύοντες
ἀχρείαν με καὶ ἂκαρπον ἀποκαλεῖτε; 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων τινὲς οὕτω ἀτυχεῖς εἰσιν,

 
ὡς καὶ εὐεργετοῦντες τοὺς πέλας ἐπὶ τῇ χρηστότητι
ἀπιστεῖσθαι.

314. Ὁδοιπόρος καὶ Ἀλήθεια. 
 (C. 365 e p. 411. F. 364. B. 127.) 
 Ὁδοιπορῶν τις ἐν ἐρήμῳ εὗρε γυναῖκα μόνην κα-
τηφῆ ἑστῶσαν, καί φησιν αὐτῇ· ,,τίς εἶ;“ δʼ ἔφη
,,Ἀλήθεια.“ ,,Καὶ διὰ ποίαν αἰτίαν τὴν πόλιν ἀφεῖσα
τὴν ἐρημίαν οἰκεῖς;“ δʼ εἶπεν· ,,ὅτι τοῖς πάλαι και-
ροῖς παρʼ ὀλίγοις ἦν τὸ ψεῦδος, νῦν δὲ εἰς πάντας
ἀνθρώπους ἐστὶν, ἐάν τι ἀκούειν καὶ λέγειν θέλῃς.

315. Ὁδοιπόρος καὶ Ἑρμῆς. (S. 173. C. 47 et p. 305. F. 156.) 
 Ὁδοιπόρος, πολλὴν ὀδὸν ἀνύων, ηὔξατο, ὧν ἂν
εὕρῃ, τούτου τὸ ἥμισυ τῷ Ἑρμῇ ἀναθεῖναι. Περιτυ-
χὼν δὲ πήρᾳ, ἐν ᾖ ἀμύγδαλά τε ἦσαν καὶ φοίνικες, ταύ-
την ἀνείλετο, οἰόμενος ἀργύριον εἶναι. Ἐκτινάξας δὲ
ὡς εὗρε τὰ ἐνόντα, καταφαγών ταῦτα, καὶ λαβὼν τῶν
τε ἀμυγδάλων τὰ κελύφη καὶ τῶν φοινίκων τὰ ὀστᾶ,
ταῦτα ἐπί τινος βωμοῦ ἔθηκεν, εἰπών· ,,ἀπέχεις, ὡ
Ερμῆ, τὴν εὐχήν· καὶ γὰρ τὰ ἐκτὸς ὧν εὗρον, καὶ τὰ
ἐντὸς πρὸς σὲ διανενέμηκα.“ 
 Πρὸς ἄνδρα φιλάργυρον, διὰ πλεονεξίαν καὶ θεοὺς
κατασοφιζόμενον, ὁ λόγος εὔκαιρος.

316. Ὁδοιπόρος καὶ Τύχη. (S. 169. C. 252. B. 49.) 
 Ὁδοιπόρος, πολλὴν ὀδὸν ἀνύσας, ἐπειδὴ κόπῳ
συνείχετο, πεσὼν παρά τι φρέαρ ἐκοιμᾶτο. Μέλλοντος
δὲ αὐτοῦ ὅσον οὔπω καταπίπτειν, ἡ Τύχη ἐπιστᾶσα
καὶ διεγείρασα αὐτὸν εἶπεν· ,,ὦ οὗτος, εἴγε ἐπεπτώ-
κεις, οὐκ ἂν τὴν σεαυτοῦ ἀβουλίαν, ἀλλʼ ἐμὲ ᾐτιῶ.“

316b. Αλλως. Παῖς καὶ Τύχη. (F. 62. C. 388.) 
 Ἐγγὺς φρέατος παῖς τις ἐκοιμᾶτο. Ἐπιστᾶσα δὲ

 
αὐτῷ ἡ Τύχη ἐβόα· ,,ἀνάστα καὶ ἄπελθε ἐντεῦθεν, μή
πως κάτω τοῦ φρέατος πέσῃς, καὶ ἐμὲ τὴν Τύχην κατα-
μέμψωνται πάντες. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις σφαλλόμενοι [πράτ-
τοντες κακῶς] περιπίπτομεν κινδύνοις καὶ μεμφόμεθα
τὴν τύχην.

317 Οἶς καὶ Κύων.
(C.315. ex Xenoph.Comment. lI,7,13. F.366. C. p.405. B.130.) 
 Φασὶν, ὅτε φωνήεντα ἦν τὰ ζῶα, τὴν οἶν πρὸς τὸ
δεσπότην εἰπεῖν· ,,θαυμαστὸν ποιεῖς, ὃς ἡμῖν μὲν ταῖς,
καὶ ἔριά σοι καὶ ἄρνας καὶ τυρὸν παρεχούσαις οὐδὲν
δίδως, ὅ,τι ἂν μὴ ἐκ τῆς γῆς λάβωμεν, τῷ δὲ κυνὶ, ὃς
οὐδὲν τοιοῦτόν σοι παρέχει, μεταδίδως οὗπερ αὐτὸς
ἔχεις σίτου. Τὸν κύνα οὖν ἀκούσαντα εἰπεῖν· ,,ναὶ
μὰ Δίʼ· ἐγὼ γάρ εἰμι ὁ καὶ ὑμᾶς αὐτὰς σώζων, ὥστε
μήτε ὑπʼ ἀνθρώπων κλέπτεσθαι μήτε ὑπὸ λύκων ἁρ-
πάζεσθαι· ἐπεὶ ὑμεῖς γε, εἰ μὴ ἐγὼ προφυλάττοιμι
ὑμᾶς, οὐδʼ ἄν νέμεσθαι δύναισθε, φοβούμεναι μὴ
ἀπόλησθε. Οὕτω δὴ λέγεται καὶ τὰ πρόβατα σνγχω-
ρῆσαι τὸν κύνα προτιμᾶσθαι.

318. Ὄναγρος καὶ Ὄνος. (C. 379. F. 340.) 
 Ὄναγρος ὄνον ἰδών βαρὺν γόμον ἐπαγόμενον, [καὶ]
τὴν δουλείαν αὐτῷ ἐπονειδίζων ἔλεγεν· ,,εὐτυχὴς ὄν-
τως ἐγὼ, ὅτι ζῶν ἐλευθέρως καὶ διάγων ἀκόπως, αὐ-
τοσχέδιον καὶ τὴν νομὴν ἐν τοῖς ὄρεσι κέκτημαι· σὺ δὲ
διʼ ἄλλου τρέφῃ, καὶ δουλείαις καὶ πληγαῖς καθυπο-
βάλλῃ διηνεκῶς.“ Συνέβη δʼ οὖν αὐθωρὸν λέοντά τινα
φανῆναι, καὶ τῷ μὲν ὄνῳ μὴ προσπελάσαι, ὡς συνόν-
τος αὐτῷ τοῦ ὀνηλάτου, τῷ δὲ ὀνάγρῳ, μεμονωμένῳ
τυγχάνοντι, σφοδρῶς ἐπελθεῖν καὶ αὑτῷ θέσθαι κατά-
βρωμα. 

 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὡς οἱ ἀνυπότακτοι καὶ σκληροτρά-
χηλοι, τῇ αὐτοβουλίᾳ φερόμενοι καὶ βοηθείας τινὸς μὴ
δεόμενοι, αὐθωρὸν πτῶμα γίνονται.

319. Ὄνοι πρὸς τὸν Δία. (S. 18l. C. 112 et p.321. F. 138.) 
 Ὄνοι ποτὲ ἀχθόμενοι ἐπὶ τῷ συνεχῶς ἀχθοφορεῖν
καὶ ταλαιπωρεῖν, πρέσβεις ἔπεμεψαν πρὸς τὸν Δία, λύ-
σιν τινὰ αἰτούμενοι τῶν πόνων. Ὅ δʼ αὐτοῖς ἐπιδεῖξαι
βουλόμενος, ὅτι τοῦτο ἀδύνατόν ἐστιν, ἔφη, τότε αὐ-
τοὺς ἀπαλλαγήσεσθαι τῆς κακοπαθείας, ὅταν οὐροῦν-
τες ποταμὸν ποιήσωσι. Κἀκεῖνοι αὐτὸν ἀληθεύειν ὑπο-
λαβόντες, ἀπʼ ἐκείνου καὶ μέχρι νῦν, ἔνθα ἂν ἀλλήλων
οὖρον ἴδωσιν, ἐνταῦθα καὶ αὐτοὶ παριστάμενοι οὐ-
ροῦσιν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τὸ ἑκάστῳ πεπρωμένον ἀθερά-
πευτόν ἐστι.

320. Ὄνον ἀγοράζων. (C. 253. F. 311.) 
 Ὄνον τις ἀγοράζειν μέλλων, ἐπὶ δοκιμασίᾳ καὶ
πείρᾳ αὐτὸν ἔλαβεν· καὶ εἰσαγαγὼν αὐτὸν ἐπὶ τῆς φά-
τνης μετὰ τῶν ἰδίων αὐτοῦ ὄνων τοῦτον ἔστησεν. Ὁ δὲ
καταλιπὼν τοὺς ἄλλους ἐπὶ τῷ ἀργοτάτῳ καὶ ἀδδη-
φάγῳ ἔστη. [καὶ ὃς οὐδὲν ἐποίει.] Δήσας οὖν καὶ ἀπα-
γαγών, τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ τοῦτον παρέδωκε. Τοῦ δὲ
ἐρωτῶντος, εἰ οὕτω ταχεῖαν αὐτοῦ τὴν δοκιμασίαν
ἐποιήσατο, ὑποτυχν εἶπεν· ,,ἀλλʼ ἔγωγε οὐδὲ ἐπιδέο-
μαι πείρας· οἶδα γὰρ ὅτι τοιοῦτος, ὁποῖον ἐξ ἁπάντων
τὸν συνήθη ἐπελέξατο. “ 
 Ὅτι τοιοῦτος ἕκαστος ὑπολαμβάνεται εἶναι, ὁποίοις
ἑταίροις συναναστρέφεται.

321. Ὄνος ἄγριος. (S. 179. C.111 et p.320. F. 136. 
 Ὄνος ἄγριος, ὄνον ἥμερον ἰδὼν ἔν τινι εὐηλίῳ

 
τόπῳ, προσελθὼν ἐμακάριζεν αὐτὸν ἐπὶ τῇ εὐεξίᾳ τοῦ
σώματος καὶ τῇ τῆς τροφῆς ἀπολαύσει. Ὕστερον δὲ
ἰδὼν αὐτὸν ἀχθοφοροῦντα καὶ τὸν ὀνηλάτην ὄπισθεν
ἑπόμενον καὶ ῥοπάλοις αὐτὸν παίοντα, ἔφη· ,,ἀλλʼ
ἔγωγε οὐκέτι σε εὐδαιμονίζω· ὁρῶ γὰρ, ὅτι οὐκ ἄνευ
κακῶν μεγάλων τὴν εὐδαιμονίαν ἔχεις. 
 Οὕτω οὐκ ἔστι ζηλωτὰ τὰ μετὰ κινδύνων καὶ τα-
λαιπωριῶν προσγινόμενα κέρδη.

322. Ὄνος ἅλας βαστάζων. (S. 176. C. 254.) 
 Ὄνος ἅλας βαστάζων ποταμὸν διήρχετο· ὀλισθή-
σας δὲ ὡς κατέπεσεν εἰς τὸ ὕδωρ, ἐκτακέντος τοῦ ἁλὸς,
κουφότερος ἐξανέστη· εὐφρανθεὶς δὲ ἐπὶ τούτῳ, ἐπειδὴ
ὕστερόν ποτε σπόγγους ἐμπεφορτισμένος ποταμὸν διέ-
βαινεν, ώήθη [δεῖν] ὅτι, ἐὰν πάλιν πέσῃ, ἐλαφρότερος
διεγερθήσεται· καὶ δὴ ἑκὼν ὠλίσθησε. Συνέβη δʼ
αὐτῷ, τῶν σπόγγων ἀνασπασάντων τὸ ὕδωρ, μὴ δυ-
ναμένῳ ἐξανίστασθαι, ἐνταῦθα ἀποπνιγῆναι. 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι τὰς ἰδίας ἐπινοίας
ανθάνουσι συμφορῶν αἰτίας ἔχοντες.

322b. Ἄλλως. Μικρέμπορος καὶ Ὀνάριον.
(F. 122. C. p.388. B.111.) 
 Μικρέμπορός τις ὀνάριον κατέχων, αὐτὸς ὠνεῖτο
ἁλάτιον εἰς πλῆθος. Καὶ δὴ φορτώσας σφοδρῶς αὐτοῦ
τὸν ὄνον, ὑποζύγιον ἤλαυνε λεωφόρῳ· ὃς ὀλισθήσας
εἰς ὕδωρ ἐπεπτώκει· καὶ δὴ λυθέντων τῶν ἁλῶν παρ-
αυτίκα, εὐθὺς ἠγέρθη ἀκόπως βηματίζων. Ὁ δʼ ὑπο-
στρέψας καὶ πάλιν λαβὼν ἅλας, κατεπεπτώκει εἰς πο-
τάμια ῥεῖθρα· καὶ ἐκλυθέντων πάλιν τῶν ἁλατίων,
ἐξανέστησεν ἑαυτὸν παραυτίκα. Ὁ δὲ λυπηθεὶς, ὁ κύ-
ριος τοῦ ὄνου, ἐπενόησεν αὐτοῦ τὰς ἐπινοίας. Ὅστις
ἐπελθὼν [εἰς] ἕνα τῶν μυρεψούντων, ἐξωνήσατο σπόγ-

 
γους πολλοὺς εἰς κόρον, οὕσπερ ἐπιθεὶς πεφόρτωκε τὸν
ὄνον. Ὁ δὲ ἀπιὼν κατέπεσεν εἰς ὕδωρ, καὶ παραυτίκα
κλυσθέντων τῶν σπόγγων, ἤγετο ὁ ὄνος διπλοῦν βά-
ρος βαστάζων. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις, ἐν ᾦ τις εὐτύχησεν,
ἐν αὐτῷ καὶ πίπτει.

323. Ὄνος, Ἀλεκτρυὼν καὶ Δέων.
(S.83. C. 66 et p. 315. F.70.) 
 Ἔν τινι ἐπαύλει ὄνος καὶ ἀλεκτρυὼν ἦσαν· λέων δὲ
λιμώττων ὡς ἐθεάσατο τὸν ὄνον, οἷός τε ἦν εἰσελθὼν
τοῦτον καταθοινήσασθαι. Περὶ δὲ τὸν ψόφον ἀλε-
κτρυόνος φθεγξαμένου καταπτήξας (φασὶ γὰρ, τοὺς
λέοντας πτύρεσθαι πρὸς τὰς τῶν ἀλεκτρυόνων φωνὰς),
εἰς φυγὴν ἐτράπη. Καὶ ὁ ὄνος ἀναπτερωθεὶς κατʼ αὐ-
τοῦ, εἴγε ἀλεκτρυόνα ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς ἀποδιώ-
ξων αὐτόν· ὁ δὲ, ὡς μακρὰν ἐγένετο, κατέφαγεν αὐτόν. 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ταπεινουμένους
τοὺς ἑαυτῶν ἐχθροὺς ὁρῶντες, καὶ διὰ τοῦτο καταθρα-
συνόμενοι, λανθάνουσιν ὑπʼ αὐτῶν ἀναλισκόμενοι.

323b. Ἄλλως. Ὄνος καὶ Λέων. (C. 66.) 
 Ὄνῳ ποτὲ ἀλεκτρυὼν συνεβόσκετο. Λέοντος δʼ
ἐπελθόντος τῷ ὄνῳ, ὁ ἀλεκτρυὼν ἐφώνησε· καὶ ὁ μὲν
λέων (φασὶ γὰρ τοῦτον τὴν τοῦ ἀλεκτρυόνος φωνὴν
φοβεῖσθαι) ἔφυγεν. Ὁ δʼ ὄνος, νομίσας διʼ αὑτὸν πε
φευγέναι, ἐπέδραμεν εὐθὺς τῷ λέοντι. Ὡς δὲ πόῤῥω
τοῦτον ἐδίωξεν, ἔνθα μηκέτι ἡ τοῦ ἀλεκτρυόνος ἐφι-
κνεῖτο φωνὴ, στραφεὶς ὁ λέων τοῦτον κατεθοινήσατο.
Ὁ δὲ θνήσκων ἐβόα· ,,ἄθλιος ἐγὼ καὶ ἀνόητος· πολε-
μιστῶν γὰρ μὴ ὢν γονέων, τίνος χάριν εἰς πόλεμον
ἐξωρμήθην;“ 

 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων ταπει-
νουμένοις ἐπίτηδες τοῖς ἐχθροῖς ἐπιτίθενται, καὶ οὕ-
τως ὑπʼ ἐκείνων ἀπόλλυνται.

324. Ὄνος βαστάζων ἄγαλμα. (S.178. F.135. C. p.389.) 
 Ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ἄγαλμα ἦγεν εἰς ἄστυ. Τῶν δὲ
συναντώντων προσκυνούντων τὸ ἄγαλμα, ὁ ὄνος ὑπο-
λαβὼν, ὅτι αὐτὸν προσκυνοῦσιν, ἀναπτερωθεὶς ὠγκᾶτό
τε καὶ οὐκέτι περαιτέρω προιέναι ἐβούλετο. Καὶ ὁ ὀνη-
λάτης αἰσθόμενος τὸ γεγονὸς, τῷ ῥοπάλῳ αὐτὸν παίων
ἔφη· ,,ὡ κακὴ κεφαλὴ, ἔτι καὶ τοῦτο λοιπὸν ἦν, ὄνον
ὑπʼ ἀνθρώπων προσκυνεῖσθαι, 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ τοῖς ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς ἐπα-
λαζονευόμενοι παρὰ τοῖς εἰδόσιν αὐτοὺς γέλωτα ὀφλι-
σκάνουσι.

324b. Αλλως. (C. 237.) 
 Ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ξόανον ἦγε· πολλοὶ δὲ προσεκύ-
νουν τῶν συναντώντων. Ὁ δὲ ὄνος τυφωθεὶς, νομίζων
αὐτὸν προσκυνεῖν τοὺς ἀγροίκους, σκιρτῶν ἤμελλε τὸν
θεὸν ῥῖψαι. Ἀλλὰ τοῦτον ξύλῳ παίων ὁ δεσπότης εἷ-
πεν· ,,ὄνος εἶ θεὸν φέρων, ἀλλʼ οὐ θεοῖς ὑπάρχεις
ὁμότιμος. 
 Κτηνώδεις ἄνδρας, τετυφωμένους ἐπʼ ἀλλοτρίοις,
ὁ λόγος ἐλέγχει.

325. Ὄνος καὶ Ἀλώπηξ. (C. 256.) 
 Ὄνος ἀκανθώδεις παλιούρους ἤσθιε. Τοῦτον ἰδοῦσα
ἡ ἀλώπηξ εἶπε· ,,πῶς οὕτω τῇ ἀπαλῇ γλώσσῃ τὸ σκλη-
ρὸν καὶ ἀκανθῶδες προσφάγιον ἐσθίεις;“ 
 Ὅτι οὐ δεῖ φλυάρων ἀνδρῶν κατηγορίας ἀκούειν·
εἰς κίνδυνον γὰρ ἄγουσι τὸν ἀκούοντα.

326. Ὄνος καὶ Ἀλώπηξ καὶ Λέων.
(S. 187. C. 116 et p.323. F. 144.) 
 Ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν συνθέμενοι πρὸς ἀλλή-
λους ἐξῆλθον εἰς ἄγραν· λέοντος δʼ αὐτοῖς περιτυχόν-
τος, ἡ ἀλώπηξ ὁρῶσα τὸν ἐπηρτημένον κίνδυνον, προσ-
ελθοῦσα τῷ λέοντι ὑπέσχετο παραδώσπτν αὐτῷ τὸν ὄνον,
ἐὰν αὐτῇ τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγέλληται. Τοῦ δὲ ἀπολύ-
σειν αὐτὴν φήσαντος, παραγαγοῦσα τὸν ὄνον εἴς τινα
πάγην ἐμπεσεῖν παρεσκεύασε. Καὶ ὁ λέων ὁρῶν ἐκεῖνον
φεύγειν μὴ δυνάμενον, πρῶτον τὴν ἀλώπεκα συνέσχεν,
εἶθʼ οὕτως ἐπὶ τὸν ὄνον ἐτράπη. 
 Οὕτως οἱ τοῖς κοινωνοῖς ἐπιβουλεύοντες λανθά-
νουσι πολλάκις καὶ ἑαυτοὺς προσαπολλύντες.

327. Ὄνος καὶ Βάτραχοι. (S. 185. C. 114. F. 142.) 
 Ὄνος ξύλα βαστάζων διέβαινέ τινα λίμνην· ὀλι-
σθήσας δὲ ὡς κατέπεσεν, ἐξαναστῆναι μὴ δυνάμενος
ὠδύρετό τε καὶ ἔστενεν. Οἱ δὲ ἐν τῇ λίμνῃ βάτραχοι,
ἀκούσαντες αὐτοῦ τῶν στεναγμῶν, ἔφασαν· ,,ὡ οὗτος,
καὶ τί ἂν ἐποίησας, εἰ τοσοῦτον ἐνταῦθα χρόνον διέ-
τρι βες, ὅσον ἡμεῖς, ὅτε πρὸς ὀλίγον πεσὼν οὕτως
ὀδνρῃ;“ 
 Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἄνδρα ῥᾴθυ-
μον ἐπʼ ἐλαχίστοις πόνοις δυσφοροῦντα, αὐτὸς τοὺς
πλείονας ῥᾳδίως ὑφιστάμενος.

328. Ὄνος καὶ Ἵππος. (C. 58 et p. 311. F 151.) 
 Ὄνος ἵππον ἐμακάριζεν, ὡς ἀφθόνως τρεφόμενον
καὶ ἐπιμελῶς, αὐτὸς μηδʼ ἀχύρων ἅλις ἔχων, καὶ ταῦτα
πλεῖστα ταλαιπωρῶν. Ἐπεὶ δὲ καιρὸς ἐπέστη πολέμου,
καὶ ὁ στρατιώτης ἔνοπλος ἀνέβη τὸν ἵππον, πανταχόσε
τοῦτον ἐλαύνων, καὶ δὴ καὶ μέσον τῶν πολεμίων εἰσή-

 
λασε, καὶ ὁ ἵππος πληγεὶς ἔκειτο· ταῦτα πάντα ἑωρα-
κὼς ὁ ὄνος, τὸν ἵππον μεταβαλλόμενος ἐταλάνιζεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ τοὺς ἄρχοντας καὶ πλου-
σίους ζηλοῦν, ἀλλὰ τὸν κατʼ ἐκείνων φθόνον καὶ τὸν
κίνδυνον ἀναλογιζομένους, τὴν πενίαν ἀγαπᾶν.

329. Ὄνος καὶ Κηπωρός. (S. 175. C. 45 et p 304. F. 132.) 
 Ὄνος κηπωρῷ δουλεύων, ἐπειδὴ ὀλίγα μὲν ἤσθιε,
πολλὰ δὲ ἐκακοπάθει, ηὔξατο τῷ Διὶ, ὅπως τοῦ κηπω—
ροῦ αὐτὸν ἀπαλλάξας, ἑτέρῳ δεσπότῃ ἐγχειρίσῃ. Ὁ δὲ
Ἑρμῆν πέμψας ἐκέλευε κεραμεῖ αὐτὸν πωλῆσαι. Πάλιν
δὲ αὐτοῦ δυσφοροῦντος, ἐπειδὴ καὶ πολλῷ πλεῖον ἀχθο-
φορεῖν ἠναγκάζετο, καὶ τὸν Δία ἐπικαλουμένου, τὸ
τελευταῖον ὁ Ζδεὺς παρεσκεύασεν αὐτὸν βυρσοδέψῃ πω—
ληθῆναι. Καὶ ὁ ὄνος ἰδὼν τὰ ὑπὸ τοῦ δεσπότου πρατ—
τόμενα, ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔμοιγε αἱρετώτερον ἦν παρὰ τοῖς
προτέροις δεσπόταις ἀχθοφοροῦντι λιμώττειν, ἢ ἐν—
ταῦθα παραγενέσθαι, ὅπου οὐδὲ, ἂν ἀποθάνω, ταφῆς
τεύξομαι.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τότε μάλιστα τοὺς πρώτους δε-
σπότας ποθοῦσιν οἱ οἰκέται, ὅταν ἑτέρων πεῖραν λά—
βωσι.

330. Ὄνος, Κόραξ καὶ Λύκος. (S.186. C.115 et p 322. F.143.) 
 Ὄνος ἡλκωμένος τὸν νῶτον ἔν τινι λειμῶνι ἐνέ-
μετο· κόρακος δὲ ἐπικαθίσαντος αὐτῷ καὶ τὸ ἕλκος
κρούοντος, ὁ ὄνος ἀλγῶν ὠγκᾶτο καὶ ἐσκίρτα. Τοῦ δὲ
ὀνηλάτου πόῤῥωθεν στάντος καὶ γελῶντος, λύκος παρ-
ιὼν ἐθεάσατο, καὶ πρὸς αὐτὸν ἔφη· ,,ἄθλιοι ἡμεῖς,
οἳ, κἂν αὐτὸ μόνον ὀφθῶμεν, διωκόμεθα· τούτῳ δὲ
καὶ προσγελῶσιν.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ κακοῦργοι τῶν ἀνθρώπων
καὶ ἐξ ἀπροόπτου (ἀπόπτου ?) δῆλοί εἰσιν.

331. Ὄνος καὶ Κυνίδιον.
(S.92. C.212 e p.371. F.293 et 367. B. 131.) 
 Ἔχων τις κύνα μελιταῖον καὶ ὄνον διετέλει ἀεὶ τῷ
κυνὶ προσπαίζων· καὶ δὴ, εἴ ποτε ἔξω δειπνοίη, ἐκό-
μιζέ τι αὐτῷ, καὶ προσιόντι καὶ σαίνοντι παρέβαλλεν.
Ὁ δὲ ὄνος φθονήσας προσέδραμε (τῷ δεσπότῃ) καὶ
σκιρτῶν ἐλάκτισεν αὐτόν· καὶ ὁ δεσπότης ἀγανακτήσας
ἐκέλευσε παίοντας αὐτὸν ἀγαγεῖν καὶ τῇ φάτνῃ προσ-
δῆσαι. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οὐ πάντες πρὸς ταὐτὰ πεφύ-
κασινι.

332. Ὄνος καὶ Κύων. (F.370. C. 414.) 
 Ὄνος καὶ κύων ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν. Εὑρόντες
δὲ ἐπὶ γῆς ἐσφραγισμένον γραμμάτιον, ὁ ὄνος λαβὼν
καὶ ἀναόῤῥήξας τὴν σφραγῖδα καὶ ἀναπτύξας, διεξῄει
εἰς ἐπήκοον τοῦ κυνός. Περὶ βοσκημάτων δὲ ἐτύγχανε
τὰ γράμματα, χόρτου τε, φημὶ, καὶ κριθῆς καὶ ἀχύρου.
Αηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ ὄνου ταῦτα διεξιόντος, διέ-
κειτο· ἔνθεν δὴ καὶ ἔφησε τῷ ὄνῳ· ,,ὑπόβαθι, φίλτατε,
μικρὸν, μή τι καὶ περὶ κρεῶν καὶ ὀστέων εὕρῃς δια-
λαμβάνον Ὁ δὲ ὄνος ἅπαν τὸ γραμμάτιον διεξελθὼν,
καὶ μηδὲν εὑρηκὼς ὧν ὁ κύων ἐζήτει, ἀντέφησεν αὖθις
ὁ κύων· ,,βάλε κατὰ γῆς, ὡς ἀδόκιμον πάντη, φίλε,
τυγχάνον.“

333. Ὄνος καὶ Λεοντῆ. (C. 258.) 
 Ὄνος, δορὰν λέοντος ἐπενδυθεὶς, λέων ἐνομίζετο
πᾶσι· καὶ φυγὴ μὲν ἦν ἀνθρώπων, φυγὴ δὲ ποιμνίων.
Ὡς δὲ ἀνέμου πνεύσαντος ἡ δορὰ περιῃρέθη καὶ γυμνὸς
ὁ ὄνος ἦν, τότε πάντες ἐπιδραμόντες ξύλοις καὶ ῥοπά-
λοις αὐτὸν ἔπαιον. 
 Ὅτι πένης καὶ ἰδιώτης ὤν, μὴ μιμοῦ τὰ τῶν πλου-

 
σίων, μή ποτε καταγελασθῇς καὶ κινδυνεύσῃς· τὸ γαρ
ξένον ἀνοίκειον.

333b. Ἄλλς. (C. p.170. ex Luc.Piscat. c.32.) 
 Ὄνος ἐν Κύμῃ, λεοντῆν περιβαλόμενος, ἠξίου λέων
αὐτὸς εἶναι, πρὸς ἀγνοοῦντας τοὺς Κυμαίους ὀγκώμε-
νος μάλα τραχὺ καὶ καταπληκτικόν· ἄχρι δή τις αὐτὸν
ξένος, καὶ λέοντα ἰδὼν πολλάκις καὶ ὄνον, ἤλεγξε παίων
τοῖς ξύλοις.

334. Ὄνος καὶ Λύκος. (C. 259 et p. 390. F. 134. B. 122.) 
 Ὄνος πατήσας σκόλοπα χωλὸς εἰστήκει. Λύκον δὲ
ἰδὼν ἔφη αὐτῷ· ,,ὡ λύκε, ἰδοὺ ἐκ τοῦ πόνου ἀποθνή-
σκω· καὶ δεῖ με (μᾶλλον) σοῦ γενέσθαι δεῖπνον, ἢ γυ-
πῶν ἢ κοράκων. Χάριν δὲ μίαν αἰτώ σε, ἐξελεῖν πρῶ-
τον τὸν σκόλοπα ἐκ τοῦ ποδός μου, ὅπως μὴ μετὰ πόνου
τεθνήξομαι. Ὁ δὲ λύκος ἄκροις ὀδοῦσι δακὼν τὸν
σκόλοπα ἐξεῖλεν. Ὁ ὄνος δὲ λυθεὶς τοῦ πόνου, ἐπὶ τὸν
λύκον χάσκοντα λακτίσας, φεύγει, ῥῖνας καὶ μέτωπον
καὶ ὀδόντας συνθλάσας. Ὁ δὲ λύκος ἔφη· ,,οἴμοι, δί-
καια πάσχω, ὅτι μάγειρος εἶναι μαθὼν, τὸ πρῶτον νῦν
ἱππίατρος ἠθέλησα γενέσθαι.“ 
 Ὅτι τινὲς, διπλοῖς κινδύνοις περιπεσόντες, τοῖς
ἐχθροῖς ὠφελεῖν πειρωμένοις δολίως ἀνταμοιβὴν κακὴν
παρέσχον.

334b. Ἄλλως. (S. 183 et 227. F. 140. C. p.391.) 
 Ὄνος, ἔν τινι λειμῶνι νεμόμενος, ὡς ἐθεάσατο λύ-
κον ἐπʼ αὐτὸν ὁρμώμενον, χωλαίνειν προσεποιεῖτο.
Τοῦ δὲ προσελθόντος αὐτῷ, καὶ τὴν αἰτίαν πυνθανο-
μένου, διʼ ἣν χωλαίνει, ἔλεγεν, ὡς φραγμὸν διαβαί-
νων σκόλοπα ἐπάτησε, καὶ παρῄνει αὐτῷ πρῶτον ἐξελεῖν
τὸν σκόλοπα, εἶθʼ οὕτως αὐτὸν καταθοινήσασθαι, ἵνα

 
μὴ ἐσθίων περιπαρῇ. Τοῦ δὲ πεισθέντος καὶ τὸν πόδα
αὐτοῦ ἐπάραντος, ὅλον τε τὸν νοῦν πρὸς τῇ ὁπλῇ ἔχον-
τος, ὁ ὄνος λὰξ εἰς τὸ στόμα τοὺς ὀδόντας αὐτοῦ ἐξετί-
ναξε. Καὶ ὃς διατεθεὶς κακῶς ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε δίκαια
πέπονθα· τί γὰρ, τοῦ πατρός με μαγειρικὴν τέχνην
διδάξαντος, αὐτὸς ἰατρικῆς ἐπελαβόμην; 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ μηδὲν προσήκουσιν
ἐπιχειροῦντες εἰκότως δυστυχοῦσι.

334c. Ἄλλως. (C. p.171.) 
 Ὀδοῦσιν ἧλον εἷλεν ἐξ ὄνου λύκος·
αἰτῶν δὲ μισθὸν πλήττεται λὰξ τὴν γένυν.
Λύκος δέ φησι· ,,πῶς μάγειρος ὢν πάλαι,
ἰατρικῆς μετῆλθον ἔργʼ ἀναξίως;“
Πρὸς τοὺς τὴν ἰδίαν τέχνην καταλιμπάνοντας καὶ
ἑτέραν μετερχομένους ἐπὶ βλάβῃ.

335. Ὄνος καὶ Ὀνηλάτης. (S. 182. F. 139. C. 401.) 
 Ὄνος ὑπὸ ὀνηλάτου ἀγόμενος, ὡς μικρὸν τῆς ὁδοῦ
προῆλθεν, ἀφεὶς τὴν λείαν εἰς κρημνὸν ἐφέρετο· μέλ-
λοντος δʼ αὐτοῦ κατακρημνίζεσθαι, ὁ ὀνηλάτης ἐπιλα-
βόμενος τῆς οὐρᾶς ἐπειρᾶτο περιάγειν αὐτόν· τοῦ δὲ
εὐτόνως ἀντιπίπτοντος, ἀφεὶς αὐτὸν ἔφη· ,,νίκα· κα-
κὴν γὰρ νίκην νικᾷς.“ 
 Πρὸς ἄνδρα φιλόνεικον ὁ λόγος εὔκαιρος.

336. Ὄνος λεοντῆν φέρων. (S. 184. C.113 et p. 321. F. 141.) 
 Ὄνος, ἐνδυσάμενος λέοντος δέρμα, περιῄει ἐκφο-
βῶν τὰ ἄλογα ζῶα. Καὶ δὴ θεασάμενος ἀλώπεκα ἐπει-
ρᾶτο καὶ ταύτην δεδίττεσθαι. Ἡ δὲ, ἐτύγχανε γὰρ αὐ-
τοῦ φθεγξαμένου προακηκουῖα, ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλʼ
εὖ ἴσθι, ὡς καὶ ἐγὼ ἄν σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ ὀγκωμένου
ἤκουσα.“ 

 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀπαιδεύτων, τοῖς ἔξωθεν τύφοις
δοκοῦντές τινες εἶναι, ὑπὸ τῆς ἰδίας γλωσσαλγίας
ἐλέγχονται.

337. Ὄνος καὶ Τέττιγες. (F. 137. C. 255 e p. 389.) 
 Ὄνος ἀκούσας τεττίγων ᾀδόντων, ἥσθη ἐπὶ τῇ εὐ-
φωνίᾳ, καὶ ζηλώσας αὐτῶν τὴν ἡδύτητα εἶπε· ,,τί σι-
τούμενοι τοιαύτην φωνὴν ἀφίετε ; Τῶν δὲ εἰπόντων
δρόσον, ὁ ὄνος προσπαραμένων τῇ δρόσῳ, λιμῷ διε-
φθάρη. 
 Οὕτως οἱ τῶν παρὰ φύσιν ἐπιθυμοῦντες, παρὰ τὸ
μὴ ἐπιτυχεῖν ὧν ἐφίενται, καὶ τὰ μέγιστα δυστυχοῦσιν.

337b. Αλλως. (S. 180.) 
 Ὄνος ἀκούσας τεττίγων ᾀδόντων ἥσθη ἐπὶ τῇ εὐ-
φωνίᾳ, καὶ ζηλώσας αὐτῶν τὴν φωνὴν ἐπελάθετο καὶ
τῆς οἰκείας φωνῆς. 
 Οὕτως οἱ τῶν παρὰ φύσιν ἐπιθυμοῦντες καὶ ἄ
ἔχουσι δυστυχοῦσι.

338. Ὄνος παίζων. (F. 368. C. 412. B. 125.) 
 Ὄνος τις ἀναβὰς εἰς τὸ δῶμα καὶ παίζων
τὸν κέραμον ἔθλα, καί τις αὐτὸν ἀνθρώπων
ἐπιδραμὼν κατῆγε τῷ ξύλῳ παίων.
ὁ δʼ ὄνος πρὸς αὐτὸν, ὃς τὸ νῶτον ἤλεγχεν,
,,καὶ μὴν πίθηκος ἐχθὲς “ εἶπε ,,καὶ πρώην
ἔτερπεν ὑμᾶς αὐτὸ τοῦτο ποιήσας.“
Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρας τοὺς ἐναντίας ἔχοντας τὰς
δόξας καὶ κινδύνους ἑαυτοῖς ἐπιφέροντας.

339. Ὄνου σκιά. (F. 392. C. 320. ex Plut. Vitis X Orat. p. 401.) 
 Δημοσθένης ὁ ῥήτωρ, λέγειν ποτὲ κωλυόμενος ὑπὸ
Αθηναίων ἐν ἐκκλησίᾳ, βραχὺ ἔφη βούλεσθαι πρὸς αὐ-

 
τοὺς εἰπεῖν. Τῶν δὲ σιωπησάντων, ,, Νεανίας “ εἶπε
,,θέρους ὥρᾳ ἐμισθώσατο ἐξ ἄστεος ὄνον Μεγάραδε.
Μεσούσης δὲ τῆς ἡμέρας καὶ σφοδρῶς φλέγοντος τοῦ
ἡλίου, ἑκάτερος αὐτῶν ἐβούλετο ὑποδύεσθαι ὑπὸ τὴν
σκιάν· εἶργον δὲ ἀλλήλους, ὁ μὲν μεμισθωκέναι τὸν
ὄνον, οὐ τὴν σκιὰν λέγων, ὁ δὲ μεμισθωμένος τὴν πᾶ-
σαν ἔχειν ἐξουσίαν.“ Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἀπῄει. Τῶν δὲ
Ἀθηναίων ἐπισχόντων καὶ δεομένων πέρας ἐπιθεῖναι
τῷ λόγῳ, ,,εἶθʼ ὑπὲρ μὲν ὄνου σκιᾶς“ ἔφη ,,βούλεσθε
ἀκούειν, λέγοντος δὲ ὑπὲρ σπουδαίων πραγμάτων οὐ
βούλεσθε;“

339b. Αλλως. (C. p.213.) 
 Ἐμισθώσατό τις ὄνον ἀπιὼν εἰς Δελφούς. Καὶ ὡς
καῦμα κατήπειγεν, ὑπὸ τὴν σκιὰν τοῦ ὄνου κατέδυ ὁ
μισθωσάμενος αὐτόν. Ὁ δὲ τοῦ ὄνου δεσπότης ἐμάχετο
αὐτῷ, λέγων ὅτι ,,τὸν ὄνον σοι ἐμίσθωσα, οὐχὶ καὶ
τὴν σκιὰν αὐτοῦ.“ 
 Ὁ λόγος περὶ τῶν ἐπʼ εὐτελέσι φιλονεικούντων.

340. Ὀρνιθοθήρας καὶ Κόρυδος.
(S. 189. C. 46 et p. 304. F.146.) 
 Ὀρνιθοθήρας πτηνοῖς παγίδας ἵστα· κόρυδος δὲ
αὐτὸν θεασάμενος ἠρώτα, τί ποιεῖ. Τοῦ δὲ εἰπόντος
πόλιν κτίζειν, καὶ μικρὸν ὑποχωρήσαντος, πεισθεὶς
τοῖς λόγοις προσῆλθεν· ἐσθίων δὲ τὸ δέλεαρ ἔλαθεν
ἐμπεσὼν εἰς τοὺς βρόχους. Τοῦ δὲ ὀρνιθοθήρου προσ-
δραμόντος καὶ συλλαβόντος αὐτὸν, ὁ κόρυδος ἔφη·
,,ἐὰν τοιαύτας πόλεις κτίζῃς, οὐ πολλοὺς τούς ἐνοι-
κοῦντας εὑρήσεις. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τότε μάλιστα καὶ οἶκοι καὶ πό-
λεις ἐρημοῦνται, ὅταν οἱ προεστῶτες χαλεπαίνωσι.

341. Ὀρνιθοθήρας, Πέρδιξ καὶ Ἀλεκτορίσκος
(F. 369. C. 413. B. 124.) 
 Ὀρνιθοθήρᾳ φίλος ἐπῆλθεν ἐξαίφνης,
μέλλοντι θύμβραν καὶ σέλινα δειπνήσειν.
ὁ δὲ κλωβὸς εἶχεν οὐδέν· οὐ γὰρ ἠγρεύκει.
ὥρμησε δὴ πέρδικα ποικίλον θύσων,
ὃν ἡμερώσας εἶχεν εἰς τὸ θηρεύειν.
ὁ δʼ αὐτὸν οὕτως ἱκέτευε μὴ κτεῖναι·
,τὸ λοιπὸν “ εἶπε ,,δικτύῳ τί ποιήσεις,
ὅταν κυνηγῇς; τίς δέ σοι συναθροίσει
εὐωπὸν ἀγέλην ὀρνέων φιλαλλήλων;
τίνος μελῳδοῦ πρὸς τὸν ἦχον ὑπνώσεις;“
ἀφῆκε τὸν πέρδικα, καὶ γενειήτην
ἀλεκτορίσκον συλλαβεῖν ἠβουλήθη.
ὁ δʼ ἐκ πεταύρου κλαγγὸν εἶπε φωνήσας·
,,πόθεν μαθήσῃ πόσσον εἰς ἕω λείπει,
τὸν ὡρόμαντιν ἀπολέσας με; πῶς γνώσῃ
πότʼ ἐννυχεύει χρυσότοξος Ὠρίων;
ἔργων δὲ τίς σε πρωινῶν ἀναμνήσει,
ὅτε δροσώδης ταρσός ἐστιν ὀρνίθων;“
κἀκεῖνος εἶπεν· ,,οἶδα χρησίμους ὥρας·
ὅμως δὲ δεῖ σχεῖν τὸν φίλον τι δειπνῆσαι. 
 Ὅτι τῷ ἀνδρὶ δουλεύειν ἐπιθυμίαις εἰθισμένῳ οὐ-
δεὶς λόγος ἰσχυρὸς πρὸς τὸ μὴ πράττειν ἀεὶ τὰ καθʼ
ἡδονήν.

342. Ὄρνις καὶ Χελιδών. (S. 188. C. 117 et p.323. F. 145.) 
 Ὄρνις ὄφεως ὠὰ εὑροῦσα ἐπιμελῶς ἐκθερμάνασα
ἐξεκόλαπτε. Χελιδὼν δὲ θεασαμένη αὐτὴν ἔφη· ,,ὦ μα-
ταία, τί ταῦτα ἀνατρέφεις, ἅπερ, ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ
πρώτης τοῦ ἀδικεῖν ἄρξεται;“ 

 
 Οὕτως ἀτιθάσευτός ἐστιν ἡ πονηρία, κἂν τὰ μά-
λιστα εὐεργετῆται.

343. Ὄρνις χρυσοτόκος. (C. 136 et p.335. F. 153. B. 123.) 
 Ὄρνιθά τις εἶχεν ὠὰ χρυσᾶ τίκτουσαν· καὶ νομίσας
ἔνδον αὐτῆς ὄγκον χρυσίου εἶναι, κτείνας εὕρηκεν
ὁμοίαν τῶν λοιπῶν ὀρνίθων. Ὁ δὲ ἀθρόον πλοῦτον ἐλ-
πίσας εὑρήσειν, καὶ τοῦ μικροῦ ἐστέρηται ἐκείνου. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι δεῖ τοῖς παροῦσιν ἀρκεῖσθαι
καὶ τὴν ἀπληστίαν φεύγειν.

343b. Ἄλλως. Χὴν χρυσοτόκος. (S. 88.) 
 Ἑρμῆς θρησκευόμενος ὑπό τινος περιττῶς χῆνα
αὐτῷ ἐχαρίσατο ὠὰ χρύσεα τίκτουσαν· ὁ δὲ οὐκ ἀνα-
μείνας τὴν κατὰ μικρὸν ὠφέλειαν, ὑπολαβὼν δὲ, ὅτι
πάντα τὰ ἐντὸς χρύσεα ἔχει ὁ χὴν, οὐδὲν μελλήσας ἔθυ-
σεν αὐτήν. Συνέβη δʼ αὐτὸν μὴ μόνον ὃ προσεδόκησε
σφαλῆναι, ἀλλὰ καὶ τὰ ὠὰ ἀποβαλεῖν· τὰ γὰρ ἐντὸς
πάντα σαρκώδη εὗρεν. 
 Οὕτως πολλάκις οἱ πλεονέκται διʼ ἐπιθυμίαν πλει-
όνων καὶ τὰ ἐν χερσὶν ὄντα προΐενται.

344. Οὐρὰ καὶ Μέλη ὄφεως. (C. 260. F. 313.) 
 Οὐρά ποτε ὄφεως ἠξίου πρώτη προάγειν καὶ βαδί-
ζειν. Τὰ δὲ λοιπὰ μέλη ἔλεγον· ,,πῶς χωρὶς ὀμμάτων
καὶ ῥινὸς ἡμᾶς ἄξεις, ὡς καὶ τὰ λοιπὰ ζῶα;“ Ταύτην
δὲ οὐκ ἔπειθον, ἕως τὸ φρονοῦν ἐνικήθη. Ἡ οὐρὰ δὲ
ἦρχε καὶ ἦγε, σύρουσα τυφλὴ πᾶν τὸ σῶμα, ἕως εἰς
βάραθρον πετρῶν ἐνεχθεῖσα, τὴν ῥάχιν καὶ πᾶν τὸ
σῶμα ἔπληγεν. Σαίνουσα δὲ ἱκέτευε τὴν κεφαλὴν, λέ-
γουσα· ,,σῶσον ἡμᾶς, εἰ θέλεις, δέσποινα· τῆς κακῆς
γὰρ ἔριδος ἐπειράθην.“ 

 
 Ἄνδρας δολίους καὶ κακοὺς καὶ τοῖς δεσπόταις ἐπ-
ανισταμένους ὁ λόγος ἐλέγχει.

345. Ὄφις, Γαλῆ καὶ Μύες. (C. 261. F. 314. S. 265.) 
 Ὄφις καὶ γαλῆ ἔν τινι οἰκίᾳ ἐμάχοντο· οἱ δὲ ἐν-
ταῦθα μύες ἀεὶ καταναλισκόμενοι ὑπʼ ἀμφοτέρων, ὡς
ἐθεάσαντο αὐτοὺς μαχομένους, ἐξῆλθον βαδίζοντες.
Ἰδόντες δὲ τοὺς μύας, τότε ἀφέντες τὴν πρὸς ἀλλήλους
μάχην, ἐπʼ ἐκείνους ἐτράπησαν. 
 Οὕτω καὶ οἱ ἐν ταῖς τῶν δημαγωγῶν στάσεσιν αὑ-
τοὺς παρεισβάλλοντες λανθάνουσιν αὐτοὶ ἑκατέρων
παρανάλωμα γινόμενοι.

346. Ὄφις καὶ Καρκίνος. (C. 70. F.231. S. 192.) 
 Ὄφις καρκίνῳ συνδιῃτᾶτο, ἑταιρείαν πρὸς αὐτὸν
ποιησάμενος. Ὁ μὲν οὖν καρκίνος ἀπλοῦς ὢν τὸν τρό-
πον, μεταβαλέσθαι κἀκείνῳ παρῄνει τῆς πανουργίας·
ὁ δὲ οὐδοτιοῦν ἑαυτὸν παρεῖχε πειθόμενον. Ἐπιτηρή-
σας δʼ ὁ καρκίνος αὐτὸν ὑπνοῦντα, καὶ τοῦ φάρυγγος
τῇ χηλῇ λαβόμενος καὶ ὅσον οἷόν τε πιέσας, φονεύει.
Τοῦ δʼ ὄφεως μετὰ θάνατον ἐκταθέντος, ἐκεῖνος εἶ-
πεν· ,,οὕτως ἔδει καὶ πρόσθεν εὐθὺν καὶ ἁπλοῦν
εἶναι· οὐδὲ γὰρ ἂν ταύτην τὴν δίκην ἔτισας. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ τοῖς φίλοις σὺν δόλῳ
προσιόντες αὐτοὶ μᾶλλον βλάπτονται.

347. Ὄφις πατούμενος. (C. 119 et p.324. F. 149. S. 194.) 
 Ὄφις, ὑπὸ πολλῶν ἀνθρώπων πατούμενος, τῷ Διὶ
ἐνετύγχανεν. Ὁ δὲ Ζεὺς πρὸς αὐτὸν εἶπεν· ,,ἀλλʼ εἰ
τὸν πρότερον πατήσαντα ἔπληξας, οὐκ ἂν ὁ δεύτερος
ἐπεχείρησε τοῦτο ποιῆσαι. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ τοῖς πρότερον ἐπιβαίνουσιν
ἀνθιστάμενοι τοῖς ἄλλοις φοβεροὶ γίνονται.

348. Παιδίον ἐσθίον σπλάγχνα.
(C. 262 et p.391. F.40. S. 47. B. 34.) 
 Βοῦν τινες ἐπʼ ἀγρῷ θύσαντες, τοὺς συγγενεῖς
εκαλεσαν· ἐν δὲ τούτοις ἦν καὶ γυνὴ πενιχρὰ, μεθʼ ἧς
καὶ ὁ παῖς. Τὸ δὲ παιδίον, τῶν κρεῶν πλήσας τὴν γα-
στέρα καὶ ὀδυνώμενος, ἔλεγεν· ,,ὦ μῆτερ, ἐμῶ τὰ
σπλάγχνα.“ δὲ εἶπεν· ,,οὐχὶ τὰ σὰ, τέκνον, ἃ δὲ
κατέφαγες. 
 Ὁ λόγος πρὸς ἄνδρα χρεωφειλέτην, ὅστις ἑτοίμως
τὰ ἀλλότρια λαμβάνων, ὅταν ἀπαιτηθῇ, οὕτως ἄχθε-
ται, ὡς οἴκοθεν προῖέμενος.

349. Παῖς καὶ Πατήρ. (C. 264.) 
 Υἱόν τις γέρων δειλὸς μονογενῆ ἔχων γενναῖον, κυ-
νηγεῖν ἐφιέμενον, εἶδε τοῦτον καθʼ ὕπνους ὑπὸ λέον-
τος ἀναλωθέντα. Φοβηθεὶς δὲ, μή πως ὁ ὄνειρος ἀλη-
θεύσῃ, οἴκημα κάλλιστον καὶ μετέωρον κατεσκεύασε·
κἀκεῖσε τὸν υἱὸν εἰσαγαγὼν ἐφύλαττεν. Ἐζωγράφησε
δὲ ἐν τῷ οἰκήματι πρὸς τέρψιν τοῦ υἱοῦ παντοῖα ζῶα,
ἐν οἷς ἦν καὶ λέων. Ὁ δὲ ταῦτα ὁρῶν πλείονα λύπην
εἶχε. Καὶ δή ποτε πλησίον τοῦ λέοντος στὰς εἶπεν· ,,ὡ
κάκιστον θηρίον, διὰ σὲ καὶ τὸν ψευδῆ ὄνειρον τοῦ
ἐμοῦ πατρὸς τῇδε τῇ οἰκίᾳ κατεκλείσθην, ὡς ἐν φρουρᾷ·
τί σοι ποιήσω ;“ Καὶ εἰπὼν ἐπέβαλε τῷ τοίχῳ τὴν
χεῖρα, ἐκτυφλῶσαι τὸν λέοντα. Σκόλοψ δὲ τῷ δακτύλῳ
αὐτοῦ ἐμπαρεὶς, ὄγκωμα καὶ φλεγμονὴν μέχρι βουβῶ-
νος εἰργάσατο· πυρετὸς δὲ ἐπιγενόμενος αὐτῷ, θᾶτ-
τον τοῦ βίου μετέστησεν. Ὁ δὲ λέων καὶ οὕτως ἀνῄ-
ρηκε τὸν παῖδα, μηδὲν τῷ τοῦ πατρὸς ὠφεληθέντα
σοφίσματι. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐδεὶς δύναται τὸ μέλλον ἐκ-
φυγεῖν.

349b. Ἄλλως. Υἱὸς καὶ Λέων γεγραμμένος.
(F. 187. C p. 393. B. fragm. 135. ed.L.) 
 Υἱόν τις ἔχων μονογενῆ ἀνδρεῖον, εἶδε καθʼ ὕπνον
ὑπὸ λέοντος θνήσκειν. Ὁ δὲ φοβηθεὶς, μή πως τοὖναρ
ἀληθεύσῃ, οἴκημα τερπνὸν αὐτῷ κατασκευάσας, ἐζω-
γράφησε τοὺς τοίχους πρὸς τὴν τέρψιν, ζώοις παντοίοις
αὐτούς ἐγκαλλωπίσας, ἐν οἷς καὶ λέων ἀπεμορφώθη.
Ὡς οὖν ἑώρα τὸν λέοντα ὁ νέος, μᾶλλον κατεῖχεν αὐ-
τὸν ἡ λύπη πλέον, ὃς ἱστάμενος τοῦ λέοντος πλησίον,
τούτῳ προσεῖπεν· ,,ὦ κάκιστον θηρίον, διὰ τὸ ὄναρ
τὸ ψευδὲς τοῦ πατρός μου, ὃ αὐτὸς ἑώρακεν ἐν ὕπνοις
μάτην, προσκατεκλείσθην φρουρᾷ τῇ γυναικείᾳ· ἆ!
τί δέ σοι ἐγὼ ἄρτι ποιήσω;“ Ταῦτα αὐτοῦ τῷ λέοντι
εἰπόντος, ἐπεξέτεινε τὴν χεῖρα ἐπὶ βάτον, τοῦ λαβεῖν
κλάδους καὶ τὸν λέοντα κροῦσαι. Εὐθὺς δὲ σκόλοψ
προσκρούσας τῷ δακτύλῳ, ἄλγει μεγάλῳ ἐφλέγμανε
τὸν νέον, καὶ παραυτίκα ἄλαλος κατεκλίθη. Ὑπανάψας
δὲ πυρετὸς ἐξαπίνης, θᾶττον ὁ νέος ἐξέλιπε τὸν βίον. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ἃ μέλλει συμβῆναί τινι, τού-
τοις γενναίως ἐγκαρτερείτω, καὶ μὴ κατασοφιζέσθω·
οὐ γὰρ ἐκφεύξει.

350. Παῖς καὶ Σκορπίος. (F. 158. C. 263 et p.392. S. 195.) 
 Παῖς πρὸ τοῦ τείχους ἀκρίδας ἐθήρευε. Πολλὰς δὲ
συλλαβὼν, ὡς ἐθεάσατο σκορπίον, νομίσας ἀκρίδα εἷ-
ναι, κοιλάνας τὴν χεῖρα οἷός τε ἦν καταφέρειν αὐτοῦ.
Καὶ ὃς τὸ κέντρον ἐπάρας ἔφη· ,,εἴθε γὰρ τοῦτο ποιή-
σειας, ἵνα καὶ ἃς συνείληφας ἀκρίδας, ταύτας ἀπο-
βάλῃς. 
 Ὁ λόγος διδάσκει ἡμᾶς, μὴ δεῖν πᾶσι τοῖς χρηστοῖς
καὶ πονηροῖς τὰ αὐτὰ προσφέρειν.

350b. Ἄλλως. Παῖς ἀκρίδας θηρεύων
(C. 263 et p.393. F. 171.) 
 Παῖς τις θηρεύων ἀκρίδας περιέτυχε σκορπίῳ. Ὁ
δὲ τὸ τοῦ παιδὸς ἁπλοῦν θεασάμενος, τὸ κέντρον ὀξυ
νας, εἶπεν· ,, ἄπελθε, παῖ, μὴ κἀμὲ θηρεύων πάντας,
οὓς ἔχεις, ἀπολέσῃς.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι καλόν ἐστι τὰ ἐναντία γινώ-
σκειν, καὶ τὸ μὲν καλὸν πράττειν, τὸ δὲ κακὸν ἐκ-
φεύγειν.

351. Παῖς κλέπτης καὶ Μήτηρ.
(S. 196. C. 48 et p. 305. F. 159.) 
 Παῖς ἐκ διδασκαλείου τὴν τοῦ συμφοιτητοῦ δέλτον
ἀνελόμενος τῇ μητρὶ ἐκόμισε· τῆς δὲ οὐ μόνον αὐτὸν
οὐκ ἐπιπληξάσης, ἀλλὰ καὶ ἐπαινεσάσης αὐτὸν, ἐκ δευ-
τέρου ἱμάτιον κλέψας ἢνεγκεν αὐτῇ, καὶ ἔτι μᾶλλον
ἐκείνη ἀπεδέξατο. Προϊὼν δὲ τοῖς χρόνοις ὁ νεανίας
ἐπὶ τὰ μείζονα ἐχώρει· ληφθεὶς δέ ποτε καὶ περιαγκω-
νισθεὶς ἐπὶ τὸν δήμιον ἀπήγετο. Τῆς δὲ μητρὸς ἐπα-
κολουθούσης αὐτῷ καὶ στερνοκοπουμένης, ὁ νεανίας
εἶπεν· ,,θέλω τι εἰπεῖν τῇ μητρί μου εἰς τὸ οὖς·“ τῆς δὲ
προσελθούσης, ταχέως ἐπελάβετο τοῦ ὠτίου αὐτῆς, καὶ
ἀπέκοψε. Τῆς δὲ κατηγορούσης αὐτὸν ὡς δυσσεβῆ,
ἐκεῖνος ἔφη· ,,ἀλλὰ τότε, ὅτε σοὶ πρῶτον τὴν δέλτον
κλέψας ἤνεγκα, εἰ ἔπληξάς με, οὐκ ἂν μέχρι τούτου
ἐχώρησα, καὶ ἐπὶ θάνατον ἠγόμην. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τὸ κατʼ ἀρχὰς μὴ κωλυόμενον
ἐπὶ μεῖζον αὔξει.

352. Παῖς λουόμενος. (F. 167. C. 310 ct p. 404. S. 207.) 
 Παῖς ποτε λουόμενος ἔν τινι ποταμῷ ἐκινδύνευσεν
ἀποπνιγῆναι. Ἰδὼν δέ τινα ὁδοιπόρον, τοῦτον ἐπὶ βοη-
θείᾳ ἐκάλει· ὁ δὲ ἐμέμφετο τῷ παιδὶ ὡς τολμηρῷ. Τὸ

 
δὲ μειράκιον εἶπε πρὸς αὐτόν· ,,ἀλλὰ νῦν μοι βοήθει,
ὕστερον δὲ σωθέντι μέμψαι.“ 
 Ὁμῦθος δηλοῖ τοῦτο· ,,μὴ μέμφου, πλὴν ἐλέησον.“

353. Παῖς ψεύστης. (C. 266.) 
 Παιδίον πρόβατα νέμον, ὡς λύκον ἐρχόμενον πρὸς
διαφθορὰν ὁρῶν, ἐπικαλούμενον τούς ἀγρότας ἔλεγε·
,,βοηθεῖτε ὧδε· ἔρχεται λύκος.“ Οἱ δὲ ἀγρόται τρέ-
χοντες τοῦτον εὕρισκον μὴ ἀληθεύειν. Τοῦτο δὲ ποιή-
σαντος πολλάκις, εὕρισκον ψευδόμενον. Μετὰ δὲ ταῦτα
τοῦ λύκου προσελθόντος, καὶ τοῦ παιδὸς βοῶντος
,,δεῦτε, λύκος,“ οὐκέτι τις ἐπίστευε προσδραμεῖν αὐτῷ
καὶ βοηθῆσαι. Ὁ δὲ λύκος εὐρηκὼς ἄδειαν τὴν ποίμνην
πᾶσαν διέφθειρεν εὐκόλως. 
 Ὅτι τοσοῦτον ὄφελος τῷ ψεύστῃ, ὅτι καὶ ἀληθῆ
λέγων πολλάκις οὐ πιστεύεται.

353b. Ἄλλως. Ποιμὴν παίζων. (F. 166. C. p. 395.) 
 Ποιμὴν, ἐξελαύνων αὑτοῦ τὴν ποίμνην ἀπό τινος
κώμης ποῤῥωτέρω, διετέλει τοιαύτῃ παιδιᾷ χρώμενος.
Ἐπιβοώμενος γὰρ τοὺς πολίτας ἐπὶ βοήθειαν, ἔλεγεν,
ὡς λύκοι τοῖς προβάτοις ἐπήλθοσαν. Δὶς καὶ τρὶς τῶν
ἐκ τῆς κώμης ἐκπλαγέντων καὶ ἐκπηδησάντων, εἶτα
μετὰ γέλωτος ἀπαλλαγέντων, συνέβη τὸ τελευταῖον τῇ
ἀληθείᾳ λύκους ἐπελθεῖν. Ἀποτεμνομένης δὲ αὐτοῦ
τῆς ποίμνης, καὶ αὐτοῦ ἐπιβοῶντος ἐπὶ βοηθείᾳ, ἐκεῖ-
νοι ὑπολαβόντες αὐτὸν παίζειν κατὰ τὸ ἔθος, ἧττον
ἐφρόντιζον. Καὶ οὕτως συνέβη αὐτὸν ἀπολέσαι τὰ
πρόβατα. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι τοῦτο κερδαίνουσιν οἱ ψευδό-
μενοι, τὸ μηδὲ ὅταν ἀληθεύωσι πιστεύεσθαι.

354. Παρακαταθήκας εἰληφὼς καὶ Ὅρκος. (F. 372. C. 416.) 
 Παρακαταθήκας τις λαβὼν φίλου ἀποστερεῖν διε-
νοεῖτο. Καὶ δὴ προσκαλουμένου αὐτὸν ἐκείνου ἐπὶ ὅν-
κον, εὐλαβούμενος εἰς ἀγρὸν ἐπορεύετο. Γενόμενος δὲ
κατὰ τὰς πύλας, ὡς ἐθεάσατό τινα χωλὸν ἐξιόντα, ἐπυν-
θάνετο αὐτοῦ, τίς τε εἴη, καὶ ποῖ πορεύοιτο; Τοῦ δὲ
εἰπόντος αὑτὸν Ὅρκον εἶναι, καὶ ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς βα-
δίζειν, ἐκ δευτέρου ἠρώτα, διὰ πόσου χρόνου φοιτᾶν
ταῖς πόλεσι εἴωθεν. Ὁ δὲ ἔφη· ,,διὰ τεσσαράκοντα
ἐτῶν, ἐνίοτε δὲ καὶ διὰ τριάκοντα.“ Καὶ ὃς οὐδὲν μελ-
λήσας τῇ ὑστεραίᾳ ὤμοσε μὴ εἰληφέναι τὴν παρακατα-
θήκην. Περιπεσὼν δὲ τῷ Ὅρκῳ, καὶ ἀπαγόμενος ὑπʼ
αὐτοῦ ἐπὶ κρημνὸν, ᾐτιᾶτο αὐτὸν, ὡς, προειπὼν αὐτῷ
διὰ τριάκοντα ἐτῶν ἐπιπορεύεσθαι, οὐδὲ πρὸς μίαν
ἡμέραν ἄδειαν δέδωκεν. Ὁ δὲ ὑπολαβὼν ἔφη· ,,ἀλλʼ
εὖ ἴσθι, ὡς ὅταν μέλλῃ τις ἀνιᾶσαί με καὶ αὐθημερὸν
ἐπιφοιτᾶν εἴωθα.“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἀδιόριστός ἐστιν ἡ κατὰ τῶν
ἀσεβῶν ἐκ θεοῦ τιμωρία.

355. Πένθους γέρας.
(C. 321. F. 393. ex Plut. Consol. ad Apoll. c. 19.) 
 Φασί τινα τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων εἰσιόντα πρὸς
Ἀρσινόην τὴν βασίλισσαν, πενθοῦσαν τὸν υἱὸν, τοι-
ούτῳ χρήσασθαι λόγῳ, φάμενον ὅτι ,,Καθʼ ὃν χρόνον
ὁ Ζεὺς ἔνεμε τοῖς δαίμοσι τὰς τιμὰς, οὐκ ἔτυχε παρὸν
τὸ πένθος· ἤδη δὲ νενεμημένων, ἦλθεν ὕστερον. Τὸν
οὖν Δία, ὡς ἠξίου καὶ αὑτῷ τιμὴν διδόναι, ἀποροῦντα
διὰ τὸ ἤδη καταναλῶσθαι πάσας τοῖς ἄλλοις, ταύτην
αὐτῷ δοῦναι τὴν ἐπὶ τοῖς τελευτήσασι γιγνομένην, οἷον
δάκρυα καὶ λύπας. Ὥσπερ οὖν τοὺς ἄλλους δαίμονας,
ὑφʼ ὧν τιμῶνται, τούτους ἀγαπᾶν, τὸν αὐτὸν τρόπον

 
καὶ τὸ πένθος. Ἐὰν μὲν αὐτὸ ἀτιμάσῃς, ὦ γύναι, ου
προσελεύσεταί σοι· ἐὰν δὲ τιμᾶται ὑπὸ σοῦ ἐπιμελῶς
ταῖς δοθείσαις αὐτῷ τιμαῖς, λύπαις καὶ θρήνοις, ἀγα-
πήσει σε, καὶ ἀεί τί σοι παρέξεται τοιοῦτον, ἐφʼ ᾧ τι-
μηθήσεται παρὰ σοῦ συνεχῶς.

356. Πέρδιξ καὶ Ἄνθρωπος. (C. 164 et p.353. F. 172.) 
 Πέρδικά τις θηρεύσας ἢμελλε σφάξαι· ἡ δὲ ἱκέτευε
λέγουσα· ,,ἔασόν με ζῆν· ἀντʼ ἐμοῦ πολλὰς πέρδικας ἐγώ
σοι κυνηγήσω. Ὁ δὲ εἶπεν· ,,διʼ αὐτὸ τοῦτο μᾶλλόν
σε θύσω, ὅτι τοὺς συνήθεις καὶ φίλους σοι ἐνεδρεῦσαι
θέλεις.“ 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι ὁ κατὰ τῶν ἑαυτοῦ φίλων δο-
λίας μηχανὰς συντιθεὶς αὐτὸς ἐν ταῖς ἐνέδραις τῶν κιν-
δύνων ἐμπεσεῖται.

357. Περιστερὰ διψῶσα. (S.197. C. 120 et p. 324. F. 160.) 
 Περιστερὰ δίψει συνεχομένη, ὡς ἐθεάσατο ἔν τινι
πίνακι κρατῆρα ὕδατος γεγραμμένον, ὑπέλαβεν ἀλη-
θινὸν εἶναι· διόπερ πολλῷ τῷ ῥοίζῳ ἐνεχθεῖσα ἔλαθεν
ἑαυτὴν τῷ πίνακι ἐμπεσοῦσα καὶ ἐντινάξασα. Συνέβη
οὖν αὐτῇ, τῶν πτερῶν περικλασθέντων, ἐπὶ τὴν γῆν
καταπεσοῦσαν ὑπό τινος τῶν παρατυχόντων κατα-
ληφθῆναι. 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων, διὰ σφοδρὰς ἐπιθυ-
μίας ἀπερισκέπτως τοῖς πράγμασιν ἐπιχειροῦντες, ἑαυ-
τοὺς εἰς ὄλεθρον βάλλουσι.

358. Περιστερὰ καὶ Κορώνη. (S.198. C. 121 et p.325. F. 161.) 
 Περιστερὰ ἔν τινι περιστερεῶνι τρεφομένη ἐπὶ πο-
λυτεκνίᾳ ἐφρυάττετο. Κορώνη δὲ αὐτῆς ἀκούσασα
ἔφη· ,,ἀλλʼ, ὦ αὕτη, πέπαυσο ἐπὶ τούτῳ ἀλαζονευο-

 
μένη· ὅσον γὰρ ἂν πλείονα ποιῇς, τοσοῦτον περιττο-
τέρας λύπας συνάγεις.“ 
 Οὕτω καὶ τῶν οἰκετῶν δυστυχέστατοί εἰσιν, ὅσοι
ἐν τῇ δουλείᾳ τέκνα ποιοῦσι πολλά.

359. Πῆραι δύο. (C. 337. F. 407. B. 66.) 
 Ἀνθρώπων ἕκαστος δύο πήρας φέρει, τὴν μὲν ἔμ-
προσθεν, τὴν δὲ ὄπισθεν, γέμει δὲ κακῶν ἑκατέρα·
ἀλλʼ ἡ μὲν ἔμπροσθεν ἀλλοτρίων, ἡ δὲ ὄπισθεν τῶν
αὐτοῦ τοῦ φέροντος. Καὶ διὰ τοῦτο οἱ ἄνθρωποι τὰ
μὲν ἐξ αὐτῶν κακὰ οὐχ ὁρῶσι, τὰ δὲ ἀλλότρια πάνυ
ἀκριβῶς θεῶνται.

360. Πίθηκοι ὀρχησταί. (C. 355. F. 405. ex Luc. Piscat. 36.) 
 Λέγεται βασιλεύς τις Αἰγύπτιος πιθήκους ποτὲ
πυρριχίζειν διδάξαι· καὶ τὰ θηρία (μιμηλότατα δέ ἐστι
τῶν ἀνθρωπίνων) ἐκμαθεῖν τάχιστα καὶ ὀρχεῖσθαι,
ἁλουργίδας ἀμπεχόμενακαὶ προσωπεῖα περικείμενα· καὶ
μέχρι γε πολλοῦ εὐδοκιμεῖν τὴν θέαν, ἄχρι δή τις θεατὴς
ἀστεῖος, κάρυα ὑπὸ κόλπον ἔχων, ἀφῆκεν ἐς τὸ μέσον.
Οἱ δὲ πίθηκοι ἰδόντες καὶ ἐκλαθόμενοι τῆς ὀρχήσεως,
τοῦθʼ ὅπερ ἦσαν, πίθηκοι ἐγένοντο ἀντὶ πυῤῥιχιστῶν,
καὶ ξυνέτριβον τὰ προσωπεῖα, καὶ τὴν ἐσθῆτα κατεῤῥή-
γνυον, καὶ ἐμάχοντο περὶ τῆς ὀπώρας πρὸς ἀλλήλους·
τὸ δὲ σύνταγμα τῆς πυῤῥίχης διελέλυτο καὶ κατεγελᾶτο
ὑπὸ τοῦ θεάτρου.

361. Πίθηκοι πόλιν οἰκίζοντες.
(C. 367. ex Hermog. Progymn. Vol. Ι, p. 13. Walz.) 
 Οἱ πίθηκοι συνελθόντες ἐβουλεύοντο περὶ τοῦ
χρῆναι πόλιν οἰκίζειν· καὶ ἐπειδὴ ἔδοξεν αὐτοῖς, ἤμελ-
λον ἅπτεσθαι τοῦ ἔργου. Ι Γέρων οὖν τις πίθηκος ἐπέ-

 
σχεν αὐτοὺς εἰπών, ὅτι ῥᾷον ἁλώσονται περιβόλων ἐν-
τὸς ἀποληφθέντες.

362. Πίθηκος καὶ Ἁλιεῖς. (S. 199. C. 30 et p. 404. F. 162.) 
 Πίθηκος ἐπί τινος ὑψηλοῦ δένδρου καθήμενος, ὡς
ἐθεάσατο ἁλιεῖς ἔν τινι ποταμῷ σαγήνην βάλλοντας,
παρετήρει τὰ ὑπʼ αὐτῶν πραττόμενα. Ὡς δὲ ἐκεῖνοι
τὴν σαγήνην ἀνασπάσαντες μικρὸν ἄποθεν ἠρίστων, ὁ
πίθηκος καταβὰς ἀπὸ τοῦ δένδρου ἐπειρᾶτο καὶ αὐτὸς
τὰ αὐτὰ πράττειν· φασὶ γὰρ μιμητικὸν ζῶον εἶναι
τοῦτο. Ἐφαψάμενος δὲ τῶν δικτύων ὡς συνελήφθη,
ἔφη πρὸς ἑαυτόν· ,,ἀλλʼ ἔγωγε δίκαια πέπονθα· τί
γὰρ, ἁλιεύειν μὴ μαθών, τούτῳ ἐπεχείρουν; 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἡ τῶν μηδὲν προσηκόντων ἐπι-
χείρησις οὐ μόνον ἀσύμφορος, ἀλλὰ καὶ ἐπιβλαβής ἐστι.

363. Πίθηκος καὶ Δελφίς. (C. 88. F.242. S.74.) 
 Ἔθους ὄντος τοῖς πλέουσι μελιταῖα κυνίδια καὶ πι-
θήκους ἐπάγεσθαι πρὸς παραμυθίαν τοῦ πλοῦ, πλέων
τις εἶχε σὺν ἑαυτῷ καὶ πίθηκον. Γενομένων δʼ αὐτῶν
κατὰ τὸ Σούνιον, τὸ τῆς Ἀττικῆς ἀκρωτήριον, χειμιῶνα
σφοδρὸν συνέβη γενέσθαι. Τῆς δὲ νεὼς περιτραπείσης
καὶ πάντων διακολυμβώντων, ἐνήχετο καὶ ὁ πίθηκος.
Δελφὶς δέ τις αὐτὸν θεασάμενος καὶ ἅνθρωπον εἶναι
ὑπολαβὼν, ὑπελθὼν ἀνεῖχε διακομίζων ἐπὶ τὴν χέρσον.
Ὡς δὲ κατὰ τὸν Πειραιᾶ ἐγένετο, τὸ τῶν Αθηναίων
ἐπίνειον, ἐπυνθάνετο τοῦ πιθήκου, εἰ τὸ γένος ἐστὶν
Αθηναῖος. Τοῦ δὲ εἰπόντος, καὶ λαμπρῶν ἐνταῦθα τε-
τυχηκέναι γονέων, ἐπανήρετο, εἰ καὶ τὸν Πειραιᾶ ἐπί-
σταται. Ὑπολαβὼν δὲ ὁ πίθηκος περὶ ἀνθρώπου αὐτὸν
λέγειν, ἔφη, καὶ μάλα φίλον εἶναι αὐτῷ καὶ συνήθη.
Καὶ ὁ δελφὶς ἐπὶ τοσούτῳ ψεύδει ἀγανακτήσας, βαπτί-
ζων αὐτὸν ἀπέκτεινεν. 

 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρας, οἳ τὴν ἀλήθειαν οὐκ εἰδό-
τες ἀπατᾶν νομίζουσιν.

364. Πίθηκος καὶ Ζεύς. (B. 56.) 
 Εὐτεκνίης ἔπαθλα πᾶσι τοῖς ζώοις
ὁ Ζεὺς ἔθηκε, πάντα δʼ ἔβλεπεν κρίνων.
ἦλθεν δὲ καὶ πίθηκος, ὡς καλὴ μήτηρ
πίθωνα γυμνὸν σιμὸν ἠρμένη κόλποις.
γέλως δʼ ἐπʼ αὐτῷ τοῖς θεοῖς ἐκινήθη·
ἡ δʼ εἶπεν οὔτω· ,,Ζεὺς μὲν οἶδε τὴν νίκην·
ἐμοὶ δὲ πάντων οὗτός ἐστι καλλίων.“ 
 [Ὁ λόγος δοκεῖ μοι πᾶσι τοῦτο σημαίνειν·
τά γʼ αὐτὸς αὑτοῦ πᾶς τις εὐπρεπῆ κρίνει.]

365. Πίθηκος καὶ Κάμηλος. (C. 387. F. 71.) 
 Ἐν συνόδῳ τῶν ἀλόγων ζώων πίθηκος ἀναστὰς
ὠρχεῖτο. Σφόδρα δὲ αὐτοῦ εὐδοκιμοῦντος, καὶ ὑπὸ
πάντων ἐπισημαινομένου, κάμηλος φθονήσασα ἠβου-
λήθη τῶν αὐτῶν ἐφικέσθαι. Διόπερ ἐξαναστᾶσα ἐπει-
ρᾶτο καὶ αὐτὴ ὀρχεῖσθαι· πολλὰ δὲ αὐτῆς ἄτοπα ποιη-
σάσης, τὰ ζῶα ἀγανακτήσαντα, ῥοπάλοις αὐτὴν παίοντα
ἐξήλασαν. 
 Πρὸς τοὺς διὰ φθόνον κρείττοσιν ἁμιλλωμένους
καὶ σφαλλομένους ὁ λόγος εὔκαιρος.

366. Πιθήκου παῖδες. (F. 182. C. 267 et p. 396. S. 215.) 
 Τοὺς πιθήκους φασὶ δύο τίκτειν, καὶ τὸ μὲν ἓν
τῶν γεννημάτων στέργειν καὶ μετʼ ἐπιμελείας τρέφειν,
τὸ δὲ ἕτερον μισεῖν καὶ ἀμελεῖν. Συμβαίνει δὲ κατά
τινα θείαν τύχην, τὸ μὲν ἐπιμελούμενον ἡδέως καὶ
ἀγκαλιζόμενον παρὰ τῆς μητρὸς ἀποπνίγεσθαι, τὸ δὲ
ὀλιγωρούμενον ἐκτελειοῦσθαι. 

 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πάσης προνοίας ἡ τύχη δυνα-
τωτέρα καθέστηκε.

366b. Αλλως. (C. 267. B.35.) 
 Δύο γεννᾷ τέκνα μιμώ· καὶ τὸ μὲν ἓν ἀγαπᾷ, τὸ
δὲ ἕτερον μισεῖ. Καὶ ὃ μὲν στέργει, ἀεὶ ἐν τοῖς κόλποις
περιφέρουσα καὶ τιθεῖσα ἔνθεν κἀκεῖθεν καὶ τοῦτο κα-
ταφιλοῦσα ἀποπνίγει· ὃ δὲ μισεῖ καὶ διώκει, τοῦτο ἐν
ταῖς ἐρημίαις ἀπελθὸν ζῇ καθʼ αὐτό. 
 Ὅτι τισὶν ἐχθραίνειν μᾶλλόν ἐστι καλὸν ἢ φιλεῖν.

367. Πλέωτες. (C. 268. F. 315.) 
 Ἐμβάντες τινὲς εἰς σκάφος ἔπλεον. Γενομένων δὲ
αὐτῶν πελαγίων, συνέβη χειμῶνα ἐξαίσιον γενέσθαι,
καὶ τὴν ναῦν μικροῦ καταδύεσθαι. Τῶν δὲ πλεόντων
ἕτερος περιῤῥηξάμενος τοὺς πατρῴους θεοὺς ἐπεκα-
λεῖτο μετὰ οἰμωγῆς καὶ στεναγμῶν, χαριστήρια ἀποδώ-
σειν ἐπαγγελλόμενος, ἐὰν περισωθῶσι. Παυσαμένου
δὲ τοῦ χειμῶνος καὶ πάλιν γαλήνης γενομένης, εἰς εὐω-
χίαν τραπέντες ὠρχοῦντό τε καὶ ἐσκίρτων, ἅτε δὴ ἐξ
ἀπροσδοκήτου διαπεφευγότες κινδύνου. Καὶ στεῤῥὸς
ὁ κυβερνήτης ὑπάρχων ἔφη πρὸς αὐτούς· ,,ἀλλʼ ὦ φί-
λοι, οὕτως ἡμᾶς γεγηθέναι δεῖ, ὡς πάλιν, ἐὰν τύχῃ,
χειμῶνος ἐσομένου.“ 
 Μὴ σφόδρα κατεπαίρεσθαι ταῖς εὐτυχίαις ὁ μῦθος
διδάσκει, τῆς τύχης τὸ εὐμετάβλητον ἐννοουμένους.

368. Πλούσιος καὶ Βυρσοδέψης. (S. 200. C. 269. F. 316.) 
 Πλούσιος βυρσοδέψῃ παρακείμενος, μὴ δυνάμενος
τὴν δυσωδίαν φέρειν, ἐπέκειτο αὐτῷ, ἵνα μεταβῇ. Ὁ
δὲ ἀνεβάλλετο, λέγων μετʼ ὀλίγον χρόνον μεταβήσε-
σθαι. Τούτου δὲ συνεχῶς γενομένου, συνέβη τὸν

 
πλούσιον ἐν συνηθείᾳ τῆς ὀσμῆς τούτου γενόμενον,
μηκέτι αὐτῷ διενοχλεῖν. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἡ συνήθεια καὶ τὰ δυσχερῆ τῶν
ραγμάτων καταπραΰνει.

369. Πλούσιος καὶ Θᾶρηνῳδοί. (S 201. C.122 et p.325. F.163.) 
 Πλούσιος δύο θυγατέρας ἔχων, τῆς μιᾶς ἀποθα-
νούσης, θρηνούσας ἐμισθώσατο. Τῆς δὲ ἑτέρας παιδὸς
λαλούσης· ,,ὡς ἄθλιαι, εἴγε αὐταὶ, ὧν ἐστι τὸ πάθος,
θρηνεῖν οὐκ ἴσμεν, αἰ δὲ μηδὲν προσήκουσαι οὕτω σφο-
δρῶς κόπτονται καὶ κλαίουσιν,“ ἡ μήτηρ ἔφη· ,,μὴ
θαύμαζε, τέκνον, εἰ αὗται οὕτως θρηνοῦσιν· ἐπὶ γὰρ
ἀργυρίῳ τοῦτο ποιοῦσιν.“ 
 Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀνθρώπων διὰ φιλαργυρίαν οὐκ
ὀκνοῦσιν ἀλλοτρίας συμφορὰς ἐργολαβεῖν.

370. Ποιμὴν καὶ Θάλασσα. (C. 49.) 
 Ποιμὴν, ἐν παραθαλασσίῳ τόπῳ ποίμνιον νέμων,
ἑωρακὼς γαληνιῶσαν τὴν θάλατταν, ἐπεθύμησε πλεῦ-
σαι πρὸς ἐμπορίαν. Ἀπεμπολήσας οὖν τὰ πρόβατα καὶ
φοινίκων βαλάνους πριάμενος, ἀνήχθη. Χειμῶνος δὲ
σφοδροῦ γενομένου, καὶ τῆς νεὼς κινδυνευούσης βα-
πτίζεσθαι, πάντα τὸν φόρτον ἐκβαλὼν εἰς τὴν θάλατ-
ταν, μόλις κενῇ τῇ νηιῒ διεσώθη. Μετὰ δʼ ἡμέρας οὐκ
ὀλίγας παριόντος τινὸς, καὶ τῆς θαλάττης (ἔτυχε γὰρ
αὕτη γαληνιῶσα) τὴν ἠρεμίαν θαυμάζοντος, ὑπολαβὼν
οὗτος εἶπε· ,,φοινίκων αὖθις, ὡς ἔοικεν, ἐπιθυμεῖ,
καὶ διὰ τοῦτο φαίνεται ἡσυχάζουσα. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τὰ παθήματα τοῖς ἀνθρώποις
μαθήματα γίνεται.

370b. Ἄλλως. (F. 164. C. p.306. S. 203.) 
 Ποιμιὴν ἔν τινι τόπῳ παραθαλασσίῳ ποίμνια νέ-

 
μων, ὡς ἐθεάσατο τὴν θάλασσαν γαληνόν τε καὶ πραεῖαν,
ἐπεθύμησε πλεῦσαι· διόπερ πωλήσας αὑτοῦ τὰ πρό-
βατα καὶ φοίνικας ἀγοράσας, ναῦν ἐμφορτωσάμενος
ἀνήχθη. Χειμῶνος δὲ σφοδροῦ γενομένου καὶ τῆς νεὼς
περιτραπείσης, πάντα ἀπολέσας αὐτὸς μόλις ἐπὶ τῆς
γῆς διεσώθη. Μετʼ οὐ πολλὰς οὖν ἡμέρας τῆς θαλάσ-
σης γαληνιώσης, ὡς ἐθεάσατό τινα παριόντα καὶ ἐπαι-
νοῦντα τῆς θαλάσσης τὴν ἠρεμίαν, ἔφη· ,,ὦ οὗτος,
αὕτη γάρ σοι φοινίκων ἐπιθυμεῖ. 
 Οὕτω πολλάκις τὰ παθήματα τοῖς φρονίμοις γίνε-
ται μαθήματα.

371. Ποιμὴν καὶ Κύων. (C. 271. F. 317. B. 113.) 
 Μάνδρας εἴσω πρόβατα ποιμὴν εἰσάγων, λύκον
ἤμελλε συγκλεῖσαι, εἰ μὴ κύων ἰδὼν τοῦτον εἶπε πρὸς
τὸν ποιμένα· ,,πῶς, τὰ πρόβατα σῶσαι θέλων, τόνδε
τὸν λύκον συνεισάγεις τῇ ποίμνῃ; 
 Ὅτι μεγίστην βλάβην καὶ θάνατον οἶδε προσφέρειν
ἡ τῶν κακῶν συνουσία.

372. Ποιμὴν καὶ Κύων. (C. 272. F. 318. S. 202.) 
 Ποιμὴν, ἔχων κύνα παμμεγέθη, τούτῳ εἰώθει τὰ
ἔμβρυα καὶ τὰ ἀποθνήσκοντα τῶν προβάτων παραβάλ-
λειν. Καὶ δὴ ποτε εἰσελθούσης τῆς ποίμνης, ὁ ποιμὴν
θεασάμενος τὸν κύνα προσιόντα τοῖς προβάτοις καὶ
σαίνοντα αὐτὰ, εἶπεν· ,,ἀλλʼ ὦ οὗτος, ὃ θέλεις σύ τού-
τοις, ἐπὶ τῇ σῇ κεφαλῇ γένοιτο.“ 
 Πρὸς ἄνδρα λόγοις μὲν φίλον φαινόμενον, πονηρὰ
δὲ κατὰ νοῦν βουλευόμενον.

372b. Αλλως. Ποιμὴν καὶ Σκύλαξ. (C. p. 179.) 
 Ποιμὴν σκύλακα εἰώθει τρέφειν ἐκ τῶν θνησκόν-
των προβάτων. Καὶ δή ποτε ἐγγὺς ἀμνάδος νοσούσης

 
ἵστάμενον εἶδε τὸν κύνα, κατηφῆ καὶ δοκοῦντα δα-
κρύειν· καὶ ὁμαλίζων αὐτὸν εἶπεν· ,,καλῶς ποιεῖς συμ-
παθῶν· πλὴν ἀλλὰ μὴ γένοιτο μηδὲ συμβαίη ὅπερ
θέλεις. 
 Ὅτι τοιοῦτος πᾶς ἐστιν, ὃς κληρονόμος ἐστίν.

373. Ποιμὴν καὶ Λυκιδεῖς. (C. 273. F. 319. S.205.) 
 Ποιμὴν εὑρὼν λυκιδεῖς, τούτους μετὰ πολλῆς ἐπι-
μελείας ἀνέτρεφεν, οἰόμενος, ὅτι τελειωθέντες οὐ μό-
νον τὰ ἑαυτοῦ πρόβατα τηρήσουσιν, ἀλλὰ καὶ ἕτερα
ἁρπάζοντες αὐτῷ οἴσουσιν. Οἱ δὲ ὡς τάχιστα ηὐξήθη-
σαν, ἀδείας τυχόντες πρώτην αὐτοῦ τὴν ποίμνην δια-
φθείρειν ἤρξαντο. Ὁ δὲ ἀναστενάξας εἶπεν· ,,ἀλλʼ
ἔγωγε δίκαια πέπονθα· τί γὰρ τούτους νηπίους ὄντας
ἔσωζον, οὓς ἔδει καὶ ηὐξημένους ἀναιρεῖν;“ 
 Οὕτως οἱ τοὺς πονηροὺς περισώζοντες λανθάνουσι
καθʼ αὐτῶν πρῶτον αὐτοὺς ῥωννύντες.

374. Ποιμὴν καὶ Λύκος. (C. 71. F. 232. B. fragm. 134. ed. L.) 
 Ποιμὴν, νεογνὸν λύκου σκύμνον εὑρὼν καὶ ἀνε-
λόμενος, σὺν τοῖς κυσὶν ἔτρεφεν. Ἐπεὶ δὲ ηὐξήθη, εἴ
ποτε λύκος πρόβατον ἥρπασε, μετὰ τῶν κυνῶν καὶ αὐ-
τὸς ἐδίωκε. Τῶν δὲ κυνῶν ἔσθʼ ὅτε μὴ δυναμένων κα-
ταλαβεῖν τὸν λύκον, καὶ διὰ ταῦτα ὑποστρεφόντων,
ἐκεῖνος ἠκολούθει, μέχρις ἂν τοῦτον καταλαβὼν, οἷα
δὴ λύκος, συμμετάσχῃ τῆς θήρας· εἶτα ὑπέστρεφεν.
Εἰ δὲ μὴ λύκος ἔξωθεν ἁρπάσειε πρόβατον, αὐτὸς λά-
θρᾳ θύων ἅμα τοῖς κυσὶν ἐθοινεῖτο, ἕως ὁ ποιμὴν στο-
χασάμενος καὶ συνεὶς τὸ δρώμενον, εἰς δένδρον αὐτὸν
ἀναρτήσας ἀπέκτεινεν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι φύσις πονηρὰ χρηστὸν ἦθος οὐ
τρέφει.

375 Ποιμὴν καὶ Λύκος. (F. 373. C. 417.) 
 Ποιμὴν μικρὸν λύκον εὑρὼν ἐθρέψατο, εἶτα
σκύμνον γενόμενον ἐδίδαξεν ἁρπάζειν ἑκ τῶν σύνεγγυς
ποιμνίων. Ὁ λύκος δὲ διδαχθεὶς ἔφη· ,,ὅρα, μή πως
σὺ ἐθίσας με ἁρπάζειν, πολλὰ τῶν σεαυτοῦ προβάτων
ζητήσῃς 
 Οἱ τῇ φύσει δεινοὶ, ἁρπάζειν καὶ πλεονεκτεῖν μα-
θόντες, τοὺς διδάξαντας πολλάκις πλείονα ἔβλαψαν.

376. Ποιμὴν καὶ Λύκος. (C. 270.) 
 Ἔδοξέ ποτε τῷ λύκῳ τὴν φύσιν τῷ σχήματι μεταλ-
λάξασθαι, ὡς ἂν οὕτως ἀφθονίαν ἕξῃ τροφῆς· καὶ δο-
ρὰν οἰὸς περιβεβλημένος μετὰ τῆς ποίμνης ἐνέμετο, τὸν
ποιμένα φενακίσας τῷ μηχανήματι. Νυκτὸς δὲ γενομέ-
νης, συναπεκλείσθη καὶ ὁ θὴρ παρὰ τοῦ ποιμένος τῇ
μάνδρᾳ, καὶ φραγμὸς τῇ εἰσόδῳ περιετέθη, καὶ ἀτεχνῶς
ὁ περίβολος κατησφάλιστο. Ὡς δὲ ὁ ποιμὴν ἠράσθη
τροφῆς, μαχαίρᾳ τὸν λύκον ἀπέκτεινεν.
Οὕτως ἄρα ὁ τὸν ἐπείσακτον κόσμον ὑποκριθεὶς
τῆς ζωῆς πολλάκις ἐστέρηται, καὶ τὴν σκηνὴν εὗρε πα-
ραιτίαν μεγάλου συμπτώματος.

377. Ποιμὴν καὶ Μάγειρος. (C. 329. F. 400.) 
 Ποιμὴν ἀνὴρ καὶ μάγειρος ἐβάδιζον ἄμφω κοινὴν
ὀδόν. Ἰδόντες δὲ ἐκ ποίμνης ἄρνα εὐτραφῆ πλανώμε-
νον, ἀπολειφοθέντα τῶν συννόμων, ὤσαντο ἐπʼ αὐτὸν
ἄμφω· ἦν δʼ ἄρα τότε ὁμόφωνα καὶ τὰ θηρία τοῖς ἀν-
θρώποις. Ἐρωτᾷ ὁ ἀμνὸς, τίς ὢν ἑκάτερος ἐθέλει αὐ-
τὸν μεταχειρίσασθαι καὶ ἄγειν. Ὡς δὲ ἐπύθετο τἀληθῆ
αὐτὰ καὶ ἀμφοῖν τὴν τέχνην, φέρων ἑαυτὸν ἐπιτρέπει
τῷ ποιμένι, λέγων πρὸς τὸν μάγειρον· ,,σὺ μὲν γὰρ

 
δήμιός τις εἶ καὶ μιαιφόνος τῆς ἀρνῶν ποίμνης, τούτῳ
δʼ ἐξαρκέσειεν ἂν καλῶς τὰ ἡμέτερα ἔθη.“

378. Ποιμὴν καὶ Πρόβατα. (F. 165. C. 123 e p.326. S. 204.) 
 Ποιμὴν ἐλάσας τὰ πρόβατα εἰς τινα δρυμῶνα, ὡς
ἐθεάσατο δρῦν παμμεγέθη μεστὴν βαλάνων, ὑποστρώ-
σας τὸ ἱμάτιον ἐπὶ ταύτην ἀνέβη, καὶ τὸν καρπὸν κατέ-
σειε. Τὰ δὲ πρόβατα ἐσθίοντα τὰς βαλάνους, ἔλαθε
διαῤῥήξαντα καὶ τὸ ἱμάτιον. Ὁ δὲ ποιμὴν καταβὰς, ὡς
ἐθεάσατο τὸ γεγονὸς, εἶπεν· ,,ὦ κάκιστα ζῶα, ὑμεῖς
τοῖς λοιποῖς ἔρια εἰς ἐσθῆτα παρέχετε, ἐμοῦ δὲ τοῦ τρέ-
φοντος καὶ τὸ ἱμάτιον ἀφείλεσθε. 
 Οὕτως καὶ τῶν ἀνθρώπων πολλοὶ, διʼ ἄγνοιαν τοὺς
μηδὲν προσήκοντας εὐεργετοῦντες, κατὰ τῶν οἰκείων
φαῦλα ἐργάζονται.

379. Πολεμιστὴς καὶ Κόρακες. (C. 319. F. 390.) 
 Ἀνὴρ δειλὸς ἐπὶ πόλεμον ἐξῄει. Φθεγξαμένων δὲ
κοράκων, τὰ ὅπλα θεὶς ἡσύχαζεν. Εἶτα ἀναλαβὼν αὖ-
θις ἐξῄει, καὶ φθεγγομένων πάλιν ὑπέστη, καὶ τέλος
εἶπεν· ,,ὑμεῖς κεκράξεσθε μὲν μέγιστον ὡς δυνατὸν,
ἐμοῦ δὲ οὐ γεύσεσθε.“

380. Ποταμοὶ καὶ Θάλασσα. (C. 371. F. 330.) 
 Ποταμοὶ συνῆλθον ἐπὶ τὸ αὐτὸ, καὶ τὴν θάλασσαν
κατῃτιῶντο, λέγοντες αὐτῇ· ,,διὰ τί ἡμᾶς, εἰσερχομέ-
νους ἐν τοῖς σοῖς ὕδασι, καὶ ὑπάρχοντας ποτίμους καὶ
γλυκεῖς, ἀπεργάζῃ ἁλμυροὺς καὶ ἀπότους ;“ δὲ θά-
λασσα ἰδοῦσα, ὅτι αὐτῆς καταμέμφονται, λέγει πρὸς
αὐτούς· ,,μὴ ἔρχεσθε καὶ μὴ γίνεσθε ἀλμυροι.“ 
 Οὗτος ὁ μῦθος ποριστᾷ τοὺς ἀκαίρως αἰτιωμένους
τινὰς, καὶ παρʼ αὐτῶν μᾶλλον ὠφελουμένους.

381. Ποταμὸς καὶ Βύρσα. (C. 341. F 422.) 
 Ποταμὸς, διʼ αὐτοῦ βύρσαν φερομένην ἰδὼν, ἠρώ-
τησε, τίς καλεῖται. δὲ εἶπε,,ξηρά.“ Ἐπικαχλάσας δὲ
τῷ ῥεύματι εἶπεν· ,,ἄλλο τι ζήτει καλεῖσθαι· ἁπαλὴν
γὰρ ἐγὼ ἤδη ταχὺ ποιήσω σε.

382. Πρόβατον κειρόμενον. (S. 208. F. 168. C. p.399.) 
 Πρόβατον ἀφυῶς κειρόμενον πρὸς τοὺς κείροντας
ἔφη· ,,εἰ μὲν ἔρια ζητεῖτε, ἀνωτέρω τέμνετε· εἰ δὲ
κρέως ἐπιθυμεῖτε, ἅπαξ με καταθύσατε, τοῦ κατὰ μι-
κρὸν βασανίζειν ἀπαλλάξαντες. 
 Πρὸς τοὺς ἀφυῶς ταῖς τέχναις προσφερομένους ὁ
λόγος εὔκαιρος.

382b. Ἄλλως. Χήρα καὶ Πρόβατον. (C. 288. B. 51.) 
 Ἐν τόπῳ τινὶ χήρα τις εἶχε πρόβατον. Τούτου δὲ
τὸν πόκον λαβεῖν θέλουσα, ἔκειρεν ἀτέχνως, σὺν τῷ
μαλλῷ καὶ τὴν σάρκα ψαλίζουσα. Τὸ δὲ πρόβατον ἀλ-
γοῦν ἔλεγε· ,,τί με βλάπτεις; πόσην γὰρ ὁλκὴν τὸ ἐμὸν
αἷμα προσθήσει; Καὶ εἰ μὲν κρεῶν, ὦ δέσποινα, χρῄ-
ζεις, μάγειρος ἔστιν, ὃς μὲ συντόμως θύσει· εἰ δʼ ἐρίου
καὶ πόκου, κουρεὺς ἔστι πάλιν, ὃs καὶ κερεῖ με καὶ
σώσει.“ 
 Οἱ ἀπειρίαν πράγματός τινος ἔχοντες καὶ διὰ πλεο-
νεξίαν τοῦτο μεταχειριζόμενοι οὐ τοσοῦτον κέρδος,
ὅσην βλάβην καρποῦνται.

383. Προμηθεὺς καὶ Ἄνθρωποι. (C. 274. F.320.) 
 Προμηθεὺς κατὰ πρόσταξιν τοῦ Διὸς ἀνθρώήπους
ἔπλασε καὶ θηρία. Ὁ δὲ Ζεὺς θεασάμενος πολλῷ πλείονα
τὰ ἄλογα ζῶα, ἐκέλευσεν αὐτὸν τῶν θηρίων τινὰ
διαφθείραντα ἀνθρώπους μετατυπῶσαι. Τοῦ δὲ τὸ
προσταχθὲν ποιήσαντος, συνέβη τοὺς ἐκ τούτων πλα-

 
σθέντας τὴν μὲν μορφὴν ἀνθρώπων ἔχειν, τὰς δὲ ψυ-
χὰς θηριώδεις. 
 Ἔλεγχον ὁ μῦθος ἔχει πρὸς ἄνδρας θηριώδεις καὶ
ὀργίλους.

384. Ῥόδον καὶ Ἀμάρατον. (C. 275. F. 321.) 
 Ῥόδῳ παραφυὲν ἀμάραντον ἔφη πρὸς αὐτό· ,,οἷον
ἄνθος εὐπρεπὲς εἶ, ποθητὸν καὶ θεοῖς καὶ ἀνθρώποις·
μακαρίζω σε τοῦ κάλλους καὶ τῆς εὐωδίαρ.“ Τὸ δὲ εἷ-
πεν· ,,ἐγὼ μὲν, ὦ ἀμάραντον, πρὸς ὀλίγον καιρὸν ζῶ,
καὶ, κἂν μηδεὶς κόψῃ με, τήκομαι· σὺ δὲ ἀνθεῖς ἀεὶ,
καὶ ζῇς οὕτω νέον.“ 
 Ὅτι κρεῖσσον ὀλιγαρκούμενόν τινα διαμένειν, ἢ
πρὸς ὀλίγον τρυφήσαντα μεταβολῆς δυστυχοῦς τυχεῖν
ἢ καὶ ἀποθανεῖν.

385. Ῥωιὰ καὶ Μηλέα καὶ Βάτος.
(S. 209. C.50 et p. 307. F. 176.) 
 Ῥοιὰ καὶ μηλέα περὶ εὐκαρπίας ἤριζον· πολλοῦ δὲ
τοῦ νείκους ἀναφθέντος, βάτος ἐκ τοῦ πλησίον φραγμοῦ
ἀκούσασα εἶπεν· ,,ἀλλʼ, ὦ φίλαι, παυσώμεθά ποτε
μαχόμεναι. 
 Οὕτω παρὰ τὰς τῶν ἀμεινόνων στάσεις καὶ οἱ μη-
δενὸς ἄξιοι πειρῶνταί τινες εἶναι.

386. Σαλπιγκτής. (C. 142 et p.340. F. 81.) 
 Σαλπιγκτὴς, στρατὸν ἐπισυνάγων καὶ κρατηθεὶς
ὑπὸ τῶν πολεμίων, ἐβόα· ,,μὴ κτείνετέ με, ὦ ἄνδρες,
εἰκῆ καὶ μάτην· οὐδένα γὰρ ὑμῶν ἀπέκτεινα· πλὴν
γὰρ τοῦ χαλκοῦ τούτου οὐδὲν ἄλλο κτῶμαι.“ Οἱ δὲ
πρὸς αὐτὸν ἔφασαν· ,,διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον τεθνήξῃ,
ὅτι σὺ μὴ δυνάμενος πολεμεῖν, τοὺς πάντας πρὸς μά-
χην ἐγείρεις.“ 

 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πλέον πταίουσιν οἱ τοὺς κα
κοὺς καὶ βαρεῖς δυνάστας ἐπεγείροντες εἰς τὸ κακο-
ποιεῖν.

387. Σάτυρος καὶ Πῦρ.
(C. 340. F. 398. ex Plut. de capienda ex inimicis ulilit. c. 2.) 
 Τοῦ Σατύρου τὸ πῦρ, ὡς πρῶτον ὤφθη, βουλο-
μένου φιλῆσαι καὶ περιβαλεῖν, ὁ Προμηθεύς· 
 ,, Τράγος γένειον ἆρα πενθήσεις σύ γε·“
καίει τὸν ἁψάμενον, ἀλλὰ φῶς παρέχει καὶ θερμότητα,
καὶ τέχνης ἀπάσης ὄργανόν ἐστι τοῖς χρῆσθαι μα-
θοῦσιν.

388. Σαύρα. (Β. 41.) 
 Διαῥραγῆναί φασιν ἐκ μέσου νώτου
δράκοντι μῆκος ἐξισουμένην σαύραν. 
 Βλάψεις σεαυτὸν κοὐδὲν ἄλλο ποιήσεις,
ἂν τόν σε λίαν ὑπερέχοντα μιμήσῃ.

389. Σλήνη καὶ Μήτηρ.
(C. 325. F. 396. ex Plut. VII Sap. Conv. c. 14.) 
 Σελήνη ποτὲ ἐδεῖτο τῆς ἑαυτῆς μητρὸς, ὅπως αὐτῇ
χιτώνιον ὑφάνῃ σύμμετρον. δʼ εἶπεν· ,,καὶ πῶς
σύμμετρον ὑφήνω ; νῦν μὲν γὰρ ὁρῶ σε πανσέληνον,
αὖθις δὲ μηνοειδῆ, ποτὲ δʼ ἀμφίκυρτον.“ 
 Οὕτω καὶ πρὸς ἄνθρωπον ἀνόητον καὶ φαῦλον οὐ-
δέν ἐστι μέτρον οὐσίας· ἄλλοτε γὰρ ἄλλος ἐστὶ ταῖς
χρείαις διὰ τὰς ἐπιθυμίας καὶ τὰς τύχας.

390. Σκύλακες δύο.
(Plut. Apophth. Lacon. p.225 F. Cf. Cor. 394.) 
 Λυκοῦργος ὁ νομοθέτης βουλόμενος ἐκ τῆς προϋ-
παρχούσης διαίτης τοὺς πολίτας εἰς σωφρονεστέραν

 
βίου τάξιν μετάγειν, καὶ καλοκαγαθικοὺς ἀπεργάζε-
σθαι (ἁβροδίαιτοι γὰρ ἦσαν), δύο σκύλακας ἀνέθρεφε
τοῦ αὐτοῦ πατρὸς καὶ μητρὸς γενομένους· καὶ τὸν μὲ
εἴθισε περὶ λιχνείας, οἴκοι ἐάσας· τὸν δὲ ἐπαγόμενος
ἤσκησε περὶ κυνηγέσια. Ἔπειτα ἀγαγὼν εἰς τὴν ἐκκλη-
σίαν, ἔθηκε λεκάνας καὶ λιχνείας τινὰς, ἀφῆκε δὲ
καὶ λαγών· ἐπὶ τὰ συνήθη δʼ ἑκατέρου ὁρμήσαντος,
καὶ θατέρου τὸν λαγὼν χειρωσαμένου, εἶπεν· ,,ὁρᾶτε,
ὦ πολῖται, ὅτι ταὐτοῦ γένους ὑπάρχοντες, ἐν τῇ τοῦ
βίου ἀγωγῇ παρὰ πολὺ ἀλλήλων διάφοροι ἀπέβησαν,
καὶ ποιητικωτέρα τῆς φύσεως ἡ ἄσκησις πρὸς τὰ καλὰ
τυγχάνει.“ Τινὲς δέ φασιν, ὡς οὐ παρῆγε σκύλακας,
οἳ ἐκ τῶν αὐτῶν γεγονότες ἐτύγχανον, ἀλλʼ ὁ μὲν ἐξ
οἰκουρῶν, ἕτερος δὲ κυνηγετῶν· κἄπειτα τὸν μὲν ἐκ
τοῦ χείρονος γένους πρὸς τὰ κυνηγέσια ἤσκησε, τὸν δὲ
ἐκ τοῦ ἀμείνονος περὶ λιχνείας μόνον ἤσκησεν· εἶθʼ
ἑκατέρου ἐφʼ ἃ εἴθιστο ὁρμήσαντος, φανερὸν ποιήσας,
ὅσον ἡ ἀγωγὴ πρὸς τὰ ἀμείνω καὶ χείρω συλλαμβάνε-
ται, εἶπεν· ,,οὐκοῦν καὶ ἡμᾶς, ὦ πολῖται, οὐδὲν ἡ
παρὰ τοῖς πολλοῖς θαυμαζομένη εὐγένεια καὶ τὸ ἀφʼ
Ἡρακλέους εἶναι ὀνίνησιν, εἰ μὴ πράττομεν, διʼ
ἐκεῖνος ἀπάντων ἀνθρώπων ἐπιδοξότερος καὶ εὐγενέ-
στερος ἐφάνη, ἀσκούμενοι καὶ μανθάνοντες καλὰ διʼ
ὅλου τοῦ βίου.“

391. Στρουθοκάμηλος. (C. 351.) 
 Πᾶσιν πεφύκει θηρσὶ καὶ πτηνοῖς μάχη
ἥλω Λίβυσσα στρουθὸς, ἣ τούσδʼ ἐπλάνα,
εἶναι μὲν ὄρνις, ἐκ μέσου δὲ θηρίον,
πτηνοῖς κάραν δεικνῦσα, τοῖς θηρσὶν πόδας.
Πρὸς τοὺς δυσὶ κυρίοις δουλεύοντας καὶ πλανῶν-
τας ἀμφοτέρους.

392. Σφῆκες καὶ Πέρδικες καὶ Ι Γωργός.
(C. 52 et p.307. F.178. S.211.) 
 Σφῆκες καὶ πέρδικες, δίψῃ συνεχόμενοι, πρὸς
γεωργὸν ἠλθον, παρʼ αὐτοῦ αἰτοῦντες πιεῖν, ἐπαγγελ-
λόμενοι ἀντὶ τοῦ ὕδατος ταύτην τὴν χάριν ἀποδώσειν·
οἱ μὲν πέρδικες, σκάπτειν τὰς ἀμπέλους· οἱ δὲ σφῆκες,
κύκλῳ περιιόντες τοῖς κέντροις ἀποσοβεῖντούς κλέπτας.
δὲ γεωργὸς ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔμοιγέ εἰσι δύο βόες, οἵ μη-
δὲν ἐπαγγελλόμενοι πάντα ποιοῦσιν· ἅμεινον οὖν ἐστιν
ἐκείνοις δοῦναι, ἤπερ ὑμῖν. 
 Ὁ μῦθος πρὸς ἄνδρας ἐξώλεις, ὠφελεῖν μὲν ἐπαγ-
γελλομένους, βλάπτοντας δὲ μεγάλα.

393. Σχὴξ καὶ Ὄφις. (F. 170. C. 276 et p.396. S.212.) 
 Χφήξ ποτε ἐπὶ κεφαλὴν ὄφεως καθίσας καὶ συνε-
χῶς τοῖς κέντροις πλήσσων, ἐχείμαζεν. Ὁ δὲ περιώδυ-
νος γενόμενος καὶ τὸν ἐχθρὸν οὐκ ἔχων ἀμύνασθαι καὶ
ἀποσοβῆσαι, ὡς ἐθεάσατο ἅμαξανμεστὴν ξύλων, ἀμηχα-
νῶν τὴν κεφαλὴν τῷ τροχῷ ὑπέθηκε, φάσκων· ,,συν-
τελευτῶ κἀγὼ τῷ ἐχθρῷ μου. Καὶ οὕτω τῷ σφηκὶ
συναπέθανεν. 
 Ὀ λόγος δηλοῖ, ὅτι τινὲς τοῖς ἐχθροῖς αἱροῦνται
συναποθνήσκειν.

394. Ταῦροιτρεῖς καὶ Λέων. (C. p. 401 et 193. F. 333. B. 44.) 
 Ἐνέμοντο τρεῖς μετʼ ἀλλήλων βόες. Λέων δὲ τού-
τους φαγεῖν θέλων, διὰ τὴν ὁμόνοιαν ἐδειλία· αἱμύλοις
δὲ λόγοις τούτους διαχωρίσας, μεμονωμένους, τούτων
ἑνα καθʼ ἕνα εὑρών, ἀδεῶς ἤσθιεν.

394b. λῶς. (C. 206. F.207.) 
 Ταῦροι τρεῖς τὴν αὐτὴν δίαιταν ἐπεποίηντο. Λέων
δέ τις αὐτοῖς παρηκολούθει θηρᾶσαι βουλόμενος· καὶ

 
συνόντας μὲν ἑλεῖν οὐκ ἐδύνατο, διαστάντας δὲ προῃ-
ρεῖτο χειρώσασθαι. Καὶ συγκρούσας ἀλλήλοις, ἐν μώ-
ρει διαστήσας ἀπέκρινε, καὶ καθʼ ἕκαστον προχειρότε-
ρον ἔφθειρεν, οὕς κοινῇ συνόντας ἠπόρει χειρώσασθαι. 
 Οὕτως ὁμόνοια τοῖς χρωμένοις σωτήριον.

395. Τσύρος, Λέαινα καὶ Σύαγρος. (C. 373. F.332.) 
 Ταῦρος εὐρηκῶς κοιμώμενον λέοντα, τοῦτον κε-
ρατίσας ἀπέκτεινεν· ἐπιστᾶσα δὲ ἡ ἐκείνου μήτηρ, πν-
κρῶς αὐτὸν ἀπεκλαίετο. δῶν δὲ αὐτὴν σύαγρος ὀλο-
φυρομένην, μακρόθεν ἑστὼς ἔφη πρὸς αὐτήν· ,,ὤ πόσοι
ἄρα τυγχάνουσιν ἅνθρωποι θρηνοῦντες, ὡν τὰ τέκνα
ὑμεῖς ἀπεκτείνατε. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖ τις, μετρη-
θήσεται αὐτῷ.

396. Τσύρος καὶ Τράγος. (C.277. B 91.) 
 Λέοντα φεύγων ταῦρος εἰσῆλθεν εἰς σπήλαιον·
τράγος δὲ τοῦτον τοῖς κέρασιν ἐξώθει. Ὁ δʼ εἶπεν· ,οὐ
σὲ, ἀλλὰ τὸν λέοντα φοβοῦμαι· ἐπεὶ παρελθέτω τὸ
θηρίον, καὶ τότε γνώσῃ, τίς ἡ δύναμις ταύρου καὶ
τράγου. 
 Ὅτι πολλάκις καὶ δυνατούς ἄνδρας αἱ συμφοραὶ
ταπεινοῦσιν, ὥστε τὰς ἐξ εὐτελῶν καὶ δειλῶν ὑπομέ-
νειν αἰκίας.

396b, Ἄλως. Ταῦρος καὶ Αἶγες ἄγριαι.
(S.214. C. 382. F. 181. ) 
 Ταῦρος διωκόμενος ὑπὸ λέοντος κατέφυγεν εἰς
σπήλαιον, ἐν ᾧ ἧσαν αἶγες ἄγριαι· τυπτόμενος δὲ ὑπʼ
αὐτῶν ὁ ταῦρος καὶ κερατιζόμενος ἔφη· ,,οὐχ ὑμᾶς
φοβούμενος ἀνέχομαι, ἀλλὰ τὸν πρὸ τοῦ σπηλαίου
ἑστῶτα. 

 
 Οὕτω πολλοὶ διὰ φόβον τῶν κρειττόνων τὰς ἐκ τῶν
ἡττόνων ὕβρεις ὑπομένουσιν.

397. Ταὼς καὶ γέρανος. (C. 357 et p. 408. F. 376. B. 65.) 
 Ἤιζεν εὐφυεῖ γεράνῳ ταὼς χρυσόπτερος, σκώ-
πτουσα τὴν χροιὰν τῆς γεράνου. Ἡ δʼ ἔφη· ,,ἀλλʼ ἐγώ
ἄστρων ἐγγὺς ἵπταμαι καὶ φωνῶ· σὺ δὲ, ὡς ἀλέκτωρ,
χαμαὶ πτερύσσῃ οὐδʼ ἄνω φαίνῃ.“

307b. Ἄλλως. (S. 219.) 
 Ταὼν γεράνου κατεγέλα, κωμῳδῶν τὴν χροιὰν αὐ-
τοῦ καὶ λέγων ὡς ,,ἐγὼ μὲν χρυσὸν καὶ πορφύραν ἐν-
δέδυμαι, σύ δὲ οὐδὲν καλὸν φέρεις ἐν πτεροῖς. Ὁ δὲ
,,ἀλλʼ ἐγώ “ ἔφη ,,τῶν ἀστέρων ἔγγιστα φωνῶ, καὶ εἰς
τὰ οὐράνια ὕψη ἵπταμαι· σὺ δὲ, ὡς ἀλέκτωρ, κάτω
μετʼ ὀρνίθων βαίνεις. 
 Ὅτι κρεῖττον περίβλεπτον εἶναί τινα ἐν πενιχρᾷ
ἐσθῆτι ἢ ζῆν ἀδόξως ἐν πλούτῳ γαυρούμενον.

398. Τσὼς καὶ Κολοιός (S.216. C. 53 et p.308. F. 183.) 
 Τῶν ὀρνέων βουλευσαμένων περὶ βασιλείας, ταὼς
ήξίου ἑαυτὸν χειροτονεῖσθαι βασιλέα διὰ τὸ κάλλος·
ὁρμωμένων δὲ ἐπὶ τοῦτο τῶν ὀρνέων, κολοιὸς εἶπεν·
,,ἀλλʼ ἐὰν σοῦ βασιλεύοντος ὁ ἀετὸς ἡμᾶς διώκῃ, πῶς
ἡμῖν ἐπαρκέσεις; 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι τοὺς ἄρχοντας οὐ διὰ κάλλος
μόνον, ἀλλὰ καὶ ῥώμην καὶ φρόνησιν ἐκλέγεσθαι δεῖ.

399. Τέττιγες. (C. 389. ex Plat. Phaedro p. 259.) 
 Λέγεται, ὡς οἱ τέττιγές ποτʼ ἡσαν ἄνθρωποι τῶν
πρὶν Μούσας γεγονέναι. ενομένων δὲ Μουσῶν καὶ
φανείσης ῴδῆς, οὕτως ἄρα τινὲς τῶν τότε ἐξεπλάγη-
σαν ὑφʼ ἡδονῆς, ὥστε δοντες ἠμέλησαν σίτων τε καὶ

 
ποτῶν, καὶ ἔλαθον τελευτήσαντες αὐτούς. Ἐξ ών τὸ
τεττίγων γένος μετʼ ἐκεῖνο φύεται, γέρας τοῦτο παρὰ
Μ\ουσῶν λαβὸν, μηδὲν τροφῆς δεῖσθαι γενόμενον, ἀλλʼ
ἄσιτόν τε καὶ ἄποτον εὐθύς ᾄδειν, ἕως ἄν τελευτήσῃ.

400. 27ττιξ καὶ Ἀλώπηξ. (C.278. 1. 322.) 
 Τέττιξ ἐπί τινος ὑψηλοῦ δένδρου δεν. Ἀλώπηξ
δὲ βουλομένη αὐτὸν καταφαγεῖν, τοιοῦτον ἐπενόησεν.
Ἄντικρυς στᾶσα ἐθαύμαζεν αὐτοῦ τὴν εὐφωνίαν, καὶ
παρεκάλει καταβῆναι λέγουσα, ὅτι ἐπεθύμει θεάσα-
σθαι, πηλίκον ζῶον τηλικαῦτα φθέγγεται. Κἀκεῖνος
ὑπονοήσας ἀπάτην πρὸς τὴν ἀλώπεκα ἔφη· ,,ἀλλὰ πε-
πλάνησαι, ὡ αὕτη, εἰ ὑπέλαβές με καταβήσεσθαι· ἐγώ
γὰρ ἀπʼ ἐκείνου ἀλώπεκας φυλάττομαι, ἀφʼ οὐ ἐν ἀφο-
δεύματι ἀλώπεκος πτερὰ τέττιγος ἐθεασάμην. 
 Ὀτι τούς φρονίμους τῶν ἀνθρώπων τῶν πέλας αἰ
συμφοραὶ σωφρονίζουσι.

401. Τέττιξ καὶ Μύρμηκς.
(C. 134 et p.334 sq. Δ. 195. 198. B. 137.) 
 Χειμῶνος ὥρᾳ, τῶν σίτων βραχέντων, οἴ μύρμη-
κες ἔψυχον, τέττιξ δὲ λιμώττων ᾔτει αὐτούς τροφήν.
Οί δὲ μύρμηκες εἶπον αὐτῷ· διὰ τί τὸ θέρος οὐ συνῆ-
γες τροφήν;·· Ο δὲ εἶπεν· ,,οὐκ ἐσχόλαζον, ἀλλʼ δὸν
μουσικῶς.· Οί δὲ γελάσαντες εἶπον· ,,ἀλλʼ εἰ θέρους
ὥραις ηὔλεις, χειμῶνος ὀρχοῦ. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ τινα ἀμελεῖν ἐν παντὶ
πράγματι, ἵνα μὴ λυπηθῇ καὶ κινδυνεύσῃ.

401b. Ἄλίως. (C. 134.) 
 Θέρους ἦν ἀκμή· καὶ οἱμὲν τέττιγες μουσικὴν ἀνε-
βάλλοντο σύντονον, τοῖς μύρμηξι δὲ πονεῖν ἐπῄει καὶ
συλλέγειν καρποὺς, ἐξ ὧν ἔμελλον τοῦ χειμῶνος τρα-

 
φήσεσθαι. Χειμῶνος δʼ ἐπιγεγονότος, οἱ μύρμηκες μὲν
οἷς ἐπόνουν ἐτρέφοντο, τοῖς δὲ ἡ τέρψις ἐτελεύτα πρὸς
ἔνδειαν. 
 Οὕτω νεότης, πονεῖν οὐκ ἐθέλουσα, παρὰ τὸ γῆ-
ρας κακοπραγεῖ.

402. Τοῖχος καὶ Πάλος. (P. 377. C. 419.) 
 Τοῖχος σπαραττόμενος ὑπὸ πάλου βιαίως, ἐφώνει·
,,τί με σπαράττεις μηδὲν ἠδικηκότα;· Καὶ ὅς ,,οὐκ
ἐγώ ·· φησὶν ,,αἴτιος τούτου, ἀλλʼ ὁ ὄπισθεν σφοδρῶς
με τύπτων.

403. Τbξότης καὶ Δέων. (C. 279 e p.397. . 323. B. 1.) 
 Ἀνῆλθέ τις εἰς ὅρος τοξικῆς ἔμπειρος κυνηγῆσαι·
πάντα δὲ τὰ ζῶα τοῦτον θεασάμενα ἔφυγε, λέων δὲ
μόνος προεκαλεῖτο αὐτὸν εἰς μάχην. Ο δὲ βέλος πέμας
καὶ τὸν λέοντα βαλών ἔφη· ,,δέξαι, καὶ ἱδε τὸν ἐμὸν
ἄγγελον, οἷός ἐστι, καὶ τότε κἀγὼ ἐπέρχομαί σοι. “ Ὁ
δὲ λέων βληθεὶς ὥρμησε φεύγειν. Ἀλώπεκος δὲ τούτῳ
θαδῥεῖν καὶ μὴ φεύγειν λεγούσης, ὁ λέων ἔφη· ,, ώ
αὕτη, οὐδαμῶς με πλανήσεις· ὅπου γὰρ τοιοῦτον πι-
κρὸν ἄγγελον ἔχει, ἐὰν αὐτὸς ἐπέλθῃ, οὐκ ἂν ὑποίσω. 
 μῦθος δηλοῖ, μηδαμῶς πλησιάζειν τοὺς πόῥῥω-
θεν χαλεπὰ πράττοντας.

404. Τράγος καὶ Ἄμπελος. (C. 280.) 
 Τράγος ἐν τῇ ἐκβολῇ τῆς ἀμπέλου τὴν βλάστην
ἔτρωγε. Τούτῳ δὲ προσεῖπεν ἡ ἄμπελος· ,,τίμε βλά-
πτεις; μὴ οὐκ ἔστι χλόη; ὅμως ὅσον σοῦ θυομένου οἴ-
νον χρῇζουσιν, ἐγὼ παρέξω. 
 Τοὺς ἀχαρίστους καὶ βουλομένους τούς φίλους
πλεονεκτεῖν ἐλέγχει ὁ λόγος.

404b. Ἄλίως. (C. 28Ο. F. 220.) 
 Ἄμπελος ἐκόμα βότρυσι, παραπλήσιον δὲ ἧν τοῖς
καρποῖς καὶ τὸ βλάστημα. Τράγος δέ τις ὕβρει χρώμε-
νος πλείονι, τῆς ἀμπέλου παρέτρωγε, καὶ διελυμαίνετο
προσιὼν τοῖς βλαστήμασιν. δὲ πρὸς αὐτὸν ἔφη· ,μώ-
νει σε τῆς ὕβρεως δίκη· σύ μὲν γὰρ ἔσῃ μικρὸν ὕστε-
ρον ίερεῖον τοῖς θύμασιν, ἐγὼ δὲ παρʼ ἐμαυτῆς ἐπι-
σπείσω τὸν οἶνον. 
 Ἀ δρᾷ τις, καὶ πείσεται.

405. αινα καὶ Ἀλώπηξ. (C. 281. F. 324.) 
 Τὰς ὑαίνας φασὶ, παρʼ ἐνιαυτὸν ἀλλασσομένης αὐ-
τῶν τῆς φύσεως, ποτὲ μὲν ἄρσενας, ποτὲ δὲ θηλείας
γίνεσθαι. Καὶ δὴ ὕαινα θεασαμένη ἀλώπεκα ἐμέμφετο
αὐτὴν, ὅτι φίλην θέλουσαν αὐτῇ γενέσθαι οὐ προσίε-
ται. Κἀκείνη ὑποτυχοῦσα εἶπεν· ἀλλʼ ἐμὲ μὴ μέμφου,
τὴν δὲ σὴν φύσιν, διʼ ν ἀγνοῶ, πότερον ὡς φίλῃ ὔ
ὡς φίλῳ σοι χρήσωμαι. 
 Πρὸς ἄνδρα ἀμφίβολον.

406. αιναι. (. 282. P. 325.) 
 Τὰς ὑαίνας φασὶ παρʼ ἐνιαυτὸν ἀλλάττειν τὴν φύ-
σιν, καὶ ποτὲ μὲν ἄδῥενας γίνεσθαι, ποτὲ δὲ θηλείας.
Καὶ δή ποτε ἄρσην ὕαινα θηλείᾳ παρὰ φύσιν διελέχθη·
ἡ δὲ ὑποτυχοῦσα ἔφη· ,,ἀλλ, ὡ οὐτος, μὴταῦτα πρᾶττε,
ὡς ἐγγύς τὰ αὐτὰ πεισόμενος. 
 Πρὸς ἄρχοντας λογοθετοῦντας τούς ὑπʼ αὐτοὺς,
καὶ πάλιν ἐκ τοῦ συμβεβηκότος αὐτοὺς ὑπ’ ἐκείνων λο-
γοθετουμένους.

407. Ὗς ἄγριος καὶ Ἀλώπηξ. (S. 222. C. 54 et p.309. F. 185.) 
 Ὗῆς ἄγριος ἑστὼς παρά τι δένδρον τούς ὀδόντας
ἠκόνα. Ἀλώπεκος δὲ αὐτὸν ἐρωτώσης τὴν αἰτίαν, διὰ

 
τί μήτε κυνηγοῦ μήτε κινδύνου ἐνεστῶτος τούς ὀδόν-
τας θήγει, ἔφη· ,,ἀλλʼ οὐ ματαίως τοῦτο ποιῶ· ἐὰν
γάρ με κίνδυνος καταλάβῃ, οὐ τότε περὶ τὸ ἀκονᾶν
ἀσχολήσομαι, ἑτοίμοις δὲ οὖσί χρήσομαι.· “ 
 Ὁ λόγος διδάσκει, ὅτι δεῖ πρὸ τῶν κινδύνων τὰς
παρασκευὰς ποιεῖσθαι.

408. Ὗς καὶ Κύων. (C.68. P.230. S. 220.) 
 Ὗς καὶ κύων ἀλλήλοις διελοιδοροῦντο. Καὶ ἡ μὲν
ὗς ῶμνυε κατὰ τῆς Ἀφροδίτης, ἡ μὴν τοῖς ὀδοῦσιν
ἀναδῥήξειν τὴν κύνα. δὲ κύων πρὸς ταῦτα εἰρωνι-
κῶς εἶπε· ,,καλῶς κατὰ τῆς Ἀφροδίτης ἡμῖν ὀμνύεις·
δηλοῖς γὰρ ὑπʼ αὐτῆς ὅτι μάλιστα φιλεῖσθαι, ἥ τὸν τῶν
σῶν ἀκαθάρτων σαρκῶν γευόμενον οὐδʼ ὅλως εἰς ίερὸν
προσίεται. Καὶ ἡ ὗς· ,,διὰ τοῦτο μὲν οὖν μᾶλλον
δήλη ἐστὶν ἡ θεὸς στέργουσά με· τὸν γὰρ κτείναντα ἢ
λῶς λυμαινόμενον παντάπασιν ἀποστρέφεται· σύ
μέντοι κακῶς ὄζεις, καὶ ζῶσα καὶ τεθνηκυῖα. 
 Ὀ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οἱ φρόνιμοι τῶν ῥητόρων τὰ
ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν ὀνείδη εὐμεθόδως εἰς ἔπαινον μετα-
σχηματίζουσιν.

408b. Ἄλῶς (S. 220.) 
 καὶ κύων πρὸς ἀλλήλους διεφέροντο. Τῆς δὲ
ὑὸς ὀμνυούσης τὴν Ἀφροδίτην, ἐὰν μὴ παύσηται, τοῖς
ὀδοῦσιν ἀνατεμεῖν, ἡ κύων ἔλεγε, καὶ κατʼ αὐτὸ τοῦτο
ἀγνωμονεῖν, εἴγε Ἀφροδίτη μισεῖ, ὥστε ἐὰν φάγῃ τις
κρέας ὑὸς, τοῦτον οὐκ ἐᾶν εἰς τὸ ίερὸν αὐτῆς εἰσιέναι.
Καὶ ἡ ὗς ὑποτυχοῦσα ἔφη· ,,ἀλλὰ τοῦτο οὐ στυγοῦσα
ποιεῖ, ἀλλὰ προνοουμένη, ἵνα μή τίς με θύσῃ.“ 
 Οὕτως οἱ φρόνιμοι τῶν ῥητόρων πολλάκις τὰ ὑπὸ
τῶν ἐχθρῶν φερόμενα ὀνείδη εἰς ἐπαίνους μετασχημα-
τίζουσιν.

409. Ὗς καὶ Κύων. (C. 69.) 
 Ὗς καὶ κύων περὶ εὐτοκίας ἤριζον· ἔφη δʼ ἡ κύων,
εὔτοκος εἶναι μάλιστα πάντων τῶν πεζῶν ζώων. Καὶ ἡ
ὗς ὑποτυχοῦσα πρὸς ταῦτα φησίν· ,,ἀλλʼ ὅταν τοῦτο
λέγῃς, ἴσθι, ὅτι καὶ τυφλούς τοὺς σαυτῆς σκύλακας
τίκτεις. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐκ ἐν τῷ τάχει τὰ πράγματα,
ἀλλʼ ἐν τῇ τελειότητι κρίνεται.

409b. Ἄλίως. (S.221. C.69 et p.315. F. 186.) 
 Ὗς καὶ κύων περὶ εὐτοκίας ἤριζον. Τῆς δὲ κυνὸς
εἰπούσης, ὅτι μόνη τῶν τετραπόδων ταχέως κύει, ἡ ὗς
ὑποτυχοῦσα ἔφη· ,,ἀλλʼ, ὅταν τοῦτο λέγῃς, γίνωσκε,
ὅτι τυφλὰ τίκτεις. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οὐκ ἐν τῷ τάχει τὰ πράγματα,
ἀλλʼ ἐν τῇ τελειότητι κρίνονται.

410. Φαλακρὸς ἱππεύς. (C.283. F.326.) 
 Φαλακρός τις, ξένας τρίχας τῇ ἑαυτοῦ περιθεὶς κε-
φαλῇ, ἵππευεν. Ἄνεμος δὲ φυσήσας ἀφεῖλε ταύτας·
γέλως δὲ πλατύς τοὺς παρεστῶτας εἶχε. Κἀκεῖνος εἶπε
τοῦ δρόμου παύσας· ,,τὰς οὐκ ἐμὰς τρίχας τί ξένον
φεύγειν με, αἵ καὶ τὸν ἔχοντα ταύτας, μεθʼ οὗ καὶ
ἐγεννήθησαν, κατέλιπον; 
 Ὅτι μηδεὶς λυπείσθω ἐπὶ συμφοραῖς ἐπελθούσαις
αὐτῷ· ὅ γὰρ γεννηθεὶς οὐκ ἔσχεν ἐκ φύσεως, τοῦτο
οὐδὲ παραμένει· γυμνοὶ γὰρ ἤλθομεν οἱ πάντες, γυμνοὶ
οὑν ἀπελευσόμεθα.

411. ῶΦθεῖρες καὶ Ι εεωργός.
(C.327. F.386. ex App. B. Civ. I, 101.) 
 ῶΦθεῖρες γεωργὸν ἀροτριῶντα ὑπέδακνον· ὁ δὲ δὶς
μὲν τὸ ἄροτρον μεθεὶς τὸν χιτωνίσκον ἐκάθηρεν. ὲς

 
δʼ αὐθις ἐδάκνετο, ἵνα μὴ πολλάκις ἀργοίη, τὸν χιτω-
νίσκον ἔκαυσεν. 
 Κἀγὼ τοῖς δὶς ἡττημένοις παραινῶ, τρίτου πυρὸς
μὴ δεηθῆναι.

412. Φιλάργυρος. (C. 59.) 
 Φιλάργυρός τις, ἅπασαν αὑτοῦ τὴν οὐσίαν ἐξαρ-
γυρισάμενος καὶ χρυσοῦν βῶλον ποιήσας, ἔν τινι τόπῳ
κατώρυξε, συγκατορύξας ἐκεῖ καὶ τὴν ψυχὴν ἑαυτοῦ
καὶ τὸν νοῦν· καὶκαθʼ ἡμέραν ἐρχόμενος αὐτὸν ἔβλεπε.
Τῶν δὲ ἐργατῶν τις αὐτὸν παρατηρήσας καὶ τὸ γεγονὸς
συννοήσας, ἀνορύξας τὸν βῶλον ἀνείλετο. Μετὰ δὲ
ταῦτα κἀκεῖνος ἐλθών καὶ κενὸν τὸν τόπον ἰδὼν, θρη-
νεῖν ἤρξατο καὶ τίλλειν τὰς τρίχας. Τοῦτον δέ τις ὀλο-
φυρόμενον οὕτως ἰδών καὶ τὴν αἰτίαν πυθόμενος, ,,ψ
οὕτως“ εἶπεν ,,ὡ οὗτος, ἀθύμει· οὐδὲ γὰρ, ἔχων τὸν
χρυσὸν, εἶχες. Αίθον οὖν ἀντὶ χρυσοῦ λαβών θὲς, καὶ
νόμιζέ σοι τὸν χρυσὸν εἶναι. Τὴν αὐτὴν γάρ σοι πλη-
ρώσει χρείαν· ὡς ὁρῶ γὰρ, οὐδʼ, ὅτε ὁ χρυσὸς ἠν, ἐν
χρήσει ἠσθα τοῦ κτήματος. 
 Ὀ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐδὲν ἡ κτῆσις, ἐὰν μὴ ἡ χρῆ-
σις προσῇ.

412b. Ἄλλως. (F. 188. C. p.311. S.223.) 
 ψιλάργυρός τις τὴν οὐσίαν ἐξαργυρισάμενος, βῶ-
λον χρυσοῦν ὠνήσατο, καὶ τοῦτον πρὸ τοῦ τείχους
κατορύξας, διετέλει συνεχῶς ἐρχόμενος καὶ ἐπισκεπτό-
μενος. Τῶν δὲ περὶ τὸν τόπον ἐργατῶν τις παρατηρη-
σάμενος αὐτοῦ τὰς ἀφίξεις, ὑπενόησε τὸ ἀληθές· ἀπαλ-
λαγέντος οὖν αὐτοῦ τὸ χρυσίον ἀφείλετο. Ὁ δὲ ὡς
ἐπανελθών εὐρε τὸν τόπον κενὸν, ἔκλαιε καὶ τὰς τρίχας
ἔτιλλεν. Ἰδών δέ τις αὐτὸν ὑπερπαθοῦντα καὶ τὴν αἰ-
τίαν μαθών, ἔφη πρὸς αὐτόν· ,,μὴ λυποῦ, ἀλλὰ λαβών

 
λίθον ἐν τῷ αὐτῷ τόπω κατάθες, καὶ νόμιζε τὸ χρυσίον
κεῖσθαι· οὐδὲ γὰρ, ὅτε ἠν, ἐχρῶ αὐτῷ. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι οὐδέν ἐστιν ἡ κτῆσις, ἐὰν μὴ
ὴ χρῆσις παρξ.

413. Χαλκεὺς καὶ Κυνάριον. (F. 82. C.284 et p.397.) 
 Ἦν τις χαλκεὺς κυνάριον ἔχων. Τούτου χαλκεύον-
τος, τὸ κυνάριον ἐκοιμᾶτο· καὶ οὖ πάλιν ἐσθίοντος,
ἐγρηγόρει. Οὗτος ἐπέδῥιψψεν ὀστοῦν ταῦτα λαλῶν·
,,ώ ταλαίπωρον κυνάριον ὑπνῶδες, τί σοι ποιήσω ὄκνῳ
κατεχομένῳ ; ὅτε μὲν γὰρ τὸ ἀκμώνιόν μου προσ-
κρούσω, ἐπανακλίνεις σεαυτὸν ἐπὶ κραββάτου· ὅτε δὲ
πάλιν τοὺς ὀδόντας κινήσω, εὐθύς ἐγείρῃ καὶ τὴν κέρ-
κον μοι σείεις.“ 
 Ὁ μῦθος οὗτος τούς ὑπνώδεις καὶ ἀργώδεις καὶ εἰς
ἀἀλλοτρίων πόνους ἀποβλέποντας ἐλέγχει.

414. Χειμών καὶ Ἕαρ. (F. 380. C. 422.) 
 λειμών ἔσκωψε εἰς τὸ ἔαρ, καὶ αὐτὸ ὠνείδισεν, ὅτι
εὐθύς φανέντος ἡσυχίαν ἄγει ἔτι οὐδεὶς, ἀλλʼ ὁ μέν
τις ἐπὶ λειμῶνας καὶ ἄλση γίνεται, ὅτῳ ἂρα φίλον δρέ-
πεσθαι ἀνθέων καὶ κρίνων, ἤ καὶ ῥόδον τι, περιαγα-
γεῖν τε τοῖς ἑαυτοῦ ὄμμασιν, καὶ παραθέσθαι [ἢ] παρὰ
τὴν κόμην· ὁ δὲ ἐπιβὰς νεὼς καὶ διαβαίνων πέλαγος,
ἢν τύχῃ, παρʼ ἄλλους ἤδη ἀνθρώπους ἔρχεται· καὶ ὅτι
ἅπαντες ἀνέμων ἢ πολλοῦ ἐξ ὄμβρων ὕδατος ἔχουσι
φροντίδα οὐκέτι. μἄγώ δʼ“ ἔφη ,, ἂρχοντι καὶ αὐτο-
δεσπότῃ ἔοικα, καὶ οὐδὲ εἰς οὐρανὸν, ἀλλὰ κάτω που
καὶ εἰς τὴν γῆν ἐπιτάττω βλέπειν, καὶ δεδιέναι καὶ τρέ-
μειν, καὶ ἀγαπητῶς διημερεύειν ἔστιν ὅτε οἴκοι ἠνάγ-
κασα.“ ,, Τοιγαροῦν “ ἔφη τὸ ἔαρ ,,σοῦ μὲν καὶ ἀπαλ-
λαγεῖεν ἂν ἄνθρωποι ἀσμένως· ἐμοῦ δὲ αὐτοῖς καλὸν
καὶ αὐτὸ εἶναι δοκεῖ τοὔνομα, καὶ νὴ μὰ Δία γε ὁνομά-

 
των κάλλιστον, ὥστε καὶ ἀπόντος μέμνηνται καὶ φα-
νέντος ἐπαγάλλονται.

415. Χελιδών καὶ Κορώνη. (S. 228. C. 76 et p.316. F. 192.) 
 Χελιδὼν καὶ κορώνη περὶ κάλλους ἐφιλονείκουν·
ὑποτυχοῦσα δὲ ἡ κορώνη πρὸς αὐτὸν εἶπεν· ,,ἀλλὰ τὸ
μὲν σὸν κάλλος τὴν ἐαρινὴν ὥραν ἀνθεῖ, τὸ δὲ ἐμὸν
σῶμα καὶ χειμῶνι παρατείνεται. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι ἡ τοῦ σώματος παράτασις εὐ-
πρεπείας καλλίων.

416. Χελιδὼν καὶ Κορώνη. (F. 381. C. 423.) 
 Χελιδὼν ἔφη πρὸς τὴν κορώνην· ,,ἐγὼ παρθένος
καὶ Ἀθηναία καὶ βασίλισσα καὶ βασιλέως τῶν Ἀθηνῶν
θυγάτηρ··· προσέθηκε δὲ καὶ τοῦΤηρέως τὴν βίαν, καὶ
τὴν ἀποκοπὴν τῆς γλώττης. Καὶ ἡ κορώνη ἔφη· ,,τί
ἂν ἐποίησας, εἰ τὴν γλῶτταν εἶχες, ὅπου τμηθείσης
τοσαῦτα λαλεῖς; 
 τι οἱ διὰ τοῦ λόγου ἀλαζόνες ψευδολογοῦντες
ἑαυτοῖς ἔλεγχος καθίστανται.

416b. Ἄλλως. Χελιδόνες καὶ Κύκνοι. (C. 336. F. 408.) 
 Ἐπέσκωπτον αἱ χελιδόνες τῶν κύκνων τὸ μὴ ἐθέ-
λειν ὁμιλεῖν τοῖς ἀνθρώποις, μηδὲ δημοσιεύειν τὴν
μουσικὴν, ἀλλʼ ἀμφὶ τοὺς λειμῶνας διάγειν καὶ τούς
ποταμοὺς, καὶ τὴν ἐρημίαν ἀσπάζεσθαι, καὶ βραχέα
μὲν ἄδειν, ἅ δὲ καὶ ἂδοιεν, ᾄδειν ἐν σφίσιν αὐτοῖς,
ὥσπερ αἰσχυνομένους τὴν μουσικήν. ,ἔάμῶν δὲ· ἔφα-
σαν ,,εἰσὶν αἱ πόλεις καὶ οἱ ἄνθρωποι καὶ οἱ θάλαμοι,
καὶ περιλαλοῦμεν τοῖς ἀνθρώποις, καὶ τὰ ἡμέτερα αὐ-
τοῖς διηγούμεθα, ταῦτα δὴ [ταῦτα] τὰ ἀρχαῖα καὶ Ἀτ-
τικὰ, τὸν Πανδίονα, τὰς Ἀθήνας, τὸν Τηρέα, τὴν
ᾶράκην, τὴν ἀποδημίαν, τὸ κῆδος, τὴν ὕβριν, τὴν

 
ἐκτομὴν τῆς γλώττης, τὰ γράμματα, καὶ ἐπὶ πᾶσι τὸν
Ἴτυν, καὶ ὡς ἐγενόμεθα ἐξ ἀνθρώπων ὄρνιθες.“ Οί δὲ
μόλις μὲν αὐτὰς ήξίωσαν καὶ λόγον, τῆς ἀδολεσχίας
μισήσαντες· ἐπεὶ δὲ ήξίωσαν· ,,ἀλλʼ ἡμῶν μὲν ἕνεκεν,
ὡ αὗταί, κἆν εἰς τὴν ἐρημίαν ἀφίκοιτό τις, ὥστε ἀκοῦ-
σαι τῆς μουσικῆς, ὅταν ἀνῶμεν τῷ ζεφύρῳ τὰς πτέρυ-
γας ἐμπνεῖν ἡδύ τι καὶ ἐναρμόνιον· ὥστʼ εἰ μὴ πολλὰ
καὶ ἐν πολλοῖς ἂδομεν, ἀλλʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο κάλλιστόν
ἐστιν ἡμῶν, ὅτι μέτρῳ φιλοσοφοῦμεν τὸ μέλος, καὶ οὐκ
ἀναμίγνυμεν θορύβοις τὴν μουσικήν. Ὑμᾶς δὲ καὶ εἰσ-
οικιζομένας οἱ ἄνθρωποι δυσχεραίνουσι, καὶ ᾀδούσας
ἀποστρέφονται, καὶμάλα ἐνοικῇ, αἵγεοὐδὲ ἐκτμηθεῖσαι
τὴν γλῶτταν δύνασθε σιωπᾶν, ἀλλʼ αὐταὶ τὴν ἀφωνίαν
ὑμῶν ὀδυρύμεναι καὶ τὸ ἐφʼ ὑμῖν πάθος, ἔπειτά ἐστε
λαλίστεραι τίνος οὐχὶ τῶν εὐγλώττων καὶ μουσικῶν;“

417. Σελιδών καὶ Ὄρνιθες. (S. 39.) 
 Ἄρτι τοῦ ἰξοῦ φυομένου ἡ χελιδών αἰσθομένη τὸν
ἐνιστάμενον τοῖς πτηνοῖς κίνδυνον, συναθροίσασα
πάντα τὰ ὄρνεα, συνεβούλευεν αὐτοῖς μάλιστα μὲν ταῖς
ἰξοφόροις δρυσὶν (τὸν ἰξὸν) ἐκκόψαι, εἰ δʼ ἄρα τοῦτο
αὐτοῖς ἀδύνατον, ἐπὶ τούς ἀνθρώπους καταφυγεῖν, καὶ
τούτους ἱκετεύσοι, ὅπως μὴ χρησάμενοι τῇ τοῦ ἰξοῦ
ἐνεργείᾳ συλλαμβάνωσιν αὐτά. Τῶν δὲ ἐγκαλεσάντων
αὐτῇ ὡς ματαιολογούσῃ, αὕτη παραγενομένη ἱκέτις
τῶν ἀνθρώπων ἐγένετο· οἱ δʼ ἀποδεξάμενοι αὐτὴν ἐπὶ
τῇ συνέσει, καὶ σύνοικον αὐτοῖς προσλαβόμενοι, οὕτω
συνέβη, τὰ λοιπὰ ὄρνεα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων κατεσθίε-
σθαι, μόνην δὲ τὴν χελιδόνα ὡς πρόσφυγον καὶ ἐν ταῖς
αὐτῶν οἰκίαις ἀδεῶς νεοττοποιεῖσθαι. 
 Ὀ λόγος δηλοῖ, ὅτι οἱ τὰ μέλλοντα προορώμενοι
εἰκότως τούς κινδύνους διακρούονται.

417b. Aλλως. (C. 285. F. 327.) 
 Χελιδὼν, ἐκκλησίαν τῶν ὀρνέων συναθροίσασα,
παρῄνει φάσκουσα κράτιστον εἶναι, τὸ μὴ προσκόπτειν
ἀνθρώποις, ἀλλὰ φιλίαν συνθεμένους οἰκείως διακεῖ-
σθαι πρὸς αὐτούς. Τῶν δὲ ὀρνέων τις τὰ ἐναντία τῇ
χελιδόνι ἔλεγεν· ,,ἀλλὰ τὸ σπέρμα τοῦ λίνου μᾶλλον
κατεσθίοντες ἀναλίσκωμεν καὶ ἀφανὲς ποιῶμεν, ἵνα
μηκέτι ἔχωσι πλέκειν δίκτυα καθʼ ἡμῶν.· Ἡμὲν οὖν
χελιδήν, ἀρίστην γνώμην ἔχουσα, ἀκίνδυνος ἐγένετο,
ἐνίαις πόλεσι διατρίβουσα, καὶ ἐνίαις οἰκίαις τίκτουσα
παρʼ ἀνθρώποις, οὐδὲν ὑπʼ αὐτῶν πάσχει κακόν. Τὰ
δὲ λοιπὰ ὄρνεα, ὡς μᾶλλον ὑπομείναντα κατεσθίειν τὸ
σπέρμα, ὡς πάντων ὄντος κακῶν αἰτίου, συμβαίνει
λιπαρὰ γίνεσθαι, καὶ μάλα δικαίως ὑπὸ ἀνθρώπων
συλλαμβανόμενα δαπανᾶσθαι· οὕτως τε ταύτην τὴν
κακογνωμοσύνην ὑπομείναντα, μετενόησε μὴ μετʼ ἀν-
θρώπων μένειν, ἀλλʼ ἐν ἀέρι πέτεσθαι. 
 Οὕτω καὶ τῶν ἀνθρώπων ὅσοι ἔν τοῖς βιωτικοῖς
πράγμασι τῷ τῆς ἀγχινοίας βουλεύματι ἐχρήσαντο,
κίνδυνοι διεφυλάχθησαν.

418. Σελιδών καὶ Ὅις. (C. 286. B. 118.) 
 Ξένη χελιδών, ἡ τοῖς ἀνθρώποις συνοικοῦσα, ἐν
δικαστηρίῳ τὴν ἑαυτῆς ἔπηξε καλιὰν ἐν τοίχῳ, κἀκεῖ
γίνεται ἑπτὰ νεοττῶν μήτηρ. υφις δὲ ἐκ τρώγλης συ-
ρεὶς τοὺς αὐτῆς κατέφαγε νεοττούς. δὲ χελιδώ
θρηνοῦσα ἐκεκράγει· ,,οἴμοι τῇ ξένῃ, ὅτι ἔνθα πάντες
δικαιοῦνται, μόνη ἔγωγε ήδίκημαι. “

418b. Ἄλλως. (S.225. C. p.398. F. 190.) 
 Χελιδὼν ἔν τινι δικαστηρίῳ νεοττοποιησαμένη ἐξέ-
πτη· ὄφις δὲ προσερπύσας κατέφαγεν αὐτῆς τοὺς νεοτ-

 
τούς. δὲ ἐπανελθοῦσα καὶ τὴν καλιὰν κενὴν εὑ-
ροῦσα, ὑπερπαθοῦσα ἔστενεν· ἑτέρας δὲ χελιδόνος πα-
ρηγορεῖν αὐτὴν βουλομένης, καὶ λεγούσης ,,μόνον ἅρα
σοὶ τὰ τέκνα ἀποβαλεῖν συμβέβηκεν;“ ὑποτυχοῦσα
ἔφη· ,,ἀλλʼ ἔγωγε οὐ τοσοῦτον ἐπὶ τοῖς τέκνοις κλαίω,
ὅσον ὅτι ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ ἠδίκημαι, ἐν ᾧ οἱ ἀδικού-
μενοι βοηθοῦνται. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι χαλεπώτεραι γίνονται τοῖς πά-
σχουσιν αἱ συμφοραὶ, ὅταν ὑφʼ ὧν ἢκιστα προσεδόκη-
σαν πάσχωσι.

419. Χλώνη καὶ Ἀετὸς.
(C. 61 et p.312. F. 193. S.229. B. 118.) 
 Χελώνη ἀετοῦ ἐδεῖτο, ἵπτασθαι αὐτὴν διδάξαι.
Τοῦ δὲ παραινοῦντος, πόῤῥω τοῦτο τῆς φύσεως αὐτῆς
εἶναι, ἐκείνη μᾶλλον τῇ δεήσει προσέκειτο. Λαβών οὑν
αὐτὴν τοῖς ὄνυξι καὶ εἰς ὕψος ἀνενεγκών, εἶτʼ ἀφῆκεν.
δὲ κατὰ πετρῶν πεσοῦσα συνετρίβη. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι πολλοὶ ἐν φιλονεικίαις, τῶν
ρονιμωτέρων παρακούσαντες, ἑαυτούς ἔβλαψαν.

420. Χελώνη καὶ Ααγωός. (S. 224. C. 287.) 
 Χελώνη καὶ λαγωὸς περὶ ὀξύτητος ἢριζον· καὶ δὴ
προθεσμίαν στήσαντες καὶ τόπον ἀπηλλάγησαν. Ὁ μὲν
οὖν λαγωὸς διὰ τὴν φυσικὴν ὠκύτητα ἀμελήσας τοῦ
δρόμου, πεσὼν παρὰ τὴν ὁδὸν ἐκοιμᾶτο, ἡ δὲ χελώνη
συνειδυῖα ἑαυτῇ τὴν βραδύτητα, οὐ διἐλιπε τρέχουσα,
καὶ οὕτω κοιμώμενον τὸν λαγωὸν παραδραμοῦσα εἰς τὸ
βραβεῖον τῆς νίκης ἀφίκετο. 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι πολλάκις φύσιν ἀμελοῦσαν ὁ
πόνος ἐνίκησε.

420b. λῶς. (C. p. 188 et p.398. F. 173.) 
 Ποδῶν χελώνης κατεγέλα λαγωὸς καὶ ἀργίας· ἡ δὲ

 
ἔφη· ,,ἐγὼ σὲ τὸν ταχύν ἐν τοῖς ποσὶ νικήσω.· Ὁ δέ
,,λόγῳ μόνῳ, χελώνη, λέγεις τοῦτο· ἀλλʼ ἔριζε καὶ
γνώσῃ. Τίς δὲ τὸν τόπον ὁριεῖ καὶ βραβεύσει τὴν νί-
κην ;“ Ἀλώπηξ δʼ ἡ δικαία καὶ σοφωτάτη ἔταξεν ὀδὸν
τῶν δρόμων τὴν εὐθεῖαν. Ἡ δὲ χελώνη μὴ ῥᾳθυμή-
σασα ἢρξατο τῆς ὁδοῦ, πρὸς τὸ αὐτῆς ἀφορῶσα δυσκί-
νητον. Ὁ δὲ λαγωὸς, θαδῥῶν τοῖς ποσὶν, ἐκοιμήθη·
καὶ ἐλθών ἐπὶ τοῦ ὡρισμένου τόπου, εὗρε νικῶσαν τὴν
βραδεῖαν χελώνην. 
 Ὅτι πολλοὶ τῇ μὲν φύσει ἀργοὶ, τῇ δὲ συντομιᾳ
τοὺς φύσει ταχεῖς, ῥᾳθύμους δὲ, νικῶσιν.

421. Χῆνες καὶ έρανοι.
(C. 60 et p.312. F. 191. S.226. B. 142.) 
 Χῆνες καὶ γέρανοι ἐπὶ ταὐτοῦ λειμῶνος ἐνέμοντο.
Τῶν δὲ θηρευτῶν ἐπιφανέντων, οἱ μὲν γέρανοι, κοῦ-
φοι ὄντες, ταχέως ἀπέπτησαν, οἱ δὲ χῆνες, διὰ τὸ βά-
ρος τῶν σωμάτων μείναντες, συνελήφθησαν. 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ, ὅτι καὶ ἐν ἁλώσει πόλεως οἱ μὲν
ἀκτήμονες εὐχερῶς φεύγουσιν, οἱ δὲ πλούσιοι δουλεύ-
ουσιν ἁλισκόμενοι.

422. Χύτραι. (C.290. F. 329.) 
 Χύτραν ὀστρακίνην καὶ χαλκῆν ποταμὸς κατέφερεν.
Ἡ δὲ ὀστρακίνη τῇ χαλκῇ ἔλεγεν· ,,μακρόθεν μου κο-
λύμβα, καὶ μὴ πλησίον· ἐὰν γάρ μοι σὺ προσψψαύσῃς,
κατακλῶμαι, κἂν τε] ἐγὼ μὴ θέλω σοι προσψαῦσαι.“ 
 “Οτι ἐπισφαλής ἐστι βίος πένητι, δυναστοῦ ἂρχον-
τος πλησίον παροικοῦντος.

423. Ψττακὸς καὶ Γαλῆ. (F. 197. C. 291 ct p.399.) 
 Ψττακόν τις ἀγοράσας, ἀφῆκεν ἐπὶ τῆς οἰκίας νέ-
μεσθαι· ὁ δὲ τῇ ἡμερότητι χρησάμενος, ἀναπηδήσας

 
ἐπὶ τὴν ἑστίαν ἐκάθισε, κἀκεῖθεν τερπνὸν ἐκεκράγει.
Γάλῆ δὲ θεασαμένη ἐπυνθάνετο αὐτοῦ, τίς ἐστι, καὶ
πόθεν ἡλθεν· ὁ δὲ εἶπεν· ,,ὁ δεσπότης με νεωστὶ
ἐπρίατο.· ,Οὐκοῦν, ἰταμώτατε ζώων,“ ἔφη ,,πρόσφα-
τος ὤν τοσαῦτα βοᾷς, ὅτε ἐμοὶ τῇ οἰκογενεῖ οὐκ ἐπιτρέ-
πουσιν οἱ δεσπόται, ἀλλʼ ἐάν ποτε τοῦτο πράξω, προσ-
αγανακτοῦντες ἀπελαύνουσί με. Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο
λέγων· ,,οίκοδέσποινα, ἀλλὰ σύ γε βάδιζε μακράν· οὐ
γὰρ ὁμοίως δυσχεραίνουσιν οἱ δεσπόται ἐπὶ τῇ ἐμῇ
φωνῇ καὶ ἐπὶ τῇ σῇ. 
 Ὁ μῦθος οὐτος πρὸς ἂνδρα φιλόψογον, ἑτέροις ἀεὶ
αἰτίας προσάπτειν ἐπιχειροῦντα.

424. Ψύλλα. (C.62. F. 230.) 
 ψύλλα ποτὲ πηδήσασα ἐπὶ πόδα ἀνδρὸς ἐκάθισεν·
ὁ δὲ τὸν ρακλῆν ἐπὶ συμμαχίαν ἐκάλει. Τῆς δὲ ἐκεῖ-
θεν αὖθις ἀφαλομένης, στενάξας εἶπεν· ,,ὡ Ἡράκλεις,
εἰ ἐπὶ ψψύλλῃ οὐ συνεμάχησας, πῶς ἐπὶ μείζοσιν ἀντα-
γωνισταῖς συνεργήσεις; 
 Ὁ μῦθος δηλοῖ μὴ δεῖν ἐπὶ τῶν ἐλαχίστων τοῦ
θείου δεῖσθαι, ἀλλʼ ἐπὶ τῶν ἀναγκαίων.

424b. Ἄλιως. Ψύλλα καὶ Ἀθλητής. (F.194. C. p. 313.) 
 θύλλα ποτὲ πηδήσασα, ἐκάθισεν ἐπὶ πόδα ἀνδρὸς
ἀθλητοῦ σοβοῦντος, καὶ ἁλλομένη ἐνῆκε δῆγμα. Ὁ δὲ
ἀκροχολήσας ηὐτρέπισε τούς ὄνυχας, ὅπως συνθλάσῃ
ταύτην· ἡ δὲ ἀφʼ ὁρμῆς φυσικῆς πήδημα λαβοῦσα, ἀπέ-
δρα, τοῦ θανεῖν ἀπαλλαγεῖσα. Καὶ ὅς στενάξας εἶπεν·
,,ὡ Ἡράκλεις, διὰ τί ἐπὶ κακοὺς ἀνταγωνιστὰς οὐκ εἴ
συνεργός;“ 
 Ὁ λόγος δηλοῖ, ὅτι οὐ δεῖ ἐπὶ τὰ ἐλάχιστα καὶ ἀκίν-
δυνα πράγματα εὐθύς τούς θεούς ἐπικαλεῖσθαι, ἀλλʼ
ἐπὶ ταῖς μείζοσιν ἀνάγκαις καὶ συμφοραῖς.

425. Ψύλλα καὶ Ἄνθρωπος.
(C. 292 e p. 400. F. 196. S. 231.) 
 Ψύλλα ποτέ τινι πολλὰ ἠνώχλει· καὶ δὴ συλλαβών
,,τίς εἶ σύ “ ἀνεβόα, ,,ὅτι πάντα μου τὰ μέλη κατεβο-
σκήσω, εἰκῇ καὶμάτην ἐμὲ καταναλίσκων ; δὲ ἐβόα·
,,ὡ οὗτος, σῶζέ με, μὴ κτεῖνε· μέγα γὰρ κακὸν οὐ δύ-
ναμαι ποιεῖν.· Ὁ δὲ γελάσας πρὸς αὐτὴν οὕτως ἔφη·
,,ἄρτι τεθνήξῃ χερσί μου ταῖς ἰδίαις· ἅπαν γὰρ κακὸν,
εἴτε μικρὸν εἴτε μέγα, οὐδʼ ὅλως πρέπει που φῦναι.“ 
 Ὅτι κακῷ οὐ πρέπει ἐλεηθῆναι, κἄν μέγας κἂν
μικρός.

426. Ψύλλα καὶ Βοῦς. F. 382. C. 424.) 
 ψύλλα δήποτε τὸν βοῦν οὕτως ἠρώτα· ,,τί δὴ πα-
θών ἀνθρώποις ὁσημέραι δουλεύεις, καὶ ταῦτα ὑπερ-
μεγέθης καὶ ἀνδρεῖος τυγχάνων, ἐμοῦ σάρκας αὐτῶν
οἰκτίστως διασπώσης, καὶ τὸ αἷμα χανδὸν πινούσης;
Καὶ ὅς ,,οὐκ ἄχαρις ἔσομαι “ φησὶ ,,μερόπων γένει·
στέργομαι γὰρ παρʼ αὐτῶν καὶ φιλοῦμαι ἐκτόπως, τρί-
βομαί τε συχνῶς μέτωπόν τε καὶ ῶμους.· δὲ ,,ἀλλʼ
ἐμοὶ γοῦν τέως τῇ δειλαίᾳ ἡ σοὶ φίλη τρίψις οἴκτιστος
μόρος, ὅτε καὶ τύχῃ, συμβαίνει. 
 Ὅτι οἱ διὰ τοῦ λόγου ἀλαζόνες καὶ ὑπὸ τοῦ εὐτε-
λοῦς ἡττῶνται.