LVI. 

 ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ. 

 εἰμὶ μὲν τῶν ἀπηντηκότων Λουκιανῷ οὐ

διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν ἐγκαλεῖν, ἀλλ’ ὅτι πάντα διαγέγονα

τὸν χρόνον πρᾴως μᾶλλον τὰ τοιαῦτα φέρειν ἀξιῶν ἢ

 τιμωρίας ἐπιθυμῶν· ἐπεὶ δὲ ᾐσθόμην τινῶν αἰτιωμέ-

νων τὸ μὴ καὶ πάντας εἷναι τοὺς ἀπηντηκότας τῷδε,

 τὸ οὕτως ὀλίγους | οἶμαι δεῖν ἐπιδεῖξαι τοῦτο

δικαίως γεγενημένον καὶ μὴ τοῖς ἡδέως τινὰς ἐξαπα-

τῶσι δεδόσθαι τινὰ κατὰ τῆς πόλεως ἀφορμήν. 

 2. οἱ μὲν οὖν ἐπὶ ταῖς εὐφημί·αις οὗτοι τεταγμένοι

καὶ τοῦτ’ ἔχοντες τέχνην ἀπήντησάν τε καὶ τὸν εἰω-

θότα κατειλήφεσαν τόπον μείζους ἢ χρῆν ὑπ᾿ αὐτοῦ

γεγενημένοι καὶ τιμαῖς ταῖς κατὰ τῆς βουλῆς τετιμη-

μένοι, ὥστε ὑφ’ ὧν εἶχον ἐπὶ τὴν ἀντίδοσιν παρεκέ-

 

 C = codex Chisianus 

 Pa — Patmius 

 Pa = Patmius 

 A = Monacensis gr. 483 (Augustanus 

 P = Palatinus gr. 282 

 I = Marcianus append. XCI 2 

 Par = Parisinus gr. 3016 

 



 



κληντο· τοὺς δὲ ἀπὸ τῶν ἀρχῶν οὐδὲν ἣν τὸ πεῖθον

ταῦτα ποιεῖν. ὅσοι γὰρ ὕβρεων τρόποι, παρέλιπεν

οὐδένα τέτταρας μὲν ἡμέρας μόνας τοῦ μηνὸς οὐ]

ποιήσας προσρήσεως, δείλης δὲ ἀπειπὼν εἰς ἅπαξ μὴ

βαδίζειν ὧς αὐτόν, ἐπιτάγματα δὲ μηδαμῆ προσήκοντα 

τοῖς τῆς μεγάλης βουλῆς ἀναγκάζων | δέχεσθαι.

αὐτὴν τοίνυν τὴν ἔχουσαν τὰς εἰσόδους ἡμέραν οὐκ

ἔχειν καὶ μικρὸν ὑστερήσαντας ἐκέλευσεν, ἀλλ’ ὁ τοῦ

πλείονος ἀποσχισθεὶς ἀπεκέκλειτο. δεομένοις δὲ τοι-

ούτοις καὶ τοσούτοις ὑπὲρ ἀνθρώπων ἀθλίων μέχρι 

μὲν ῥήματος διδοὺς τὴν χάριν, ἔργῳ δὲ πᾶν τοὐναν-

τίον ποιῶν, πότερ’ ὕβριζεν ἢ οὔ; καὶ πάνυ γε φαίην

ἂν προσόντος τοῦ καὶ καταγελᾶσθαι παρ’ αὐτοῦ τοὺς

οὐκ ἀπιστήσαντας.

ἔτι τοίνυν τοὺς ταὐτοῦ μετέχον-

τας αὐτῷ θρόνου κατά τὸν νόμον βουλόμενος ἀφελέ- 

σθαι τὴν τιμήν, εἶτ’ ἐκβάλλειν οὐκ ἔχων προσκεφα-

λαίοις αὐτὸν ὕψωσεν, ὡς τοῖς μέν ἐπὶ τῆς σανίδος,

αὐτῷ δὲ ἐπ’ ἐκείνων εἶναι καθῆσθαι καὶ τὸν ὦμον

ἔχειν ἀνωτέρω τῆς ἐκείνων κεφαλῆς. τὸ δ᾿ ἱδρύειν

μὲν πρὸ τῶν θυρῶν | τοὺς αὐτὸν ὀψομένους, 

ποιεῖν δέ ταύτην τὴν καθέδραν ὑπὸ πλήθουσαν ἀγοράν 

 

 

 



 



ἐξεπίτηδες πῶς οὐ τρυφῶντος ἣν ἐν τῇ διά τούτων

ὕβρει; 

 5. Ἀντὶ οὑν ἀτιμίας καὶ ὕβρεως τρέχειν ἔδει τοὺς

ταῦτα πεπονθότας ἄλλον πρὸ ἄλλου πειρώμενον ἰδεῖν

 τε καὶ περιβαλεῖν καὶ φιλῆσαι; ἀλλ᾿ οὐ ταῦτα μισούν-

των τε καὶ μισουμένων ἐστίν, ἀλλ’ ἐν οἷς τἀναντία.

νοῦν γὰρ ἐχόντων ἀνθρώπων τὸ ἀμύνασθαι καὶ τοὺς

θεοὺς ὁρώντων ἀμυνομένους καὶ τὴν φύσιν αὐτὴν

εἰσηγουμένην. 

 6. Οὐ τοίνυν ἐπ’ ἐκείνας ἂν ἔλθοιμι τἀς αἰτίας,

ὅτι ὁ μὲν οὐκ ἤκουσεν, ὁ δὲ βραδέως, ὁ δ’ ἠρρώστη-

σεν, ὁ δ’ ἦν ἐν ἀνάγκη μείζονι. τούτων οὐδὲν αἰτιώ-

μενος τοὺς μὲν ἀπαντήσαντας σιδηροῦς καλῶ, τοὺς δ’

οὐκ ἀπηντηκότας εἰκός τί φημι παθεῖν. τί γάρ ἂν

 αὐτοὺς καὶ ἐξῆγε; τὸ δούλους ἀντ’ ἐλευθέρων γεγε-

 νῆσθαι; | τὸ δεσμῶν ἄνευ περὶ τὰς θύρας δε-

δέσθαι; τὸ τοὺς μὲν ἐν φόβῳ βεβιωκέναι πληγῶν, τοὺς

δὲ καὶ εἰληφέναι; τὸ γυμνοὺς ἐν τοῖς χιτωνίσκοις ὑπὸ

ταῖς πικραῖς τῶν βασανιστῶν φωναῖς εἰσῆχθαι μυ-

 ριάκις; τὸ πρανεῖς χαμαὶ κειμένους ἐν οἴκτου μέρει

τὴν σωτηρίαν αἰτεῖν; τὸ πρὸ τοῦ ζεύγους πλανᾶσθαι

 

 

 

 



κατά τὴν πόλιν ἀπειρηκόσι ποσίν;

ἀλλὰ τὸν ἐπὶ

τῶν σκληροτάτων ὕπνον; ἀλλὰ τοὐν μέσῳ δεῖπνον τὸ

καθ’ ἑκάστην ἑσπέραν; ἀλλὰ τῆς καταδίκης τὸν ὄμβρον;

ἀλλὰ τὸ τούς δεσπότας δακρύεσθαι παρά τῶν ἀκολού-

θων ὁρώντων ἐν ἐκείνοις ὧν | οὐδὲν ἐν ἑαυτοῖς; 

τῷ ποτ᾿ οὖν ἐξήγοντ’ ἄν; ἢ τῷ τὴν μὲν λύπην τῆς 

βουλῆς εἶναι χαρὰν ἐκείνῳ, τὴν δὲ χαράν ἀνίαν, καὶ

τὴν μὲν αὐτοῖς ἐντιθέναι, τὴν λύπην, τὴν δὲ ἢ κω-

λύειν ἱν ἢ ἐνοῦσαν ἐκβάλλειν;

ἀλλ’ ὅτι Ταντάλους

ἅπαντας ἐποίησε τοὺς ὑπὸ τῷ λίθῳ; λίθος γάρ ὁ φό- 

βος εἰρήσθω μοι. εἰ γὰρ ἄμα ῥοπάλοις ἀπαντήσαντες

παίοντες κατήνεγκαν, οὐκ <ἄν> > ἣν ψόγος καὶ τῷ θυμῷ

καὶ ταῖς πληγαῖς, οἶμαι μέν, εἰ καὶ Πένθεα τὸν κατάρα-

τον ποιησάμενοι τοῦτον τὰ | μέλη διέρριψαν;

ἐπεὶ καὶ αὐτὸ τό τινας ἴνας γενέσθαι τοὺς ἀπαντῶντας 

τέχνης ἔργον ἦν. οἱ γὰρ δὴ κήρυκες κινοῦντες εἰς

ἔξοδον τὴν πόλιν τοὔνομα τῆς ἀρχῆς λέγοντες καὶ

 

 

 



 



παρακρουόμενοι καὶ τὸν οὐκέτ᾿ ὄντα φόβον ἐπάγοντες

ὧς ἔχοντος, εἰ βούλοιτο, ἔτι καὶ τρῶσαι, τοῦτο δὴ τοῦ

συνδίκου ῥάψαντος, ἀνθρώπου πᾶν ἂν ὑπὲρ αὐτοῦ

μηχανησαμένου πρᾶγμα οὕτως ἐξέβη.

τῆς ἐσθῆτος

 δέ ἕτερα μηνυούσης καὶ τῶν πρὸ τοῦ ζεύγους οὐκ ἂν

φαίην, ὧς κατηρώμεθα τοῖς κήρυξιν, ἀλλ’ ὡς ᾔδειμεν

χάριν μᾶλλον ὄψιν ἡδίστην θεώμενοι, Λουκιανὸν

ἀσθενῆ καὶ ζητοῦντα τὴν ἀρχήν, οὐκ ἔχοντα, ἃ χρῆν

οὐκ αὐτὸν ἐνθυμούμενον, κλέψαι τῇ νυκτὶ τὴν εἴσοδον, |

 ἐπεὶ μὴ πρίασθαί γε ἐξῆν ποθεν τὸν Γύγου δα-

 κτύλιον ἢ μισθωσάμενον γοητείαν ὑπὸ τοῖς ἐκείνης

μαγγανεύμασι δραμεῖν.

τὸ μὲν προσῆκον τοῦτ’

ἣν, ὁ δ’ ὥσπερ Ὀλύμπια νενικηκὼς οὐ μόνον γυμνῇ

τῇ κεφαλῇ καὶ πανταχῆ βλέπων ἤλαυνεν, ἀλλ’ ἣν ὑβρι-

 στῆς καὶ ἰδιώτης. καὶ τοῦτο μὲν ἄνδρα Λαρισαῖον ἐκ

 

 

 



 



λόγων τε ἐν δίκαις δυνηθέντα καὶ πόλεις ἐν ἀρχὴ σε-

σωκότα τιμῶντα ἠτίμασε μετὰ τοῦ περὶ ταῦτα νόμου,

τοῦτο δέ φόβους αὖθις ἐπέσεισε τῇ βουλῇ τήν τε ἑαυτοῦ

<πολιὰν> λέγων τήν τε ἐκείνων νεότητα, ὧς διὰ ταύτην

αὐτὸς μέν ἐκείνων ἄρξων, ἐκείνους δέ ὐπ’ αὐτῷ κει- 

σομένους. καὶ τίς σοι ταῦτα Βάκις, τίς Ἀμφίλυτος,

ὅτι καὶ γηράσεις καὶ ἄρξεις καὶ ὧν, ἦδε;

| διά 

τί δέ, εἰ καὶ ταῦθ’ οὕτως ἕξει, τὴν διάνοιαν οὐ κατέ-

χεις, ἀλλ’ ἤδη βοᾷς, ὧς τὴν ἔννομον ἀρχὴν τυραννίδα

ποιήσεις τῇ προτέρᾳ τήνδε προστιθείς; έν τε γὰρ ἐκείνῃ 

τούς πρὸ αὐτῆς οὐ πτήξαντας ἐποίεις κακῶς καὶ νῦν

ποιήσειν λέγεις. ταυτὶ δὲ οὐ ποιμένος, ὅπερ ἐστὶν ὁ

ἄρχων, ἀλλὰ λύκου. 

 13. Τί δ’ ἂν καὶ ἐγκαλοίης τῇ βουλῇ λαβὼν τὴν

ἀρχήν; — δῶμεν γάρ — ὅτι δεινότερα πάσχουσα τῶν ἀργυ- 

ρωνήτων καὶ τῶν μὲν ὑπὲρ φυγῆς διαλεγομένων πρὸς

αὐτὴν καὶ ὀρῶν καὶ ἄντρων καὶ κορυφῶν, τῶν δ’

ὑπὲρ βασιλείων εἰκόνων ἅσπερ ἔχουσιν | αὐτοῖς 

χειμαζομένοις λιμένας, ἑτέρων δὲ τόπους λεγόντων

 

 

 



 



ἰσχύοντας καὶ τραπέζας τοῖς κράτος ἔχουσιν αἰδεσί-

μους, ἃς ὑπελθοῦσιν ἄδειαν εἶναι, μὴ γὰρ εἶναι τὸν

ἁψόμενον, τοιαῦτα ἀκούοντες ἂ καὶ πρὶν ἀκούειν ὑπ-

ῆρχεν αὐτοῖς ὁρᾶν, οὔτε αὑτοὺς ἔπεισαν οὔθ’ ὑφ’

 ἑτέρων ἐπεί·σθησαν οὐδέτερα, οὔτε φεύγειν οὔτε λα-

βόντες τοὺς εἰς τὰ θέατρα φερομένους τῶν βασιλέων

τύπους ἐκεῖσε καταφυγόντες ἀπολυθῆναι τῶν δεινῶν,

ἀλλὰ μᾶλλον ᾑροῦντο πάσχειν ἂ διῆλθον ἢ τυχεῖν

τοιαύτης ἀπαλλαγῆς;

οὐ τοίνυν οὐδὲ διὰ τῆς

 πρεσβείας οὐδὲν ἀγνοούμενον τὸν ὕπαρχον ἐδίδαξαν,

ἀλλ’ ἧκόν τε πὰρ εἰδότα καὶ ἂ μεθ’ ἡμῶν ἐπεπόν-

 θεσαν ἀντὶ | τοῦ δεῖσθαι λέγειν ἤκουον. εἰκότως.

πολὺ γὰρ θάττω τὰ τῆς φήμης πτερά τῶν ἐκείνους

φερόντων τροχῶν. ἐχρήσαντο δὲ οὐδὲν οὐδὲ τῷ διὰ

 τῶν ἀνωνύμων γραμμάτων ἐπὶ σὲ πολέμῳ τῶν μυρία

δὴ στησάντων τρόπαια καὶ φρόνημα ἄρχουσι καθελόν-

των. μὴ θρηνεῖν δὲ ἐλαυνομένους οὐκ ἦν. εἰ δέ σοι

τούτου δίκην ὤφειλον, καὶ τοῖς τυράννοις οἱ τυραν-

 

 



 



νούμενοι. ἀλλ’ οὔτε ἐκείνοις ἐκεῖνοι οὔθ' οἶδε σοί,

ἀλλ᾿ οἱ τῆς κραυγῆς αἴτιοι τοῖς ταύτης ἄξια παθοῦσιν. 

 15. Ἀλλά, νὴ Δία, τὰ μετὰ τὴν πύλην τῶν πρὸ

αὐτῆς ἐπιεικέστερα; ἀλλ’ οὐκ ἂν μὲν | φαίην, ὡς 

οὐκ εὐπόρησε τῶν ἐπαινούντων, ἤσαν δὲ οὗτοι τίνες; 

οἷς ἄρουρα μὲν τὰ τῶν ὀρχηστῶν κάτω, μᾶλλον δὲ

ἄμφω, τά τε κάτω τά τε ἄνω. λέγεται δὲ πᾶν τὸ ἐπελ-

θόν, κἂν πάντες κωλύωσί με.

τούτοις πρὶν ἥκειν

δεῦρο διαδούς χρυσίον καὶ πρότερον ἑτέραις κατειλημ-

μένοις χάρισι ταῖς διὰ τῶν ὀρχηστῶν ἐπὶ ῥήματα τοι- 

αὐτὰ ἐξήγαγεν, ἃ θαυμάσαιμ’ ἂν εἰ μὴ κοινὴν τῆς

πόλεως ποιήσει τὴν ζημίαν. ἀρξάμενοι γὰρ ἀπὸ τῶν

θεῶν καὶ τούτους μαστιγώσαντες ἐν τοῖς λόγοις ἡσέ-

βησαν μὲν εἰς τὸν αὐξόμενον τοῖς Ῥωμαίων πράγμασι

τὸν καλὸν Ἀρκάδιον, οὐκ ἀπέσχοντο δὲ τῆς τῶν ἐπάρ- 

χῶν | συνωρίδος, τοῦ μὲν πατρός τε καὶ διδασκά- 

λοῦ, τοῦ δὲ παιδός τε καὶ μαθητοῦ, λύκους ἐπαφιέντες

τοῖς Λυκίοις. ἔτι τοίνυν ἔπαυσαν μὲν τὰς τέχνας,

 

 

 



 



ἀπεῖπον δὲ τῷ λαβόντι τὴν ἀρχὴν μὴ προσιέναι τῇ

πόλει.

καὶ ταύτης τῆς μανίας τιμὴν ὁ μέν ἔδωκεν,

οἶ δὲ ἔλαβον. καὶ τούτων ἑτοιμασθέντων αὐτῷ καλ-

λωπισάμενος ἱματίοις ὁ θεοῖς ἐχθρὸς προελθών, ὧς

 δὴ λουσόμενος, εἰς μέσους αὐτοὺς ἐμπεσὼν ἐσπέρας

τῷ λουτρῷ χαίρειν εἰπὼν ἀναστρέψας οἴκαδε ἐβάδιζε

παραπεμπόμενος ὑπὸ τοσαύτης ἀσελγείας. καὶ οἱ μέν

ἠσέλγαινον, ὁ δὲ ἐβρενθύετο ὥσπερ ἐν τοῖς ἐκείνων ἢ

αὐτοῦ βελτίονος ἀντὶ χείρονος ἢ χειρόνων ἐκείνων

 ἀντὶ κρειττόνων ἐσομένων. καὶ ὅπως διά πάσης

γε ὑπερβολῆς ἔλθοι τὰ τῆς ὕβρεως καὶ παραλειφθείη

μηδὲν μηδὲ σιωπηθείη, σκότῳ ποιεῖ πλείω τὴν παρρη-

σίαν ἀφελὼν τὴν λαμπάδα. οἶ δ’ οὔτε πυρὸς οὔτε

σελήνης ἐλεγχούσης ἐκώμαζον.

ἥλωσαν μέντοι καὶ

 οὕτω τινὲς φωνῇ τε καὶ γέλωτι καὶ τῷ καλεῖν ἀλλή-

λους. καὶ τῶν θεῶν γε βουλομένων δώσουσιν αὐτίκα

δίκην. ἢν αἰσχρῶς διαφυγὼν Λουκιανὸς ὁδοὺς ἀναι-

σχύντους, ὡς ἔστιν ἀκούειν, ἔρχεται τὴν πόλιν ἡμῖν |

 εἰς αἰτίας ἑτέρας ἐμβεβληκώς. ἐν γὰρ δὴ τοῖς

 τοιούτοις κακοῖς, κἂν τὸ πλέον σωφρονῇ, μετὰ τοῦ

μανέντος ἐγκέκληται συκοφαντούμενον μέν, ἵξω δ’ οὐκ

ἰνὶ καταστῆναι μέμψεως. 

 



 



 19. Τούτων τοῖς ἐπαίνοις γαυριᾷ Λουκιανός. οἷς

ἄν τις εἰκότως χρήσαιτο τεκμηρίοις τοῦ πρὸς ἔσχατον

ἥκειν αὐτὸν κακίας. ὥστ᾿ εἰ καὶ τοῦτο μόνον ἤγγειλέ

τις βασιλεῖ, ὅτι συμφορά μὲν τοῖζδ᾿ ἐστὶ τὸ τῆς ἀρχῆς

τὸν δεῖνα πεπαῦσθαι, πλείστου δ᾿ ἂν τιμήσαιντο πάλιν 

αὐτὸν ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἰδεῖν, καὶ κατὰ τοῦτ’ ἂν αὐτὸν

ὀφείλειν ἐνόμισε δίκην. 

 20. Ἀλλ’ ὅμως τινὲς ἠξίουν καὶ τοὺς οὐ τοιούτους

τά τούτων ἁμαρτάνειν καὶ θρηνεῖν ὧς πηγῆς ἀγαθῶν

ἀπολωλυί·ας τῇ πόλει. κακῶν μέν οὖν ἀφορμῆς. ταῦτα 

δέ ἐστιν ἀτιμίαι, πληγαί, νόμων <καὶ> δίκης ἀσθένεια, φό-

βος συνδίκοις, περιοφθεὶς | γυμνὸς ὁ πολιτευόμε- 

νος, ἔφεσις κεκωλυμένη δέει, φρόνημα τῶν οὐδενὸς

ἀξίων, ταπεινότης <τῶν> πολλοῦ, μέγας ὁ μῖμος, οὐδὲν

ὁ διδάσκαλος, πολλαὶ ψευδολογίαι, τούτων ἐν ταῖς 

πλείοσιν ἐπιορκίαι. 

 21. Ταῦτα καὶ ἃ μηδὲ ἐξειπεῖν ῥᾴδιον πεπαῦσθαι

μὲν ἀγαθὸν μέγα, εὐεργέτης μὲν ὁ στρατηγὸς ὁ τὸν |

ὕπαρχον κεκινηκώς, εὐεργέτης δὲ Τατιανὸς οἷς 

 

 



 



ἤκουσε πληγείς, εὐεργέται δὲ ἄμφω πάλιν τοῖς ὡς βα-

σιλέα περὶ τούτων γράμμασι ταὐτὰ μὲν βουλομένοις,

ταὐτὰ δὲ φθεγγομένοις, ἀλλ’ ἀδικοῦμεν ἡσθέντες χρη-

μάτων μὲν κακῶς δοθέντων καλῶς ἀναστρεφόντων,

 ἐθῶν δὲ τῶν τε ῥωμαλεωτέρων τῶν τε ὡραιοτέρων ὅθεν

ἐκινήθησαν ἐπανιόντων, εἰκόνων δὲ τῶν ἴσων ἀξιου-

μένων ^ παρέδρου τε συνειλημμένου στραῖιωτῶν \

 τε, τῶν μὲν ταῦτα ἐπαινεσάντων, τῶν δὲ εἰσηγη-

σαμένων; εἰ γὰρ ἀποκτεῖναί τε αὐτὸν ἔδοξε βασιλεῖ

 καὶ προσαποστερῆσαι ταφῆς, οὐ καὶ τόθ’ ἡμᾶς χαίρειν

ἐχρῆν καὶ ᾠδαῖς ἀμείβεσθαι τὸ ἔργον; τί δ’ ἂν ἥδιον

γένοιτο τοῦ παμπόνηρον ἄνθρωπον καὶ ἔχιν σφάτ-

τεσθαι, καίεσθαι, κατακόπτεσθαι; 

 22. Ταυτὶ μὲν οὖν ὅ τε Ἥλιος ἤ τε Θέμις ἐπίδοι

 θεοί τε ὧν ἐπὶ τοῖς ἡμετέροις ὄρεσιν ἱερὰ παρά τῶν

ἐκ τῆς Ἑλλάδος δεῦρο μετῳκηκότων ἱδρυμένα· τοῖς δ’

Ἀντιοχέων ὑγιαίνουσι καὶ τά πεπραγμένα αἰτιωμένοις

μὴ τοσοῦτον ἀρκείτω μηδ’ ὀμνύτωσαν οἶ βουλεύοντες

μόνον ἀλγεῖν τοῖς τετολμημένοις, ἀλλ’ ἔργῳ τοῦτο

 

 





 



δεικνύτωσαν. τοῦτο δέ ἐστιν ἑλεῖν δι᾿ ὅσων ἔνεστι |

τοὺς γλώττας ἀκολάστους ἔχοντας <καὶ> παρα- 

δοῦναι τοῖς νόμοις, τῶν ξένων διακρῖναι τούς μετριω-

τέρους ἀπὸ τῶν κατορωρύχθαι δικαίων καὶ τῶν μὲν

συνήδεσθαι τῇ πόλει μενόντων, τῶν δ’ αὐτὴν ἐλευ- 

θεροῦν ἐκβάλλοντας, ἐξωθοῦντας, ἐκκηρύττοντας.

ἡ

δέ κρίσις· οἷς μέν ἐστιν οἶκος καὶ γυνὴ καὶ τέκνα καὶ

τέχνη, τούτοις μὲν μεταδιδόναι τῆς πόλεως ἄξιον ὡς

ἐν τούτοις αὐτῶν τῆς εὐταξίας δηλουμένης, οἷς δ᾿ ἀντὶ

τούτων ἁπάντων τὰ παρὰ τῶν ὀρχουμένων, ζητεῖν 

κελεύειν ἑτέραν αὑτοῖς πόλιν ἐπ᾿ ὤμων τούς ὀρχηστὰς

φέροντας.

ἔστι δὲ οὐκ αἰσχρὸν ἡμῖν αἰτῆσαι ταύ-

την παρὰ βασιλέως τὴν χάριν ἀφ᾿ ἧς εἶναι δόξομεν

αὐτῷ βελτίους ἐν τῷ ψηφίσματι τοὺς τρόπους ὁρῶντι

τῆς πόλεως. μὴ γὰρ οἰέσθω μηδεὶς ξίφει ταῦτά ποτε 

στήσεσθαι καὶ θανάτοις, οὐδέ γάρ τὰ νῦν ἐπέπρακτο

ἂν ἕνεκά γε θανάτων, εἴπερ ἣν τι τοσοῦτον ἐν τοῖς

θανάτοις.

νῦν δ’ ὁμοῦ περί τε τῶν | οὕτως 

ἀπελθόντων ἐν τῷ θεάτρῳ πρὸς ἀλλήλους λέγουσι καὶ

τὰ πρότερα κρύπτεται τοῖς δευτέροις τῶν ὀρχηστῶν 

αὐτοὺς τὸ φρονεῖν ἀφαιρουμένων πλέον τι τῶν προ-

τέρων δυνηθέντων ἐχόντων πολλοὺς ἑτοίμους ὑπὲρ

αὐτῶν τελευτᾶν. 

 

 



 



 26. Τὴν μὲν οὖν τήμερον ὀργὴν ὑμῶν ἐπαινῶ καὶ

τὸ φάσκειν οὐκ οἴσειν, εἰ μὴ λάβοιτε δίκην· ἢν δ’

ὑπὲρ τοῦ μέλλοντος ἔχω γνώμην, ἐγὼ πιστεύω οὐ λειφθή-

σεσθαι τῶν μάντεων. οὗτοι γάρ οἱ χαλεποὶ καὶ ὦ Γῆ

 τε καὶ Ἥλιε βοῶντες λουσάμενοί τε ἑ καὶ δειπνήσαντες

καὶ πολύν τοῖς ἐκπώμασιν ἐπισπασάμενοι τὸν ὕπνον καὶ

μόλις ἐγερθέντες οὔτε πρὸς ἑαυτὸν ἕκαστος οὔτε πρὸς |

 ἄλλον ἐρεῖ τι περὶ τούτων, ἀλλά καὶ τῶν τε πε-

πραγμένων τῶν πολλῶν οὐδὲν εἴρηται οὔτ᾿ εἶπέ τις

 οὐδένα κακῶς οὐδὲ ἤκουσεν, ἡκούσης δὲ ἤδη τῆς φλο-

γὸς ἢ τῆς νεφέλης ἢ τῶν κυμάτων πολὺ τὸ τοῦ Δη-

μοσθένους ἐν στόμασι· νὴ τὸν Δία, ἔδει γάρ τὸ

καὶ τὸ ποιῆσαι καὶ τὸ μὴ ποιῆσαι.

τὸ δ’

αἴτιον, μισοῦσιν ἀλλήλους καὶ τοῖς ἀλλήλων φθονοῦσιν

 ἀγαθοῖς, κἂν εἴπῃ τις γνώμην τῷ κοινῷ λυσιτελοῦσαν,

στέρεσθαι τοῦ κέρδους ἕλοιτ’ ἄν τις ἢ κερδᾶναι διὰ

τῆς ἑτέρου φρονήσεως.

ὃ δὴ καὶ καθεῖλε τὴν βου-

Λήν. καὶ μικρὰν ἐκ μεγάλης ἐποίησε τὸ μὴ ταὐτά

 

 

 



 



φρονεῖν, τὸ μὴ συμπνεῖν, τὸ μὴ τῶν αὐτῶν ὀρέγεσθαι,

τὸ μὴ συνεστάναι, τὸ διῃρῆσθαι, τὸ διακεκόφθαι, τὸ

πολλὰς εἶναι τὴν μίαν, τὸ τὰ τοῦ λέγοντος ἐν τοῖς

δικαστηρίοις ὑπὸ τῶν οὐ λεγόντων διὰ τῶν προσώπων

ψέγεσθαι μετὰ σιγῆς, τὸ τὸν ὑβριστὴν ἄρχοντα τῶν 

ἐπαινούντων εὐπορεῖν.

τὰ δὲ τῶν ἔμπροσθεν οὐ

τοιαῦτα, ἀλλ’ | ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὰς πράξεις ᾔεσαν 

καὶ ὁ τι φαίνοιτο συμφέρειν, ταῖς ἁπάντων ψήφοις

κύριον ἣν ὅ τε παροινῶν ἄρχων εἰς ὁντινοῦν εἰς ὅλην

ἐδόκει τοῦτο ποιεῖν, καὶ τὸ κοινὸν σχῆμα πλέον εἶχε 

τῶν πρὸς ἀλλήλους ἐγκλημάτων εἰπόντες τέ τι δράσειν

ἔδρων μὴ ποιήσειν τε οὐκ ἐποίουν.

τί δὲ νῦν;

χθὲς ἐγώ τε κἀκείνων τέτταρες μικρόν τι μετά μεσημ-

βρίαν συγκαθήμενοι τὴν ἐν ὑπαίθρῳ κατειληφότες

ὁδὸν λόγοις ἐχρώμεθα κατά τῶν ἠσελγημένων καὶ ὅτι 

δεινὰ ποιήσομεν, εἰ ταῦτα περιοψόμεθα. καὶ ἐδόκει δὴ

δεῖν καλεῖν τε τὴν βουλὴν εἰς τὸ βουλευτήριον καὶ

ψηφίσματα γράφειν ἀφ’ ὧν ὅτι πορρωτάτω τῆς αἰτίας

 

 



 



ἱστᾶι.

ταῦτα εἴρηται, ταῦτα οὐ πέπρακται. τῆς

γάρ ἐπιούσης ἐγὼ μὲν ἐχώρουν ὡς τὴν βουλὴν ἐν τῷ

βουλεύειν οὖσαν εὑρήσων, τῶν δὲ δύο μὲν ἀπηντήκε-

σαν καὶ ἤσαν οὐ κακοὶ περὶ τἀς συνθήκας, δύο δὲ

 ἀφανεῖς ἤστην παραινέσαντες, οἶμαι, καὶ τοῖς ἄλλοις

σφᾶς αὐτοὺς ἀφανίζειν. σημεῖον δέ· ἐκφανέντες γὰρ

 ἐσπέρας οὔτ’ αὐτοὶ πρόφασιν ἔλεγον ἐκείνους | τε

ᾐτιῶντο. εἶτα ἔτι θαυμάζουσιν, εἰ μηδὲν ποιοῦντες ὧν

τοῖς κρατήσουσι προσήκει κρατοῦνται ῥᾳδίως καὶ τὸ

 νικᾶν ἐστι τῶν πολλῶν. 

 32. Ἡ μὲν οὖν βουλὴ παρὸν αὐτῇ βοηθεῖν οὐκ

ἠβουλήθη, ὁ δ’ ἡμμένος ἡμῖν τῆς ἀρχῆς ἥκων ποιήσε-

ται μὲν τῶν ἐνταυθοῖ πραγμάτων προοίμιον τὴν τῶν

ὑβρικότων δίκην, οἱ δὲ γονάτων ἅψονται τῶν νῦν

 ὑπερορωμένων. οἷς οὐ δίκαιον μὲν ἀμύνειν, οἱ δὲ

καὶ οὕτως ἀμυνοῦσιν.