E os partes homenos paquipatía rabietos del sudoeste de 10 nudos o mediometro de mar de fondo
del noroeste, hai unha mago del oeste o noroeste mañana a mediodía aproximadamente, tamén
las previsiones para mañana son del sudoeste, 10, 15 nudos e durante o dia de mañana las mares
os vendrán aumentando, tenerlo en cuenta, me creo que a la mañana non aumente de un metro
pero de mediodía en adelante podria llegar a los dos o dos e medio cambio
talou, buen dia, buona pesca pa todos, talou
predecir el futuro de la pesca en el litoral cantábrico no es posible en este momento
nadie se atrevería a hacerlo, pescadores, biólogos, conserveros, instituciones, todos son
conscientes de que la situación es delicada, sin embargo, nadie a fierta a aventurar
donde se encuentra el final del túnel ni cuando podra alcanzarse, la escaseza de capturas de boca arte
o anchoa en los últimos años ha llevado a cierre del caladero pero la biomasa de la especie
no termina de recuperarse, la flota de pesca lleva 4 anos sobreviviendo a duras penas
a la espera de que se calmen las aguas repueltas, por su parte, el sector transformador, el más importante
del mundo en elaboración de filete de anchoa atravisa por una situación igualmente desesperada
poblaciones de cantabria dedicadas desde siempre a la pesca de lanchoa como santoña, colindres,
laredo, castro urdiales o san bicente de la barquera encaran el futuro con el horizonte lleno de nubarrones
e nadie sabe cuándo terminará de pasar el temporal,
la incertidumbre e el desánimo se perciben en cada comentario, en cada gesto, en cada mirada
e afecta a todos a quienes trabajan en el mar, ya que nes lo hacen en tierra
en toda cantabria hay ahora mismo menos barcos que en el año 66 en santoña
solos antoia tenia en el año 66 más barcos que hallao e faenando al cerco e al bonito, es santoña
con subvenciones no se pode manter una empresa, una empresa tiene que ser rentable,
xena pesa no rentable pues hay que buscar águna alternativa e xena hay peces pues que se yo
no se en mi casa entra el jornal de mi marido que es marinilo e el mío que soy un conservera
o sea que se esto fracasa pues nos pondríamos con un pañuelo e una pandereta
porque la costela anchoa era en el año en la pesca es lo que esperábamos todos os pescadores
porque son de ganabas 4 duros onde podeis decir bueno por mi a ver se pudo comparar algo
nosotros no hemos trabajado nunca outra pesca que no haya sido da de cantabrigo
hasta que se ha producido a situación actual, sempre comprábamos aquí en santoña
lo elabragamos nosotros, sempre nunca hemos metido una pesca que no haya sido da aquí
el sector de pesca de bajura está muy mal, está la marcha que lleva prácticamente está en vísperas
de desaparecer como no cambio, tiene que cambiar las cosas mucho e se ve esa preocupación sobretodo
en un pueblo que vive tanto e que ha vivido tanto de la mar, el inconveniente que al pescado se depara
en el artículo muy poco e o pescado está caro pero está caro en la pescadería pero lo que es en las
longas está muy barato. Hace 20 años 20 pesetas eran 20 pesetas, eran 20 pesetas, ahora 20 centimos
non los quirem los niños, 20 centimos de euro. Si a mi ahora me dicen que tengo que montar
outra fábrica aquí ao costado e tal, me digo rotundamente por múcheas ayudas que tenga,
yo ahora mismo no tengo ninguna confianza en el sector, no tengo ninguna confianza. La peda de la anchoa
que se mantiene desde hace 4 años ha privado los pescadores de su principal fuente de ingresos
otras especies como el chicharro, la sardina o incluso el bonito no alcanzan en la lonja
el valor suficiente como para compensar la falta de anchoa. En tales condiciones, la pesca ha
dejado de ser para a maioria un negocio rentable, solo la perspectiva de volver a faenar a anchoa
algún día mantiene viva a esperanza de nuestros pescadores. Es muchas horas de trabajo para
ganar 9 mil euros, pues a ver a que jove le vas a meter aí. Eu ganho estos problemas también que
la gente no quie venía a la mar, os chavares jóvenes no venen a la mar porque no ven en futuro.
Ya mis amigos, eu tenia cinco amigos que iban a la mar unos en colindres, otros aquí y eso,
pero no, no se acaban, no se acaban o mes, a bocarte sí, a bocarte se acaban aí e o dinero,
pero logo ya, pues no, a chicharro de esto de 20 céntimos sardinas que también e eso,
e no, no salía o mes, no salía, e lo dejaron porque en tierra les ofrecían tanto al mesual.
Aí, se se trabaja todo o mes, pues igual, puedes sacar 600 euros o 700 euros, se trabaja todo o mes,
porque se trabaja 7 horas o 8 horas e normalmente, como no se trabaja o mes, que son más bien finas de
semana, pues, pues, muy pouco, non se saca mucho, por eso, a generación, esto oficio non le quiere,
porque non é fijo. Aquí é o trabalho, quando rompe as redes, quando é aí o trabalho,
quando não, quando se arreglan as y las redes, pero que, que son, pues, pocos días.
O bocarte, normalmente, del sueldo que pueda llevarse un pescador para casa,
pode suponer un 60% anual e un 30% ou un 40% bonito, se viene unha costera apropiada
como ha venido el año pasado.
Em tales circunstancias, a población mira hacia atrás por unha cierta nostalgia,
de sus opiniones, parece desprenderse que cualquier tiempo pasado, fúa mejor.
La pesca de Lanchoa e su elaboración en las fábricas de conserva e semi-conserva de pescado,
son actividades tan arregadas en los pueblos pesqueros de Cantabria,
que el futuro se presume doblemente incierto ante o estado del caladero.
El modo de vida tradicional parece llamada a desaparecer o, en el mejor de los casos, a renovarse por completo.
En localidades como Santoña o Colindres,
el impacto social que ha tenido de cierre de la pesquería alcanza tintes dramáticos.
La cultura e os ábitos de toda una vida parecem tan balearse.
O tío e o mamáo, porque mi madre ha sido conservera,
ha trabajado desde moí niña a ella tambien en las fábricas e lo he vivido.
He vivido los temporales, he vivido las horas de trabajo fuera de casa,
he vivido como se hace Lanchoa e sé en este momento,
yo sé hacer en este momento,
yo creo que muchos niños de Santoña sabíamos hacer Lanchoa porque se hacían muchas veces en casa.
He olido las Lanchoas, he olido la ropa de mi madre
quando la traía todos os viernes a lavar e luego a planxar,
se impregnava toda a casa de Lola Lanchoa.
E como eu, pues muchísimos niños e niñas de Santoña.
Hace muchísimos años hay fotografías que en Santoña
se salava el bocarte en las calles porque no había sitio en las fábricas para meter pescado.
E agora no se mete ni nos fábricas.
Eu, quando empecéi a la mar,
había en el mes de abril, de abril e marzo e maio e junio,
había Lanchoa por toda a la mar,
a cualquier parte que irías había Lanchoa.
Quando eu empecéi a ir a la mar,
a Lanchoa da que eu se pescaba, se cogía a la malla,
enxaban redes e a Lanchoa se mallaba,
tamí se pescaba con arte de cerco,
pero digamos que se andava mucho a eso e había que soltarlas una por una.
E se Lanchoa fícate se había Lanchoa que echaba a la red
se enganxaban e se mallaban aí do exceso de pesca que había.
Aora, la situación es muy distinta e la preocupación general.
Nadie sabe con certeza quale son las causas del declipe de Lanchoa,
aunque todos padecen sus consecuencias.
Sobre explotación,
cambios en el estado del mar e de las corrientes marinas,
mala gestión de los recursos en los períodos de abundancia,
métodos de pesca inedecuados por parte de la flota francesa.
Aora mesmo en estas fechas
tiene que haver a Lanchoa de todos os tamaños
e sobre todo a Lanchoa de esta pequena e o único que se ve
é a Lanchoa de esta grande de 24 granos,
24 granos que é Lanchoa ya de 3 años e eso é malo,
porque se desaparece Lanchoa, ya non hay grandes ni pequeños.
E algo raro pasa porque non se vea Lanchoa pequeña.
Por esta Lanchoa grande se supone que é de Sobao
e já tenía que haver a Levines por toda a mar e non se vea.
O único que se vea é Lanchoa grande,
o que é que há un fenómeno aí por aí o algo pasa.
Tiene un mágico de error bastante grande,
hay que tener en cuenta que a estimación en la mar non é como a estimación en tierra,
non é o mesmo contar o vejas en una campa que contar os peces en la mar.
Então é o que nós chamamos un intervalo de confianza amplio,
pero o número máz probable é este.
É solo que dicir que sea exactamente 24 millones de kilos o 24 mil toneladas,
sino que estaremos en un margen, por exemplo,
e agora non sei o número exacto,
pero podíamos estar entre 17 millones de kilos e os 33 millones o 34 millones de kilos.
Pero o máz probable é que estemos alrededor dos 24 millones de kilos.
Non, non é que na verdade, é que ya, pues, muchas especies,
vea, hay especies que eu conocía que ya non existen.
E o besugo ha desaparecido rotundamente.
Por que antes é pescava besugos aqui na gracia de dios,
pero o que se dice na gracia de dios é se pescava besugos.
En el mes de marzo se pescava besugos e en el mes de diciembre se pescava besugos
hasta, aí, na playa venían aí os besugos a desenuevar
e ha desaparecido rotundamente.
Porque o problema de venimos tentando os pescadores
desde que se ha pescado colas pelágicas.
Igual que o que pasou, colas bonitas,
sabemos que teníamos uns anos muy bajos de bonito
quando se ha pescado colas volantas.
Eu creo que o que má daño le ha hecho a lanxoa
que no lo deja recuperar, para mi son os barcos franceses,
porque traban con una serie de aparejos que lo matan todo.
Bajan os aparejos e, por exemplo, te marca a lanxoa a 100 brazas.
Bajan os aparejos a 100 brazas e o matan.
Igual que nós que trabajamos al cerco
e o mesmo, o lanxoa, como nós trabajamos,
está aqui, por exemplo, de lo que é raquilla,
de 0 brazas igual está hasta 20 brazas o pescado.
E aí, veces que o coges e aí, veces que no coges.
Sin embargo, os franceses, todo o que tropiezan, todo o matan.
E, logo, que se meten a...
les da igual, cogen la cría pequeña, en las aguas de ellos se meten en las rías
e, claro, si cogen la cría pequeña,
no pueden crecer o...
no poden haber o logo bocarte de onde? E se está claro.
La mar es una despensa de la humanidad,
que no los dejen hacer o que están haciendo,
porque aí, veces que venen con pescado a tierra,
que logo lo tiran a la mar.
No hay que llegar a ese extremo.
Porque, en la forma que pescan los pelágicos,
esos son aparejos para destruir la mar.
O pescador español non es un depredador.
O pescador que no le sirve,
en este momento, las anchoas,
no está para comercializar,
le hemos devolto perfectamente viva,
sin ningún problema la mar.
Sin ningún problema la mar vivo.
Ahora, todo o pescado que pesquen los franceses,
tú es un monte que aí venía entre las sardinas
e venía otras espécies de pesco.
Todo eso vive, pero en los franceses,
todo o que entre en el copo,
antes de ponerlo a la vista de que tú lo veas,
ya viene el pescado, ahogado, muerto.
E, si no les vale, lo tienen que tirar a mar,
pero muerto.
Eso es muy grave.
De todas formas, tamina vida abusosa
e los artes pelágicos, por favor,
los pelágicos que los quiten ya.
Los pescadores españoles
siguen defendiendo la vigencia
de los métodos de pesca tradicionales
frente aos utilizados por los franceses.
Uno e outro
son muy diferentes entre sí.
Los franceses capturan
a pesca con redes de arrastre,
cuya profundidad
se regula dependiendo
de las necesidades,
de aí el nombre de redes pelágicas.
Su maior problema radica
en que es una pesca poco selectiva.
Las redes
capturan todo tipo de pescado
y la selección de las especies
e os tamaños no tiene lugar
hasta que la pesca
se encuentra en la cubierta del barco.
El pescado
que no se va a comercializar
se devolve al mar, por supuesto,
pero sin vida.
La flota española del cantábrico,
por su parte,
utiliza el método denominado de cerco
mediante el cual
las redes envolven al pescado
y finalmente lo cercan.
Si la pesca capturada
no es la deseada
o tamaño de los ejemplares
es inferior al reglamentario,
la red se abre
e el pescado queda libre en el mar
sin haber recibido prácticamente ningún daño.
Para estas faenas pesqueras
existen distintos tamaños
de redes.
A bordo del nuevo paquita
un barco de cerco con pásen acuerto de santoña
asistimos a unha maniobra
como esta.
Las redes
han copado cinco mil kilos de pescado
pero
al comprobar que se trata de anchoa
o patrón ordena abrir el cerco
e devolver al mar
el pescado.
Mientras hayas barcos
las rederas son necesarias
porque xinón no podrían ir al amar
e ellos lo pueden travar
pero
las redes hay que arreglarlas
porque xinón se va
el pescado
e no es lo mismo coserlas
que
hacer unha chapuza
para salir de
el apuro
porque esto tiene su miga
como non este
bien armado e bien cosido
todo se va
nada sirve buscar el pescado
por res
por eso cada largada es diferente
porque el te dice
ahora voy para el pássur
mentíis que echa la red pássur
e a lo mejor
alas la red
has pescado pássur
e hemos largado 20 barcos
a 20 cantos de pescado
e palo va palo vine palo vine
e de coa ahora me voy para el sueste
o me voy mas para el sudoeste
el pescado te esquiva
a los volbes
hay bastant distintos tamaños
de arte
aqui el barco
tiene uno para
poca agua para mediana
e para grande agua
entonces las larguras tan bien
e el calo del arte
tan bien varia
pero así un
un arte grande pues igual
son distintos metros de largo
por 60 de caída
o mas
pero lo que no se pode dar
é que francia tenga
un sistema de pesca
que todos sabemos que es un sistema
digamos rentable al 100%
pero es un sistema
que eso da min a rasa
termina con el caladero
en los últimos años
la administración
de acuerdo con los pescadores
ha decretado de cierre del caladero
para la pesca del anchoa
a espécie no parece advertirse
por ningún lado
las últimas estimaciones
de los científicos hablando un stock
de 24 millones de kilos
en el cantábrico
a todas luces insuficiente
para permitir la reapertura del caladero
esos mismos estudios
cifran en
21 millones de kilos
la biomasa limite
por debajo de la cual
no seria posible garantizar
la veda acordada
por los ministros de pesca de la Unión Europea
no termina de ofrecer
os resultados esperados
a corto plazo
sí que parece que la solución
viene por el cierre del caladero
e dejar a la espécie
que vuelva
que se vuelva a reproducir
que tenga unos mínimos
de reproducción porque así no
podíamos seguir
yo creo que somos conscientes todos
son conscientes de esto
e sobretodo
son conscientes los científicos
nosotros quando decimos que hay que
cerrar el caladero lo decimos
desde un punto vista biológico
no entramos en el drama
social que hay detrás de esto
yo creo que ésto son otros
investigadores, otras personas
mucho más preparadas que nosotros
para estimar el drama social
el impacto social e económico que ésto genera
nosotro lo único que decimos es
que es que es conveniente pescar
pero no decimos
se hay un drama social
que hay que estimar
que aquello que se pueda permitir
algún tipo de pescar
para el sector transformador
integrado por cerca de un centenar
de fábricas de conserva e semiconserva
de pescado
en las que trabajan en torno a 1.500 personas
en el conjunto de la región
la travesía del desierto
está siendo igualmente dura
en los últimos años entre os fábricantes
se han generalizado dos medidas
importar anchoa
procedente de outros mares
e diversificar la actividad
mediante novas líneas de produtores
o objetivo é sin reducir
en lo posible
una dependencia de la anchoa
que se ha demostrado muy perigrosa
España es aproximadamente
un 70% del pescado
ya descabesado, salado
e madurado
aproximadamente unos 13 o 14 millones
vienen a España
e bueno pues han tenido
a valentía
han tenido a decisión
de ir a buscar
de traerlo a santoña
e de manufacturarlo en santoña
e por eso
las fábricas en santoña non cerrado
yo creo que hay tres mercados bien diferenciados
o sea
a anchoa del cantábrico
tiene su mercado
Argentina, el Engrabolista anchoita
tiene su mercado
e a anchoeta del pacífico tiene su mercado
los tres son
tres nichos de mercado completamente diferenciales
e tres precios completamente diferenciales
en el orden en que se los fui nombrando
cuesta mucho
cuesta mucho a la hora
de salir al mercado
a gente está un poco reacia porque sabe
que llevamos tres años sin costela de anchoa
entonces
yo creo que se pense que le vas a engañar
e non es eso
non es eso porque te comento
a anchoa que tenemos ahora mismo es muy buena
lo mismo
que eu trabajo como que trabaja el resto de las fábricas
que se anchoa se trabaja bien
aunque sea del país que sea
se la trabajas bien
e la trabajas como debes trabajarla
haces de una cosa que non es muy buena
haces una cosa buena
o que pasa es que
quando había anchoa de cantábrico
que normalmente
era cara
las outras pescas que venden de fuera
eran bastante máis baratas
ahora
en momento que non hayan anchoa de cantábrico
pues es la ley de la oferta de demanda
todo o mundo
o se va a marrocos o se va a coracia
o se va a china o se va a argentina
o peru o chile me da igual
e entonces
a la ver mucha demanda
os precios suben
porque es así
ahora la pesca de fuera
está ao mesmo precio o máis
entonces
ese recelo que existía porque non hayan anchoa de cantábrico
se encima le vas a corar ao mesmo precio
por la gente se echa bastante para atrás
máis de mil personas
en santoña están viviendo
de la conserva, de las anchoas
de la pesca máis de mil personas
directamente
pero logo tienes que tener en cuenta
los fresqueros
los comerciantes
estandadores
pero directamente quizá máis de mil personas
e además es muy importante
que de esas mil personas
pues en 90%
es mano de ver a femenina
donde se pode dar una situación igual
en pocos sitios
novos tiempos
e novos retos
para un sector en el que la elaboración del producto
se sigue haciendo en mediante métodos artesanales
e tradicionales
desde hace 130 años
santoña
e en general toba las poblaciones de su entorno
funcionan como la capital
del mundo de lanchoa
en la cobarca hay casi cien fábricas
muchas de ellas de tamaño familiar
e máis de 1.500 personas
principalmente mujeres
trabajan en sus instalaciones
se sala
e luego se descabetan
e se va poniendo en unos testos
en puños
e luego en barriles grandes
con sal
e
e lo se aprensan
e se tiene 6 o 7 meses
depende
la temporada de lanchoa
e se tiene 6 o 7 meses
e luego
e eso se saca
se lava
e se soba
e se corta
se exprime en unos trapitos
por una secadora
e luego
se sube a elaborar
e claro, primeros se abre
se limpia, se rasca
se vuelve a cortar
se vuelve a estirar bien la tirita
e ya se elabora
e esto non lo pode hacer en una máquina
se intenta
e esto non en una máquina que pode hacerlo
el abrir un bocarte
el abrir un bocarte
el limpiarlo
el cortarlo
porque es que no es tal
e como yo estoy haciendo
se pone, se limpia
se rasca
e luego se corta la cola
e se corta
se vuelve a limpiar otra vez
e que da
lanchoa
se desconoce
quando llegará o momento en que a situación
pode recuperar a normalidade
todo o mundo lo ansia
e todos os sectores implicados
aplandia a gestionar os recursos
en el futuro mediante novos criterios
se algún dia
lanchoa se regenera
a para que tenha mucho cuidado
de non repetir os mismos errores
e quem tiene poder
tiene que buscar la manera
dependiendo de la biomasa que se vea
que pongan un tac
para os barcos
el apropiao para que todos os años
haya pesca en la mar
o que ocurre e que o futuro
se presenta sumamente incierto
principalmente para las novas generaciones
negocios familiares
como poden ser las fábricas de anchoa
o los barcos de pesca
poden quedarse sin relevo
yo ahora mismo, se mi hijo me dice
oye, que mira, que me han ofrecido
trabajo en non sé que
digo pues, procura cogerlo
esto sempre lo vas tener
procura cogerlo porque seguramente
que será má seguro que lo que ahora mismo tienes aquí
a mi todavía me queda
muchos anos de carrera, a outros no
pero yo creo que el futuro
como dicen en la tele
y todo elito, están a gente joven
cientos de pescadores
mil des de personas
de la comarca oriental de Cantabria
miran cada día hacia la mar
a la espera de que el temporal pase
de lo contrario
sú modo de vida
el de sus padres y el de sus abuelos
tendrá que cambiar necesariamente
a unos
les pueden desanimo
a otros, la preocupación
pero en todos los corazones
anira al menos
una dosis de esperanza
un sá
un sá
un sá
un sá
un sá
un sá
un sá
un sá
