Mijn naam is Remy, of Remy. Zo noemen ze mij soms ook, Remy. Mijn naam klinkt als muziek, door Remy.
Maar eigenlijk heet Remy, of Jeremy in het Engels. Klinkt allemaal nog al ingewikkeld, hè?
Wacht, ik leg even uit u dat zo komt.
Beschrijven 1887, Frankrijk, het jaar van de Tweede Wereldentoonstelling. De bouw van de Eiffeltoon was toch maar net begonnen. Ik woonde toen in Chavannon. Ik was naar het Echt gekomen als vondeling. Maar ja, dat wist ik toen nog niet.
Jerome Barberij had me gevonden, op de kade van Calais. Jaren hadden hij en zijn vrouw geprobeerd om zelf hun kind te krijgen. Te vergees. En toen op een dag par je er eens als verrasting mee naar huis.
Waar komt dit kind zo goed vandaan? Is dit mijn kind? En dan wordt dan gekregen met lucht. Het voelt zo zacht. Is dit mijn kind? Mijn eigen kind. Mijn god en god. Ik ben zo blij.
De kleine Renie geblieft bij mij. Ik wil dat je weet en nooit vergeet. Ik tel met jou een lief en leeg.
Deze staat. Je Renie. Je Renie. Waarschijnlijk. Het Franse woord voor ik en Renie. Je Renie. Ik Renie.
Mijn god en god. Ik ben zo blij. De kleine Renie. Ik geblieft bij mij. Ik wil dat je weet en nooit vergeet. Ik tel met jou een lief en leeg.
Een godsgeschenk. Zo noemde Moude Barberijnen. Een geschenk van godsje. Zomers kwamen, winters gingen. Iedereen blij, iedereen gelukkig.
Maar toen Jeroen Barberij zo'n acht jaar later een ongeluk kreeg en zonder werk viel, was er ineens geen geld voor mij te zorgen.
Zelfs hoe zet, de koe die al die tijd melk in kaas gezocht, was al door Moude Barberijnen de markt gemaakt en hun kocht. Jeroen zag geen noem op ons zicht.
Nee Jeroen. Nee, doe het niet. Laat Renie bij mij blijven.
Spijt mij. Het kan niet anders. Kom maar gaan.
Mama!
Ze is jou mama niet.
Vaker heb ik dat niet aan dit gezicht. Jeroen alsjeblieft. Hij is nog zo jong. Hij is al voor negen jaar.
Laat hem los.
Ik zal het namelijk hebben. Ik zal geld verdienen.
Geld verdienen? Ja.
We moeten nog een paar spullen die we kunnen verkopen.
Alles is al verkocht. Er ben niets meer. Niks, hoor je?
Alles is weg. We hebben zelfs geen koe mee.
Het is jouw idee om ons uit te verkopen. Ik had het geld nodig voor dat proces.
Een proces. Dat ik daar maar nooit aan begon.
Die richter die speelt onder een hoedje met het basis van de fabriek.
En wij hebben het mij gewoog gegeven waar ik recht op heb.
Ik wil het als een brand idee.
Maar primie, we hebben zo'n rol als mijn kind. Mijn eigen kind.
Wie wilt een kind? Wie neemt het van mij aan?
Een prima kraat. Weer dan geen aanvoren bestaat.
Mijn eigen kind. Mijn eigen kind.
Met zich naar huis. Die heeft mij neemt.
En waarnaast een veilig buis?
Ik vind je nou, dat ik voor jou he?
Hier, een hulpje voor op de boerderij.
Nou, ik krijg eens maar wel een flinke kerel.
Flinke kerel is een scherminkle, ja.
Bekijk die waardige oogjes. Ik helf al het eerst de klas.
Maar hij is zo maak als een maat.
Ik maak er misschien. Maar hij is echt meer een sterk.
En dat kan werken als een baard.
Kijk eens naar die spierballer.
Kom aan, stel je niks met hem.
Hij heeft altijd gelagen om nooit iets te stopen.
Kom aan, honderd vrouwen.
Voor een prima goede kind.
Wat zegt het alkeer?
Wat heb je daar nu aan?
Alleen maar last.
Nee, onze zuin staat.
Als ik neem, neem ik goed niet meer.
Omdat je werkt met dat kind.
Voor een keer.
De vrouwen af in het spiegel.
Hij is nog zo klein.
Kom, kom. Deel met jou hetzelfde.
Nee, hetzelfde tuin.
Je vindt wat ik zal je nooit vergeven.
Omdat ik niet die jongen is mijn liefde.
Maar hij moet bij je vandaag, liever dan morgen.
De lijning geldt om nog voor hem te zorgen.
Kom, laat hem los.
Weer hem te vergeten.
Het is beter zo.
Doe hem ook nog beter.
De vrouwen, ik ga je doen.
Ik ben eigen kind op het verlagen.
De jongen hier is zelfs niet dezelfde.
Denk met dat kind alleen maar last.
Dieiri kommt dit ding qua prima突.
Oh, my God!
En ik strangely divine,
Juist, ik mag er mild.
Je vermijd.
De vermoetje voor hem heb je.
100 vrouw.
50.
50 vrouw.
Het is een prachtige jongen.
Kijk eens naar de spier waar hoe stevig hij gebouwd is.
50 vrouw te nemen of te laat.
Maar hij heeft al zijn tanden op.
Kijk eens naar de spieren van een kijk.
Wacht.
50 vrouw.
Meneer Vanu.
Jerome.
Ik maak dat je wegkomt.
Ik ben hier mannen samen.
Die babykleer is anders houden.
Die bijen we lagen toen we begonnen.
Bent u met die jonge van plan?
Hij trekt samen met mij de wereld rond.
En het circus van senior vitalis.
Het circus van senior vitalis?
We wezen die senior vitalis.
Kom maar.
Ik ben zinig.
Ik ben gelijk.
Nou, is het jullie mannen?
Dat is niet moeilijk.
Kom mee met dit, tijd om te gaan, leef daar niet zo, tot het staar, ik neem u, vijf van huis, naar een warme mist, een vijf vijf, wij gaan op reis, in die begin, wij met zin te ween, het nieuwe gezin, is mijn dag.
Weg met de trein, in afscheid, naar de autoschap.
En toen op die dag, om voor mij aan te leven.
Ja, jongen.
Ben ik niet van jullie?
Nee jongen, niemand is gewoon iemand, je bent alleen van jezelf.
Daad, mijn kind, ben die meneer, wat is die man?
Wat hem van plan, komt hij ooit?
Ik ben zo bang, ik zie mijn kind, er ligt nooit meer.
Kom dat zien, kom dat zien, moeire burgers en moerelen.
Kom dat zien, kom dat zien, ons spektakel gaat beginnen.
Jongens, meisjes, lieve kinderen, voeten, spanning, voeten, zin, er komt dit naden, kom maar binnen, mooier dan dit kamp te zinnen.
Onze ex, echt virtuos, ons programma grandios, vooral, wat leuk en normaal is.
Trein, trein, in het zikus van Vitalis.
Kijk daar, een zikus, wij houden van een zikus, van gras en van zulus en acrobaties.
Van de zon, in de sessatie, de muziek vol van vibratie, geven wij als appresiatie, berecht ons aan de basis.
Kom dat zien, kom dat zien, dames, heel lieve mensen, kom dat zien, kom dat zien, mooier kan zich goed wensen.
Kijk de honden, goed opletten, zullen hun paletten zetten, voeren hier een kunst omhoog en een kunst van onze kop.
Kom op de beel, onze charmeur, het apje, M. Zoliker. Ja, dat apje dat is nog niet af, dat is voor in december, dat is nog even niet.
Vooral, wat leuk en normaal is. Trein, trein, in het zikus van Vitalis.
Kijk daar, een zikus, wij houden van een zikus, van gras en van zulus en acrobaties.
Van de zon, in de sessatie, de muziek vol van vibratie, geven wij als appresiatie, berecht ons aan de basis.
Het leven is een zikusbist, ons bar, het gevaar. En als bij de trak is, is het aan leven, aan de graven.
Het leven is een zikusbist, maar toch moet je opletten, want als je het echt te leven mist, daar zijn we keen op van de deur.
Kijk daar, een zikus, wij houden van een zikus, van gras en van zulus en acrobaties.
Van de zon, in de sessatie, de muziek vol van vibratie, geven wij als appresiatie, berecht ons aan de basis.
We zitten hier in de normaal, op dit eilis, op mijn tijd, is dit muzikale internet.
Een zikus en acrobaties voor de meta-honden, maar die willen we natuurlijk nog niet per se geven.
Daarom moet je allemaal komen kijken op 26 december, 27, 28, 29 december, in de stadschopper van Cindy Klaas,
al waar je de musical alleen op de wereldskap gober behoorten, kaarten kan je ze bekijken op winnieuwe.tv of je kan ook naar ons stadje in de groenplaatschap,
om daar meteen online de bestelling door te geven.
We zitten hier maar toch al op een klein tipje van de sfeireoprichting, dus reed je dan even bij ons, want kappie, een klein trucje uitvoer.
Alles is in ieder geval welkom.
Kijk daar, een zikus, wij houden van het zikus, van kruis en van zon, lucht en acrobate.
Van de spanning, de sensatie, de muzik vol van die razie, en wij als acrobatie.
Wij zijn al bekend, vooral wat leuk en abnormal is.
Schijven, stijven, stijven, stijven, stijven, slijten van fysie Detente Sz colisale!
