...
Non seria nació sin fundador conocido.
Rosario se foi forjando alrededor da iglesia, da catedral.
Rosario ha crescido a pesar de non haber sido ni capital da nación ni capital da provincia
e sempre han tenido que estar luchando contra esos dos poderes, unha al norte e outro al sur,
que nos han esquilmado bastante ao largo da historia.
Rosario tiene a gran dicha, a gran suerte de haber crescido ao lado do río Paraná.
Que é dos ríos máis importantes, non só da Argentina, sinón do continente americano.
Fundamentalmente, a partir da década do 70, da década do 80,
comenzó a ciudad a darse cuenta de que estava ao lado de un río hermoso,
grande, magnífico e imponente.
Rosario Central é o clube de fútbol máis antiguo da República Argentina e do continente americano.
E uno dos 10 máis antiguos do mundo.
Existen algunos clubes anteriores, pero non foram fundados como clubes de fútbol,
sino como clubes de outra disciplina.
O fútbol, o máis antiguo do continente americano da Rosario Central,
nasió na navidad de 1889,
quando do 24 de diciembre desse ano se reúnen un grupo de obreros e funcionarios
del Ferrocarril, en un barcito de Casa Belaneda al 100
e deciden fundar un club de fútbol.
Este club tubo, se poderia decir, 2 refundaciones máis.
La primera é en 1903,
quando por asamblea se decide castellanizar el nombre,
cosa que outros clubes non hicieron e siguen teniendo nombres inentendibles para todos,
se cambian os colores de la camiseta adoptándose os azules e amarillos
a listones verticales,
e o lecho revolucionario de abrir el club a la sociedad.
En aquella época, os clubes dependían o de un empresa, o de un colegio,
o de alguna comunidade o de alguna institución.
En 1903 Rosario Central se abre ao pueblo.
E isto provocó una masiva concripsión de socios
e o echo de que Rosario Central pasara a ser definitivamente
un club absolutamente popular,
contrastando con outros clubes de la ciudad
que, como pertenecían a determinada institución
o determinada agrupación, eran máis elitistas.
Eso se foi trasladando a través de toda a historia.
A segunda refundación se da en 1921
quando, também por asamblea, porque central
se algo doa caracterizado sempre,
es que ha sido un club absolutamente democrático,
por asamblea en 1921 Rosario Central se independiza de ferrocarnia.
En 1926 se entra da inaugura en un partido
contra outro equipo de la ciudad, que se entra de gana 4 a 2,
que se conoció con os anos, o que foi con os anos
o gigante de Arrozito.
O gigante de Arrozito é, por outra parte,
propiedad de Rosario Central.
E construyó Rosario Central,
e pagaron os socios de Rosario Central
e hoy é uno de os 8 subsedes
que tiene Rosario Central como patrimonio
convirtiéndose, sin ningún lugar a dudas,
en el club más importante del interior del país.
Rosario Central é un club de fútbol,
pero, además, é un club social
e con unha fuertísima, fuertísima injerencia en o cultural.
Mira esto, ah, isto é unha maravilla,
esta é la de Aveja,
é tu camiseta, pero eu tu é esta também.
En realidad é unha camiseta,
é unha camiseta de Javier, o Fernando Macuaro,
do uno dos tíos de Facundo, que se la regaló
a mi hijo Facundo.
Fue a que unha remera de seta que tuvo o mi hijo Facundo.
E é igual a la que eu tenia quando era pequeno,
e eu que também...
E esta tela tan particular
que já non existe más.
Eu tenho esta e tenho 2 fotos
de mi sola, me sacó mi papá en blanco e negro
e aí é tan chiquita, tenia 2 patitas
flaquita e a camisetita é esta,
em cima con as rallitas, e aí já xia má flaquita,
pero que canacha, isto é o bala.
Esta...
esta me la hizo mi mamá,
en el año 80,
una bandera,
hizo mi mamá,
fui, compro a tela,
e vi una bandera común,
pero tiene la historia de la guerra.
Acá, en todos os momentos terribles
de centrar, la llevei
e la llevamos, la estrené, en Córdoba,
en ella toca rera,
quando centrar salió campeón,
e desde ese momento
llevo a los partidos bravos,
a los partidos,
ya no la he lavado nunca,
así que,
tiene el olor de la gloria.
É verdade,
isto é o olor de la gloria.
Amo, abo, abo, abo toleritis cocktail.
Cúba, cúba, cúba, vacademia
Cúba, cúba, cúba, vacademia
E non fui baradé, porque busi baradé
Cúba, cúba, cúba, vacademia
Cúba, cúba, cúba, vacademia
foura seniors
cúba, cúba, cúba, vacademia
Nos co por os amigos
Samos todos
5 mil donde venho
Perdo, perdo
Perdo, perdo
Perfecto
Houston, 2h
14h
Com pic uete
Com lo que se
Samos
サヽ istem
Está perdo
O beef
E una coisa cobra
liberation
skateboard
O beef
Perdo
Sim
de
plat
que te ca
que de coroso
hai unha banda puta
que nunca tu avante
que te ca
que te ca
que te ca
que te ca
Eu me asentará, eu me asentará
A ja de deba
Eu me asentará
Eu me asentará
Bueno, que non se favore foi unha esperencia para mim, unas de las máis lindas que vi con Central.
Teniendo en cuenta que Central forma para mim,
nao é para mim a esperencia máis linda que tengo en mi vida.
Dentro de esas que non se favore foi unha de las que máis me gratificó.
E tiene que ver un pouco con juntar e transformar
a pasión que se bien surge de un equipo en fútbol como Central
tras cien de totalmente esos límites
e se transforma en un modo de vida, en unha elección
e unha sumatoria de principios e valores.
Atrás de que non se favore
nos rodos carnalizamos as fuerzas
e convertir esa ajuda en algo que pudiera ser socialmente
vallioso como intentar chegar a los chicos
de sectores deslados, económica e socialmente de nuestra ciudad.
Esto de que ser carnalha sea un modo de vida
significa que va por encima de lo que es unha cuestión fútbolística
e de lo que es un resultado.
Se bien por supuesto que os resultados hacin que
el lunes sea el mejor lunes del mundo o peor
el que es carnalha es carnalha
las 25 horas de lía
e todos os dias hay un minuto de lía
o muchísimos minutos que están dedicados cruxíamente a Central.
Que se es unha maneira realmente
de materializar lo que es el amor
que yo creo que es tan bien atrás de Central.
Nada da lume.
E ojalá pueda alguna vez sentir
por unha persona
unha amor tan incondicionada e tan puro
que me ha dejado absolutamente todo
para ser 300, 400 o que yo metro que sean necesarios
nada más que para ella dos horas.
O originaria de la Ocal era organización canalla antilebrosa
La Ocal fue entre comillas fundada
porque desde siempre
la rivalidad e la pica deportiva, culturística
en la ciudad de Rosario existía
e es decir,
quando el equipo rosario central ganaba
el domingo era má lindo
el equipo vermigia.
E así se foi institucionalizando
un pouco este tipo de organización
hasta que en el año 1971
los dos equipos
llegan a unha importante definición
de semifinales
en un partido que se juega en cancha neutral
en Buenos Aires en la cancha de Arriba.
Ese partido
significaba que el que lo ganaba
pasaba a disputar por primera vez
en la historia del fútbol argentino
unha final
e esa final se curaba en Rosario
e en ese partido
el triunfador fue Rosario central
con un gol convertido por Aldo Pedro Pol
de una manera hermosa como son os goles de panomita.
Bueno, 72 horas después
central disputa era final
en la cancha del otro equipo
contra San Lorenzo de Almagro
e gana el partido
e obtiene por primera vez
un equipo del interior
un campeonato nacional
del fútbol argentino.
La eliminación de la semifinal
representó un motivo de alegría
al punto tal
que se decide declarar
que el 19 de diciembre
es como fecha patria
de la organización
e automáticamente
se lo declara
a Aldo Pedro Pol
por la máxima mención
honorífica de Ocondo de la Ocalha
que es la de Proce.
Los recuerdo
que son muchos
e son muy lindos porque
realmente
haber hecho ese gol
en un partido de importancia que tenia
el encuentro ese para nosotros los jugadores
para los sinchas
para todos ganar
ganar ese partido era
re importante ya
yo creo que un pouco marxó la historia.
E todos los 19 de diciembre
a partir ese de 1971
en reuniones muy
cerradas, muy reduzidas
se reunía
a Ocalha con Poi
como invitado
e a la finalización
se rememoraba
el evento
tirándosele el centro
para que Poi siera la palabra
a partir de la década del 90
se abre un pouco la compuerta
ya la autoridad máxima
de Ocal que es el gran Lama
autoriza a partir del 90
que los festejos
puedan ser filmados e fotografiados
e a Ocal decide
que cada número redondo
de 5 en 5
el festejo se hace
en Rosario
e
os outros festejos
vamos aceptando
las invitaciones
que de distintas partes del mundo
van formularmos
hoy 2008
hay una lista de espera
para invitar a Poi a ser
la paromita a nivel internacional
este año
con el perito moleno detrás
en Calapate
hizo
una vez las mejores
palomixas que le voy a hacer
pobre
cobre, cobre el camino xeno el pie
cuando se tiró
estaba todos pebregullos
se levantó
toda la mano en sangrentada
no faltó quien dijo
padece jesucrín
llevo
el canallismo
metido dentro mío
me hace muy feliz
ser de centrar
porque la gente de centrar le feliz
es todo pasión e arte
todos os grandes artistas de la ciudad
todos os grandes artistas de la ciudad
son dos canallas
lado de los santos
pitopárez
ralieto
o chiquibara
que cerca el canalla
es unha forma de vivir
unha forma de vivir
que toma la vida como viene
con la buena, con la regular
y con las malas
porque en la vida se gana, se pierde
se empata, no se gana
gains
Operas a IPA no
Girá…
Chego adentro, no meu pará!
Asogación! Asogación!
Chego adentro, no meu pará!
Asogación!
