En gelukkig zijn zij die van hun hobby hun beroep kunnen maken.
Fotograaf Marc Lagrange is een van hen.
Al twintig jaar lang maakt Lagrange vaak erotische foto's
en als het even kan met een Polaroid-camera.
Het verzamelde resultaat is nu te zien
op de tentoonstelling Polaroticon in de Brusselse Jonas Gallery.
Gisteren was het de vernissage en wij gingen aan het glas drinken.
Wat ik heb met Polaroid is dat er een mooie sfeere kan geven
die zelf op gebied van Photoshop niet kunt imiteren.
Dat heeft een eigen karakter.
Dat staat hier aan, dat is magie.
De mensen waar ik mee werk zijn mensen die filmisch heel strik zijn
en kunnen acteren.
Ze moeten op hun gemak kunnen zijn.
Ze moeten een beetje overgeven, laten gaan.
Ik zeg dat ik dat wil.
En dan komt het ook.
Dat heb je soms met debutanten, die moet ik over de streep trekken.
Daar is in eerste instantie de goede babbel het beste
om die juiste stemming te brengen, om hem goed te laten voeren.
Elke vrouw heeft hem genomen op een andere manier.
Het telkens met een andere blik, maar met prachtige ogen,
is erg gericht op de blik.
Er is één dat er echt uitspringt voor mij van een meisje.
Ze heeft hier zo een bloem op haar hoofd.
Ik ken eigenlijk de naam niet van de bloem, maar het is precies een plastieke bloem.
Het lijkt ook tegelijkertijd op een vlinder.
Het heeft ook iets exotisch.
Wat ik altijd bij Marik heel tof vind, is dat het heel klassevol blijft.
Ook al is het naakt, het is nooit niks gaan, zeg je zo.
We zijn bezig bij een boek.
Een locatie die we hier doen in Brussel, bijvoorbeeld in Bordea, zeg maar.
Een foto die ik twee weken geleden genomen heb, is deze, de Chambre Kloos.
Maar die sfeer is zo authentiek, zeventies,
dat ik het eigenlijk niet in mijn studio kan aanmaken.
Dat is gewoon...
Je gaat gewoon 40 jaar terug in de tijd.
En hoe is dat voor die modellen om binnen te komen in een bordeel?
Ze weten meestal wat ik op voorhand ga doen.
En ik ligt wel in wat er gaat gebeuren.
Maar dat is dus een locatie waar je binnenkomt, dat je op belletje duwt.
En dat komt, zeg maar, de hoere madame komt al beneden.
Loop je daar dan geen madame tegen het lijf die ook zouden passen in het boek?
Nee, maar het is ik niet.
Dus het feit dat we eigenlijk een beetje geïsoleerd werken
in het etablissement, zeg maar.
Dus ik huurde een verdieping af.
Hooren we juist hoeveel keren dat de zonantenteller stieken
op de eerste en terren verdiept.
Dat weten we wel in wat de piekmomenten zijn.
Er is een foto die op het einde zit.
Het zijn drie vrouwen die zijn indivant.
Er is een effect dat we goed kijken.
Er is een effect van velour, van materiaal.
Ik vind het veel zo.
Ziet er bijna uit als oude foto's zijn.
Dat vind ik eigenlijk zo tof aan.
Dat geeft ook de hele charme aan de foto's.
Ik vind het tof als het een beetje de mensen kan prikelen.
Dat zij eens verder kunnen laten gaan.
Ik probeer fantasieën op te laten slaan in mijn foto's.
Dat schee dat ik nu met mijn verderwerk ook ga doen,
maar dan eigenlijk nog met meerdere mensen in een setting.
De tentoonstelling Pollen Rotikken loopt nog tot 27 oktober.
In maart brengt Marc Lagrange ook een nieuw boek Lust uit.
U maakt alvast kans om dit boek Shadow Lagrange
aan uw collectie toe te voegen
als u tenminste het antwoord weet op de vraag
uit welke provincie komt Marc.
Zijn mensen antwerpen?
