In 2007 ben ik geopereerd van een borstkanker, dus ik ben alle twee mijn borsten kwijt.
Ik heb borstprotezen laten plaatsen, verleden jaar in de zomer toen we op vakantie waren,
toen dacht ik tussen mijn twee borsten eigenlijk op mijn borstbeen een genre van een puistje.
En dat werd wel dan, als we thuis waren, een paar weken later werd dat wel al iets groter.
En mijn man zegt van, dat is misschien een zwerke, je moet dat niet aprutsen.
Maar dat zwerke werd groter en er kwam daar geen koepkun op.
Veerlen is vijftig jaar oud en tegen Willem Dankum vaste klant in het ongelieve vrouwenziekenhuis van Aalst.
Vorig jaar stelde ze bij haar voor een tweede keer kankervast, een kwaadaardig geswel in de borst.
De dokters konden het geswel verwijderen met een operatie en bestralingen,
maar Veerlen moet nu nog regelmatig op controle.
Voorlopig ben ik kankervrij, maar blijft dat duur, blijft dat niet duur, dat weet genoeg, dat weet niemand.
Want iedereen wordt met kanker geboren, maar bij de ene mens komt dat tot uiting en bij de andere niet.
Dus ik ben meestal twee keer, maar ik ben gerust nu met mijn laatste resultaten en ik hoop dat nu alles toch mag wegblijven.
De kanker is één ding, maar Veerlen heeft ook al 48 jaar diabetes en daardoor heeft ze de ene kwaal na de andere.
Ik ben alleen oog kwijt en dan heb ik nog een zicht van de 5 procent.
Het is niet veel, het is waazig. Ik heb een tunnelzicht,
maar ik probeer nu samen met Mimica overal te gaan en mijn planten trekken, min of meer.
Ja, dat is flink. Dank je wel, dokter.
Goeiedag. Goeiedag.
Na een halve eeuw en heel wat ziektes maakt Veerlen een balans op van het leven
en beslist om voortaan alleen nog te doen waar ze zin in heeft.
En moest ze het morgen afgelopen zijn, dan wil ze nog één ding. Duiken.
Dat is ik wat testje.
Dat is voor u.
En dan hoor ik het vervolg.
Om te mogen duiken heeft Veerlen een medisch attest nodig van haar arts.
En hoewel dat niet vanzelfsprekend is, heeft de dokter geen enkel bezwaar.
Ik denk dat het een heel belangrijk signaal geeft aan andere mensen
dat zelfs een zo'n behandeling gehad, het leven staat niet stil.
Het gaat gewoon verder en in het tegendeel, er is zeker ruimte en tijd voor nieuwe initiatieven.
En soms zien we dat de mensen dit aangrijpen om iets nieuws te doen,
omdat ze zijn, ik heb dit overwonnen, dus ik kan echt wel meer dan zitten.
Ik woon vroeger ook zwemmen, dus ik ben zeker die bak om in het water naar.
Ik ben heel gerust, ik ben rustig, ik ben gewak.
Ik heb vertrouwen in de mensen die me helpen.
In het zwembad van Ninove krijgt Veerlen haar eerste duiklessen.
Arneve Johan is herlid van duikclub De Spooky Divers, een kleine club met hoog opgeleide duikers.
Ik was voor haar boven de duikers.
Dat is geen op boven.
De grijzen laten lucht uit, dat is om te zakken.
We moeten er niet veel zorgen over maken, ik woon dat voor u doen.
Ik woon dat van heel een duik niet los, ik heb constant afles vast.
Gewoon uithalen.
Omdat ze zo weinig ziet is Veerlen afhankelijk van een begeleider.
Ze kan de apparatuur niet zelf bedienen en ook niet alle gevaar inschatten.
Maar ze is een uitzonderlijk goede leerling
en al snel vindt de club dat ze klaar is voor het echte werk.
Bovendien kan de gezondheid van Veerlen elke dag omslaan
en ze willen dus zo snel mogelijk naar open water.
Ik hoop dat je er een beetje goed gedaan hebt.
Ik heb het beter gedaan als sommige dat wel zien en dat je zou geremmen
en dat complete noorden zijn. Echt ook wel goed.
Het is 6 uur smorgers en de Spooky Divers verzamelen in Ninoven voor de grote dag.
Veerlen wacht vol spanning in de auto.
Gisteren wilden ze de hele onderneming nog afblazen.
Gisteren was ik zo zenuwachtig en ik wist niet wat.
Ik dacht nog af te bellen van ik ga niet mee, want dat gaat toch niet lukken.
Maar ik dacht dan, nee, Veerlen, je bent geen flauwe trut.
Je moet dat maar gaan doen.
Het team rijdt naar een volle zee tussen Giver en Philippeville.
In de ouderrode marmergroeven kan je duiken tot op 40 meter diepte.
Het is wel met een zwembad al wat goed vond, dus je weet dat een heel belangrijke regel niet vergeten is.
Van de moment dat je stijgt, uit ademen.
Nooit, nooit je adem in aden.
Van de moment als ik een hand twee keer nep, dat wil zeggen dat we gaan stijgen.
En dat een talen twee keer nepen is stijgen.
Het is een straalende dag en heel wat duikers profiteren van het goede weer
om nog een laatste keer voor de winter in open water te gaan duiken.
Maar Veerlen is er niet gerust in.
Juist als we de dingen van dat diep, dat mij doornieuw.
Dat is wel wat dieper, dat zwembad, maar diep en dat is niet.
Ik wou naar mij al zeggen die nog tien meter trekken.
En als ik mij niet zo goed voel, dan moet ik dat doen, in aand nepen.
Dan heb je mijn hand aan.
En moet ik je hand trekken, bij dank?
Over een tweere wiebel, dat is niet goed.
Dan was je er maar op haar heen en dat voel je niet goed, dat is geen goed voeltje.
Dan duik je met je hand en was je er op haar.
En wie wil mij handen naar boven?
Ik had mijn handdoem tegen naar boven, dat wil zijn dat ik naar boven wil.
Ja, dan gaan we naar boven.
MUZIEK
Wat voel je daar?
Wil je daar hout?
Wat?
MUZIEK
Hoi dan.
We zijn door.
Ah, wat?
Dat was niet zo goed.
Ik neem geen risico's met niemand.
Ik doe dat nooit.
Als ik zie dat het niet gaat of dat ik een zwembad gevoel had,
als ze niet klaar voor was, had ik dat zeker niet gedaan.
Dan had dat gewoon niet gebeurd.
André, de man van Veerle, kijkt toe langs de kant van het water.
Hij hoopt vooral dat ze terug naar boven komt.
Het is van in het eerst de noordanden dat ze vertoog een blik ontgaan is.
Iets wat we nooit kunnen meemaken,
want ze zijn op korte tijd ontoen.
En zolang het zo is, en gelijk als momenten een beetje stabiel is,
mögen we niet klagen.
Ze moeten nu even profiteren van de tijd dat ze het kan.
Het kan morgen omsluiten, dan is het helemaal gedaan.
De mens is niet gemaakt om onder water te ademen,
maar elke duiker zal bevestigen dat het gevoel onder water onbeschrijflijk is.
Als er hemel bestaat, dan ligt hij misschien wel hier tussen de vissen en de algen.
Beneden in het water zalig.
Ik heb wel moeite gehad om een beetje in angst om naar beneden te gaan.
Maar een keer dat we aan het zakken waren, ging dat vond ik heel vlot.
Ik heb daar juist nu gehoord dat ik zeven meter diep gezeten heb,
allewel als ze mij beloofd hadden van maar vier meter diep te gaan.
Ik heb tegen haar gezegd een meter of vier.
Dat zou zo ongerust zijn, dus ik heb echt een meter of vier,
een meter of twee dieper als in het zwembad.
Dat plafond kunnen ze op zeven meter en daar zitten de karpers.
Daar moesten we me wel naar toe natuurlijk.
Maar de hemel moet nog even wachten.
De temperatuur van het water is al stevig gezakt.
En na tien minuten komt verlen opnieuw aan land.
Het was goed.
Ik moet dat wel diep gezeten hebben.
Ik heb een paar vies rood.
Ik heb niet eens diep gezien van zeer, maar weer heb ik er weer in gezien.
Gevoel voor vele moet nog veel, veel apart geweest zijn dan voor ons.
Want zij weten dus niet wanneer we onder water gaan.
Ze worden het wel gewaar, maar ze zitten niet.
En wij zien het wel.
Dat moet voor haar nog wel geen veel apart gevoel geweest zijn.
Ik ben trots dat we dat gewaar hebben.
En daar wordt op gedronken.
Voor Veerle was het de eerste, maar wel echt ook de laatste keer
dat ze de wereld onder water gezien heeft.
Lopers zal het stop zijn.
Ik heb gedaan wat ik graag doet.
