Op 13 november is er alweer een jaar geleden dat Perijs werd opgeschikt door een reeks aanslagen waarbij
midden 130 mensen zijn genoten. Het correspondent Zevende Vriest blikken
en hij vertelt hoe het leven in zijn stad in Perijs is veranderd.
Eigenlijk hadden we geen idee van wat zich afspeelde die avond in Perijs. Het was een mooie avond, warm voor de tijd van het jaar.
Mensen waren op straat. Op de nieuwsredactie van RTL was het vooral een saaie avond, geen nieuws van belang.
En toen waren er berichten over explosies bij het voetbalstadion. Dat kon heel goed vuurwerk zijn.
Iets later was er een bericht over een schietpartij in een uitgaanswijk.
Was dat een aanslag? Of waren het gewoon criminelen? De persbureau zweeg in alle talen.
En toen was er opeens een opeenstapeling van allermeerende gruwelijke berichten over mannen die machinegeweren leegschoot op een terras,
een bloedbad in een concertzaal en inderdaad bommen bij de voetbalwedstrijd Frankrijk-Duitsland.
Langzaamaan kregen we een beeld van een bloedstollende aanslag op een samenleving, een aanslag op een manier van leven.
Hij stond in zijn hoofd om me te kijken.
En ik zie dat ik in mijn hoofd stond die in zijn hoofd stond.
En dan is hij in zijn voetbal in de voetbal.
Dat is de laatste keer dat ik in mijn voetbal wist.
Dat is het chaos die we hebben geïnteresseerd.
En voor de Bataclan, voor onze doctors, is het natuurlijk een situatie dat we nooit hebben geweld.
Ik heb de beslissing gekregen om in mijn voetbal te lopen.
Dat was de enige mogelijkheid die ik vroeg op dit moment.
Dat was de voetbal die ik vroeg.
Ik kreeg in eerste instantie een Facebook bericht van mijn beste vriendin die in een restaurant de grond lag in de straat waar geschoten werd.
Hij vroeg aan mij wat er aan de hand is.
Ik had geen idee natuurlijk, dus ik ging zo snel mogelijk heel veel informatie verzamelen.
Politiebronnen, maar ook geolocaliseren van tweets.
Dat kwam dan heel goed, dat is echt wat er gebeurd.
Collega's, gingen we SMS'en en bellen.
Collega's in Frankrijk, in Parijs.
En zo langzaam had je dan allemaal puzzelstukjes die avond.
Waarbij stapje bij stapje zich een vreselijk horrorscenario ontvouden.
Ja, volledig verbijstering natuurlijk, wat te gaan er was.
Eerst was er 10 doden, 20, toen 30, ontploffing bij Stade de France.
Toen werd er zelfs over 200 doden hier in de Bataclan en 500 grijzele mensen.
Dus het werd alleen maar erger.
En toen werd de noodtoestand uitgeroepen, nog terwijl er hier geschoten werd.
De grenzen gingen dicht.
Kortom, het was een totale chaos.
Ja, de Bataclan hier, je kent dit gebouw.
En uiteindelijk is hier een soort van apartheose, die nacht.
Als de orde troepen naar binnen stormen en daar een bloedbad aantreft.
Ja, heel veel gewonden, meer dan 350 gewonden.
Heel veel mensen dood.
Op vreselijk omstandigheden, als je een politieagent hoort, praten over die avond.
Hoe erg dat is geweest.
Het was een oorlogsszene.
Kalashnikovs waarmee geschoten zijn, dat zijn oorlogswapens.
De persoon heeft gebouwd.
Nee, want in de faust van de Bataclan,
alle mensen die het gebouwd hadden, hadden het gevoel dat het gevoel dat het theater was.
Mathieu Langlois, als arts verbonden aan een arrestatie-team.
Hij ging met dit team de Bataclan binnen.
Het was de eerste arts die het groep dat aanschouwde.
Onze eerste actie was natuurlijk om te organiseren en de beslissingen te maken.
Het triage was een van de beslissingen.
Er was een triage in het oorlog.
Maar je hebt zeker een referentie aan.
Een van de eerste acties die we hebben,
waarin we vragen aan alle mensen die de orde zouden bouwen.
Je hebt ook de kast genoemd.
Dat is een deel die erover komt.
Normaal kun je ervan blijven.
Dat is een technisch probleem.
Ik heb het in het begin genoemd, want het is niet op mijn hoofd.
Ik heb het genoemd en ik heb de kagoule genoemd.
Dan heb ik gevoel dat het over het plan van de mensige relatie met de victieven was.
Er waren er veel victieven, maar er waren er ook veel.
Er waren er ook veel victieven die psychologisch gevoeligd waren.
Toen ze zei ik dat ik een behoorlijk behoorlijk behoorlijk was.
We hebben het gezegd, we hebben het gezicht.
Het was misschien makkelijker voor ze om de beslissingen te veranderen.
Toen, een beetje later,
ik wilde niet direct naar mijn huis.
Ik heb er een verschil nodig.
Ik heb een van mijn collega's gevonden.
Hij was aan de pittier Salpétrière.
Maar ze werken veel.
Ze werken van de hele nacht.
We hebben het gezegd.
Ik had de vrienden nodig om ze te veranderen.
Maar we zijn er niet.
We hebben veel energie in het verhaal van de victieven.
We denken niet op het dagelijks.
Maar het helpt ons om op het dagelijks te proberen
te werken, te traineren, te prepareren.
Je zit thuis, je krijgt informatie,
van alle tragedies die zich in de stad vertrekken,
zoals hier achter in de Bataclan.
Wat voel je dan als Parijsenaar,
als iemand die ooit voor gekozen heeft om hier te komen wonen?
Mijn eerste reactie is woede.
Dat komt niet aan mijn stad.
Daarna ben ik meteen in de journalistenstand geschoten.
Ik wist dat dit veel werk zou zijn de komende tijd.
Ik heb zo goed geprobeerd om verslag te doen van wat er gebeurde.
Het was heel pijnlijk.
We hadden het al een keer gedaan in januari.
Nu moest het nog een keer.
Dat was heel zwaar.
Er kwamen ook collega's tegen die we eerder hadden gezien.
En dan grapten we van, we zien elkaar ook alleen maar als er een aanslag is.
Maar het was natuurlijk heel pijnlijk.
Maar je bent al professioneel.
De echte woede kwam pas een paar weken later.
Toen ik er professioneel gezien, klaar mee was.
Ik dacht, kom niet aan mijn stad.
Dit is mijn werk ik, in deze buurt werk ik.
Ik kom heel vaak in de cafés, ik ken ze allemaal.
Ik kwam heel vaak in de Bataclan.
Waarom, waarom gebeurde dit?
Tekenaar Fred de Wilde was die avond in de Bataclan.
Hij maakte een stripboek over de aanslag.
Hij wil niet een beeld omdat hij zijn werk voor zich wil laten spreken.
On est passé d'un concert, au silence.
On est passé du noir de la salle de concert,
à la salle complètement éclairée.
Et d'un moment festif,
een moment waar we de korten zien vallen.
Ik heb me heel lang aan het vervangen.
Er waren twee volledig vermoederen
waar ik de bekendheid van een dood kreeg om te weten wat het was.
Maar voordat ik het niet vond,
vroeg ik om op de andere kant te lopen.
Toen zei ik dat het een spektaal was.
En je blijft zo?
Twee uur.
Twee uur per land?
Twee uur per land.
In de buurt?
In de buurt.
In de buurt?
Ja, in de buurt.
Of in de buurt, om te lopen.
Er is iemand die heel duur is,
door een terrorist achter ons,
twee maatjes van ons,
voor de explosie.
We hebben natuurlijk direct de explosie en in de sound.
We waren echt een paar maatjes van de scene.
De explosie, we konden niet langs,
maar door de sound.
Helaas, een jaar geleden,
hoe voel je je?
Ik heb het gevoel om iets te maken van de constructie.
Voor het moment, ik ben op het punt,
op het gevoel dat ik was,
toen ik uit de Bataclan kwam.
Voor de reden,
want ik vind het mooi,
ik heb het gevoel,
ik heb een paar dingen gekregen.
Dat is echt voor de reconstructie.
Voor mijn reconstructie was het belangrijk.
Maar ik heb het gegeven,
ik heb het gegeven om het te geven voor de survivor.
En alle survivor die het gevoel hebben,
hebben een paar van hun historieën
wat te laten zien aan hun vrouwen die er niet was,
om ze te laten zien wat ze niet heeft gevoel.
Veel survivoren hebben ze gezegd,
we hebben onze historie teruggevangen.
Dat kan ik blijven voelen,
over de exit van de Bataclan,
dat is extra-an-dinair.
Je schrijft in het boven,
ik ben in het leven,
maar ik ben in het leven.
Na een jaar,
had je de vraag aan.
Ik zou nu zeggen,
ik ben in het leven,
want het is nog een permanente verantwoord.
Het is minder moeilijk dan het was,
maar het is een permanente verantwoord.
Dit album speelt van de marge
verantwoordeling,
maar het is nog steeds een nieuwe bijzonderheid.
Ook op terras in de wijk vallen slachtoffers
wanneer de terroristen daar toeslaan.
Een paar minuten na de eerste explosie in het staat de Frans,
komt hier een auto aanrijden.
De terroristen stappen uit en openen direct het vuur.
Meer dan 100 schoten worden gelost
en in een paar minuten vallen hier 15 doden.
Ze stappen weer in een auto en rijden die straat in,
waar ze analyzed zijn.
Het heeft een kape conservation geweest.
En dus vuurde niet om de zon en restteuro
bij de meisjes te maken.
Maar het had nog erger kunnen zijn.
Eerder probeerde een jongen het staat de Frans binnen te komen,
dat op dat moment chokvol zat.
Eerst vond hem verdacht.
MUZIEK
In het Staat de Frans is die avond een vriendschappelijke wedstrijd
tussen Frankrijk en Duitsland.
Kort na elkaar blazen drie terroristen zichzelf hierop.
Beveiliger Sariim Torabali hield een terrorist tegen en voorkwam een bloedbad.
La bédaye d'argent de la sécurité aterriée de Frans.
Voor zijn helden daad werd hij onderscheiden door president Hollande.
Ik ga continuer mijn werk in een simpe agent de sécuritéheid.
Même als ik werk in de Stade de Frans,
ik ben niet meer aan de andere agenten.
MUZIEK
Er was een groot ambiance.
Er waren veel mensen die in de familie vandaan kwamen.
Ik heb een verhaal geïnteresseerd.
Ik heb een andere persoon geïnteresseerd.
Ik heb 3,5 uur geleden voor het begin van het match.
Ik heb daar 6 vrienden geïnteresseerd.
Ik heb er een aantal aandacht geïnteresseerd.
Er waren 10 minuten voor mij.
Ik heb mijn werk geïnteresseerd.
Ik heb er geïnteresseerd.
Toen ik met m'n collega's geïnteresseerd was,
kon ik mijn werk geïnteresseerd worden.
Toen was er een verhaal geïnteresseerd.
Er was een verhaal geïnteresseerd die 20 minuten voordat het begin van het match was.
Ik was hier zelf aan de doorstelling.
Ik heb gezegd dat ik in mijn analysie een verhaal geïnteresseerd was.
In een paar minuten na de eerste verhaal geïnteresseerd,
was het verhaal geïnteresseerd.
De Frans is verhaald, de Parij is verhaald.
De geïnteresseerders waren veel meer violent.
Daarom was de politie de foto geïnteresseerd.
Van de foto's die hij geïnteresseerd was,
heb ik de persoon die er vanaf mij was.
De foto die hij geïnteresseerd was, was een foto die er na de verhaal geïnteresseerd was.
De Kamikaze, haar hoofd, had zijn hoofd geënteresseerd.
De scientifiek politie had haar hoofd geïnteresseerd met zwemmen.
Hij had haar foto's geïnteresseerd.
Daar was ik onder de schok.
De politie begon te schrijven.
Hij had alle collega's geïnteresseerd.
Hij had de Kamikaze geïnteresseerd.
Het was misschien je die de Frans had geïnteresseerd.
Daar heb ik gezegd dat het ik was die zeker had stoppen.
Ik had de Kamikaze geïnteresseerd.
In dezelfde tijd, een paar dagen later,
was ik fierder dan ik.
Ik had de Kamikaze geïnteresseerd.
De aanslagen van 13 november 2015 laten hun sporen naar de Franse samenleving.
De Franse overheid roept die nacht nog de noodtoestand uit.
Die is nu, een jaar later, nog altijd van kracht.
Burgenvrijheden worden ingeperkt.
Zo op het oog is Parijs een vrij normale stad, maar de schijn bedriegt.
Als je hier rondkijkt, dan lijkt het Pijs een vrije kinderenspeler.
Dat is een demonstratie, maar schijnbedriegt.
Het wemelt hier ook van het zwaar bewaapende politie.
Je ziet ze niet?
Ze zijn er wel, ik heb ze wel wel gezien.
Het is een schijnwerkelijkheid, want deze maatschappij is echt zwaar ontwricht.
Niet alleen door de aanslagen, maar ook door de politiek die erop heeft gereageerd.
We leven nog steeds in een noodtoestand, maar bijna een jaar nu.
Die noodtoestand komt direct naar de aanslagen af, of die geld nog steeds heeft?
Tijdens de aanslagen zelf, midden in de nacht, toen een batterkland geschoten werd,
komt de Franse landen de noodtoestand af.
We zijn nu een jaar verder, hij zou maar 12 dagen duren, maar het is nog steeds aan de gang.
En de noodtoestand, 10.000 militairen op straat of daar zwaar bewaapende robocops achter ons,
dat ziet er stoer uit, maar dat is om te laten zien, we doen iets, maar het heeft weinig effect.
Hoe gaat dit verder nu?
We zitten een paar maanden voor de presidentsverkiezingen.
Het gaat in de campagne eigenlijk alleen maar over identiteit, over veiligheid.
Zelfs vroeger de linkse partijen zijn heel erg naar rechts opgeschofen.
Het is alleen maar een nog autoritairder regime dat ze voorstellen,
nog meer invloed van de staat, nog meer geld naar het leger, naar de politie.
En daar is eigenlijk geen antwoord op het echte, onderliggende probleem.
Wat is er met deze Franse maatschappij aan de hand?
Hoe gaan we deze maatschappij weer werkend krijgen en hoe krijgen we de economie uit de slop?
Ja, maar tegelijkertijd staat die overheid natuurlijk voor een enorme taak,
namelijk een onzichtbare vijand bestrijden.
Hoe doe je dat dan? In de komende tijd?
Nou, de vijand is heel zichtbaar, want die komt uit ons eigen midden.
Bijna alle terroristen waren Franse, of ze hier hebben lange tijd gewoond.
Zelfs die in Molenbeek zaten, er zijn allemaal banden mee.
Het was eigenlijk één grote groep.
Waarom in een maatschappij als Frankrijk, waarom zijn er jongeren die daarin zijn opgegroeid,
die echte Franse zijn?
Waarom voelen zij zich geroepen om hun medefranse af te schieten?
Of te vermoorden in koele bloeden, het naam van een ideologie?
Nou, die vraag, die mag je hier niet stellen.
Want de premier Manuel Vals heeft al gezegd, als je ze probeert te begrijpen,
dan ben je al bezig om ze te excuseren.
Dus Frankrijk wil niet naar zichzelf kijken, wil niet in de spiegel kijken
en weiger dus ook een oplossing te vinden voor dit probleem.
Dus dat liberterie, wat daarop dat monument staat achter ons,
dat stelt niks voor.
Valsere klammen.
Slachtoffers en nabestaanden van de aanslagen zijn boos op de Franse overheid.
Sommige terroristen waren al in beeld en veiligheidsdiensten
zouden te weinig hebben gedaan om de aanslagen te voorkomen.
Journalist Philippe Corhain-Grié deed een jaar lang onderzoek
naar steken die de overheid heeft laten vallen.
De autoriteit oppose een silenst
aan toutes les questions que pose les victimes.
Il y a eu des réunions, une grande réunion, sur trois jours
Elizavs enalls waarin alle magistra around 101 civ ماarties
s PSYL miles hebben worden gehoende om de a times 12-12-11 steel te socleren.
unochgh oikman aan alles en vandaar naar samenbergen была onderuit.
Die de silen op de Franse overheid
ontstaat daar een hand om de aansluiting te verstandigen,
waarin de aansluiting door een palet Jin strawberries hangt voor.
Om het overheid te verwachten, states de Woodman van Boer een verantwoordige
afval,〈 de nucleonete maat Quietsen de Hoogt Milkjas,
nog meer dan 90 vuur...
Het negen waren er aanwijzingen dat de Bataclan een doelwit was voor terroristen.
Het is in het moment in de Franse omhoog en een België-Farouk-Bena Bess.
En dit België gaat heel snel uitvoeren wat hij vandaag zegt onder de doelwit,
maar in ieder geval hij indikt dat de Egyptische politie
een ander project van de tentaar had op de Franse territie tegen de Bataclan.
De minister van Justice aan het einde, Christian Tobira,
ontdekte dat er geen link was aan het einde
tussen de terroristen die aan het einde waren en die die het 13 november vroegen.
Het is een mensongen.
Ik proef het.
Ze kunnen het niet ignoreren.
Het is een deelwit.
Het is een maand na de pire tentaar van het verhaal van Parij en Sint-Denis.
Dus als het niet aan het einde is, is het een onkompetent.
Als het aan het einde is, is het een mensongen.
Door de reactie van de Franse politiek wordt het land in de verkeerde richting geduwd,
vindt Philip Cohen.
Dit is wat willen we om dit op te seventen,
voor de vele generaties naar te omgevingen.
Als het gaat over de gesprekken in het pluriel
van de Franse politiek die is uiteindelijk aan het utwikkelen van de geleidste functie,
is dit de doorga lap dan het vir Euh,
Er is een reale probleem, we moeten er naast een nieuwe oplossing aan denken.
We moeten een debat openen en een debat meer calmer zijn,
want het verhaalt en het wordt heel hysterisch.
En dat is ook heel belangrijk voor de Republiek.
We moeten aan het eind op de manier te vragen,
maar ook op de manier te denken dat we alles samen moeten leven.
En vooral niet om onze principes en onze republieke waarde te rennen.
Want als we dat doen, dan hebben we het geweldig.
Maar zover is het nog lang niet.
Frankrijk is niet alleen in oorlog met I.S.,
maar vooral met een vijand die binnen haar grenzen woont.
En zo'n oorlog lijkt moeilijk te winnen,
zonder vrijheden in een opendemocratische samenleving op de offeren.
Frankrijk krijgt nauwelijks tijd om de trauma's te verwerken.
Na 13 november zijn er nieuwe aanslagen geweest in Nies en Normandieë.
En volgens nog ziet de overheid geen reden de noodtoestand op te heffen.
En daarmee hebben de terroristen een doel bereikt.
Bereis is de klap nog lang niet de boven.
De stad van vrijheid en romantiek vond nog lang de lidhekkers dragen.
