Waar staat de 750-jaar voor?
Het staat voor 750 jaar geschiedenis.
En het staat voor mij ook, want geschiedenis is de consent belangrijk.
Maar het staat voor mij ook heel erg voor het nu en waar je naartoe wil.
Naar de volgende 750 jaar als het ware.
Langer termijn.
Maar ik vind zelf wel die 750 jaar ongelooflijk bijzonder.
Dus ik ben zelf heel erg van wat een prachtige geschiedenis waar we eigenlijk met z'n allen gewoon heel erg trots op zijn.
1276, het oudste document, dat ligt in de Antoneembibliotheek.
Het is klein, je kan het aanraken, heel bijzonder.
En daarin werd wat geschonken aan het heilige geestgasthuis.
Dat is dus 750 jaar geleden, alleen het heilige geestgasthuis bestond toen alweer, want er werd iets aangegeven.
Maar het is het eerste document, dus het eerste officiële document.
Want vroeger waren er geen verzorgingshuizen, er waren geen herbergen.
Nou, die waren er wel, maar die gasthuizen vingen reizigers op, die naar Handelstad Devens er gingen.
Maar die vingen ook mensen op die hulp nodig hadden.
Zoals zieken, later ook mensen met pest of met allerlei aandoeningen.
En dat was vanuit de kerk.
Vanuit de kerk dachten ze we moeten wat verzinnen om die mensen op te kunnen vangen.
Maar het kost natuurlijk heel veel geld.
Nou, eigenlijk, de basis ligt dus van toen, van die landen die toen geschonken werden.
In de loop van de tijd heeft zich dat ontwikkeld en is dat natuurlijk uitgebreid.
En wat we nu hebben, is ongeveer 4000 hectare, met negen echt landgoederen, met een naam daarbij.
En dat onderhouden wij.
Dus Zorggroep Zolus is ons jubileenpartner.
En samen met Zorggroep Zolus organiseren we op 22 december 2017 in de Lebewinneskerk.
Een heel groot diner voor 750 mantelzorgers.
En dat is eigenlijk wat we terug doen aan de stad.
We hebben die relatie met de Zorg.
Mantelzorgers zijn enorm belangrijk tegenwoordig.
De stad is het einde van ons jubileumjaar.
Rijzen een heel jaar met onze verhalenwagen over de landgoederen.
Elke twee maanden aan de landgoed zijn we gewoon op de veldhuizen.
En daar zijn we begonnen met het kostkoper verhaal.
De mensen die hun kostje kochten in die gasthuizen.
En zo gaan we elke twee maanden naar een ander landgoed.
En telkens organiseren we daaromheen allerlei activiteiten.
Afgelopen maand waren we op Keizersranden.
En daar hadden we bijvoorbeeld een theater in het bos.
En excursies.
Nou ja, van dat soort dingen.
En nu zijn we op de haren.
En vandaar dat we de fototentoonstelling hebben georganiseerd op de haren onderhanden.
Er zijn van diverse fotografen.
Maar ze zijn eigenlijk in de loop van de jaren gemaakt.
Erwin Zeldstra is een fotograaf.
Maar ook Tietes Rijt, één van onze vrouw Willigers.
Eert Staartjes heeft een aantal foto's gemaakt.
En die foto's vertellen eigenlijk het verhaal van eislandschappen aan de hand van...
Ik dacht dat het zestien beelden zijn.
Nee, die zijn er ons gekozen.
En we hebben gekeken naar wat is het verleden.
Daar kan je bijvoorbeeld denken aan een pachter die al honderd jaar op een boerderij zit.
Wat is het heden, het bosbeheer, het onderhoud van de panden.
Want daar zijn we natuurlijk ook heel veel mee bezig.
En wat is de toekomst?
Die verbindingzoeker tussen stad en land.
Dat is wel echt waar we heel veel naar op zoek zijn.
Stadverbinden aan land, aan de boerderij.
Ongeveer 300 schoonkinderen gaan per jaar de uittewaarden in.
En dat organiseert Stichting Keizersranden.
Dat doen we met een heel mooi object.
Het oog op de uittewaarden heet dat heel futuristisch rood oplaasbaar object.
Van waaruit kunst je de rest elkaar in te waarmeek.
Samen met Stichting Keizersranden, met kinderen, allerlei dingen organiseren.
Daar verbiersgang superleuk.
En persoonlijk...
En dat is leuk.
Toen Davo net begon, had hij zijn kruidvindingactie.
En toen hebben wij houtgesponsord.
En daarvan is de bar gemaakt en enkele tafels zijn.
Wat ik probeer zo die geschiedenis, die fantastische geschiedenis wel onder de aandacht te brengen.
En Davo is natuurlijk een nieuwe doel, groep wel.
En als hij dan een kostkoper bestelt.
Dan doen wij een café-racer, twee kolen en een kostkoper.
Dan hoop ik dat mensen zeggen kostkoper.
Maar waarom heet het kostkoper?
En dan liggen allemaal kaarten.
En wat wij doen voor het landchap is,
dat heeft natuurlijk een heel erg gemeenschappelijk belang.
Want je kan er mountainbuiken, je kan er rennen, je kan er wandelen, je kan er zijn.
En we zijn een particulair stichting.
Dus wij krijgen geen overheidsgelden.
Wel een percentage, zes procent.
Maar de rest komt voort, en dat vind ik altijd wel belangrijk,
heel erg uit de inkomsten van het verpachten van het land.
Dus de boeren die van ons huren en pachten,
die betalen als het waren, met elkaar.
En dat is ook wel houtverkoop.
En ze gaan mountainbuiken door ons landschap.
Wat betaal je niks voor?
Mensen nemen het landschap altijd maar voor waar aan.
En dat is ook prima.
Maar het kost een hoop geld om het te onderhouden.
Op 22 december 2017,
een nieuw document toe te voegen aan de Ateneen Bibliotheek.
Dat ze over 750 jaar weer naar boven kunnen halen.
En dat ze dan denken, zo stond er er nu voor.
