Por que tiene Pamplona e a fachada do Ayuntamiento de Pamplona unha especiales recuerdos para mi?
Pois porque era a nossa entrada e a nossa saída nos anos de dançar e do Ayuntamiento de Pamplona,
que foi do ano 1954 a 1962,
supuso unha etapa en mi vida moi alegre, moi alegre e moi festivo,
cuando salir de este país era bastante complicado.
Nosotros prácticamente todos os domingos teníamos endallas a Juan de Luz Villarri, anglê.
O grupo de dançaris se forma en el año 1949 e a primeira salida es el día de San Saturnino.
En el año 1954 eu me incorporo al grupo de Chavalito porque yo entonces tenía 15 años.
E se hizo un grupo que realmente bailaba moi bien,
no porque participara eu, sino por el grupo.
Unas escenografías de Lozano de Sotés e sua mujer,
a senhora de Bartolochi, se hace un espectáculo en Pamplona que se llama Duguna.
Todos os bailes de Navarra te certificaos e con las músicas adaptadas por García León, Fernando Remacha
e Padre Olazarán.
Também participaba a la Orquesta Santa Cecilia.
Era un espectáculo grandioso,
pero económicamente era inviable, se suspendió.
Pacharrarás se dedicó a estudiar mo intensamente
as danzas Navarras se llamaron a distintas personas
de distintas zonas de Navarra e tenho un anedo tan muy curiosa de Ochagabía.
Resulta que estávamos ensaiando para aprender la nadad de Ochagabía
e llegaron dos senores, ya taluditos, mo taluditos,
a enseñar os pasos.
E en una de las ocasiones que estaban os dos hablando comentaron
por que nos llamamos a un tercero,
para que nos diga exactamente esta duda que tenemos como funcionar e tal.
E uno de ellos dice, oye, mejor que no le llames porque está muy viejo.
E se dice, pero que bombadas dices? Viejo, imposible.
Non puede estar viejo e non puede estar viejo.
E dice, pero por que dices que non puede estar viejo?
Asi mismo, porque todavía non va missa.
Eu tengo que dejar o grupo ya, porque os senores profesionales,
por centro en un grupo,
onde a exigencia era importante a nivel de dedicación,
dentro de la gente que trabajaba ya,
estava el mejor xisto laré que tenio Vasconia en muchos anos.
Que era José Miguel Garay y Nier.
Llegamos a tener unha relación tan íntima
que nos íamos de vacaciones las familias junto
e estudiamos dos décadas diendo juntos esto.
Pero claro, que llevaban xisto a parejao?
Pois que no momento que José Luis le llamaban e lo demandaban permanente
para tocar o xisto a continuación.
Decía, José Mare, tu abaixas o horro.
E asi foi, todos destruímos muchos anos,
estando juntos e montando unas detras de outra e pasándolo pipa.
