Op de fiets door Patagonië, naar het uiterste puntje van Zuid-Amerika, een tocht die veel
van je uithoudingsvermogen verricht, door weer een wind met 90 procent over onverhaalde
wegen uit de zuidelijkste stad in het ter wereld. Het gevecht met de Patronische wind,
de wind die je bijna onverblaasde met zand pijnlijk in je gezicht smaakt.
Dan sta je voor weggeslagenbrug, een ontaangename frazzin. En wat doe je dan?
Over een modderig bospad steken we de Chileanse-Arteinse grens over. We leggen een record af.
5 kilometer, en dat doen we de hele dag over. En dan weer verder, langs meren en besneeuwdenbergen
toppen, over de Pampa, wat bijna niet leeft. En soms heb je dan een dag met de wind in
de rug, dat is puur genieten.
We rijden nu weg uit het plaatje El Chalten, een toeriste plaatje dat in een aantal jaren
uit de grond is gestampt. Hier achter ons is Fitz Roy en daar heeft dit plaatje zijn bestaansrecht
aan te danken. We hebben een windje in de rug, mooi weer vandaag. We zijn op weg naar El Calafata,
de eerste grote stad in Weken. En heel lekker, het is Asfalt. Nou, wij zijn de Mercedes
D'Aviento overgefietsd. Met een gemiddelde zelfs 30 kilometer per uur, we hebben 3 uur
over daar, dus 90 kilometer. Wat erg veel is voor een vakantiefiets met pakweg 30 kilo
bagage. Wij staan nu rechts af en we hebben de wind tegen, want de wind is wat we meer
naar het zuidwesten gedraaid, dus dat is wat flink bufelder zo.
Wat is er fijner, daarna een lange dag fietsen, je kost je koken voor de tent. En dan in
de tent eens genieten van een prachtige zonsondergaan.
