MUZIEK
MUZIEK
Een kille januariavond in het Brabantse vucht.
Binnen is het warm en er is feest.
Ter gelegenheid van zijn verjaardag treedt zanger Jimmy Belmartin op
voor familie en vrienden.
Eén van zijn nummers gaat over zijn jeugd in Barak 23 van Kampvucht.
MUZIEK
Ik ben geboren in Boghor, buitenzorgheed dat ook.
Mijn vader is kneelmilitaire, zoals de meest lukkers.
Die worden natuurlijk Nederlanders gevochten.
Toen de Nederlanders daar weg moeten, moesten ze ook weg natuurlijk.
Om dat niet een goede plan is om te blijven natuurlijk.
We zijn met een boot hier naartoe gekomen, met een kota Inten.
Zo als heel veel, en zijn we in Rotterdam aangekomen.
En vandaar wordt het door Nederland verspreid denk ik.
Wij kwamen terug in Grijpskerke, in Zeeland.
Ik was een jaar of twee.
MUZIEK
Het verhaal van mijn broer, en die moet het weten want die is
Antony Allen en ik, zijn we van Grijpskerke naar Barneveld.
En van de Grijpskerke naar Schavelaar, nou weet ik het.
Schavelaar Barneveld.
En vanaf het Barneveld zijn we naar Ederveen gegaan,
naar Casteel Bruynos.
Daar begint eigenlijk mijn herinnering.
Dat herinner ik wel dat ik daar speelde en van de trap af donde.
Ik ben beneden weer, zat de wacht op mij met een glas melk.
Want daarna gingen we naar Stappers, naar Beugelen, rond de bedakken, rond de schuren eigenlijk.
Mijn herinnering is alleen maar hoe we van uit Beugelen naar Vucht gingen.
Wij, door de politie met honden, de bus wordt ingeleid.
Onze vader wou dat waarschijnlijk niet, voor de zoveelste keer verhuizen weer.
En dat is mijn herinnering.
We moesten gewoon de bus in en voor dat we wisten, waren we in Vucht.
In 1951 worden alleen al in het voormalig concentratiekamp Vucht...
...3.000 molukkers, oud knilmilitair in Nederlandse dienst en hun gezinnen...
...ondergebracht in de Barakken, waarin de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog...
...Joden, Sygeuners, Verzetstrijders en politieke gevangenen hadden opgesloten.
Het verblijf van de molukkers in kamp Vucht dat de Nederlandse overheid had omgedoopt...
...in woonoort Lulunetten, zou volgens de regering tijdelijk zijn.
Maar voor de meeste werd het een definitief ontdekomen.
Aanvangelijk ook voor Jimmy.
Het is een oude concentratiekamp en daar waren gewoon Barakken.
Barakken met veel kamers, veel te klein.
Want wat is omring met prikkeldraad.
En toen je later wat groter werd, wat ouder werd, speelde je natuurlijk overal in die schoenen.
We zouden horen naar meneerse school, ook in het kamp, maar er waren gewoon gebouwen van vroeger.
Waar we speelende wijze helmen hebben gevonden, of tekens nog van die tijd.
Doestellen met de hele dikke deuren.
Ja, voorna allemaal weer spannend.
Maar verder denk je er niet bij na, het is nog van de oorlog.
Het gezelligheid had meer de overhand, moet ik wel zeggen.
Verder, ja, ik zag ook meestal het gezelligheid, want ze waren een klein gezinnetje.
En de rest waren allemaal grote gezinnen.
Maar verder, de Barakken, dat was alleen maar leuk om te spelen.
Later weet je pas waar het vandaan komt, maar ja.
Ik had mijn eigen probleem, want mijn ouders gingen uit elkaar.
Dus ik had geen tijd voor andere sores.
Je was bezig met je eigen plaats te veroveren.
Ik moet zeggen dat toen dat allemaal gebeurde, was de kamp ook nog heel vol.
Het was een hele grote kamp, dat je bij voorbeeld, je speelde niet.
Ik woon bij Barakk 23 en je speelde tot Barakk 25, bijvoorbeeld, dat was het al ver.
Je kwam niet tot 27, 28 of zeker niet naar de overkant van de Barakken zijn.
De kamp is in twee rijen verdeeld, Barakk 23 tot 33 en 1 tot 11, als ik me niet vergis.
En dat kwam je niet als kleine jongen, dan staan de ovens en zo.
Naar Barakk 23 is voorbeeld een barak met een smalle, lange gang, aan wederzijds, kamers.
En dan loop het helemaal door tot het einde en dan krijg je de was gedeelte, toiletten.
En dan krijg je Barakk 23, B bijvoorbeeld, dat wonen weer.
Maar het loopt helemaal door, je kan van A tot B kijken.
De Barakken is altijd natuurlijk ook niet geluidsdicht of zo.
Dus dat privisieën zover je leert wel die privisie te gebruiken.
Als je op een Roosje hebt, dan ga je niet zitten schrijven, er zijn mensen die dat wel doen.
Maar dat niet andere mensen, dat hoor je natuurlijk.
Natuurlijk zijn dat dingen waar je rekening mee hangt.
Maar de privisie heb je eigenlijk niet, hè? Niet, hè?
Kijk, iemand uitnodigen en die bij je komt zitten.
Om de 5 minuten ging die licht uit.
Dat is ook niet bevorderd om een gesprek te voeren, natuurlijk.
Maar zo ging dat.
In het begin hadden we gewoon twee kamers, geloof ik.
En dat is de keuken- en de slaapkamer.
En de keuken is ook de zitkamer.
Die wordt natuurlijk zo gezellig mogelijk ingericht.
Maar er stonden ook natuurlijk nog dozen ingepakt.
Als we moeten vertrekken, dan zijn we weer klaar.
Ik ben eigenlijk gezegend dat dingen die mij erg raken, dat ik dat kan vertalen.
Of ik geluk heb dat ik het mag vertalen in een stuk muziek.
Mijn eerste liefde, mijn eerste verdrie, sporen in het zand, ik vergeet het niet.
Mijn eerste verdrie, sporen in het zand, ik vergeet het niet.
Barak 23, Barak 23, daar londen wij, mijn moeder en ik.
Je groeit op een veld van emotie, als bloemen op de hoek van de straat.
Schaar u een die bepaalt wel gericht in je gaar.
En hoe je voel bepaalt wordt door de grond, want of je speelt.
Rennen door godijnen van gevoel, voor wat hier ooit is geweest.
Barak 23, Barak 23, daar londen wij, mijn moeder en ik.
Later, veel later, kun je hem begrijpen, de tijd die ons leer.
En dat er ondanks alles, de liefde overheerst.
Barak 23, Barak 23, daar londen wij, mijn moeder en ik.
In the rain, in the rain, in the rain, in the rain.
Oh, in the rain, in the rain In the rain, in the rain
