Ik ben een zoon van een aandemer, mijn vader Baudenbruggen, vier dukten en tunnels.
Ik kom uit een wereld van beton, ik kom uit een groot gezin en iedereen dat hij het
doen op deze dinsdagavond behalve ik en mijn zusje besloot mij mee te nemen naar de balletles.
Ik vond dat fantastisch. Overigens won ik nu aan de Zuid-Willems-Fight in Den Bosch en die ballet
school was ook gevestigd aan de Zuid-Willems-Fight. Ik denk dat het gewoon een gehuurde sport
was, want ik zat daar op zo'n sportbankje en ik zag die meisjes daar en die waren bezig met een
preparatie voor petitour, de voorbereiding voor pirouettes. En ik mocht ook meedoen, maar ik
begon iedereen te vertellen dat ik die ballet zo fantastisch vond. En alle minuten begon het
besten. Er zat geen nanoseconden tussen, het besten begon om midden en ik heb het ook alle
minuten losgelaten. Dus toen is de dans, is lange tijd niet bij me geweest, een jaar of drie,
totdat ik met mijn oudste broer, die disjockey was, mee ging naar het Parochial Jeugdcentrum en daar
ging ik dansen op James Brown's Sex Machine. Nou ik had nog niet zo'n veel verstand van dat
onderwerp, maar blijkbaar heb ik heel mooi gedansed, want mensen gingen aan mijn vrouw van
Goeian Pieter, kun je ons dat leren wat je doet? En ik vond dat een raar vraag, want ik deed toch maar wat.
Ja, dus dat is ook alweer een moment van dans. En totdat ik op dansles ging, en ik herinner me die
eerste dansles nog heel goed, we moesten tegenover elkaar gaan staan, de jongens moesten de handen
op de schouders van de meisjes leggen en dan moest je een pas recht voor maken, zij moesten links
achter gaan en als er niet snel genoeg was, dan stond zo'n jongen vol op haar voet. Nou dat was
buitengewoon pijnlijk en embarrassing en ik begreep er helemaal niks van, hoe kun je dit nou dansen
noemen, want dat heeft er taal geen vrijheid, dus ik begreep dat niet en ik had ook naar die
eerste les weer iets van ik kom je nooit meer te willen, maar ik werd verleid om de zondag
daarop mee naar de dans aan te gaan, nou ik deed dat, en daar zag ik de wedstrijdansers en die dansen
met name, de tango en de passendorvelen en ik vond het prachtig en vanaf dat moment wist ik het,
dit is mijn bedrijf.
MUZIEK
MUZIEK
MUZIEK
MUZIEK
Ik denk dat het meesterschap er altijd is geweest, dus dat ontwikkelt zich en het heeft ook diepedale
nodig om tot dat dansmeesterschap te komen, ik zal daar het ene en ander over vertellen. Allereerst was
het zo dat ik op de HTS zat aan in mijn stafopleiding in Tilburg, dat was de bedoeling om bij mijn vader
in het bedrijf te komen en ik ging D-Pri in de school, dat was helemaal niks, terwijl daarin tegen
hadden we dan z'avonds in het weekend de danslessen en deed ik mee aan de danswedstrijden en ja,
hij had de D-Pri-JP en de Straalende-JP die net met de bekers van de dansbloer af kwam, dus dat was
een hele mooie tijd en in de nacht van 6 op 7 januari 1973 toen gaf mijn vader mijn toestemming
om dansleraar te worden, een ongelooflijk moment in mijn leven, ik krijg nog kippenvel van als ik eraan
denk, want ik durfde dat helemaal niet te zeggen, mijn vader zei, als je diep in je hart kijkt,
jam pieke, wat wil die dan eigenlijk? En mijn hart bonstept, maar ik kon het niet zeggen,
hij zei tegen mij van, als jij het niet wil zeggen dan zal ik het tegen jou zeggen, als jij
dansleraar wil worden, dan moet je dat doen, maar dan eist ik wel van jou dat je de primus in
Paris wordt. Nou, zelf wilde ik er niet anders, want ik had mij eendoelen dat was wereldkampioen
te worden, en het is juist dat wereldkampioen worden dat mijn lightmotief werd en wat de basis
geworden voor het dansmeisterschap. Ik ben nooit wereldkampioen geworden, er zijn allerlei dingen
gebeurd die dat verhindert hebben en dat is op zich een verhaal op zich en achteraf ben ik heel
blij dat ik het niet geworden ben, maar het heeft wel de basis gelegd van diepmeisterschap,
omdat het me door diepedalen heeft gehaald. Nou, die intrinsieke zin zelfs te geleid hebben
dat ik een tijdje op intensive care gelegen heb, die een enorme worsteling met zich mee hebben
gebracht, die ook een worsteling hebben gebracht in wie ben ik nu eigenlijk, want het dans is
ook erg tricky, namelijk als je een onderdeel bent van de wereld van glimmer en glitter en je gelooft
er zelf in, dan word je als het ware een parodie van jezelf en dat is mij ook wel overkomen,
waarbij in een wereld waarbij je je ellenbogen omhoog doet je mondhoeken omhoog en degene met de
beste politieke kaarten die wint, niet altijd de beste danser hoeft te winnen, dat is een harde
wereld, maar dat is een wereld ook waar veel narcissisme is en dat is ook de bedoeling
want je staat in de spotlight en je wordt elke keer gezien en als je dan een koninkje bent in je
eigen rijk en dat waren de meesten van ons, ik ook, dan kun je die parodie van jezelf worden
waar ik het net over had, want je wordt de hele dag bewonderd, bewierd ook, je krijgt elke keer
een kaas, dat is allemaal zalig, maar in een relativieringsvermogen is dat dan niet meer
en als je dan in een wereld bent waar de meesten zo in elkaar zitten en dat je daar ook mee aan te
meten hebt, dan in ieder geval raakte ik heel erg ver van mijzelf weg en ik had dat zelf
niet zo zier in de gaten, mijn broer is dus wel, die herkende mij op een gegeven moment niet meer
en verder mijn leerlingen, ja die vonden we allemaal prachtig en op enig moment kwam ik in een mannengroep
terecht die niets met dansen te maken hadden waarbij een van de deelnemers zei van Jan Pieteraan
nou die afschuwelijke grens is van je kop, want ik wil nou wel eens zien wie je nou werkelijk bent
en daar schrok ik van, want ik wist niet eens dat ik die grens had, ik kan hem nu wel even opzetten
en dan kun je zien hoe onrecht dat die is, ik denk dat ik zo dag in dag uit liep van
Goeienavond, David Sneren, mijn naam is Jan Pieter van Lieshout, welkom op de eerste dansles en bla bla bla
nou ik moet hem nu gewoon even vanaf rijden, anders blijft hij er over een uur nog op zitten
ja ik heb lang in dat keurslijf van de dans gezeten, merkwaardig toch he, dat je dan dans
wat ook waarschijnlijk heel vrij is in zo'n, dat dat ook dat keurslijf geeft
ja, de gedachte kom nu op naar de tijd dat ik de wereld van de steldans helemaal had losgelaten
en dat mijn dochter Liloe vroeg of dat ik nog een keertje mee ging naar een danswedstrijd, nou dat deed ik
en ik werd herkend, dus ik wilde een kaartje kopen, maar er was geen sprake van dat ik dat kaartje zou kopen
want ik werd ineens gebombadeerd tot eerergast, werd ook op het toneel gebracht
en de presentator van de danswedstrijd die noemde zelfs aan dat publiek wie er binnen gekomen was
en ik kreeg een drankje aangeboden en in eens ging ik aan de staan en lopen
en dat bracht me weer helemaal terug in die wereld van de steldans de volgende dag
had ik wel een pijn in m'n rug van die houding die ik toen dagelijks mijn imago was
en wat ik heerlijk af had kunnen leggen
en ik voelde het gewoon fysiek wat dat voor een inspanning heeft
en daar heb ik toch wel 20 jaar in geleefd
Jan-Pieter, wees nou gewoon jezelf, werd vaak tegen mij gezegd
en dat vond ik heel lastig
want a, ik dacht dat ik het al was
en b, doordat dat steeds gezegd werd door mensen die werkelijk het goed met me meende
wist ik ook dat het een soundpoint was, dat het echt daarom ging
en het heeft me ook vaak moedeloos en hopeloos gemaakt
want wat is dat dan, dat werkelijke zelf
en vooral dat word je gewoonde tussen
want blijkbaar was dat niet zo gewoon voor mij om mezelf te zijn
en nu, na al die jaren weet ik in ieder geval wat het is om gewoon mezelf te zijn
en zie ik ook heel scherp wanneer een ander dat niet is
ja, ik vind het eigenlijk heel aanmatigend om te zeggen
ik ben de dans
maar als ik het zeg
dan...
dan raak ik de essentie
ik ben de dans
het kost me moeite om het te zeggen
maar de momenten dat ik de dans los heb gelaten
gedurende mijn carrière heb
bijvoorbeeld na de verkoop van de danschool in 1997
heb ik een sabbatical hier genomen
en ik heb echt een jaar niet gedanst
en ik kreeg pijn tussen mijn schoudenbladen
en ik zei dan, gekscherend van
mijn vleugels zijn er afgevallen
niet wetend
hoe precies dat het was wat er gebeurd was
ik dansde niet meer
dus ik had...
ik sloeg mijn vleugels niet meer uit
en ik had mezelf daarmee vleugelam gemaakt
in die tijd had ik een gesprek met mijn vroegere danspartner
Angeline van Sambeek
met wie ik in de amateur tijd
ook nog eens een Nederlands kampioenschap
je gewonnen heb
en zij zei van
Jan-Pieter ik raad je aan om naar Fintoren
te gaan in Schotland
een leefgemeenschap
en daar is iets voor jou te vinden
nou ik heb daar niet over nagedacht
ik ben gewoon naar Fintoren gegaan
en ik zat in het vliegtuig van
Londen naar Inverness
en ik zat nog zo met mijn schouders tegen die
stoelleuning te schuren
en ik denk oh mijn vleugels
wat doen ze toch teer
en ik kwam in Fintoren
en daar hebben ze een enorme zaal
de Universal Hall
en daar werd plenaar gedanst
en ik was eigenlijk niet van planen
mee te dansen
maar ik deed zo onopvallend mogelijk mee
en er werd elke dag gedanst
en ik ontrok me daar niet aan
dus ik ging wel gewoon meedansen
maar toen kwam ik tot de ontdekking
toen ik daar drie dagen was
dat ik al drie dagen geen last meer had gehad van mijn vleugels
en toen dacht ik van je
misschien
misschien
misschien ben ik dan toch de dans
en kan ik niet zonder dansen
en is het de bedoeling dat ik ook dans
want ja mijn lijf voelt nu
zoals het zou moeten zijn
en toen heb ik mijn focus verlegd
na drie dagen
en ik ben me gaan concentreren
op die dans die ze daar deden in Fintoren
er was één dans
die me toen geleerd werd
en dat was de dans Awakening
ik gebruik hem bijna altijd in mijn werk
zeker in de danscan
en die dans die greep me zo aan
dat ik in trans ben gekomen van dans
en alle mensen stonden langs de kant
en stonden te kijken
terwijl we dat met z'n allen aan de dansen waren
en één stond ik alleen op die dans
en ik was me daar niet eens van bewust
en toen kwamen de mensen van Fintoren ook naar me toe
en toen ik niet ben je
waar kom je vandaan en wat doe je
en dat was het begin van een nieuwe danscarrière
en als ik niet dans
dan ben ik mezelf niet
ik kan niet zonder dans
de momente zonder dans
dan ben ik
een van mijn vrienden zou dat genoemd hebben
dan ben ik van god los
en dan
dan merk ik iets zeurdricks in mezelf
waarbij ik ontvreden word over mezelf
dan ga ik ook minder goed voor mezelf zorgen
en dan
als er te weinig dans is in mijn leven
dan is er geen leven
pas
wanneer er dans is in mijn leven
haal ik het beste uit mezelf
en dan zorg ik ook goed voor mezelf
en dan
dat heeft ook iets te maken met mijnzelfwaardering
en zonder de dans
ben ik makkelijk af
het is de dans
die
maakt
dat ik voel dat ik leef
ja
de dans brengt met tot zelf respect
tot zelfwaardering
en nog steeds vind ik het aanmatigend
om te zeggen ik ben de dans
maar ik ben het
dat ik niet dans daarom had ik net zo goed dood kunnen zijn
wij zetten die dans in als staal
als een andere manier van communiceren
en
ondanks dat we dat al bij op onze eigen manier doen
gebruiken wij de dans
in essentie
om informatie vrij te maken
die je niet krijgt
als je alleen maar praten hebt elkaar
de belangrijkste dingen die Jan Pieter
toen ik hem voor het eerst ontmoeten zei
tegen mij is
weet dat het mogelijk is
weet dat het mogelijk is
om
met dans
verandering te bewerkstelligen
op plekken waarin
die dans zeker niet vanzelfsprekend is
weet dat het kan
en dat zinnertje
dat blijft
altijd bij me
dat als je
er echt in geloogd
en als je er achter komt
wat jij te doen hebt
en als je daar gewoon voor gaat staan
en er in gaat staan
dat er een plek voor je is
dat het leven van je raar
dat je het volledig leeft
eind
eind
eind
