Şimdi yüreğim hiç olmadığı kadar soğuk ve senden başka herkes fazlalık.
Ben Selahattin Paşa'lı.
Sana minnettarım yalnızlığın.
Beni bir an bile olsun bırakmadığın için.
Teşekkürler yalnızlığım.
Bütün öğretmekte oldukların için.
İnsanları tanıdıkça daha da güzel yaşıyorsun.
En çokta asil duruşuna hayranım.
Sahte kalabalıklara tercih ettim seni.
Sessizlikten kulaklarım atlasa bile.
Nasıl olmuş gösteriş dünyası ama sen beni en büyük üksünsün.
Özlemir Asaf'ın dediği gibi yalnızlık paylaşılmaz.
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.
Zor zamanların da var senin.
Nasıl olmasın?
Taşı bile yusun sarıyor.
Oysa sen bile ben iç içe geçtik.
Zamanla alıştırdın bana kendini.
Uyuşturucum oldum.
Bana kötü geldiğini biliyorum ama seni bırakamıyorum.
Kimse duymadı iç haykırışlarımı.
Ve kimse şahit olmadı gerçekliğime senin gibi.
Kimse okşamadı saçlarımı.
Ve kimse dukunmadı yüreğime senin gibi.
Benim için bir zevsiz yalnızlığım.
Çünkü ben unutmayı susarak alışmayı yaşayarak
oradanmayı üvenerek kaybetmeyi severek öğrenirim.
Uyurum yine bu gece.
Sevdiğim kadının kaburga kemiklerini sayarak
yine sonunda
sen ile ben baş başa kalırız yalnızlığım.
