Ik ben een soort half domineer, half entrepreneur, inderdaad, half koopman, dus er zit wel degelijk
een soort raar wil in me om die wereld te update, ik weet niet wat het is, niet dat
ik het allemaal zo heel goed weet, dat ik een soort magische boodschap heb, maar normaal
niet, maar ik denk wel dat de wereld zoals hij nu is dat hij kapot is en dat het niet meer
werkt, dus ja, wat dan wel.
In een wereld schiften tussen de analoge en de digitale, Studio Rozergarde creëert interactieve
ontwikkelingen die de dynamische relatie tussen de wereld, de mensen en de technologie ontwikkelen.
Winnaar van numerose awarden, Rozergarde is de focus van de exhibitions van de Tate Modern
tot de Nationale Museum in Tokio en heeft een sterk geïnteresseerd met publieke
geïnteresse.
In 2011 ontwikkelde hij een tweede studio in Shanghai.
Om interactieve ontwikkelingen te creëren die inderdaad verantwoordigd te zijn en
veranderen, Rozergarde ontwikkelde de donder van een nieuw natuur die van technologische
innovaties ontwikkelt.
De studio ontwikkelt zijn eigen technologie en is internationaal bekend voor interactieve
projecten zoals Dune, Liquid Space en Smart Highway.
Studio Rozergarde en Heimans infrastructuur ontwikkelen nieuwe ontwikkelingen, including Dynamic
Paint, The Glow in the Dark Road en Windlight.
In dit geval gaf ik een lezing daarover en de directeur van Heimans zat in die zaal en
die waren echt van wat kost dit, we willen dit, hoe gaan we dit doen.
De deal die we toen heel duidelijk hebben met hun gemaakt gezegd, betaal voor een
proces, niet voor een product, dus wees bereid om drie jaar lang met ons samen te gaan werken
over hoe die weg van de toekomst eruit ziet.
En dat vind ik tof, dat ik iets kunnen hervormen in die kop van hun en dat ze begrijpen dat
design en innovatie daar aan bijdragen.
Ik heb altijd al mensen gehad die zeiden dat wat ik wilde niet kan of niet mag en
mijn rol is toch om te laten zien dat dat wel zo is.
Dit is Studio Rozengaarde, eigenlijk een droomfabriek voor interactieve ontwerpen.
Studio is eigenlijk een soort van twee takken opgedeeld, dus je hebt de designers die de
artist impressions maken, de slimme materialen en je hebt meer de technuten die echt hun
eigen technologie ontwikkelen.
Eigen PCB, microchip, verschillende sensoren, L-coach's.
Dus al die kunstwerken die we maken draaien op onze eigen tech.
Dat is een hele belangrijke, want net zoals Rembrandt zijn verf had, hebben wij onze microchips.
Dat is onze manier om de ideeën te uiten.
Juist omdat je je eigen kennis en je eigen technieken ontwikkelt, kan je daar dus ook
heel vrij in zijn.
Dus je zit niet vast aan de led of de sensor.
Dus het gaat veel meer over die ideeën wat in m'n kop zit, een soort smaak in m'n
mond.
En dan ga je opzoek naar de ingrediënten die ervoor nodig zijn om die smaak te creëren.
En dat is het proces.
Dat vind ik wel heel leuk eigenlijk van een studio zoals dit.
Het gaat dus over interactieve werelden, technologie die uit dat beeldscherm springt en een onderdeel
wordt van ons landschap, over verbeelding en emotie.
Maar het gaat ook heel erg over dat hele pragmatische, bijvoorbeeld intimacy, die jurken
die we hebben gemaakt.
In zo'n kerkje.
En dat wordt dan opgehaald, dat er rolt dan het vliegtuin die nu nou gewoon komt.
En dan heb je hier de jurk op balk tijdens een half uurtje, standaard stroom.
Just like intimacy, dresses that become transparent based on personal interactions, Lotus Dome uses
smart foils that respond to human behavior.
Het is eigenlijk een prototype gemaakt van een slim materiaal, dat zich open fout als
een bloem op basis van de warmte van je hand en het licht wat erin zit.
We hebben een hele grote gemaakt in Liel, die staat nu in een renaissance kerk.
Dus als niemand er is, zie je niks.
Terwijl als je langsloopt, fout die dome zich open, hij projecteerde licht om die kerk
heen, waarom weens die schilderijen wel zichtbaar worden.
Daardoor gaan mensen op eerst weer naar die renaissance kerk kijken.
Dus je doet een interventie, waardoor je opnieuw kijkt naar de wereld om je heen.
En dat vind ik eigenlijk nog wat spannendste.
Je hebt kaarsen, vroeger gehad in de middel eeuwen, daar had je lataren palen, daar had
je letjes.
Dit is een kristel, het is eigenlijk de volgende stap in publiekelijke belichting.
We hebben zo'n zoutkristallen gemaakt, want we dippen in een bepaalde substantie, half
chemisch, half natuurlijk.
En dus dit groeit, deze kristal groeit eigenlijk steeds en steeds groter.
En daar stoppen we dan twee letjes in, dus de kristal groeit eigenlijk om die LED's
heen.
En op het moment dat die op de grond liggen, of een speciaal rubber martje, ligt die eigenlijk
op als je er overheen loopt.
En het toffe van deze dingen is, je kan ze meenemen, dus je kan ze delen of stelen.
En je kan de letters meestrijven en zo'n lego van Mars eigenlijk, heel mooi.
We gebruiken teg om dingen levend te maken, om dingen open te maken voor andere mensen.
Maar het gaat natuurlijk om die interacties die je wil uitblokken, tussen de mens en de
objecten, maar ook tussen de mensen met elkaar.
Dus het gaat niet over high-tech, maar het gaat over high-social, veel meer, ja.
Het is meer een state of mind.
Het durft te investeren in je drogen, denk als een netwerk, creëer niet nog meer comfortzone
voor jezelf, ga niet allemaal leuke feestjes organiseren met nog dezelfde vakgenoten,
maar ga relaties aan die een beetje ongemakkelijk zijn.
Dan wordt het spannend, dan leer je en dan krijg je ook unieke dingen.
