Ang mga mga mga namin ay Milagros Keblar Zoleta.
As a person, she's very practical.
Sa pamilya namin, siya si Eva sa opisina nila, siya si Manang Eva.
Sa mga kasama niya sa Couples for Christ, si sister Eva, parang too many
different roles played during her lifetime.
She's not very strict. She's like, very supportive lang ko.
Ano yung gusto namin course ko? Anong gusto namin kunin supportive lang ko siya?
Mabait, pala kaibigan, pero stricta din siya.
Pag mehindi siya sumasang ayon sa siya na sabi mo, ipaglalaban niya talaga yun.
Kahit tagustong gusto ko, nung bata ko, may gusto kong bilhin,
o ipabile, hindi pwede.
Hindi mo pa kailangan niyan. Dada tingyan, kung kailan mo kailangan,
nabibigay ko lang sayo, kung ano yung tingin ko ay importante para sayo.
She's very sociable. When she was younger, she joined yung mga organizations dito sa Lasena.
She's very active siya nung time na yun.
And very supportive din siya kay Papa, even ng rotary days.
Kasi si Papa, hindi siyang parang district co-opern or no rotary.
Sa kanya ako natuto kung papano maging handa sa future.
It was July, it was a week after my birthday, July of 2014.
Nag-complain siya ng pain sa hip niya.
They thought it was parang pasalam and hula naman daw gagawin doon.
So, inobserve namin. From then on, nangyara sa kanyang bumaksak yung dugo niya.
So, kailangan siya sa hinyang dugo.
So, doon ko nakita how serious it was.
And for a doctor parang mahirap yung hindi mo alam.
April 2015.
Tingin ko nararamdaman nanya na meron hindi magandang nangyayari sa katawan niya.
Pero natatakot, sabihin, o kinakabahan sa ko ano yung pwede yung makita.
I-anticipate that it will be a very difficult journey.
Kasi from the looks of it, mukha talagang we're dealing with cancer and malignancy.
And as a practicing blood oncologist, hematologist, alam ko kasi kung ano ibig sabihin ng cancer.
So, doon pa lang yung day one, tingin ko nag-aghanda na ako. Lalo na ako nag-handa na ako kung pa paano haharapin yung mga pwede yung mangyari sa kanyang.
It was December, I think, mong time yung pinaka-worse.
She complied of pain sa Chan. And then yun, kinahilangan siyang operahan.
Parang nagkaroon ang bleeding doon.
So, she survived naman, pero she was at the ICU for two weeks.
On and off, punta ng hospital, balik ulit, uwi ulit, pagumaling, uwi at hospital naman for the past eight months.
On the last, it was February that was the last confinement.
During those times, parang she was weak, pero at the same time, parang at least siya. Kasi siya pre, parang atagal namin pa balik palik.
So, parang naging close na rin yung mga doctors yung nurses.
But during that time, it was very unusual kasi, kahit inutusukan na siya.
Parang feel ko hindi siya nakihirapan. Parang ok lang nagpapatengyong pa siya sa medics.
So, parang sabi ko bakit gaya ito si mama.
Siguro parang may grace na siya nila.
Parang hanggap na nila.
It was March, March 19.
Parang na feel ko na she's going.
Parang sabi ko dun, may wheelchair pa kami sa sabi ko sa kanya.
Mama, makakalakan ka pa, o at least makakakawp ko pa sa wheelchair.
Sabi ko, try mo lang, pero ayaw nanyang mag-try.
Sabi nyo sa akin, iti lang siya sa akin, sabi nyo.
Hindi na sabi nyo, hindi na ako sasakay siya, sabi nyo.
It was March 22, 2015, ang si Pastor.
Naging pasyente ko yung ano niya, yung mother niya, si Mommy Milagros.
Medyo mahirap na kaso, pero nagkataon ang problema ay partly tungkol sa dogo.
Nagbiblid siya ng inamin maintilihan kung bakit nangyayare.
So, dun ko siya first na meet kasi parang kasama niya si Dr. Feronda.
We were discussing about her case, and then all of a sudden, nagkaroon ng commotion dun sa room.
And then yung pala bumagsak yung blood pressure niya, hindi nila makikita.
So parang, almost parang mag-a-arrest siya, ibig sabihin, kailangan nila erosicity.
And then, after a while, big lang lumapit siya sa akin, sabi niya sa akin.
Sabi niya, she's awake, she's alive, she's awake.
Tapos, ayaw kong maniwala sa kanya, tapos na kami tipa siya sa akin.
No, she's awake, sabi niya.
Sa ano yung impression ko sa kanya, siyan ba itong konyong doctor na ito pa English?
English pa parang ganoon.
Sunod-sunod na, yung problem.
Tingin ko yung time na yun, naglagi kami nakakapag-usap,
lagi ko siya nakikita, nakinta ko kong ganoon siya mag-alaga ng mamanya.
We're talking to each other every day,
kasi we're discussing about her and every day na garaon siya.
So during those times, wala pa kong iniisip na anything.
Parang wala pang, ko baga, wala pang spark nun.
Kasi siyempre, I was focused on my mom.
Siyempre, alam ko naman yun, alam ko paano lumogar.
Hindi pwede haluan ang personal na issues yung panggagamot mo.
Very professional naman siya.
So yung mga text messages namin purely about k'y mama.
Ibasang mag-alaga ng mama niya, making sure that her mother is getting the best care.
Sigurabot mga November yun.
September, October, mga November of 2014.
Parang, migla ako na ka-viber.
It was the first time nang meron akong viber.
Tapos.
Yun, nadagdagan na nang mga kong personal thoughts, yung mga text messages.
Pag kumakain ako.
I take pictures, I send it to her.
We started exchanging pictures of food.
So parang nerealize yun na parang, ay makilig pala ito sa pagkain.
Tapos, parang it's the best subtle way of telling her na,
sana kasama kita kumain.
Nad, bibigay kasi suggest ng gifts sa mga pasyenta niya, which is...
Nakikita mo kasi yung pagod, yung hirap sa nang dilang ng pasyente.
Nung mga caregiver, nung mga members of the family.
So yung, pag bibigay ng kong ting regalo pa sa lubo,
nakapagpasaya sa kanile.
So ginagawa ako talaga yun.
One time, binigay nang cake si mama.
Sabi ni mama.
Oh, di naman to sa akin, sa anakon naman to eh.
Yung ganun.
Tapos, yung sister ko, niloloko, nung umuwi siya one time,
digmantay siya sa mama ko, sabi niya sa akin.
Oh, Marisa, kay Dr. Rellos ka nalang.
Kagawanan siya.
Tapos, sabi ko, ah!
Anong kami naman?
Sabi ko, baka may asawa niyong lo, ganun.
Maybe si Nyu, na bagay kami.
Hindi ko alam.
College days.
Maka, we went to the same university,
same building for what?
Ilang years, pero hindi nagtagpo yung mga lagnas namin.
Before he came into my life,
I, I, I,
I'm a little realist ako eh.
Pero, I still hope for a guy
that may bagay sa akin.
Actually, no, hindi ako nag-ahinap talaga ng sign.
Pero, nung dumating siya,
may mga signs na dumating, parang ganun.
May gift siyang binigay sa akin
na parang sobrang nagulat ako kasi
yung gift na yun.
May nakita kong isang blue and white.
Ngunar-receive ko yun parang,
sabi ko, parang mo nalaman
na ito yung favorite ng mama ko.
So, niya, niya alam.
Pero, binigay niya ako nun
and then, sabi ko, parang familiar to.
Nung, nung tingin ako yung collection ng mam ko,
meron siyang compare.
Alam mo yun, yung parang
exactong parehong pareho siya
compare nung mag-i-isang figuring ni mama.
So, parang,
pwede mo nung sabi yung coincidence, pero,
yung ako, lumobas lahat ng mga signs
nang hindi ko in-expect.
Iguro, sign niya, na
bakit naman nakatao na
may ganundin pala yung mama niya.
Parang pinag,
parang nagtagpo yung dalawang bagay na
sabay ginawa,
pero napunta sa iba-tibang lugar
siyang ayon na sila nag-tagpo.
Come all the way back
where I belong.
