INTROMUZIEK
Zij hebben mijn hart gestolen een aantal jaar terug, ik ben er sinds het tweede jaar bij en eigenlijk een beetje aan het regel neven, een beetje aan de structureren hier en het is gewoon een onwijs gezellige, lieve groep.
Dat is denk ik twee of drie jaar terug, toen is hier een heel groot bed gebouwd en daar heb ik z'n nachts best wel laat nog heerlijk op gelegen naar de sterre gekeken, dat was wel echt helemaal fantastisch, een hele goede dag.
Het draait natuurlijk volledig op vrijwilligers, ook onizaties, het ontstaat het leuk in, hier heel veel tijd en energie in steken en dat is wel een heel groot verschil met andere festivals.
Het is echt een hele mooie, een week daarvoor had ik mijn huidige vriend, ik had hem ontmoet en hij meiën een week later meiën hierheen en toen moest ik al die mensen ontmoeten en iedereen.
En toen gingen we naar de eerste mensen en toen zeiden ze van ja, wie is dat dan eigenlijk, het zij die mijn kind doen.
Maar het is ook wel heel leuk om gewoon hierin te zijn en bij de opbouw, het is gewoon fijn dat ik er weer rust ga en lekker je werk kunnen doen.
Het is al mooi dat je weet dat je iets gemaakt en wat andere mensen kunnen genieten.
Hier komt hier de terrein om te lopen en je wordt geaccepteerd zoals je bent en ze zet die in op alle mogelijke manieren.
En ik vond hem waaist thuis toen ik hier het veld op kan lopen, dus ik ben eigenlijk blijven hangen en nu al vier jaar in de road.
Dus eigenlijk is elke keer weer het mooiste moment van Woodlands, is dat de eerste mensen het festival terrein op komen lopen.
Want je bent hier sowieso echt een week bezig met iets moois neerzetten en je hebt sowieso drie maanden van te voren met het bedenker ervan.
En als dan de eerste mensen het terrein oplopen en dan die ogen helemaal groot worden en die glimlach op hun gezicht, dat is al echt mijn mooiste moment van Woodlands eigenlijk.
Het volledig creatief vrij kan zijn, energisch regels, je mag alles doen. Niemand die zegt wat je moet doen en ik kan volledig helemaal los gaan hier.
Omdat je eigenlijk het is geven en nemen, je maakt met z'n allen een plan, je bedenkt iets en door samen te werken komt je eigenlijk tot een heel leuk festival.
En je merkt gewoon aan alles dat het allemaal op elkaar inspeelt en dat niet dat er concurrentjes tussen warren of area's of muziek of wat en ook.
Het is één grote gezamenke familie.
De timmer door een gevoel blijft naar boven komen.
Het is natuurlijk een uitsterking van de ras, mensen die nog wat doen.
Probeer dat nog in leven te houden voor de mensen.
Dat het nog kan en bestaat.
Dat is toch een beetje piratengevoel dat we het met z'n allen doen.
Dat we eigenlijk niet allemaal van die grote jongens zijn of zo.
Met een klein budget en met de mogelijkheden die je hebt, dan maak je wat.
Een andere festival zijn plastic geldfabrieken.
Dat is leuk.
Daarom moeten de mensen zijn zoals wij, maar dan kan het nog blijven bestaan.
Zoals een beetje instand te houden van, maar uiteindelijk leuk.
Het gevoel dat je op het zaterdagmiddag hebt als je een mannetje van 5.000 tot 100.000 loopt,
die alleen mensen aan te genieten met z'n allen.
Dat is zo uitgedoeld.
Als ze het gaaf mee te maken, dan krijg je alleen maar liefde en warmte van iedereen om je heen.
Dat is heel uniek.
De mooiste herinnering aan Voetland, ik denk, is dat je hier staat met een bar waar je de hele dag hebt gedraaid.
En ik ben namelijk de Gito Crew, dat je dan denkt van, we hebben toch met z'n allen voor elkaar gekregen.
Dat schiet het vuurwerk de lucht in.
En ik denk, we hebben toch met z'n allen voor elkaar gekregen.
***
