Balda ve barda
draws
benim babam
ryzya
balda çekilen
back�� özgü kar σ
fotoğraflar bildiriyor
Şıplıklar solup gidiyor.
İstiklal, savaşımda yedi sene askerde kalmışım.
Geldikten sonra ben olmuşum.
Cumhuriyet'de doğmuşum.
Onun için de çok selerdi.
Benim üstüme çok düşerdi. Çok zayıtmışım.
Gece kalkar bandan südüçerim.
Hassa olursum derdi.
Ben de çok ödümdüm.
Bir ablam ağabeyim vardı.
Onlar büyüktü tabi.
15 yaş.
Sonradan gelirdim.
Evlendim.
Kocamda bir öğretmen de halis.
İyi de beni aldı götürdü.
Diğer bakara.
Babam dedi ki,
halis sen çocukları bırak.
Sen git.
Uçağı atlar gelirsin.
Bunlar senin ayağın lafına balırır.
Benim Ahmet var.
Hem Kemal var.
Kemal okula gidiyor.
Ahmet gitmiyor.
Halis abinin gittikten sonra
sağ olsun.
Öğrenim ben hamile olduğumu anladı.
Ahmet Kemal'i bırak dediler.
Annen dedi.
Ben gelemem dedi.
Peki dedim ben de.
Kemal'i bıraktım.
Ahmet dedi.
Ahmet dedi.
Uç şeye.
Trenle bilip alıp.
Ankara'yı geliyorum.
Ankara'dan da uçakma.
Kıvısı uçuyorum falan.
Bir yüzür de Kemal'i bırakıyorsun bana falan diye.
Neyse kaldı o da.
Babam gidince bu şeyi almış ona.
Masayı almış.
Dert çalışıyor.
Cemile'nin ablası
okula gidiyor.
O beşte.
Kemal'i gördüğünce sınıf.
Balık içine gidiyor.
Şimdi bu masa benim için çok kıymet.
Babam aldığı için.
Babam öyleyle otuz sene oldu tabii.
Ama ben bunu bir yere kırılacak,
şeyler olacak diyelikten attım bir daha.
Altından tutmayınca da kalkıp
konmasalı.
Şimdi birisi altından tutun düşerse
kırılır, parçalanır diye düşünüyorum.
Elime boya geçti.
Bir kendi kendime bir boyu yok dersin.
Boş altına koyuyorum.
Çok kıymetli benim için.
Ya hatıram tabii.
Annemi de çok hatıraları var ama
bana daha hatıra geliyor.
Çünkü
oğlumu bıraktım ben işte.
Balık kesildi.
Okula gidip gidiyordu.
Bir sene onlarda kaldı.
Sonra tekrardan döndük.
Onu ben hep taşırım.
Şimdi evimin en köşesinde
benim için bir
Çeviri
Altyazı M.K.
