ZANG EN GELUID EN GELUID
Rutger is bijna tien jaar, in april wordt hij tien.
Hij is geboren met een cerebrale parezen.
Door Zusselvergebrek, tijdens zijn geboorte,
heeft hij na een paar maanden bekend werd
een ernstige beschadiging van het motorisch gedeelte opgelopen.
Hij spreekt niet, hij kan zijn armen en zijn benen niet gebruiken.
Hij kan niet eten, daar krijgt hij zonder voeding voor.
Rutger was heel gefrusseerd in de eerste jaren van zijn leerkje.
Omdat hij zijn eigen groenie kon uit.
We wisten niet of Rutger überhaupt onderwijs kon volgen.
Totdat we vanuit de peuterevalidatie hier op school binnen liepen,
een rondwijding hebben gehad en eigenlijk voor ons ging de wereld open.
Binnen een uur hadden we gezien dit is de plek van Rutger.
Nu mag jij zelf het woord gaan typen.
Dat is goed nadenken.
Een onderwijzer voor een klaszetten in een wat kleiner groepje
en wat meer tijd nemen, daarbij je er niet bij.
Rutger heeft een spraakcomputer, dat is een duurapparaat.
Dat ding verstrekken, daarbij je er niet mee.
Het kost jaren om hem te leren gebruiken.
Welke letter moet je eerst typen?
Kijk me naar mijn vinger.
Zit hij hier in deze rij? Nee.
Zit hij daar in deze?
Ja, daar zit hij hierna.
Is het die? Nee, is het die?
Is het die? Ja.
Ga ik jou weer het plaatje laten zien.
Dit is een ander plaatje, maar jij weet ook wel welke dit is.
Waar staat het woord?
Paal.
Kijk naar.
De manier van taal leren is heel anders voor hem.
Hij heeft een apparaat dat technisch niet altijd mee werkt.
Hij zit met zijn ogen, zijn papillen zijn verwijt vanwege zijn
spierverslappende medicatie.
De logoepen moeten daarna kijken.
De ergoterepuit moet naar zijn houding kijken.
De leveranciën van het apparaat moet erbij gehaald worden
als hij niet werkt.
Alleen dat apparaat al inzetten om hem tot onderwijs te brengen,
vergt al een hele organisatie.
Goeiemorgen.
Als hij kan communiceren, dan is dat voor zijn zelfredzaamheid
heel erg belangrijk.
Als hij dat stuk niet leert en we die zaken los gaan koppelen
en gaan zeggen we gaan onderwijzen voor de klas zetten
en de rest blijft het allemaal beschikbaar, maar door andere
sequieën zullen we dat in moeten zetten, dan worden we er als
ouders, moeten we het allemaal gaan regelen en koordineren.
Als ik al zie dat het hier af en toe zo moeilijk is om alle zorg
op elkaar af te stemmen, dan zeg je op een gegeven moment van
we hebben het afgestemd, het werkt.
Daar kan het over een maand wel anders zijn.
Rutger is vermoeit geraakt door de lange taxiritten.
Er zat anderhalf uur heen en anderhalf uur terug in de taxie.
We kwamen naar achter dat Rutger niet meer tot leren kwam.
Hij was vermoeid, hij was gefrustreerd, hij was boos, hij werkte
niet meer mee in de klas.
Daar zijn we met z'n allen achter gekomen.
We hebben hier met z'n achteren op de tafel gezeten om daar een plan
voor op te stalen.
Als je dat hier even met elkaar bespreekt, dan bij je hier een
uur in overleg en daarna worden de maatregelen getroffen.
Als dat op een gewone school moet gaan gebeuren en alle ambulant
medewerkers daarvoor in moeten gaan vliegen, we zijn continu bezig
met aan de knopper te draaien met z'n allen.
We zijn continu bezig om alles in te stellen zodat alles onder
het geheen klopt.
