Em nosso cerebro existen tantas neuronas como estrellas en nuestra galaxia.
Solamente un ordenador que cubriera toda a superficie de nada a gascar
tendría da mesma memoria que o nosso cerebro.
Apesar de ello, cada día mueren máis de cien mil neuronas que jamás se reponen.
É xe extraño.
Sou capaz de recordar todo eso,
pero ni xe quira saber e decir quén sou.
Quento levantarme, pero mi cuerpo non me responde.
No conocí yo en nada ni en nadie.
No puedo asegurar que esta sea mi casa.
Desde el accidente sigo en blanco.
Me han dicho que me llamo Divat e que la mujer que duerme en mi cama es mi esposa.
Se llama Arual.
La verdad no parecemos un matrimonio.
Las fotografías me desconciertan, en ellas sí que parecemos unidos.
Quizás tenga que ver con el chico que nos acompañe.
Preferiría cualquier cosa antes que este silencio.
No puedo evitar tener que discutirme con ella.
Querría decirle que non entiendo os motivos para odiarme, pero no puedo.
Creo que la quiero.
Me han metido en un coche e me han traído este aquí.
Nadie me ha explicado nada.
Arual está rara, también intuye algo.
Por primera vez la siento próxima a mí.
No entiendo.
Hemos venido a ver el nacimiento de nuestro hijo.
Ahora las fotografías cobran sentido.
Hablaban de nuestro futuro, de nuestro hijo sígulo.
Él me ha enseñado o asombroso que es el milagro de la vida.
Todos nacemos entre sangre e dolor.
Por eso me fascina a violencia, ver como las guerras dan vida
e como se construyen las cosas con tanta rapidez.
En cambio, odio a lentitud de mis aficiones.
Esta tediósia e absurda destrucción.
A verdade é que me gustan cosas que a gente no se va valorar.
Me encanta a la basura.
De ella sacamos gratis todo o que necesitamos.
En cambio, el dinero es algo repugnante.
A la mínima ya te colocan nos cuantos billetes.
Por fin notamos el paso del tiempo.
Yo necesito os argafas e já me duermo mirando a la tele o en el autobús.
Siúl se encoge máis e máis cada día e empieza a preocuparme.
Por ahora, con nosotros é distinto.
Los cambios nos sientan de maravilla.
Aroal, está cada vez máis guapa.
Siúl no para de desmejorar e cada vez cien un aspecto máis desagradable.
Se ha vuelto torpe e frágil e ha perdido a capacidad de hablar.
Nadie parece preocuparse, pero a mí me parece terrí.
Como sempre, han decidido por mí.
Se llevan asíúl e non puedo hacer nada para detener a los máis ditos médicos.
Podiamos compartido máis momentos juntos.
Siúl ha desaparecido para siempre e Aroal pareceu haberse tomado demasiado bien.
Ha decidido borrar todas os guayas.
Eliminar cada uno de seus recuerdos.
Não sei, talvez sea a melhor solución.
Finalmente, tamén perdemos el piso.
Pero supongo que o normal a nuestra edad é xida vivir con nuestros padres.
Con os años aprendemos a querernos de forma distinta.
Más suave, con menos prisas.
Necesitamos decir ni una palabra para entendernos.
Sé a lo que ha venido.
Definitivamente se han decidido a arrancarla de mi lado sin que pueda hacer nada.
Como ha sucedido con todo o que me importaba.
Pienso a dejar que todo desaparezca sin deixar rastro.
Só lo me queda a dar igual lo que conservo mi memoria.
Non pienso dejar que caiga en el olvido.
Los médicos se han decidido a acabar conmigo como hicieron con mi hijo.
En todo lo que he vivido, en todo lo que he perdido e como nadie recuerda nada de eso.
Nadie excepto eu.
E en cuanto cruce esa puerta todo se perderá.
Só lo deseo volver atrás a un pasado mejor.
Sueño con un mundo al revés. Un mundo marcha atrás.
Pero sé que eso non es posible.
Voy a desaparecer sin dejar rastro.
Mi existencia se desvanecerá junto a mi recuerda.
Sueño con un mundo al revés.
Sueño con un mundo al revés.
