Mijn naam is Peter van Hal en ik ben bijna 51 en voel me nog steeds 18 en wat doe ik?
Ik ben kunstenaar fotograaf. Ik werk met een proces dat heet Collodion Photografie ook wel
wetpleed. Iets wat uit 1850, 1852 stemt de vroegste commerciale vorm van fotografie
wat ongeveer tot 1870, 1875 de meest gangbare vorm was. Door toeval ben ik hier mee bezig.
Het is geen bewuste keuze maar ik heb dit nodig om te maken wat ik in mijn hoofd heb.
Ik doe mee aan TEDx Arnhem omdat het voor mij eigenlijk een no-brainer was.
Ik hoefde daar niet over na te denken. Ik ken TEDx. Ik laat me ook regelmatig inspireren
door de filmpjes natuurlijk op internet, de jongen en oude mensen. Je ziet eigenlijk alles
voorbij komen uit alle lagen. Alle mensen met een bepaald gevoel wat mij aanspreekt gaat
eigenlijk over het verbeteren van een wereld die beter moet.
Fotografie en muziek vandaag zijn iconetjes op een desktop. Je klikt het aan, je consumeert
en je klikt er weer op en het is weg. Het is niet tasbaar, het is niet blijvend. Het zit ergens
tussen de nulletjes en de eentjes gestopt en ja, dat is natuurlijk heel anders dan mijn proces.
Ik moet over alles nadenken. Ik moet een plaat koten. Ik moet alles van tevoren eerst
maken, mijn film, mijn formaten, mijn ontwikkelaar, mijn fixeer. Ik moet met alles rekening houden.
De temperatuur, het licht. Er is geen computer die voor mij denkt en er is ook geen muis die iets aan
of uitklikt. Daarnaast is de communicatie met de mens voor mijn camera superbelangrijk.
Hoe beter ik communicer, hoe meer kans ik heb om het ook een keer goed te doen.
En als je het goed doet, is het mooi om te zien dat je inspanningen, ook omdat de mensen
het van A tot Z meemaken. Er ook een waarde aan toe kennen door er voorzichtig mee te zijn
en door het in te lijsten en een plek in hun leven te geven. Dus ja, mij geeft het een bepaald
soort troost, maar ook een goed gevoel om te weten dat een portret soms generaties in
een familie blijft en van generatie op generatie eigenlijk meegaat. Dit een tegenstelling
tot digitale fotografie of normale anderloge fotografie. Het is kostbaar, het is stasbaar,
het is mooi, het is anders. Het is ook tegelijkertijd een interpretatie van de werkelijkheid.
Het heeft een abstractie wat je ook nergens anders ziet en eigenlijk voor weinig steeds een
feest iedere keer er om een foto te maken. Maar de passie, ja, die is er wel.
