Zo je tink gaat over de dansers. Wij zijn er wel schoor en gaaf dat mij betrokken, maar niet echt op de voorgrond.
En dit is de eerste keer dat het gaat over ons, over ons product, over wat wij ermee doen.
Ik denk dat het artistiek gezien de meest grote uitdaging is geweest tot nu toe.
De camera registreert en jij, als je te ver bevoelt, te wijdt onze gevel in de eerste gort die voor de live zo waren, iets te wijdt voor het gratis gezien.
En wij zagen dat, en de camera kon niet alles pakken. Dat is niet de fout van de registreur, dat is de fout van ons.
Daar hebben we dat te wijd geproduceerd.
De publiek reageert op een theater setting. Als je dat alleen maar het tv technisch goed in elkaar zet, dan krijg je de publiek niet mee.
Dus het is eigenlijk veel moeilijker om die balans te vinden van de registreur die het juist in beeld krijgt.
Op tv gaat het zo jou altijd een andere gevoel geven, omdat ze werken met verschillende hoeken. Theater is toch, je ziet het van één kant en dat is het.
En daarbij is het ook de manier waarop het binnenkomt bij het publiek. Krijg jij naar theater, dan heb je wel een idee of je een product graag hebt, of je hebt een idee wat je gaat zien.
En dan is het theatermoment, je zit daar in een schouder in een zaal en wat er daar gebeurt, dat kan je een bepaald gevoel geven of niet.
Maar in tv speelt er veel meer mee. Het speelt mee hoe de filmpjes vooraf het maakproces laten zien.
Dus dat wordt in beeld gebracht, de emoties eromheen worden in beeld gebracht. En dat geeft de publiek al een bepaalde emotie in de huiskamer.
Die hebben al een bepaald idee voordat de gehorigafie begint. Stel je voor, er is een heel emotioneel voorfilmpje.
Dan is het voor ons als studieleden daarna heel moeilijk om daar verder op in te zoomen, omdat het publiek heeft al een bepaalde emotie.
Wij werken verschillend, denk ik, omdat we proberen het breder te trekken dan alleen maar emotie te gebruiken als tool.
Om iets over te laten komen. Het kan ook gewoon over beweging gaan of een setting die al genoeg vertelt over wat je wil zeggen.
Dat is wel een verschil tussen alle groeiengraven, denk ik.
En in de studio, dus eigenlijk in het theater, komt dat ook heel anders over dan op tv, vind ik.
Als ik terugkijk, als ik terugkijk, denk ik, dit is een heel ander gevoel dan we bijvoorbeeld ermee bedoeld hebben.
TV kun je ze heel goed in spelen op specifieke momenten, dus gedetailleerd.
Extra toevoegingen doen of marines was het hele mooie gezicht in zijn moderne stuk.
Het was bijvoorbeeld een hand die gepakt werd en die werd door het beeld gemixt.
Dat was een hand en die pakte en dat zag je nog extra.
Dat is dan een extra effect ook bij mensen.
In dat soort effecten kun je in het theater met mediatechnieken wel krijgen.
Maar het is toch anders, want je krijgt dat direct mee.
Ik denk dat dat het grootste verschil is, dat er gewoon de camera zoent in en die bepaalt wat jij ziet.
En in het theater kun je zelf bepalen wat je ziet.
TV GELDERLAND 2020
