ที่สังที่สุดท้าย ที่นี่สองที่จะควรแรง
โอเคเมื่อไทย ที่สัญตาร์แมน
ที่สัญตาร์แมน ถูกที่สัญตาร์แมน
ที่สัญตาร์แมน ที่สัญตาร์แมน
ที่สัญตาร์แมน ที่สัญตาร์แมน
ที่สัญตาร์แมน ที่สัญตาร์แมน
ที่สัญตาร์แมน ที่สัญตาร์แมน
ที่สัญตาร์แมน ที่สัญตาร์แมน
มีนิทานอยู่เรื่องหนึ่ง เรื่องราวการเดินทางของความรัก ที่แสงจะเรียบง่าย และธรรมดา
ไม่มีเจ้าหญิง ไม่มีเจ้าชาย มีเพียงคนธรรมดาสองคน ที่เจอกันในวันธรรมดา
ก็ไม่รู้ เราอยู่แค่ปีหนึ่ง ที่ผมจำได้คือ แอ้นเป็นผู้หญิงที่ยิ้มแกะ
ก็ไม่รู้ ฉันนั้นยังรักเธอ ไม่เปลี่ยนไป ตื่นต้อนราวค่อยๆรู้จักกัน อย่างชาชา ก่อนที่จะเริ่มสนิดสนมกัน
ต้องสำคัญของเราเติบโกรคินกรรมดาเวลา ถ้าชีวิตคือการเดินทาง ผมคิดว่าเราทั้งสองก็เคยเดินทางด้วยตัวเองมาตลอด
เดินกระทั้ง เราได้มาเจอกัน
เรามีเรื่องที่เหมือนกัน มาขอที่จะเข้าใจกัน
มันเหมือนได้ปกเพื่อนร่วมทางที่รู้ใจ เห็นเพื่อนคู่คิป เป็นคนที่เราพร้อม เดี๋ยวแบ่งปันโลกของเราด้วย
ด้วยทางที่เราต้องเดิน บางทีมันก็มีรายาห่าง
มีบางเวลาที่เราต้องกลับไปเดินทางด้วยตัวคนเดียว
เราอาจจะต้องเหงาบ้าง เพราะความห่างใคร
แต่สิ่งดีคือ มันทำให้เราแน่ใจ
เราได้ผ่านบดทดสอบนั้น และกำลังมุ่งหน้าไปซื้อจุดหมายเดียวกัน
นี่เป็นนิธานเรื่องยาว เยี่ยวกับการเดินทางของความรักที่แสงสลิบง่ายและธรรมดา
แต่ว่ามันทำให้คนธรรมดาสองคน การเป็นคนพิเศษของการระกัน
แล้วในที่สุด การเดินทางคนเดียวของคนทั้งสองคน แล้วจบลงเดียวของนั้น
กำลังจะเอาเรื่องทางเชื้อข้างกันจริงจริง นับจะนี่ไป
