Vatidico rursum capiti Sol improbus instat,
 Et movet igniferas luce calente faces.
Phoebeis radiis nimioque calore prophetes
Languet et impatiens fata suprema cupit.
Quin etiam vitam contrita mente perosus
Optat sub mortis regna subire cito
Et modo ( vęsanę tanta est audacia mentis )
Impetit altisonum lingua prophana Deum.
Cum rursus summo Dominus despexit Olympo
Et misero reddit talia verba viro.
TANTA ne Iona subest tristi vęcordia linguae
Pectoris effrenis tanta libido tibi est?
Sicne mea incusas nimium temerarius acta?
Et tibi me contra cuncta licere putas?
Quod Nineven tueor tua mens commota dolore est
Et tot vult una luce perire viros.
Sed quod planta perit, soboles vix unius horae
Tanta tibi rabies, improbe, corda movet.
Quod si tanta tibi est fruticem te amittere cura,
Quę tibi parvam umbra tegmine nata dedit.
Non mihi maior erit tantam subvertere luctus
Urbem, cum natis coniugibusque simul?
Quos ego progenui, quos dextro numine iuvi,
Queis dulcis vitae commoda tanta dedi?
Annon me iustum, sed miti pectore, nosti
Qui te, qui cunctos non periisse velim?
Dixit et intonuit coelo rex summus aperto 
