Corruptos vitae mores mutate prioris,
Exulet a cunctis fraus inimica procul.
Sinceras Domino cuncti protendite palmas,
Supplice commotum voce rogate Deum.
Fors etenim nostri conversa mente misertus
Reddet, quam nobis ante negavit, opem.
Vos modo iam coeptis precibus persistite, namque his
„ Saepius irati numinis ira cadit.
Talibus erecti cives ieiunia coepta
Cum precibus sanctis instituisse student
Et nunc quisque suos hortatur vivere honeste
In se ne moveant fulmina saeva Dei.
Non solitus tota florebat luxus in urbe,
Sed moesti facies funeris intus erat.
Namque animo versant tristeis saevasque ruinas
Et quae sperabant damna futura brevi.
Nunc miseros tenera spectans cum coniuge natos
Coniux non lachrymas continuisse potest.
Amplius haud etenim sperat se hos posse videre
Nec fructu uxoris delitiisque frui.
Nulla iuvant dapibus positis convivia lautis
Et nulla algificus corpora Somnus habet.
Et quocunque pedum miseri vestigia figunt,
Conscia mens sceleris turpeque crimen adest.
Quique prius nullis vivebant legibus, heu nunc
Iratum cernunt, quid sit habere DEUM.
Nec mora longa levat luctus miserosque dolores, 
Sed maior longo tempore cura venit.
