Huic tandem externi narrantur verba prophetae,
Qui damnum Nineves summaque fata ferat.
Territus hęc audit princeps animoque revolvit,
Num tales possit commeruisse minas.
Nec mora cognoscit perversi crimina iuris,
Et quam sint toto iura repulsa foro.
Nec dubitat, verbis non visi credit Ionae
Et Dominum iustas novit habere manus.
Hinc solio egressus regalia sceptra relinquit 〈 Regis poeni:tentia 〉
Et procul a tristi fronte corona cadit.
Purpureas ponit vestes, convivia lauta
Deserit et manibus corda petita crepunt.
Iamque manus tristeis in coelum porrigit altum,
Atque Dei assiduo gutture clamat opem.
Iam procumbit humi, iam pulvere corpora spargit,
Et foedo volvit regia membra luto.
Anxia cum gemitu crebro suspiria miscet,
Cum precibus lachrymas cum lachrymisque preces.
Tandem ubi magnanimo repulit de pectore fletus
Incoepit moestus talia verba loqui.
O pater, o coeli princeps, iustissime iudex 〈 Regis ora:tio 〉
Imperio cuius subdita cuncta iacent.
Impia cognosco crudelis crimina culpae,
Et poenas video me meruisse graves.
Confiteor misere duro moderamine pressos,
Queis ego debueram consuluisse prius.
Agnosco falsas leges subversaque iura
