Coniugis instituis? num te non ulla movebant 
Offitia, infoelix, misero quae praestiti demens? 
Qui famulus propriis opibus nummisque redemptus 
Nostris, nunc talem nobis ingrate rependis 
Gratiam, ut in thalamos violentus rumpere nostras 
Instituas, non talis eras cum, pessime, pauper 
Huc ad nos patriis veniebas ductus ab oris. 
Ast ubi nunc placido vultu fortuna refulsit
Erigere excelsos animos et tollere cristas
Impie Cępisti, non hoc contentus honore, 
In thalamos nostros placuit tibi sumere iura.  
Ast ego ni poenae cupidum maiora moverent, 
Arriperem manibus propriis, pro crimine poenas 
Exposcens meritas, sed non hęc tempora nobis, 
Et modo condignas poenas in tempore sumes. 
Abripite hinc scelus ingratum manibusque revinctum 
Stringite, et infamem speluncis abdite coecis.
Accurrunt famuli tristeis et iussa capessunt,
Atque manus līgant teneras nil tale merentes 
Inviti, domini sed iussa et fata ferebant. 
Ah quoties patriae memor almę tristis Ioseph 
Plorat et e moesto ducit suspiria corde.
Ah quoties agros patrios charumque parentem 
Infoelix recolit, fratres qui causa malorum 
Cunctorum fuerant, non talem corde dolorem 
Hauserat hic ex quo patriis deductus ab oris 
Venit ad Aegypti pluviarum nescia regna. 
Mox famuli abducunt miserum verbisque dolentem 
Solantur placidis et tristia pectora mulcent. 
Principis hinc aedes adeunt ubi regius illis 
Extructus carcer tristis custodia sontum
Huc ubi deveniunt, solvunt, traduntque magistro 
Carceris, hic sumptum tenebras conclusit in atras. 
Finis lib. 2. 
