Ter conata loqui, ter ceptis destitit amensm
Et titubat tanti sceleris sibi conscia lingua,
Eloquitur tandem demensque silentia rumpit.
O formose puer cordis solatia nostri, 
Siste gradum quaeso, nec voces sperne loquentis. 
Foelix illa dies quę te ad septenflua Nili 
Ostia deduxit Pharias ut cernerĕs oras. 
At mihi lux fuerit longe foelicior illa, 
Quę tectis nostris talem succedere fecit. 
O utinam nostri tam esset tibi cura laboris, 
Quam te foelicem semper mea pectora curant. 
Aut utinam possent tantum mea verba loquendo 
Proficere, ut lūbens compleres iussa monentis.
Certe ego prae cunctis foelix mortalibus essem
Si caperes placidus nunc anxia vota precantis.
Obstupuit iuvenis, nec quo modo talia tendant
Novit, et excipiens dictis huic talia fatur. 
O domina haud nescis cui me parere volentem 
Fas est, nec cupio iussis rēsistere dignis,
Non ipsa ignoras semper quam pectore fido 
Servierim promptus, quod si quid facta iuvare 
Te mea nunc possunt, non est, quod dicta refutem.
Ingerit his domina, ô utinam non pectore ficto 
Hęc dicas, sed dictis resque fidesque sequatur. 
O foelix nimium mulier quae lęta iugales 
Intrabit thalamos tecum, quam foedere lecti 
Suscipias, longum quo tecum transigat aevum.
Non ego divitias celsas, nec sceptra tenere 
Regia nunc cupiam, possim si lęta favorem
Conciliare tuum, castumque intrare cubile. 
Hei mihi quid referam infoelix, quae denique lingua 
Infandos poterit dicendo aequare labores? 

