Hei concussa rigent nec, quid faciamve loquarve 
Cognosco, coeca tectum est caligine pectus. 
At mihi non tales animi nec corda fuere 
Talia, cum nondum nostras formose videres 
Aedes, qui nostri vęhemens es causa doloris. 
Stulta, quid hei famuli potuit te flectere forma? 
Num peregre adductus tantum tua pectora movit? 
Hinc tibi quis fructus? quos hinc sperabis honores, 
Si servus dominę maculata cubilia scandat? 
At tibi quis luctus et quanta infamia vitae,
Ah veniet miserae, domini si perfida lectum 
Externo prodas, dextram thalamosque iugales. 
Conscius at nemo forsan tua crimina prodet,
Atque diu tecto poterit cum crimine culpa 
Cęlari tacite, nec erit, qui facta revelet. 
„ Omnia sed tempus labens aevumque revelat
„ Scilicet ipse deus sapiens qui cuncta tuetur
„ Non sinit ut tacite lateant mortalia facta. 
Stulta quid hęc metuis? fama terreris inani. 
Non quisquam fuerit qui non tua facta probabit,
Atque omnis nostrum mulier laudabit amorem. 
Ecce etenim vultum placidum, quam plurimus olli 
Oris honos? quanta est placido sub corpore virtus?
Scilicet ipse deus summus mortalia curat. 
Quid? nonne et dominus tali dignatus honore 
Hunc amat? et metuis tantum mea Sephira amorem 
proh Aequum? quae te miseram dementia vexat? 
Forsitan at durus talem nunc spernet amorem 
Atque tuam prodes magno cum crimine flammam. 
Num poterit placidum dura inclementia vultum 
Arguere? Haud talis animus, non esse videtur 
Pectoris ingenium ut possit spirare furorem. 
